Το Ελαφι που Γαυγιζει...

Τρεις και εικοσι ελεγε το ξυπνητηρι...Ο οξυς του ηχος με εκανε να πεταχτω απο το κρεβατι, ψαχουλευοντας το κομοδινο για να το κλεισω γρηγορα πριν ξυπνησει την γυναικα μου. 'Να βρασω και τα κυνηγια και το κρυο και τα παντα...' σκεφτηκα μεσα μου, γυρνωντας πλευρα και νοιωθοντας την ζεστη του κρεβατιου, την αγαπημενη αισθηση της γυναικας μου διπλα μου. Αλλα, το οπλο στο χωλ, τα ρουχα που ειχα αφησει παρατεταγμενα, το δισακι μου και το κιβωτιο για τη μεταφορα του θηραματος, το κολατσιο στο ψυγειο, μα πανω απ'ολα η 'αρρωστια' του κυνηγιου, δεν μ'αφησε να αγνοησω το ακαρδο καλεσμα απο το ξυπνητηρι. Με αργες κινησεις, βγηκα απο το κρεβατι και, αφου ντυθηκα στο σκοταδι, κατεβηκα στην κουζινα. Εφτιαξα δυο φλασκια καφε, ελεγξα οτι εχω ολα τα απαραιτητα, τα φορτωσα στο αμαξι, χαϊδεψα τα κουταβια μου που κοιμοταν αγκαλια στο κρεββατι τους, και, πινοντας μια τελευταια γουλια καφε, εκλεισα το φως και ξεκινησα για την μιαμιση ωρα ταξιδι που θα με εφερνε στο δασος.

Η εξορμηση αυτη ειχε διοργανωθει απο τον καρδιακο μου φιλο, τον Γκαρεθ (επισης γνωστο και ως 'Μορφονιο'!). Παθιασμενος κυνηγος ελαφιων, με πολυ καλη φημη στην Μ. Βρεττανια για το ηθος και την αποτελεσματικοτητα του, ηταν η φυσικη επιλογη της Εταιριας που εχει το δασος οπου θα κυνηγουσαμε. Καθε χρονο γινονται εξορμησεις απο το Νοεμβριο μεχρι τον Μαρτιο για τον ελεγχο των ζαρκαδιων και των περιεργων ελαφιων muntjac (Muntiacus Reevesi). Tα ελαφια αυτα εισηχθησαν στην Αγγλια τον προηγουμενο αιωνα και, μετα απο αποδραση τους απο το παρκο οπου ζουσαν, εχουν εξαπλωθει με ραγδαιους ρυθμους στις περισσοτερες περιοχες της Αγγλιας αλλα και της Σκωτιας. Ενα μικρο ελαφι, 50εκ υψους και 90εκ μακρους, που φτανει μεχρι και τα 15 κιλα.



Δεν εχει συγκεκριμενες περιοδους αναπαραγωγης, και το θυληκο ειναι πιθανο να εχει μικρα ή να ειναι εγγυος ολο το χρονο. Ζει μες τα πυκνα, τρεφομενο με βατα, χορτα και μικρα δεντρα. Εαν μεινει ο πληθυσμος του ανεξελεγκτος ειναι ικανο να κανει εκτεταμενες ζημιες σε δεντρα, καθως μπορει και τρεφεται και απο τον φλοιο τους. Τα ελαφια αυτα επικοινωνουν το ενα με το αλλο με ενα χαρακτηριστικο ηχο που μοιαζει με γαυγισμα και ετσι πολλοι τα λενε 'τα ελαφια που γαυγιζουν'.

Το δασος που ειχαμε να κυνηγησουμε ειναι καπου 400 στρεμματα και αποτελει καταφυγιο πεταλουδων της περιοχης, συνεπως ειναι σημαντικης αξιας για την πανιδα και χλωριδα της Αγγλιας. Ετσι, για να διατηρηθει ο χαρακτηρας του, γινονται συνεχεια δασοπονικες δουλειες και, καθε Νοεμβρη με Μαρτη, ελεγχος του αριθμου των ελαφιων ωστε να μην 'ξεπατωσουν' τα δεντρα και θαμνους.

Ο αυτοκινητοδρομος στις 4 η ωρα το πρωι ηταν σχεδον αδειος. Αφου ξεπαγωσα το αυτοκινητο, εβαλα το GPS με τις συντεταγμενες του δασους και ξεκινησα να διανυσω τα 140 χιλιομετρα που χωριζαν το σπιτι μου απο το δασος. Θα συναντουσα τον Γκαρεθ και αλλους 3 κυνηγους στο παρκινγκ μιας εκκλησιας καπου ενα χιλιομετρο μακρια απο το δασος, απ'οπου θα ξεκινουσαμε για το κυνηγι. Μιας και το δασος ειναι ανοιχτο για το κοινο, το κυνηγι γινεται απο υπερυψωμενες θεσεις, καρεκλες που ειναι στο τελος μιας σκαλας. Οι κυνηγοι καθονται σε αυτες τις θεσεις, εποπτευοντας την περιοχη μπροστα τους, με την ελπιδα οτι καποιο ελαφι θα περασει.

Λες και ηταν στρατιωτικη επιχειρηση, φτασαμε ολοι στο παρκινγκ την ιδια ωρα. Βγηκαμε απο τα αυτοκινητα μες το σκοταδι, χαιρετηθηκαμε, και αρχισαμε να εξοπλιζομαστε για την πορεια προς το δασος. Στις 5.30 το πρωι, ηταν ακομα νυχτα, και ο σκοπος μας ηταν να ειμαστε στις θεσεις μας πριν την αυγη, καθως τοτε ειναι που τα ελαφια ακομα κινουνται και εχουμε τις μεγαλυτερες πιθανοτητες να τα πετυχουμε. Η θερμοκρασια ηταν 3 βαθμοι κελσιου, ο ουρανος συννεφιασμενος και ενα ελαφρο αερακι φυσαγε απο τα βορειοδυτικα...'Θα ξεπαγιασουμε παλι...' σκεφτηκα, καθως εβαζα στην τσεπη του μπουφαν μου το δευτερο ζευγαρι γαντια. Παρ'ολη την συνεπομενη ταλαιπωρια, ημουν ιδιαιτερα αισιοδοξος για το σημερινο κυνηγι. Ειχα παρει μαζι μου το αγαπημενο μου Sako75 Hunter σε 6.5x55SE διαμμετρημα, που, σαν ναζιαρα γυναικα με εχει ταλαιπωρησει εδω και ενα χρονο.



Του αλλαξα καννη, εξελιξα καινουρια φορτια, περασα μερες στο σκοπευτηριο μαθαινοντας και μελετωντας την συμπεριφορα του και τωρα ηθελα να μου δοθει η ευκαιρια να το δοκιμασω σε 'κυνηγετικες συνθηκες'. Αλλα, και η ευκαιρια να κυνηγησω Muntjac, ηταν αλλος ενας λογος που ειχα ενθουσιαστει. Οχι οτι αμα επαιρνα κανενα ζαρκαδι θα με πειραζε, αλλα ο καθε κυνηγος θελει να βαλει αλλο ενα ειδος θηραματος στο βιβλιο του....

Διασχισαμε τα λασπωμενα χωραφια και τα λειβαδια, σιωπηλοι, επικοινωνοντας ο ενας με τον αλλο ψιθυριστα, περιοριζοντας το θορυβο κατα την προσεγγιση μας στο δασος. 300 μετρα πριν την εισοδο, ο Γκαρεθ μας μαζεψε γυρω του και εξηγησε τις θεσεις που θα παρει ο καθενας. Οταν φτασαμε στην εισοδο, πηρε ο καθενας μας ενα μονοπατι και, με τους φακους στο κεφαλι, ψαχναμε να βρουμε τα δεντρα με τις θεσεις επανω τους. Η δικη μου ηταν καπου 250 μετρα απο την εισοδο, δεμενη πανω σε μια μελια, επιβλεποντας μια περιοχη καπου 40 στρεμματα μπροστα μου και ενα μικρο δασακι πισω μου. Εβγαλα το σακιδιο, γεμισα το οπλο και, με προσοχη και ησυχια, ανεβηκα μες το σκοταδι στην καρεκλα. Κοιταξα γυρω μου, προσπαθωντας να διαπερασω το σκοταδι, να καταλαβω την περιοχη. Δεν φαινοταν τιποτα παρα οι κορφες των δεντρων καπου 100 μετρα μακρια που ξεχωριζαν απο τον ουρανο που ειχε αρχισει να αχνοφεγγει. Εβαλα τα κυαλια στα ματια, αλλα και παλι, παρ'ολη την ικανοτητα τους να μαζευουν το φως, δεν εβλεπα τιποτα.

Παραιτηθηκα απο τις ματαιες προσπαθειες, και χαλαρωσα στην καρεκλα, προσπαθωντας να ζεσταθω και να βρω την καλυτερη θεση για το οπλο, περιμενοντας την αυγη. Οι καργιες και οι κουρουνες ειχαν ηδη ξυπνησει και ενας χαλασμος απο τα κακοφωνα καλεσματα τους ακουγοταν απο μια συσταδα ψηλων κωνοφορων καπου 400 μετρα μακρια. Λες και ειχαν ολες συνενοηθει, σηκωθηκαν απο την κουρνια τους και, κραζοντας αδιακοπα, περασαν πανω απο τη θεση που ημουν εγω, ξεσηκωνοντας τον τοπο, πετωντας προς τα ανατολικα, στην αναζητηση του φαγητου τους. Σαν να ειχε κλεισει ενα διακοπτη καποιος και επεσε το δασος στην σιωπη παλι. Μια γκριζα ανταυγεια ειχε αρχισει να φαινεται στον ουρανο, αχνοφωτιζοντας το δασος, γεμιζοντας το περιεργα σχηματα και την ψευδαισθηση κινησης. Εβαλα ξανα τα κυαλια στα ματια, αλλα μολις μπορουσα να διακρινω μερικα κλαδια λιγα μετρα μπροστα μου...

Απο τα δεξια μου ακουστηκε ενας παραξενος ηχος. Σαν βηχας, σαν γαυγισμα...5-6 φορες, και μετα τιποτα. 'Να'το πρωτο...' σκεφτηκα. Μαλλον ενα αρσενικο muntjac που δηλωνε την 'περιοχη' του, προσκαλωντας τα θυληκα και προειδοποιωντας τα αρσενικα. Απο τα αριστερα, απομακρα, ακουστηκε ενας παρομοιος ηχος...Τουλαχιστον ειμασταν σιγουροι οτι υπηρχαν ελαφια στο δασος! Η ωρα περνουσε αργα, λες και δεν θα ξημερωνε ποτε. Αλλα, 10-15 λεπτα αργοτερα, το φως ειχε αυξηθει, και μπορουσα τωρα με γυμνο ματι να διακρινω μερικα δεντρα 60-70 μετρα μακρια. Ημουν στο οριο ενος δασυλλιου, και η περιοχη που επεβλεπα ηταν ενα μικρο λιβαδι, καπου 10-15 στρεμματα, μπροστα μου, ενω στα αριστερα μου ηταν μια περιοχη οπου οι δασοπονοι ειχαν καθαρισει ενα σωρο θαμνους και μικρα δεντρα, ντανιαζοντας τα ετοιμα για καψιμο. 'Καλο ειναι το μερος...' σκεφτηκα και εβαλα τα κυαλια στα ματια μου, κοιτωντας γυρω γυρω. Το φως επετρεπε, μες απ'τα κυαλια, να διακρινω σχηματα μεχρι 200 μετρα μακρια, και προσπαθουσα να καταλαβω αν κατι ηταν κουτσουρο ή ελαφι...

Οπως κοιταγα, ειδα ενα περιεργο κλαδι, σ'ενα ανοιγμα απο μια συσταδα φουντουκιες και σημυδες καπου 100 μετρα μακρια. Μερικοι θαμνοι μπροστα απο αυτο το ανοιγμα δεν αφηναν καθαρη εικονα, και ετσι, επεμενα στην παρατηρηση μου. Τα ματια μου εστιασμενα σ'εκεινο το σημειο, με το αχνο φως της αυγης να κανει τα πραγματα ακομα πιο δυσκολα, προσπαθουσαν να διακρινουν ενα σχημα...Ξαφνικα, τα 'κλαδια' κινηθηκαν, και στο ανοιγμα φανηκε ενα ζαρκαδι! Αυτο που νομιζα κλαδια ηταν τα μπροστινα του ποδια. Φαινοταν να βοσκαει τα φυλλα απο τις φουντουκιες, και να το απολαμβανει, καθως του επαιρνε πολυ ωρα να κινηθει απο το ενα σημειο στο αλλο.

Αυτο που απεμενε τωρα ηταν να διαπιστωσω αν ηταν αρσενικο ή θυληκο. Μετα την 31η Οκτωμβριου τα αρσενικα ζευγαρια δεν ειναι στη λιστα και ετσι δεν ηθελα να κανω κανενα λαθος. Τα φυλλα των θαμνων εκρυβαν το κεφαλι του και η αποσταση, μαζι με το λιγοστο φως, εκαναν την αναγνωριση του ζωου, που τωρα καθοταν στην ιδανικη θεση για βολη, με το σωμα του τοποθετημενο καθετα με εμενα, δυσκολη. Οσο και να προσπαθουσα δεν μπορουσα να καταλαβω αν ηταν αρσενικο ή θυληκο. Εβαλα το αποστασιομετρο και πηρα μια ενδειξη, διαπιστωνοντας οτι ηταν μακρυτερα απ'οτι περιμενα: 168 μετρα...Δυσκολη βολη ακομα και με ιδανικες συνθηκες, και ετσι προσπαθησα να καταβαλω τον ενθουσιασμο μου, καθως δεν ηθελα να καταληξω με ενα τραυματισμενο ζωο και, ακομα χειροτερα, ενα ζωο που δεν ημουν σιγουρος οτι ηταν νομιμο να τουφεκισω...Το ζαρκαδι παρεμεινε στο ιδιο σημειο για 5 λεπτα, σχεδον ακινητο, σαν να με ταλανιζε...Στο τελος, εκανε μια στροφη 90 μοιρων και εξαφανιστηκε νωχελικα πισω απο τους θαμνους....



'Γαμωτο...!' ειπα μεσα μου...Ειχα σχεδιασει την τουφεκια μες το μυαλο μου, ειχα την εικονα του στη διοπτρα και το εβλεπα κιολας πεσμενο εκει που ηταν μετα την τουφεκια μου, αλλα...ειχε αλλα σχεδια. Τελος παντων, τουλαχιστον ειδα ενα, οποτε δεν παει χαμενη η μερα. Η ωρα περασε, τα χερια μου ηταν καταπαγωμενα και το αορατο ελαφι στα αριστερα μου συνεχιζε το γαυγισμα...Η αυγη ειχε ερθει τωρα και εβλεπα γυρω μου καλα. Ενας σκιουρος κατεβηκε απο ενα δεντρο στα δεξια μου και εψαχνε το εδαφος εδω και εκει, με γρηγορες κινησεις, τρεχοντας απο το ενα μερος στο αλλο. Τον χαζευα μεχρι που εξαφανιστηκε σε κατι ψηλα χορτα στη ριζα του δεντρου που ημουν, τα οποια καταλαμβαναν μια εκταση καπου μισο στρεμμα προς τα αριστερα. Ξαφνικα, ακουσα ενα θορυβο μες τα χορτα, τα ειδα να κινουνται βιαια, και 2 ελαφια muntjac να βγαινουν τρεχοντας απο τα χορτα και να εξαφανιζονται μες το δασυλλιο πισω μου! Τα ατιμα! πρεπει να ηταν εκει απο το βραδυ, και ο σκιουρος πρεπει να τα τρομαξε...

Οι ελπιδες μου αναζωογονηθηκαν! Εχοντας δει ηδη 3 ελαφια με το πρωτο φως σημαινει οτι η πυκνοτητα των ελαφιων στο δασος ειναι μεγαλη και ετσι η πιθανοτητα να δω καποιο που θα μου επιτρεψει την τουφεκια επισης καλη! Ανακαθησα στη καρεκλα και φυσηξα μες τα χερια μου, προσπαθωντας να τα ζεστανω, κοιτωντας ταυτοχρονα δεξια και αριστερα μπας και εντοπισω καμια κινηση. Εβγαλα το τηλεφωνο απο την τσεπη και ειδα την ωρα...7.45...Αλλη μιαμιση ωρα πριν τελειωσει το πρωινο κυνηγι. Η μερα ξημερωσε συννεφιασμενη, με σταγονες βροχης να πεφτουν αραια. Το δασος ηταν τελειως ησυχο με την εξαιρεση τα διαδοχικα γαυγισματα των δυο ελαφιων. Ειχα εστιασει την προσοχη μου σε ενα μερος του δασους στα δεξια μου για αρκετη ωρα, οταν αποφασισα να κοιταξω και προς τα αριστερα.

Εκει που ειχαν οι δασοπονοι ξεκαθαρισει το δασος, αναμεσα στα σπασμενα κλαδια, τα φυλλα και τους κορμους των δεντρων, ειδα ενα σχημα που δεν το θυμομουν να ηταν εκει νωριτερα. Εβαλα τα κυαλια, και ανακαθησα ξαφνιασμενος στην καρεκλα: ελαφι! Ενα μικροσωμο θυληκο muntjac εβοσκε, προσωπο με μενα, δινοντας μου ενα πολυ μικρο στοχο. Η αποσταση ηταν γυρω στα 120 μετρα και οι μερες που ειχα περασει στο σκοπευτηριο ξαφνικα εγιναν ανεκτιμητες...Ενα χαρακτηριστικο των muntjac ειναι οτι δεν καθονται στο ιδιο σημειο για πολυ ωρα, κινουνται απο εδω και απο εκει συνεχεια, κανοντας την βολη ιδιαιτερα απαιτητικη. Με την ανησυχια του οτι θα χασω την ευκαιρια, εφερα το οπλο στον ωμο, βρηκα το ελαφι στη διοπτρα (το οποιο ακομα ειχε το κεφαλι κατω και απολαμβανε αυτο που ειχε βρει) και οταν ο νηματοσταυρος σταθηκε στη μεση της μπαλας που ηταν το σωμα του, πιεσα την σκανδαλη. Το ελαφι παρεμεινε στην ιδια θεση για μερικα δευτερολεπτα, οταν σηκωσε το κεφαλι, κοιταξε μια αριστερα, μια δεξια και αρχισε να καλπαζει προς μια συσταδα θαμνων, οπου το εχασα.

Δεν πιστευα την βλακεια μου...Παρ'ολο που ημουν ικανοποιημενος οτι η βολη εγινε σωστα, δεν μπορουσα να καταλαβω τον λογο για την αστοχια μου...Aπογοητευμενος, καθισα στην καρεκλα και συνεχισα να κοιταω γυρω γυρω. Θυμηθηκα τα δυο ελαφια που εξαφανιστηκαν πισω μου νωριτερα το πρωι, και γυρισα το κεφαλι να δω αν κινειται τιποτα πισω μου. Και εκει το ειδα! Ενα μικρο αρσενικο περπατουσε αναμεσα στα δεντρα 70-80 μετρα μακρια, σταματωντας εδω και εκει να παρει ενα φυλαρακι. Για να κανω την τουφεκια επρεπε να σηκωθω απο την καρεκλα, να κανω μεταβολη πανω στα σκαλια και να ακουμπησω το οπλο στον κορμο του δεντρου που ηταν δεμενη η καρεκλα. Με ηρεμες κινησεις, ηρθα στην καταλληλη θεση, εβαλα τον σταυρο πισω απο το αριστερο του ποδι, και πυροβολησα.



Ταυτοχρονα με την εκπυρσοκροτηση σχεδον, ειδα το ελαφι να σωριαζεται στο χωμα και να μενει ακινητο! 'Ευτυχως!' σκεφτηκα μεσα μου 'θα'χουν ακουσει οι αλλοι τις τουφεκιες και θα αναρρωτιουνται τι εκανα. Τουλαχιστον εχω ενα ελαφι τωρα να τους δειξω!'. Η ωρα ειχε παει 9.10, οποτε μετα απο 10 λεπτα, κατεβηκα απο την καρεκλα, αφησα το οπλο στον κορμο του δεντρου και πηγα να παρω το ελαφι. Ανυπομονουσα να το δω απο κοντα, και θυμηθηκα οτι εχω παρει μαζι μου το μαχαιρι μου απο τον Αlan Wood, οποτε θα ειχα την ευκαιρια να το χρησιμοποιησω, κανοντας ακομα μια πρακτικη για τα διαγωνισματα που εχω να περασω για την τελικη αδεια κυνηγου ελαφιων. Το εφερα εκει που ειχα τα πραγματα μου και αφου το ξεκοιλιασα, το περιεργαστηκα για τυχον ασθενειες, και μαζεψα το αιμα σε ενα μπουκαλακι για να το εχω για εκπαιδευση των σκυλιων μου, το φορτωσα και αρχισα την πορεια προς την εισοδο του δασους οπου ηταν το ραντεβου με τους αλλους. Δεν ειχα κανει 5 βηματα οταν ακουσα μια τουφεκια απο το μερος που ηταν ο Γκαρεθ. Εφτασα στην πυλη μετα απο 2-3 λεπτα, οπου ο Νορμαν και ο Τζον περιμεναν ηδη.


- ποιος τουφεκαγε? τους ρωτησα

- Ο Γκαρεθ. Εχει ενα ελαφι που το ξεκοιλιαζει εδω παρακατω. Τι εκανες εσυ?

- Αστοχησα σε ενα και πηρα ενα αλλο. Ειδατε τιποτα εσεις?'

- Ειδα τρια ζαρκαδια, αλλα δεν μπορεσα να τα ξεχωρισω αν ηταν αρσενικα ή θυληκα και ετσι δεν εριξα, απαντησε ο Τζον. Ο Νορμαν δεν ειδε τιποτα...

Ενω καναμε αυτη την κουβεντα, ηρθε και ο αλλος Τζον.

-εσυ τουφεκισες δυο φορες? με ρωτησε γελαστος

- ναι...πηρα ενα

- ακουστηκε σαν να χτυπησες και το αλλο. Εισαι σιγουρος?

- Δεν αντεδρασε καθολου στην τουφεκια, μαλιστα, συνεχισε να βοσκαει, και εφυγε μετα απο 3-4 δευτερολεπτα απ'την ωρα που το τουφεκισα. Ειμαι σιγουρος οτι αστοχησα.

- μμμμ...Ειμαι σιγουρος οτι ακουσα τη σφαιρα να χτυπαει στο στοχο....Θα παω στο αμαξι να φερω το σκυλι, καλυτερα να ειμαστε σιγουροι.

Και με τα λογια αυτα, ξεκινησε για το παρκινγκ.

Ο Γκαρεθ εφτασε 2-3 λεπτα αργοτερα, με ενα θυληκο muntjac να κρεμεται απο τον ωμο του.

- Που ειναι το δικο σου? με ρωτησε

- Μες το σακο, του απαντησα. Ειδα 5 ελαφια σημερα το πρωι, εχει πραμα!

- Με το αλλο τι εγινε? εσυ δεν εριξες δυο τουφεκιες?

- Εγω ειμαι σιγουρος οτι αστοχησα στην πρωτη, αλλα ο Τζον ακουσε την σφαιρα να χτυπαει. Παει να φερει το σκυλι για να δουμε αν εχει ιχνη.

- Θα τον περιμενω να παμε μαζι, μου απαντησε.


Ο Τζον και ο Νορμαν ξεκινησαν για το παρκινγκ, ενω εγω και ο Γκαρεθ πηγαμε πισω εκει που εκανα την τουφεκια να δουμε αν υπαρχουν ιχνη απο τραυματισμο. Ψαξαμε απ'εδω, κοιταξαμε απο εκει, δεν βρηκαμε τιποτα...

- Αστοχησα σου λεω...Μαλλον θα βρηκε η σφαιρα κανενα κλαδακι που δεν το εβλεπα και πηγε κατα διαολου.


- Ασε να βαλουμε και το σκυλι, δεν ξερεις. Το τελευταιο που μας χρειαζεται ειναι να βρεθει κανενας 'οικολογος' με ενα τραυματισμενο ελαφι και να μας λενε μετα οτι αφηνουμε ελαφια τραυματισμενα.

Ο Τζον εφτασε μετα απο 10 λεπτα με την Χαϊντι, ενα Bavarian Mountain hound 6 ετων. Πηγαμε στο σημειο που εριξα στο ελαφι και αμεσως η Χαϊντι πηρε το ντορο, ακολουθωντας μια πορεια γυρω απο την ντανα με τα ξυλα και μεσα σε κατι θαμνους και απ'εκει προς το δασος. Αφου ακολουθησαμε τον ντορο για 600 μετρα, και παιρνοντας υποψη την αντιδραση απο το σκυλι, ικανοποιηθηκαμε οτι πραγματικα ειχα αστοχησει, και ξεκινησαμε για τα αυτοκινητα.

Φαγαμε το κολατσιο μας, ηπιαμε καφεδες και ανταλλαξαμε κυνηγετικες ιστοριες και περιστατικα, ενω ο Νορμαν μας εκανε διαλεξη για την εξελιξη των κερατων των ελαφιων και τις διαφορες μεταξυ ειδων καθως και τα σημεια ασθενειων που μπορει να μην τα καταλαβουμε απο την πρωτη. Καθως ειναι κτηνιατρος εδω και 45 χρονια, με πολλα χρονια ως κυνηγος στην Αφρικη, ειναι ενας θησαυρος πληροφοριων αλλα και ιστοριων, και ετσι ακουσαμε τις αφηγησεις του με ενδιαφερον και κεφι, πειραζοντας τον και βομβαρδιζοντας τον με ερωτησεις.

Η ωρα περασε ευχαριστα και, κατα τις 2.30 το μεσημερι ξαναξεκινησαμε για το δασος. Επαναλαβαμε την ιδια διαδικασια, αλλαζοντας τις θεσεις μας τωρα για να αλλαξει λιγο το σκηνικο, και καθησαμε μεχρι να σκοτεινιασει. Αυτη τη φορα δεν ειδα τιποτα, και ο μονος που καταφερε κατι ηταν ο Γκαρεθ που παλι πηρε αλλο ενα muntjac. Γυρισαμε στα αυτοκινητα μες το σκοταδι παλι, αλλαξαμε απο τα ρουχα μας και τα λασπωμενα παπουτσια και χαιρετηθηκαμε, φευγοντας ο καθενας για τον προορισμο μας, και ανανεωνοντας το ραντεβου για τις 28 Νοεμβριου! Αλλες δυο βδομαδες και θα ξαναπαω!!

YΓ: Αυτο που μου εκανε, για αλλη μια φορα, τρομερη εντυπωση ηταν η συνεση, το μερακι και η γνωση των φιλων μου συγκυνηγων. Οπως ειδατε απο την διηγηση τιποτα δεν αφεθηκε στην τυχη οσον αφορουσε την τουφεκια που αστοχησε, και οι κυνηγοι ηρθαν εξοπλισμενοι στο επακρο των δυνατοτητων τους για το κυνηγι της ημερας. Ειχαμε στη διαθεση μας 4 σκυλια (ενα του Τζον και 3 του Νορμαν), καθως και τα χρονια εμπειριας τους. Ο δε Νορμαν κρατησε το κεφαλι απο το ελαφι που βαρεσα εγω (καθως ηταν ενα νεαρο αρσενικο) γιατι ηθελε να μελετησει στο κτηνιατρειο του τα κερατα του, οσο μικρα και να ηταν αυτα, και να κανει σημειωσεις για την εξελιξη τους στην ηλικια αυτη...Ανθρωποι και κυνηγοι που εμπνεουν εμπιστοσυνη και ειναι τιμη μου να κυνηγαω μαζι τους...

Με τον Πατερα μου...για Φασσες!

Πως τα φερνει ο καιρος...Πριν απο 5 μηνες οι γονεις μου αποφασισαν να ερθουν να μας επισκευτουν στην Αγγλια. Εχουν περασει 3 χρονια απο τοτε που ηρθαν τελευταια φορα, και δεν εχουν δει τις αλλαγες που καναμε στο σπιτι, ή τα καινουρια μου κουταβια. Ακομα θυμοντουσαν τον αγαπημενο μου Οσκαρ και τις ζαβολιες του...

Ετσι, στα τελη του Ιουλιου, κατευθασαν για μια δεκαπενθημερη επισκεψη. Τους παρελαβα απο το αεροδρομιο και τους εφερα στο σπιτι, γνωριζοντας τους στα σκυλια και δειχνοντας τους το τζακι και κατι αλλες αλλαγες που ειχαν γινει στο σπιτι απο την τελευταια τους επισκεψη. Οι επομενες μερες περασαν με βολτες, επισκεψεις σε πανηγυρια και τα σχετικα, ωστε να περασει ο χρονος τους εδω ευχαριστα και με εντυπωσεις που δεν ειχαν ξαναβιωσει. Μεχρι την προηγουμενη Τριτη...

Η μερα ξεκινησε με σχεδια να παμε για ψωνια σε ενα μεγαλο εμπορικο κεντρο καπου μια ωρα απο το σπιτι. Αλλα, το πρωτο τηλεφωνημα της ημερας ηταν απο την εξαιρετη κυρια που φροντιζε, εδω και δυομιση χρονια, το αλογο της γυναικας μου...

'Δεν παει καλα ο Τζασπερ...Σημερα το πρωι, δεν καταφερε καν να σηκωθει απο το κρεβατι, με το ζορι μπορεσε να φαει...' ηταν οι κουβεντες της στην γυναικα μου. Η γυναικα μου το λατρευε αυτο το αλογο, ηταν ο πρωτος της συντροφος στο κυνηγι, με αυτον εζησε ολες τις συγκινησεις της ιππασιας και μαζι της και εγω...Καταλαβαμε ομως οτι ηρθε η ωρα του...Στα 18 του χρονια, οι αρθρωσεις του ειχαν πια παραδωσει το πνευμα, κανοντας καθε του βημα επωδυνο, τα φαρμακα πια δεν ειχαν καμια δραση, η μονη λυση που ειχαμε ηταν η ευθανασια...Η γυναικα μου ηταν φανερα αναστατωμενη, επαιρνε τηλεφωνα δεξια και αριστερα να κανονισει τα διαδικαστικα...

Εγω, η μητερα και ο πατερας μου, ειμασταν απλως θεατες. Προσφερθηκα να αναλαβω την διαδικασια, αλλα η γυναικα μου ηθελε να ειναι αυτη που θα τον αποχαιρετουσε, και ετσι πηρα την πισω θεση. Διστακτικα, πηρα τους γονεις μου στο αυτοκινητο και ξεκινησαμε για το ταξιδι στο εμπορικο κεντρο.

Δεν ειχαμε κανει 10 λεπτα διαδρομη, ο δρομος κλειστος λογω εργων...σαν την διαθεση μας...
'Παμε πισω' ειπε η μανα μου, 'δεν θελει σημερα να παμε...'
'Μαλλον δικιο εχεις μανα, παμε σπιτι...Χαλασε η διαθεση με τα πρωινα ετσι και αλλιως, ασε, παμε αυριο για ψωνια...'

Με τη διαθεση βαρια, γυρισαμε σπιτι. Η μερα ηταν ζεστη, με λιγο αερα, αραιη συννεφια...Στο μυαλο μου ηταν η δοκιμασια που περναγε η γυναικα μου αλλα και το πως να κανω την μερα λιγο πιο ξενοιαστη. Και τοτε θυμηθηκα το αλλο τηλεφωνημα, του φιλου μου του αγροτη...

Μου ηρθε μια ιδεα:
'Πατερα, δεν παμε για καμια φασσα εμεις? Δεν εχεις ξαναπαει, εχει χαβαλε. Παμε, να ειμαστε εξω στα χωραφια τουλαχιστον να ξεσκασουμε λιγο. Ετσι και αλλιως δεν προσφερουμε τιποτα εδω.'

'Παμε' μου απαντησε ο πατερας μου, αν και καταλαβα οτι μαλλον το εκανε να μου κανει εμενα το χατηρι, παρα να παει για κυνηγι. Δεν ειναι κυνηγος και δεν εχει και κανενα ιδιαιτερο ενδιαφερον στα οπλα (την 'αρρωστια' μας την κολλησε ο μπαρμπας μου, αλλα αυτο ειναι αλλη ιστορια...), αλλα ειπα να τον βγαλω απο το σπιτι, να δει και κατι διαφορετικο. Ασε που μου δινοταν και η ευκαιρια να παω για καμια φασσα ενω ηταν ακομα η καλαμια φρεσκια!

Ετσι, πηγαμε και αλλαξαμε απο τα ρουχα που φορουσαμε, ανταλλασοντας τα για φορμες και καμουφλαζ, και φορτωσαμε το αμαξι με τα συμπραγκαλα που χρειαζομασταν για τις φασσες: φυσσιγγια (300), διχτυα παραλλαγης, στυλους (για την φυλαχτρα), καθισματα, ζεμπιλια (για τα πουλια), ομοιωματα και αλλα 'σεα και μεα' και μετα απο 15 λεπτα ημασταν στο δρομο.

Οι τακτικοι αναγνωστες του μπλογκ ισως αναγνωρισουν το χωραφι, μιας και ημουν εκει παλι περισυ με τις ανηψιες μου και με τον φιλο μου τον Μορφονιο. Ειναι ενα χωραφι καπου 100 στρεμματα, που παντα κραταει πουλια. Ποτε δεν εχω παρει πανω απο 20-25 πουλια εκει, αλλα ειναι 'εγγυηση' το οτι παντα θα εχει αρκετα για να γινει κυνηγι. Το χωραφι αυτο ειναι καπου 10 λεπτα απο το σπιτι μου, το αυτοκινητο μας παει επιτοπου στο σημειο του κυνηγιου, οποτε ειναι ευκολο και γρηγορο κυνηγι. Ο πατερας μου ειναι τωρα 71 χρονων και δεν αντεχει και πολλες-πολλες κακουχιες, οποτε επρεπε να εχω τα παντα υποψη μου, εαν ηταν να το διασκεδασει.

Φτασαμε στο χωραφι και, αφου καναμε ενα γυρω να σηκωσουμε οτι πουλια ηταν εκει, παρκαρα το αμαξι διπλα στον φραχτη και αρχισα να ξεφορτωνω τα πραγματα.

'Τι θες να κανω εγω?' ρωτησε ο πατερας μου, οταν ξεφορτωσαμε.
'Παρε εσυ το αμαξι και πηγαινε το καμια 500ρια μετρα μακρια. Βαλ'το συρριζα με τον τοιχο, και μετα ελα να κανουμε την φυλαχτρα και να σκορπισουμε τα ομοιωματα' του απαντησα. Ηξερα οτι τον παραξενευε το αγγλικο συστημα οδηγησης, με το τιμονι στα δεξια, αλλα και επισης το αμαξι (μιας και δεν ειχε οδηγησει τετρακινητο) και, μιας και μες το χωραφι ηταν ασφαλες για αυτον να οδηγησει, τον εβαλα να κανει το κεφι του.

Οσην ωρα του πηρε να κανει αυτες τις μανουβρες, εγω ειχα βαλει τους στυλους στο χωμα, ειχα τοποθετησει τις καρεκλες και ετοιμαζα τα διχτυα για να φτιαξω την φυλαχτρα, οπου θα κρυβομασταν οι δυο μας.



Εφτασε πισω καθως απλωνα το διχτυ και μου εδωσε ενα χερακι. Μετα του εδωσα 5-6 ομοιωματα και του ειπα που να παει να τα τοποθετησει, ενω εγω πηρα τα υπολοιπα και αρχισα να τα σκορπαω δεξια και αριστερα μπροστα απο την φυλαχτρα. Ο ανεμος ερχοταν ετσι ωστε να μας χτυπαει στην πλατη οταν θα ειμασταν στην φυλαχτρα, οποτε επρεπε να φτιαξω ενα διαδρομο μπροστα μας που θα επετρεπε τις φασσες να προσγειωθουν.
Οταν τελειωσα, αυτη ηταν η αποψη που ειχαμε:



Ικανοποιημενος με την διαταξη των ομοιωματων, καθησα στο σκαμνι διπλα στην καρεκλα που ειχα 'παρκαρει' τον πατερα μου και οπλισα το οπλο. Ειχα παρει μαζι μου το 20αρακι μου (Berreta Silver Pigeon V, 20cal) με φυσσιγγια 6αρια, 24 γραμμαριων με μαλλινη ταπα. Τα τσοκ ηταν 3 αστρα στην κατω και 2 αστρα στην πανω καννη.

Δεν περασαν 3 λεπτα, να'σου ενας κουρατζας να ερχεται απο τα μακρια. Με την σφυριχτρα που κανει σαν κορακας, εριξα τρεις κραυγες και τον ειδα να βαζει γραμμη για την διαταξη των ομοιωματων. Μολις πλησιασε αρκετα, του τραβηξα δυο τουφεκιες και τον ειδα να κατρακυλα σαν πολεμικο αεροπλανο του δευτερου παγκοσμιου που μολις του κοπηκε η μηχανη. Ο θορυβος απο τις τουφεκιες ξεσηκωσε τα πουλια απο το γειτονικο δασακι και, μολις που προλαβα να γεμισω μεχρι να δω μια φασσα να περναει απο πανω μου και να φευγει μαζι με τον αερα. Γρηγορα, σηκωθηκα απο το σκαμνι, και της εριξα ενστικτωδως. Επεσε σαν βρεγμενη πετσετα! 'Ωραια', ειπα μεσα μου, 'θα εχω και μια φυσικη να την βαλω στον προσωμοιωτη'.

'Την ειδες την τουφεκια?', ρωτησα τον πατερα μου αλαφιασμενος.
' Ουτε καταλαβα ποτε προφτασες και την ειδες και την τουφεκισες!', μου απαντησε

Μια δευτερη φασσα περασε και, ενω ηταν μακρια, πηρα θαρρος και της εριξα δυο τουφεκιες αλλα αστοχησα...Δεν πειραζει, εξασκηση, σκεφτηκα, μιας και ηταν η πρωτη μερα στις φασσες απο περισυ τον Σεπτεμβρη. Αφου ικανοποιηθηκα οτι δεν πεταγαν αλλα πουλια, βγηκα απο την φυλαχτρα με τη βεργα στο χερι, πηγα και βρηκα την πεσμενη φασσα και την εστησα ετσι ωστε να φαινεται απο μακρια ωσαν να ετοιμαζεται να προσγειωθει στο κοπαδι.



Αυτο το κολπο βοηθαει πολυ, καθως το πουλι κινειται με τον ανεμο και δινει την εντυπωση στα αλλα, απο μακρια, οτι κατι γινεται και τα ελκυει να ερθουν. Πραγματικα, δεν περασε πολυ ωρα οταν αρχισαν οι φασσες να ερχονται με πιο τακτικο ρυθμο. Μια μια, δυο-δυο, περνουσαν και φαινοντουσαν ενδιαφερομενες στο σχεδιο που ειχα κανει, δινοντας μου την ευκαιρια για συχνες τουφεκιες. Ο πατερας μου ειχε μπει στο νοημα και κοιταζε δεξια-αριστερα να τις εντοπισει καθως ερχονταν και ταυτοχρονα, κρατουσε και απο δυο φυσσιγγια στο χερι για να μου τα δινει οταν εριχνα.



Η ωρα περνουσε ευχαριστα, ο πατερας μου αραχτος στην πολυθρονα με το τσιγαρακι του, εγω με το οπλο, και οι δυο μας να κοιταμε απο που θα ερθουν τα πουλια. Ηταν η πρωτη φορα που το καναμε αυτο μαζι, η πρωτη φορα που εβλεπε ο πατερας μου κυνηγι της φασσας στην Αγγλια (αλλα και πρωτη φορα που εβλεπε και φασσα απο κοντα!), και η ωρα περνουσε ευχαριστα. Αστοχησα σε πουλια που δεν επρεπε, αλλα πηρα και μερικα που ηταν καπως δυσκολα, μαζεψα μερικα και τα εφερα στην φυλαχτρα, ενω αλλα τα εβαλα και αυτα να προσομοιωνουν πουλια σε κοπαδι που εβοσκε. Μετα απο 2 ωρες καταλαβα οτι ειχε βαρεθει ο γερος μου, και ειπα να τα μαζεψουμε. Ειχε παει και 2 η ωρα το μεσημερι και ηξερα οτι θα ηθελε να φαει και να ξαπλωσει, οποτε, αδειασα το οπλο και το εβαλα στην ακρη.

'Δεν παμε να τα μαζεψουμε? Μας εφαγε και ο ηλιος!', του ειπα
'Ελα ντε...Παμε, εχουν κοψει κιολας και βγηκε και ο μεζες.'
'Τραβα φερε εσυ το αυτοκινητο και θα αρχισω εγω να μαζευω τα ομοιωματα και τα αλλα τζατζαλα. Πρεπει να τις μαδησουμε κιολας...' και σηκωθηκα απο το σκαμνι.
Ο πατερας μου αρχισε την ανηφορα για το αμαξι, και εγω ξεκινησα στο χωραφι να μαζευω τα πουλια πρωτα. Προσπαθουσα να θυμηθω την καθε τουφεκια, για να μην ξεχασω κανενα πουλι. Ειχα στο νου μου μια φασσα που τουφεκισα μακρια, και επεσε μες την καλαμια, οποτε πηγα γιαυτην πρωτα. Καθως την πλησιαζα, ειδα τη λευκη ριγα στο λαιμο της και αυτην να καθεται στο χωμα. 'Ωπ..' σκεφτηκα, 'θα με βαλει να τρεχω δαυτη...' και πριν προλαβω να τελειωσω την σκεψη μου, σηκωθηκε και πεταξε λες και δεν την ειχα χτυπησει καν! Να παρει! Και δεν ειναι και πρωτη φορα που μου συμβαινει, επρεπε να ειχα το οπλο μαζι μου. Μαζεψα τις υπολοιπες και γυρισα στην φυλαχτρα. Ο πατερας μου περιμενε διπλα στο αυτοκινητο.

'κατσε να τις παρουμε καμια φωτογραφια!' μου ειπε. Ειχε φερει την φωτογραφικη του μηχανη για να κανει τον καμποσο στους φιλους του.
'θα τις κρεμασω στο στυλο, να ειναι μαζι με το οπλο' του ειπα, 'θα δεις'. Και πηρα αυτη την φωτογραφια (με το τηλεφωνο εγω!)



'Θελω να με παρεις και μενα φωτογραφια με τα πουλια και το οπλο, να κανω πλακα στο Γιαννη. Παει ολο το χειμωνα και φερνει δυο ολη την περιοδο, που να με δει εμενα με τοσες, θα του'ρθει ταμπλας!'

'Και που, δεν πηραμε και πολλες...Κρατα τες τοτε και παρε και το οπλο. Εεεε! δεν ειναι γκλιτσα το τουφεκι, κρατα το σαν κυνηγος, θα σε παρουν χαμπαρι!' τον πειραζα εγω. Με το καμουφλαζ σακκακι και καπελο που του ειχα δωσει, μαζι και τα πουλια αρμαθια καμαρωνε μπροστα στην φυλαχτρα...



Αφου τελειωσαμε με τις φωτογραφιες, του εδειξα πως να μαδαει το στηθος μονο, και τον αφησα στη σκια να τις μαδησει ενω εγω συμμαζευα ολα τα αλλα. Μολις τελειωσα, πηγα και τις μαδησα και εγω και ξεκινησαμε για το σπιτι.

'Θα σου μαγειρεψω και μια για μεσημεριανο', του ειπα
'Σιγα ρε! θα φαμε το βραδυ αμα αρχισουμε να μαγειρευουμε και φασσες!'
' Πεντε λεπτα θα παρει, θα δεις. Μεχρι να πλυνεις εσυ τα χερια σου, θα εχω τελειωσει εγω.'

Και πραγματικα, μεχρι να κοψουν μια σαλατα με τη μανα μου, την ειχα τηγανισει εγω και την ειχα στο πιατο με σαλτσα απο κοκκινο κρασι και βαλσαμικο ξυδι, κομμενη σε φετες. Τους αφησα να φανε και πηγα να συμμαζεψω τα υπολοιπα πουλια και να ξεφορτωσω το αμαξι. Ο τελικος απολογισμος ηταν 13 φασσες, απο τις οποιες μαζεψαμε τις 10. Η αναλογια μου ηταν μια φασσα για καθε 5 τουφεκιες, που σημαινει οτι μου χρειαζεται κι'αλλη εξασκηση....Τωρα με την κριση δεν ειναι να ξοδευουμε φυσσιγγια!

Οι γονεις μου καθησαν αλλες 8 μερες απο τοτε και γυρισαν στην Ελλαδα εχτες. Τωρα, τελειωνω με κατι αλλες μου υποχρεωσεις και με βλεπω απο την Κυριακη και μετα να κανω αρκετη 'εξασκηση'!!!

ΕΕΕΕΕ ρε γλεντια!!!!

ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΔΗΣΗ!!!!

Καλημερα σε ολους τους φιλους του μπλογκ! Μολις χτυπησε το τηλεφωνο και ο καλος μου φιλος, ο αγροτης Rob, με πηρε να με ειδοποιησει οτι αρχισαν το θερο! Καπου 3 βδομαδες νωριτερα απ'οτι συνηθως (λογω της ανομβριας και της ζεστης που ειχαμε φετος).
Με ρωτησε αν θελω να παω να τουφεκισω τιποτα φασσες....Το σκεφτηκα λιγακι, αναστεναξα, και του ειπα 'Αν επιμενεις....'!!!
Φυσικα βαλαμε τα γελια παρεα, γιατι ξερει την μανια μου, και του ειπα οτι δεν προλαβαινω αυτη την εβδομαδα λογω δουλειας, και την επομενη ειναι παλι λιγο δυσκολα τα πραγματα, τουλαχιστον μεχρι την Πεμπτη. Μεχρι τοτε, οπως μου εξηγησε ο Rob, θα εχουν θερισει και ενα απο τα αγαπημενα μου χωραφια.
Αντε να δουμε τι μας επιφυλασσει και η φετινη περιοδος του κυνηγιου της φασσας!!!
ΕΕΕΕ ρε γλεντια!

Ν. Ζηλανδια: Στο Ποταμι!

Την επομενη μερα απο το κυνηγι με τα κουνελια, η Μαριαν ειχε κανονισει να παω για ψαρεμα με ενα φιλο απο το μαγαζι που δουλευε. Ο Τρισταν, παθιασμενος ψαρας και (οχι τοσο παθιασμενος) κυνηγος, θα ηταν ο οδηγος μου για την μερα εκεινη. Ειχαμε γνωριστει την προηγουμενη, οταν πηγα να συστηθω στον Howie, και ειχαμε κανονισει να συναντηθουμε μπροστα στην πανσιον το πρωι της Τεταρτης.

Ετσι, 8.30 το πρωι ηταν εκει, και ξεκινησαμε για τον ποταμο Clutha, που ειναι στο Κεντρικο Οταγκο. Ενας απο τους μεγαλυτερους ποταμους του Νοτιου Νησιου της Ν. Ζηλανδιας, με διασημα σημεια ψαρεματος και μεγαλη ιστορια.

Λογω του οτι οι βροχες ειχαν γεμισει το ποταμι με νερο, ο Τρισταν ειχε επιλεξει την μεθοδο του spinning για το σημερινο ψαρεμα. Ευτυχως δηλαδη, γιατι αν πηγαιναμε για ψαρεμα με μυιγες, θα γελοιοποιουμουν τελειως!

Στο ταξιδι (μας πηρε καπου μιαμιση ωρα να φτασουμε) συζητουσαμε τις λεπτομερειες του ψαρεματος και συγκριναμε εμπειριες απο τα ψαρεματα που ειχαμε κανει ο καθενας. Η δικη μου εμπειρια στο ψαρεμα ειναι περιορισμενη στο ψαρεμα απο βαρκα στην θαλασσα, ειτε με δολωμα ειτε με συρτη. Ο Τρισταν απο την αλλη ειχε κανει τα παντα! Ψαρεμα σε θαλασσα, απο ακτη, βαρκα, με δολωμα, με συρτη, με μυιγα, ψαρεμα σε ποταμι με μυιγα και τεχνητα δολωματα, ψαροντουφεκο... Καταλαβα οτι εχω πολλα να μαθω και ας ημουν 14 χρονια μεγαλυτερος απο τον Τρισταν.

Περασαμε την μικρη κωμοπολη του Lawrence, με τα ορυχεια χρυσου και την πρωτη πολη της Ν. Ζηλανδιας που προσφερει δωρεαν συνδεση με το διαδικτυο σε ολους που μενουν ή περνουν απο εκει...Πολιτισμος....Τελος παντων! 20 λεπτα αργοτερα ο Τρισταν αφησε την ασφαλτο, στη γεφυρα του Βeaumont, και πηρε ενα χωματοδρομο που προχωρουσε παραλληλα με το ποταμι, στους προποδες λοφων. Ηταν η αρχη ενος διασημου μονοπατιου στο Κεντρικο Οταγκο, του Millenium Trail. Δεν το ηξερα τοτε, αλλα θα το γνωριζα ιδιαιτερα καλα στις επομενες ημερες....

Σταματησαμε σε μια γεφυρουλα που μας επετρεπε να δουμε τα νερα ενος μικρου ποταμου που ανοιγε στον Clutha. Τα νερα του σαν αραιο τσαϊ, με λυγαριες και ιτιες στις οχθες του.



Παρ'ολα αυτα ηταν διαυγη και μας επετρεψαν να δουμε μια πεστροφα να κανει κυκλους κατω απο μια ιτια και να 'ανεβαινει' που και που, για να φαει σκουληκακια και εντομα που επεφταν απο την ιτια.



'Την βλεπεις?' με ρωτησε ο Τρισταν.
'Ναι...πως την πιανουν ομως??' του απαντησα
'Δεν εχουμε καμια ελπιδα με αυτην. Σε παιρνουν χαμπαρι με την πρωτη μολις εμφανιστεις στην οχθη και εξαφανιζονται. Η μεθοδος εδω ειναι να τις πλησιασεις υπουλα και να πεταξεις το δολωμα σου μακρια απ'αυτες, φερνοντας το προκλητικα με το μηχανακι του καλαμιου, ωστε να τις προκαλεσεις να του επιτεθουν. Να δουμε πως θα τα καταφερουμε στο ποταμι, ειναι γεματο νερο και αρκετα ορμητικο σημερα, θα ειναι τα ψαρια σκορπια. Πρεπει να βρουμε ησυχες οχθες, οπου το νερο σχεδον λιμναζει. Εκει καθονται οι πεστροφες και εχουμε καποια πιθανοτητα για τσιμπιες.'

Eπιστρεψαμε στο αυτοκινητο και καναμε αλλα 2-3 χιλιομετρα πριν σταματησουμε ξανα.



'Απο εδω θα αρχισουμε το ψαρεμα. Εχει μια καλη οχθη εδω παρακατω και μπορουμε να την περπατησουμε χωρις να μπερδευτουμε.'

Ο Τρισταν ψαρευε την περιοχη εδω και παρα πολλα χρονια, απο παιδι και την ηξερε σαν την παλαμη του. Στην διαδρομη μου ελεγε ιστοριες οπου εμπαινε στις φαρμες στα κλεφτα για να παει σε σημεια του ποταμου που δεν μπορουσε να παει αλλος, και να προσπαθησει για το 'μαγικο', το 'μεγαλο' ψαρι...Ο ενθουσιασμος του ηταν μεταδοτικος, και ειχα αρχισει και εγω να ανυπομονω για το ψαρεμα!

Παρ'ολο που ημουν ντυμενος λες και θα πηγαινα κυνηγι, η αισθηση του καλαμιου με το πολυχρωμο
Rapala στην ακρη της πετονιας, με εκανε να νοιωθω ανυπομονησια να το 'βρεξω' και να νοιωσω το δυνατο τραβηγμα του ψαριου να λυγιζει το καλαμι, τα φρενα να 'τσιριζουν' καθως θα παλευε να ξεφυγει τις σαλαγγιες...

Για την ωρα, επρεπε να προσεχω που παταω, καθως ειμασταν ετοιμοι να πηδηξουμε ενα φραχτη με αγκαθωτο συρμα, για να περπατησουμε μεσα σε ενα χωραφακι, γεματο με κοπριες απο προβατα και αγκαθωτους θαμνους. Η πορεια δυσκολη, με στενα μονοπατια, θαμνους που διαπερνουσαν οτι ρουχο φορουσαμε με τα μακρια, μυτερα αγκαθια τους ή επιαναν τα καλαμια και τις πετονιες που κουβαλουσαμε στα χερια.

Φτασαμε στην οχθη και ο Τρισταν με αφησε σε μια αμμουδια, ενω αυτος προχωρησε λιγο παρακατω, για να ψαρεψει αλλα νερα.



Την ωρα που του πηρε να παει στο δικο του μερος, συναρμολογησα το δικο μου καλαμι, και εριξα μια ματια στον ποταμο. Επιβλητικος, με γαλαζια νερα, ερεε με ταχυτητα μπροστα μου. Βραχοι στη μεση της κοιτης του τον εκαναν να αφριζει και να κανει δινες, ενω οι οχθες ηταν σχετικα ηρεμες με λιγη κινηση.



'Ιδου η Ροδος...' ειπα μεσα μου, και ξεσκαλωσα το ψαρακι απο το μηχανισμο του καλαμιου, απελευθερωσα την πετονια και εριξα το ψαρακι στα νερα του ποταμου, αντιθετα με τη ροη του. Το αφησα να προχωρησει λιγο στο ρεμα και αρχισα να μαζευω την 20αρα πετονια με ρυθμικες περιστροφες της μανιβελας. Το εκανα αυτο καμια 10αρια φορες, ριχνοντας το ψαρακι στις σκιες (εκει μου ειχε πει ο Τρισταν οτι πανε και καθονται οι πεστροφες), αλλα δεν ειχα τυχη.

Eιπα να προχωρησω λιγο παρακατω, και ετσι, μαζεψα την πετονια και τα πραγματα μου, και περπατησα μερικα βηματα παραλληλα με τη ροη του ποταμου. Καμια 60αρια μετρα παρακατω, και ενω κοιτουσα το ποταμι να δω τυχον σημεια απο ψαρια, δυο πεστροφες τιναχτηκαν σχεδον κατω απο τα ποδια μου και, κολυμπωντας με ταχυτητα καθετα στη ροη του ποταμου, χαθηκαν 20 μετρα απο την οχθη!

Χωρις να χασω χρονο, παρατησα την τσαντα μου και εριξα το ψαρακι εκει που τις ειδα να χανονται. Με γρηγορες περιστροφες της μανιβελας στο μηχανακι, εκανα το ψαρακι να γυαλιζει, αλλα οι πρωτες δυο ριξιες δεν ειχαν κανενα αποτελεσμα... Στην τριτη ριξια ομως, η τυχη μου χαμογελασε! Λες και κολλησε σε βραχο το ψαρακι, το καλαμι λυγισε σχεδον στα δυο και το φρενο αρχισε να τσιριζει! Εδωσα δυο 'χτυπους' στο καλαμι να την αγκιστρωσω καλα και αρχισα να την μαζευω. Εσφιξα λιγο το φρενο και γυρνουσα τη μανιβελα σαν τρελος! Προσεχοντας το νερο για να δω που ειναι το ψαρι
ανεβοκατεβαζα το καλαμι στο ρυθμο του μαζεματος της πετονιας, φωναζοντας ταυτοχρονα στον Τρισταν οτι ειχα αγκιστρωσει το ψαρι. Αυτος, παρατησε το καλαμι του στην οχθη και ετρεξε με την αποχη προς το μερος μου, κοιταζοντας και καθοδηγωντας το μαζεμα της πετονιας.

Δεν περασε 1 λεπτο και η πεστροφα αρχισε να φαινεται, 4-5 μετρα απο την οχθη, να ακολουθει την πετονια, κουρασμενη απο την προσπαθεια να ξεφυγει. Την επομενη στιγμη, ηταν μεσα στο διχτυ της αποχης και, ο Τρισταν και εγω, γελωντας την θαυμαζαμε!

' Η τυχη του πρωταρη ξαναδουλεψε μου φαινεται!', ειπα στον Τρισταν και του διηγηθηκα το ιστορικο της ριξιας που την επιασε.

' Ετσι δουλευει το πραγμα, αυτο το ψαρεμα ειναι σαν κυνηγι. Ριχνεις το δολωμα στα ψαρια που εχεις δει! Θες να την κρατησεις, ή θα την ριξουμε παλι μεσα?'
Ηξερα οτι θα πηγαινα για τραπεζι στο σπιτι του φιλου μου του Ντεϊβιντ και οτι και σε αυτον και στη γυναικα μου αρεσει το ψαρι.


'Αν επιτρεπεται να παρουμε τα ψαρια απο το ποταμι, θα ηθελα να την κρατησω...Γινεται?'

' Βεβαια!' μου απαντησε και την κοπανησε στο κεφαλι με ενα γκλοπακι που ειχε στην τσεπη του γιαυτη τη δουλεια.



Ηταν μια ομορφη καφετια πεστροφα, αρσενικη, γυρω στα 2.5 κιλα. Το μεγαλυτερο ψαρι που εχω πιασει μεχρι σημερα, και το πρωτο μου ψαρι σε γλυκο νερο. Οι χρωματισμοι της υπεροχοι, σχεδον ηταν κριμα να το παρουμε το ψαρι απο το νερο.



Μετα τις φωτογραφιες, το καθαρισα, και συνεχισαμε να ψαρευουμε. Πηγαμε σε διαφορετικα σημεια πανω και κατω την οχθη, αλλα φαινεται, οτι το υψος της σταθμης του ποταμου ειχε σκορπισει τα ψαρια, και μετα απο αλλες 2 ωρες προσπαθεια, ειπαμε να σταματησουμε και να παμε για φαγητο.

Πηγαμε σε ενα γραφικο χανι στην ακρη του δρομου, 4-5 χιλιομετρα απο το μερος που ψαρευαμε, και
καθησαμε αναμεσα σε αγροτες και ξυλοκοπους να απολαυσουμε μια κρυα μπυρα και ενα
χαμπουργκερ.



(στο βαθος φαινεται η γεφυρα που περναει ο ποταμος Clutha απο κατω).

'Ειναι υπο απειλη το ψαρεμα στη Ν. Ζηλανδια', μου ειπε ο Τρισταν. 'Πριν απο μερικα χρονια, ηρθε ενας Αμερικανος ψαρας με τα δικα του καλαμια να ψαρεψει. Δεν τα ειχε καθαρισει καλα ομως και εβαλε στο ποταμι ενα φυκι, που ειναι σαν μυξα πρασινη. Αυτο εχει κατακλυσει τους ποταμους τωρα και σε πολλους εχουμε ηδη ψαρια νεκρα. Καταναλωνει βλεπεις το οξυγονο αυτο το ατιμο και πανε τα ψαρια χαμενα...'

Η Ν. Ζηλανδια, καθως εξελιχθηκε οικολογικα τελειως ξεκομμενη απο τον υπολοιπο κοσμο εχει ενα δικο της οικοσυστημα το οποιο ειναι πολυ ευαισθητο σε εισαγωγες βιοποικιλοτητας που δεν ειναι μερος αυτης της οικολογιας.

'Και να'ταν μονο αυτο...' συνεχισε, 'η κυβερνηση ψεκαζει με δηλητηριο 1080 ανα εποχες, που καταληγει μες τους ποταμους και εχουμε περαιτερω μειωσεις των πληθυσμων. Βαλε και τα φραγματα που θελουν να χτισουν και καταλαβαινεις τι εχει να γινει. Δεν θα υπαρχει ποταμι για ποταμι ελευθερο σε λιγα χρονια...'

Καταλαβαινα οτι τον ενοχλουσε αυτη η κατασταση. Οι Νεοζηλανδοι ειναι ελευθεροι ανθρωποι, με υψηλα ανεπτυγμενο το ενστικτο της ανεξαρτησιας και των δικαιωματων τους να χαιρονται τη φυση. Και, παρ'ολο τον πλουτο που εχουν γυρω τους (απο αλιευτικης και θηραματικης πλευρας) δειχνουν τετοια αυτοσυγκρατηση που ειναι αξιοζηλευτη... Limit your bag, don't bag your limit (περιορισε την καρπωση, μην καρπωνεσε στο οριο...) ειναι τα συνθηματα στα κυνηγετικα περιοδικα τους και τα κυνηγετικα μαγαζια.

Αφου τελειωσαμε το φαγητο, ξαναπηγαμε στο ποταμι, αλλα αυτη τη φορα σε αλλο μερος, κοντα στη γεφυρα. Χωρισαμε στο στομα του μικροποταμου που ερχοταν να χυθει στον Clutha και πηγα σ'ενα μερος που φαινοταν ησυχο και αρχισα να ριχνω το ψαρακι. Για μενα ομως το ψαρεμα ειχε τελειωσει με το που γιαλωσα την πεστροφα. Ετσι, πεταγα το ψαρακι εδω και 'κει, ισα για να περναει η ωρα, ενω ταυτοχρονα χαζευα το τοπιο.

Ενα ζευγαρι παπιες του παραδεισου (paradise ducks) χαρακτηριστικες της Ν. Ζηλανδιας, ηρθαν και καθισαν σε μια νησιδα καπου 100 μετρα μακρια και τις φωτογραφησα.



Λιγο αργοτερα, ηρθε και ο Τρισταν, και αφου συμφωνησαμε οτι η τυχη μας τελειωσε, τα μαζεψαμε και ξεκινησαμε για το ταξιδι της επιστροφης. Μιαμιση ωρα αργοτερα με αφησε εξω απο την πανσιον.

'Δεν θα χαθουμε, μιας και θα κατσεις μερες ακομα. Κανονισε το με τη Μαριαν, και, την επομενη εβδομαδα παμε για ψαρεμα σολωμου στη θαλασσα. Μπορει να μην εχει πολλους σολωμους, αλλα σιγουρα κατι θα πιασουμε, μαλλον μπαρακουντα!'

'Μπαρακουντα!!?? φυγαμε οποτε μου πεις! το'χω καημο να πιασω ενα απο δαυτα, σολωμος δεν με νοιαζει και τοσο! Σ'ευχαριστω για την εμπειρια σημερα, περασα καταπληκτικη μερα! Τα ξαναλεμε!!'

Τον αποχαιρετησα και με το δισακι μου στο ενα χερι και την πεστροφα στο αλλο, ετρεξα τις σκαλες για να δειξω το ψαρι στη γυναικα μου....

Στη βροχη και τον αερα...

Χθες το βραδακι, μιας και τελειωσα κατι δουλιτσες που ειχα, ειπα να κανω κατι διαφορετικο. Πηρα ενα HP palmtop παλιο που ειχα εδω και χρονια παρατημενο, στο οποιο ενας φιλος μου ειχε δωσει μια κοπια ενος εξαιρετου βαλλιστικου προγραμματος (ΕxBal), τα κυαλια, το ανεμομετρο (ειχε αερα του σκοτωμου και κρυο...) και το αγαπημενο μου τουφεκι, το Tikka M590 σε 6mmBR, και πηγα στη φαρμα που ημουν προχθες. Ηταν ενα μερος ενος χωραφιου με καλαμποκι που το ειχαν ταραξει τα κουνελια, και δεν μπορουσα να τα τουφεκισω, εκτος εαν τους εριχνα απο 400 μετρα μακρια!

10 λεπτα αργοτερα ημουν παρακαρισμενος στο χωραφι και περιμενα ενα ψιλοβροχο να σταματησει, ενω κοιταζα με τα κυαλια να εντοπισω κανενα κουνελι...Δεν περασε πολυ ωρα και να'σου ενα στην ακρη απο κατι φτερες. Πηρα το οπλο, το εστησα στο καπω και συμβουλευτηκα τον υπολογιστη. Η αποσταση ηταν 411 γιαρδες, ο αερας 6 μιλια την ωρα.



Εβαλα τα στοιχεια και μου εδειξε οτι θελω διορθωση 6.5ΜΟΑ στη σκοπευση. Στηθηκα πισω απο το οπλο, εκανα τις απαραιτητες ρυθμισεις στη διοπτρα.



(το κουνελι ηταν εκει που ειναι η ασπρη κουκιδα)

Βρηκα το κουνελι μεσα απο τη διοπτρα, πηρα μια ανασα, αφησα τη μιση και, με το νηματοσταυρο στο στηθος του, πιεσα ελαφρα την σκανδαλη. Με την εκπυρσοκροτηση το κουνελι επεσε προς τα πισω, λες και ενα αορατο χερι το βαρεσε με δυναμη. Εκανε δυο συσπασεις στα πισω ποδια, και εμεινε ακινητο!

Αυτη ηταν η μακρυνοτερη βολη μου μεχρι τωρα και η πρωτη με ρυθμιση της διοπτρας για την αποσταση. Μεχρι τωρα υπολογιζα την πτωση με τα διαφορα σημεια στο νηματοσταυρο. Εμεινα εκθαμβος με την ακριβεια του οπλου αλλα περισσοτερο την ακριβεια του προγραμματος...

Η ωρα περνουσε ευχαριστα, κοιτουσα με τα κυαλια στους αγρους και βρηκα 3 λαγους να καθονται στη μεση απο το γρασιδι, δυο τρεις φασιανους αλλα πολυ λιγα κουνελια. Φαινεται το κρυο και η βροχη τα κρατουσε στο λαγουμι... Η θερμοκρασια ειχε πεσει στους 15 βαθμους, ο αερας δυναμωνε και δεν ειχα πολλες ελπιδες οτι θα κυκλοφορουν οπως τις προηγουμενες μερες με τη ζεστη....



Πηρα το οπλο και πηγα λιγο παραπερα για να μπορω να βλεπω ενα αλλο χωραφι. Εκει εντοπισα αλλο ενα κουνελι, και, ξαπλωμενος στο χορταρι τωρα, βρηκα το κουνελι στη διοπτρα. Η αποσταση 275 μετρα, 3ΜΟΑ διορθωση. Η τουφεκια του πηρε το κεφαλι!

Δεν μπορουσα να το πιστεψω! Πρωτα την ακριβεια του προγραμματος και μετα την εξαιρετη συμπεριφορα και του οπλου αλλα και της διοπτρας (Nightforce NXS 5.5-22x56, με NP-R2 νηματοσταυρο).

Μετα απο τις δυο αυτες τουφεκιες, εριξα σε κατι πετραδακια στα 420 μετρα για να σιγουρευτω οτι δεν ηταν απλως τυχη που πετυχα τα κουνελια, και καθαρισα και ενα κορακι στα 180 μετρα, που, ανενοχλητο οπως φαινεται απο τις τουφεκιες πηγε και καθησε στο δεντρο στη μεση του χωραφιου. Η ωρα ειχε παει ηδη 8.30, και ετσι πηγα και πηρα τα κουνελια, τα καθαρισα (οτι ειχε απομεινει δηλαδη, γιατι 87 gn Vmax σφαιρα δεν αφηνει και πολλα στο κουνελι...θα χαρουν τα σκυλια μου τουλαχιστον!) και γυρισα σπιτι. Η μονη μου σκεψη ηταν ποτε θα καταφερω να ξαναπαω!!!

εεεε ρε γλεντια!!!

Ν. Ζηλανδια 2011: Κουνελια, ο πρωτος σταθμος!

Tα κουνελια στην Ν. Ζηλανδια ειναι ειναι ενα απο τα μεγαλυτερα οικολογικα τους προβληματα. Εισηχθει στις αρχες του 19ου αιωνα απο τους εποικους, ως πηγη τροφης και για το δερμα τους, αλλα μετα απο λιγο καιρο, μιας και δεν υπαρχουν ζωα που να τρεφονται με κουνελια στην Ν. Ζηλανδια, εξαπλωθηκε σε τεραστιους αριθμους. Το προβλημα ειναι σε τετοιο επιπεδο, που, η κυβερνηση της Ν. Ζηλανδιας ειχε την ‘φαεινη’ ιδεα να εισαγαγει νυφιτσες. Και λεω ‘φαεινη ιδεα’ γιατι το πρωτο πραγμα που εξολοθρευσαν οι νυφιτσες ηταν τα πουλια της Ν. Ζηλανδιας, τα οποια, λογω ελλειψης αρπακτικων, δεν μπορουσαν να πεταξουν...Αυτο οδηγησε σε σπασμωδικες ενεργειες δηλητηριασμου της νυφιτσας που δεν απεδωσαν ιδιαιτερα και δημιουργησαν τα δικα τους προβληματα.

Ετσι λοιπον, το κουνελι ειναι το δευτερο πιο κυνηγημενο θηλαστικο στην Ν. Ζηλανδια
(το πρωτο ειναι το possum, αλλα αυτο ειναι αλλη ιστορια!). Κυνηγεται ολες τις εποχες, με τουφεκι, λειοκανο, σκυλια και παγιδες. Και εδω αρχιζει η πρωτη μου κυνηγετικη περιπετεια στην Ν. Ζηλανδια!

Το πρωι εκεινης της Τριτης ξεπεταχτηκα απο το κρεββατι λες και με ειχε χτυπησει ηλεκτρισμος. Αφου εφαγα πρωινο, ετοιμασα το δισακι μου με νερο, την καμερα, το μαχαιρι μου, ενα ελαφρυ μπουφαν, φορεσα τις κυνηγετικες μου μποτες, και εφυγα για το πανεπιστημιο. Περασα λιγη ωρα με τη γυναικα μου και μερικους συναδελφους εκει, αλλα το μυαλο μου ηταν στο απογευματινο κυνηγι.

Ο Howie θα περνουσε απο την πανσιον οπου μεναμε με τη γυναικα μου στις 2 η ωρα το μεσημερι. Απο τις 12.30 ημουν στο δωματιο, ελεγχα και ξαναελεγχα τα πραγματα να μην ξεχασω κατι, διαβασα λιγο το βιβλιο μου, και στις δυο παρα δεκα κατεβηκα στο πεζοδρομιο να τον περιμενω.

Πραγματικα, ακριβως στις 2 ηταν εκει. Το παλιο μεγαλο Mitsubishi παρκαρε μπροστα απο την πανσιον και μπηκα μεσα. Στο πισω μερος (ηταν καραβαν το αυτοκινητο) ηταν η σκυλα του Howie, η Billie, ενα σπρινγκερ σπανιελ, 2.5ετων που ηδη ειχε κερδισει διαγωνισμους φερμας και επαναφορας. Ο Howie μου εξηγουσε οτι το μερος οπου θα παμε ειναι η αγαπημενη του φαρμα. Μια εκταση που την υπολογισαμε γυρω στα 25 τετραγωνικα χιλιομετρα, καπου 70 χιλιομετρα μακρια απο την πολη. Καθως τα λεγαμε αυτα περνουσαμε εντυπωσιακα τοπια με λοφους γεματους γρασιδι και δεντρα, ρυακια και ποταμια, ιδανικο περιβαλλον για ολων των ειδων τα κυνηγια...Παραδεισος! και ημουν εκει για να παω να κυνηγησω! Ακομα δεν το πιστευα! Επαιρνα φωτογραφιες στην διαδρομη απο τοπια που δεν μπορουσε να τα χωρεσει το μυαλο μου ακομα, πρεπει να φαινομουν σαν παιδι στο λουνα παρκ...



H πορεια μας εφερνε ολο και πιο προς τα μεσογεια του Οταγκο, και η κλιματικη αλλαγη ηταν εμφανης απο το περιβαλλον: Το τοπιο ειχε αλλαξει. Απο το πρασινο δασος που μας περιτριγυριζε αρχικα, περασαμε σε ενα τοπιο σχεδον αφρικανικο. Βραχοι διασπαρτοι μεσα σε λιβαδια, το γρασιδι κιτρινο, ξερο, δεντρα λιγοστα και μικρα. Σαν να εχει το δικο του μικρο-κλιμα, που του επιτρεπει να εχει σχεδον Αμαζονιες συνθηκες προς τα νοτιοανατολικα και συνθηκες ερημου στα βορειοδυτικα. Ισως λογω των μεγαλων οροσειρων που παιρνουν τα καιρικα μετωπα και τα κατευθυνουν μακρια απο τα υψιπεδα του κεντρικου Οταγκο...



‘Ειχαμε μεγαλη ξηρασια φετος το καλοκαιρι (μην ξεχναμε οτι οι εποχες στην Ν. Ζηλανδια ειναι το αναποδο απο αυτες που εχουμε στο βορειο ημισφαιριο. Μαρτιος ειναι ο ισοδυναμος μηνας με τον Σεπτεμβριο εδω). Οι αγροτες ειναι ολοι ανησυχοι που θα βγει αυτο το πραγμα. Ο Σαϊμον (ο αγροτης στη φαρμα του οποιου θα κυνηγουσαμε) εχει παρα πολλα προβατα μερινο, και γιαυτους ειναι μεγαλο το προβλημα που θα τα πανε για βοσκες...Οποτε, οπως καταλαβαινεις, οτιδηποτε ανταγωνιζεται τα προβατα για γρασιδι, δεν ειναι ευπροσδεκτο... Κουνελια, λαγοι, ελαφια, ολα πρεπει να ειναι σε μικρους αριθμους για να επιβιωσει η φαρμα...’

‘Εχει και ελαφια?’ ειπα με προσδοκια...

‘Εχει, αλλα οχι στο μερος που θα παμε εμεις. Θα δεις...Ειναι απο την αλλη μερια της φαρμας που ειναι πιο δασωδης, και εχει και παρα πολλα αγρια γουρουνια’.

Μου πηρε λιγο καιρο για να καταλαβω οτι τα αγρια γουρουνια της Ν. Ζηλανδιας δεν ειναι το ιδιο με τον ευρωπαϊκο αγριοχοιρο. Ειναι καθ’αυτα, αγρια γουρουνια, ζωα που προερχονται απο οικιακες ρατσες και υπαρχουν ελευθερα στην Ν. Ζηλανδια απο τοτε που την ‘ανακαλυψε΄ο Κουκ.

Φτασαμε στις πυλες της εκτασης που θα κυνηγουσαμε, παρκαραμε το αυτοκινητο και βγηκαμε εξω. Πηρα το δισακι μου, φορεσα τα κυαλια μου, και πηγα στο πισω μερος του αυτοκινητου οπου ο Howie ετοιμαζοταν και αυτος μαζι και το σκυλι.



‘Αυτο ειναι το οπλο που εχω, ελπιζω να σου κανει. Δεν ειναι τιποτα το ιδιαιτερο, αλλα με εχει βολεψει πολλα χρονια τωρα!’, και τραβηξε απο μια θηκη που ηταν στο πορτ μπαγκαζ, οπου, απο μεσα εβγαλε ενα σουπερποζε Yildiz, διαμμετρηματος 20bore.

Τον πειραξα: ‘Εφερες Ελληνα να τουφεκισει με τουρκικο οπλο?’

Με κοιταξε λες και με προσβαλε, μεχρι που εβαλα τα γελια! ‘Φερ’το να το δω, πλακα σου κανω!’ Δεν με ηξερε καλα και με επαιρνε στα σοβαρα μεχρι τωρα.

‘Η πανω καννη ειναι 2 αστρα, η κατω 3. Τα τουφεκαμε με φυσσιγια νουμερο 5 στην κατω καννη, 32 γρμ, και με νουμερο 4 στην πανω, σε περιπτωση που ειναι μακρια, ή εχει φυγει απο την πρωτη.’

‘Τριανταδυο γραμμαρια φυσσιγγι?! Σε εικοσαρακι?? Εγω τα τουφεκαω με 24 γραμμαρια εξαρια στην Αγγλια!’

‘Μπορει να βρουμε και κανενα λαγο, αυτη η τουφεκια μου εχει ταιριαξει, δεν θα εχεις προβλημα, βαλε αυτα στην τσεπη σου και θα φερω και ακομα μερικα στο δικο μου δισακι.
Μονο προσεχε που τουφεκας σε σχεση με το σκυλι, καμια φορα ακομα τα κυνηγαει!’

Και με αυτες τις κουβεντες, με το οπλο στο χερι, και αυτος με τη σφυριχτρα στο στομα και το σκυλι να ‘κοβει’ 20-30 μετρα μπροστα μας, ξεκινησαμε προς τα δυτικα, οπου ηταν μια ανηφορα ενος λοφου, με μια ρεματια στα δεξια. Το σκυλι εκοψε στην απεναντι μερια και, οι δυο μας, περπατουσαμε παραλληλα με αυτο. Μεσ’ τη ρεματια ηταν μικροι θαμνοι, διασπαρτοι με κατι βουρλα, ιδανικο μερος για κουνελι.

Δεν ειχαν περασει 10 λεπτα, και βλεπω ενα κουνελι να φευγει σφαιρα μπροστα απο το σκυλι, την σφυριχτρα του Howie να διαταζει το σκυλι να κατσει και το κουνελι να φευγει ευθεια μπροστα μου και κατω στη ρεματια! Εφερα το οπλο στον ωμο, το μαγουλο μου κολλημενο στο κοντακι, ακολουθησα το κουνελι, και πατησα τη σκανδαλη....

Την πατησα, την ξαναπατησα, δεν πηγαινε πουθενα! ‘Ασφαλεια!’ σκεφτηκα μεσα μου, ‘γαμωτο!!!...’ και ο αντιχειρας μου εψαξε το κουμπι στο πανω μερος του οπλου, το εσπρωξα προς τα εμπρος και αυτη τη φορα δεν εκανα λαθος! Με την εκπυρσοκροτηση του οπλου, το κουνελι αρχισε να κατρακυλαει με ταχυτητα κατω στη ρεματια. Η τουφεκια ηταν καπου στα 30 -35 μετρα και ανακουφιστηκα που δεν ντροπιαστηκα στην πρωτη δοκιμασια!

‘Ειχε ασφαλεια!’ γυριζω και λεω στον Howie

Φαινεται οτι δεν με ακουσε, και μου απαντησε, ‘ναι, εγινε η βολη με ασφαλεια, το σκυλι δεν κινδυνεψε!’

‘Οχι! Το οπλο ειχε ασφαλεια, δεν ειδες ποση ωρα μου πηρε να το τουφεκισω?!’ του απαντησα γελωντας!

Ο Howie φορουσε κατι γυαλια που ειχαν μια καμερα επανω τους και καταφερε να βιντεοσκοπησει το περισσοτερο κυνηγι που καναμε. Οριστε το πρωτο κουνελι:



(Αγνοηστε την ωρα και ημερομηνια, το κυνηγι εγινε μεσημερι στις 8 Μαρτιου 2011, και οχι το πρωι του Αυγουστου 2010!)

Προχωρησαμε παρακατω, και εστειλε το σκυλι να πιασει το κουνελι, ενω ταυτοχρονα εβγαζε το δισακι του για να αρχισει την επεξεργασια του κουνελιου. Το σκυλι εφερε το κουνελι στα ποδια του, και, αφου το χαρηκε και το παινεψε, αρχισε να γδερνει το κουνελι.



(o Howie και η Billie, με το πρωτο κουνελι)

‘Τα τρως?’, τον ρωτησα

‘Παιρνω μονο τις πλατες για μας και τα ποδια για τα σκυλια. Ειναι κριμα να πανε χαμενα και μου αρεσει το κρεας τους, αρεσει και στην οικογενεια, τα δε σκυλια τρελαινονται!’

Αφου τελειωσε την διαδικασια, πεταξαμε το υπολοιπο κουφαρι στο ανοιχτο, οπου ηδη εφερνε κυκλο πανω απο τα κεφαλια μας ενα γερακι. Προχωρησαμε προς την κορυφη του λοφου, οπου ειδαμε το τοπιο να ανοιγει μπροστα μας σε ενα οροπεδιο που πηγαινε οσο εβλεπε το ματι. Και οσο εβλεπε το ματι, βλεπαμε κουνελια! Λογω των εδαφικων συνθηκων, τα κουνελια δεν εχουν τρυπες αλλα ζουν μεσα στους βραχους που τους δινουν φυσικο καταφυγιο.



(οι προποδες της οροσειρας στο βαθος, ειναι το δυτικο οριο της φαρμας!!!)

Το σκυλι ειχε ενθουσιαστει απο το πρωτο κουνελι και τις μυρουδιες που πρεπει να ηταν παντου και ‘εκοβε’ δεξια και αριστερα, μπροστα μας, διπλα μας πισω μας με περισση χαρα και λεπτομερεια.

‘Εχεις κανει καλη δουλεια με το σκυλι, ειναι απιθανη!’ του ειπα. Ηταν η πρωτη φορα που εκανα τετοιο κυνηγι και σκεφτομουνα κιολας πως θα το φερω στη γυναικα μου να παρουμε ενα σπανιελ!

‘Τα περισσοτερα τα ξερει απο μονη της. Η δυσκολια ειναι να καταφερεις να την κανεις να σταματησει αμα το βγαλει. Διαγωνιζομαι βλεπεις με αυτη, και εχω φαει μερικους αποκλεισμους γιατι τρεχει ακομα πισω απο το κουνελι...Ωπ! στασου! Κουνελι! Εκει, διπλα στο θαμνο!’

Οσο και να κοιτουσα, δεν καταφερνα να το δω... ‘Παρε το οπλο και ριξ’του εσυ, δεν το βλεπω!’ του ειπα, ταυτοχρονα δινοντας του το τουφεκι.

Το εφερε στον ωμο και, μολις ειδα την τουφεκια, ειδα και το κουνελι να πεφτει στο πλαϊ. Εστειλε παλι το σκυλι και καναμε την ιδια διαδικασια.

Το απογευμα ηταν θαυμασιο. Η θερμοκρασια ευχαριστη, ο ηλιος να ‘σπαει’ απο αραια συννεφα, ολες οι συνθηκες ιδανικες. Το σκυλι δουλευε ακοπα, αν και, οποτε βρισκαμε ευκαιρια, εβγαζε το νερο απο το δισακι και του εδινε να πιει. Τα θηραματα πολλα, οι τουφεκιες απο ευκολες εως και πολυ απαιτητικες, και μετα απο 2 ωρες ειχαμε 9 κουνελια στο δισακι, απο τα 11 που βρηκε το σκυλι. Αποφασισαμε να σταματησουμε μιας και ειχε ζεστανει αρκετα ο καιρος και δεν θελαμε να ζορισουμε το σκυλι. Ουτως ή αλλως, περασα ενα παρα πολυ ευχαριστο απογευμα, εκανα ενα καινουριο φιλο, γνωρισα αλλη μια γωνια της Ν. Ζηλανδιας που πολλοι δεν θα εχουν δει ποτε, και επισης γνωρισα ενα καινουριο και συναρπαστικο τροπο κυνηγιου.



Στην επιστροφη ο Howie μου ελεγε οτι τον ευχαριστησε ο τροπος που χειριστικα το κυνηγι και δεν θα δισταζε να με παρει να ξαναπαμε μαζι. Εγω ημουν χαρουμενος που δεν ντροπιαστηκα με την επιδοση μου στις τουφεκιες, και που καταφερα να κερδισω την εμπιστοσυνη του.

‘Tι κανεις το επομενο Σαββατο? Καθε Σαββατο, ανελιπως, ερχομαι εδω και βγαζω το σκυλι. Πολλες φορες ερχεται και η Μαριαν. Τι λες?’

‘Δυστυχως δεν μπορω αυτο το Σαββατο ειμαστε καλεσμενοι σε ενα αλλο μερος με τη γυναικα μου και θα λειψουμε μεχρι και την Κυριακη...’ του ειπα απογοητευμενος...

‘ Δεν πειραζει, παμε το επομενο!’

Το επομενο Σαββατο μπορουσα!

YΓ: Κοιταξα ξανα το βιντεο του Howie και βρηκα και τα στιγμιοτυπα παρακατω που δειχνουν ακομα μια τουφεκια.



Αυτο το κουνελι ηταν το πεμπτο απο τα 9 και το τελευταιο που πηρε η καμερα μιας και 'γεμισε' ο σκληρος της μετα απο μια ωρα κυνηγι.

‘Πιο μακρια δεν ειχε?’

Ηταν φθινοπωρο του 2009, οταν η γυναικα μου μου ανακοινωσε οτι ενας επιστημονικος ομιλος του οποιου ειναι ιδρυτικο μελος, οργανωνει το επομενο συνεδριο του τον Μαρτιο του 2011, στην Μελβουρνη.

‘Kαι τι θες να κανω εγω?’ της απαντησα, σκεφτομενος τα εξοδα, την αποσταση και το γεγονος οτι ο Μαρτιος ειναι ο μηνας που ειμαι ιδιαιτερα απασχολημενος με τη δουλεια
μου και αρχισα ηδη να αναρωτιεμαι αν εχω τις ημερομηνιες κλεισμενες...

‘ Eιναι τα γενεθλια μου, τα ‘σημαντικα’ τον Μαρτιο και θα μπορουσαμε να συνδυασουμε την συμμετοχη μου στο συνεδριο με ενα ταξιδι στην Ν. Ζηλανδια να δουμε τον Ντεϊβιντ και την οικογενεια του’, μου απαντησε, και διεκρινα μια ενταση στον τονο της.

Καταλαβα οτι το πραγμα ειχε την πιθανοτητα να εξελιχθει σε κριση, και ετσι, εκανα διπλωματικους ελιγμους....

‘Eιδες? Τα ειχα ξεχασει, μαλλον, δεν το συνδυασα οτι το ταξιδι μπορει να συμπεσει με τα γενεθλια σου αγαπη μου, ειναι σχεδον δυο χρονια απο τωρα. Και φυσικα θα κανουμε κατι ιδιαιτερο για τα γενεθλια σου, ειναι δυνατον?’, ειπα με συγκαταβατικο υφος, και φορωντας το πιο γοητευτικο μου χαμογελο! Δεν μπορουσα να ξεφυγω, γιατι για τα δικα μου γενεθλια πηγαμε για κυνηγι στην Αφρικη...

‘Bαλ’τες τις ημερομηνιες στο ημερολογιο σου τωρα μην ξεχαστεις και κλεισεις τιποτα δουλειες εκεινο τον καιρο!’, μου ειπε χαρωπα, και καταλαβα οτι η κριση ειχε αποφευχθει, τουλαχιστον για την ωρα.

Ο καιρος περνουσε με δουλειες, ταξιδια και τρεχαματα, πηγα και γυρισα στην Αφρικη (οπου αποφασιστηκε οτι επρεπε να βρω ημερομηνιες και για το επομενο ταξιδι εκει...Βασανα που’χει ο κοσμος...), ηρθε και εφυγε το καλοκαιρι, και ταυτοχρονα αρχισαν μερικα μηνυματα να πηγαινοερχονται μεταξυ εμας και του φιλου μας του Ντεϊβιντ στην Ν. Ζηλανδια.

Το ταξιδι ειχε εργασιακο χαρακτηρα για τη γυναικα μου, οπου θα συμμετειχε στο ερευνητικο προγραμμα του πανεπιστημιου, ενω εγω θα πηγαινα για παρεα, εχοντας δωσει συγκαταβαση για δυο διαλεξεις και μονο, ωστε να εχω το χρονο μου ελευθερο. Mιας και θα πηγαινα χωρις συγκεκριμενο προγραμμα, δεν ειχα πολυ-δωσει σημασια στο ταξιδι, μιας και δεν ειχα ιδιαιτερες προσδοκιες: θα πηγαινα να περασω ενα μηνα σε μια αλλη χωρα με την αγαπη μου, και αυτο ηταν ολο. Καπου μεσα μου ειχα βεβαια τις αμφιβολιες μου, και λυπομουν για το χρονο που θα εχανα στην Αγγλια, μιας και ο Μαρτιος ειναι ιδιαιτερα συναρπαστικος μηνας απο κυνηγετικης αποψης. Ετσι λοιπον, οταν ο Ντεϊβιντ μας πηρε στο Skype ενα βραδυ, τον Νοεμβριο του 2010 για να συζητησουμε το προγραμμα, δεν ειχα στο νου μου εξορμησεις κυνηγετικες και αλιευτικες.

‘Μιας και η Ναντιν (η γυναικα μου) θα ειναι απασχολημενη μες την εβδομαδα, συζητησα με την κορη μου για τις πιθανοτητες που εχεις για κυνηγι. (Η κορη του Ντεϊβιντ, η Μαριαν, ειναι 23 ετων, αθλητρια του τριαθλου, με χρονια υπηρεσιας στο στρατο και μανιακη με οπλα, σκυλια και κυνηγια). Απ’οτι καταλαβαινω, εχει κανονισει κυνηγι για κουνελια και επισης κατι αλλα μου ελεγε για ελαφια και κατσικες και γουρουνια, θα σου τα πει αυτη οταν θα’ρθεις. Παντως θα καταφερεις να πας μερικες φορες...’

Αμεσως η διαθεση μου ‘ανεβηκε’! Απ’εκει που περιμενα να το παιζω ‘τουριστας’, αρχισε το ταξιδι να γινεται πιο ελκυστικο με την υποσχεση εστω και λιγοστων κυνηγιων! Τις επομενες εβδομαδες μιλησαμε μεσω email με τη Μαριαν, και μου εδωσε μια πολυ καλη εικονα της καταστασης που με περιμενε...

Πηρα φυσικα τον αδερφο μου να του πω τα καλα νεα! Του εξηγουσα για κουνελια, ελαφια, γουρουνια και ενα σωρο αλλα εξωτικα ζωα που θα κυνηγουσα στην Ν. Ζηλανδια, και τον εβλεπα να με ακουει με προσοχη. Αφου τελειωσα την αφηγηση, μου λεει:
‘Πιο μακρια δεν ειχε, να πας για δυο τουφεκιες??’

Παντα αισιοδοξος ο μικρος, να μην χασει ευκαιρια!

Οι μερες περασαν και στις 28 του Φλεβαρη ξεκινησαμε με τη γυναικα μου το μακρυ ταξιδι για τη Ν. Ζηλανδια...Μαντσεστερ, Λονδινο, Λος Αντζελες, Ωκλαντ και απο εκει μια εσωτερικη πτηση για το νοτιο ακρο της Ν. Ζηλανδιας οπου μενει ο φιλος μου, στο Οταγκο. Παρα την κουραση που εβγαλαν τοσες ωρες πτησης, τα ματια μου ηταν κολλημενα στο παραθυρο του αεροπλανου, απ’οπου εβλεπα αχανεις εκτασεις πρασινων βουνων, ποταμων, κοιλαδων και πεδιαδων, με ελαχιστη καλυψη απο κατοικημενες περιοχες και καλλιεργειες...Παραδεισος!

Φτασαμε επιτελους στον προορισμο μας και οι φιλοι μας, μας παρελαβαν απο το αεροδρομιο και μας πηγαν στο διαμερισμα που μας ειχαν κλεισει για την διαμονη μας των υπολοιπων 30 ημερων. Με το ζορι καταφεραμε να παμε να φαμε και πεσαμε σαν νεκροι για υπνο, ζαλισμενοι απο το ταξιδι, τις καινουριες παραστασεις και το γευμα με τους φιλους.

Οι υπολοιπες 3-4 μερες περασαν με βολτες, μια εκδρομη στο Milford Sound (αξιζει να κανει κανεις μια ερευνα για αυτο το μερος στο google) και ανανηψη απο το jetlag που μας ειχε δημιουργησει η διαφορα της ωρας. Την Κυριακη, μαζευτηκαμε ολοι στο σπιτι του Ντεϊβιντ για φαγητο. Ειχαν ερθει και οι δυο απο τις τρεις του κορες, οποτε βρηκα την ευκαιρια να μιλησω με τη Μαριαν.

Δεν το ηξερα καλα το κοριτσι, τελευταια φορα που την ειδα ηταν στο γαμο μου, 11 χρονια πριν, που ηταν τοτε ενα παιδακι. Και ετσι, δεν επεδιωξα ιδιαιτερες συζητησεις για κυνηγι, μιας και δεν ηθελα να αποξενωσω και τη γυναικα μου, που, στο κατω κατω, γιαυτην γινοταν το ταξιδι. Παρ’ολα αυτα, αφου ειχαμε φαει και καθομασταν γυρω απο τη φωτια, καναμε μια κουβεντα.

‘Το ξερεις οτι δουλευω σε μαγαζι που πουλαει κυνηγετικα ειδη?’
‘Κατι μου ειπε ο πατερας σου, αλλα δεν ξερω λεπτομερειες. Για πες!!’
‘Λοιπον, ο ενας συναιτερος εκει εχει ενα πολυ καλο σπανιελ και δεχθηκε να σε παρει για κουνελια με αυτο την Τριτη. Την Τεταρτη εχω κανονισει με ενα αλλο παιδι απο το μαγαζι να πατε για ψαρεμα στο ποταμι. Την επομενη εβδομαδα θα μας παει ενας φιλος που ειναι επαγγελματιας κυνηγος για γουρουνια και κατσικες, θα παμε για wallabies παρεα με ενα φιλο απο το στρατο, και την Παρασκευη εχω κανονισει να παμε για ελαφια στα Blue Mountains οι δυο μας. Ταυτοχρονα θα βγει και κανενα κυνηγι για κουνελια ακομα και οτι αλλο προκυψει...’

Εμεινα με το στομα ανοιχτο. Ειχα φερει μαζι μου ενα παντελονι ‘της εξοχης’, τις μποτες μου με δυο ζευγαρια καλτσες χοντρες, και ενα φλης...Καλα που ειχα αποφασισει να φερω τα κυαλια και ενα ColdSteel Pocket Bushman μαχαιρι, να μην φαινομαι τελειως για ‘γιαπης’! Απ’εκει που περιμενα οτι θα ειμαι τυχερος αν παω για ενα κυνηγι, μου βγηκε ολοκληρο προγραμμα, εφαμιλλο με αυτο της Αφρικης! Μην ξεχναμε οτι θα εμενα για ενα μηνα, οποτε υπηρχε αρκετος καιρος για να τα κανω ολα αυτα, συν το γεγονος οτι για 8 ημερες θα ημουν μονος στην Ν. Ζηλανδια, καθως η γυναικα μου θα πηγαινε για το συνεδριο της στην Αυστραλια, παρεα με τον φιλο μας τον Ντεϊβιντ....

‘Καλα, μην το φωναζεις, ασε να κανονισω και με τη γυναικα μου. Παντως αυριο θα ερθω απο το μαγαζι να γνωρισω και τα παιδια και να δω και την πραματια και να κανονισω που θα βρεθουμε για το κυνηγι με τα κουνελια και τα σχετικα.’

Την επομενη μερα περπατησα απο το πανεπιστημιο μεχρι το μαγαζι και με καλοσωρισε ενας χαρωπος τυπος, καπου 45 χρονων, γυμνασμενος, που φαινοταν οτι ειχε περασει μεγαλο μερος της ζωης του στην εξοχη.

‘Καλημερα! Εισαι ο Howie?’
‘Nαι!’ μου απαντησε, ‘εσυ πρεπει να εισαι ο Μπιριγκογκος! Χαρηκα πολυ, μου μιλησε η Μαριαν για σενα, ελπιζω να εισαι ετοιμος για το κυνηγι αυριο!’
‘Μα γιαυτο ηρθα στο μαγαζι, να ετοιμαστω! Περα απο τις μποτες μου και ενα παντελονι δεν εχω τιποτα το κυνηγετικο μαζι μου, ηρθα να δω τι εχει εδω το μαγαζι και να εξοπλιστω!’

Αφου αλλαξαμε μερικες ακομα κουβεντες για την κυνηγετικη εμπειρια του καθενος, πηγα και εκανα μια βολτα στο μερος του μαγαζιου με τα κυνηγετικα ρουχα και επελεξα κανα δυο πουκαμισα, τα πληρωσα, κανονισα με τον Howie που θα βρεθουμε την επομενη και γυρισα στο πανεπιστημιο.

Πριν σας πω για την κυνηγετικη εξορμηση, ισως θα ηταν χρησιμο να σας δωσω μια ‘ιδεα’ απο τις συνθηκες στην Ν. Ζηλανδια, οσον αφορα την οπλοκατοχη και τις αδειες κυνηγιου.



(αυτη τη φωτογραφια την πηρα σε ενα βιβλιοπωλειο. Τα περισσοτερα περιοδικα που απεικονιζονται ειναι κυνηγετικου περιεχομενου, και ειτε δεκαπενθημερα ή εβδομαδιαια!)

Η Νεα Ζηλανδια εχει μια μακροχρονη παραδοση οπλοκατοχης και κυνηγιου, και δεν φαινεται ουτε ως παραξενο ουτε ως μεμπτο. Εχει επισης μακροχρονη παραδοση στο κυνηγι και την περιπετεια. Αυτο αντικατοπριζεται στους νομους που διεπουν το κυνηγι:
- Δεν υπαρχει κυνηγετικη αδεια. Ο καθε κυνηγος καθεται εξετασεις για μια φορα, παιρνει δυο συστασεις, τις καταθετει στην αστυνομια και, αν κριθει αξιος, του δινεται η αδεια οπλοκατοχης.
- Με αυτη την αδεια μπορει να παει στο οπλοπωλειο και να παρει οτι και οσα οπλα (ραβδωτα και λειοκανα) και πυρομαχικα θελει. Για τα πιστολια υπαρχει ειδικη αδεια και ειναι πιο δυσκολο να τα αποκτησει κανεις, αλλα μιας και δεν με ενδιεφεραν, δεν το εψαξα.
- Οσον αφορα την προσβαση σε κυνηγετικους τοπους υπαρχουν δυο τροποι. Ο ενας αφορα αδεια απο τον γεωκτημονα να κυνηγησει στην φαρμα του. Οι φαρμες στην Ν. Ζηλανδια μετριωνται σε τετραγωνικα χιλιομετρα και οχι σε στρεμματα. Ειναι αχανεις εκτασεις που περιλλαμβανουν καλλιεργειες, βουνα και ποταμους (συνηθως).
- Ο δευτερος τροπος ειναι να κυνηγησει σε δημοσιους χωρους. Το τοπικο δασαρχειο χωριζει την περιοχη σε τμηματα (πολλων τετραγωνικων χιλιομετρων το καθενα) και, οταν αποφασισει ο κυνηγος που θελει να κυνηγησει και ποιες μερες, ειδοποιει το δασαρχειο που του δινει αδεια και τα κλειδια για τις πυλες που πρεπει να ανοιξει για να παει στην περιοχη και να κυνηγησει. Αλλα, τις ημερες που τις εχει κλεισμενες, δεν επιτρεπετε να παει κανενας αλλος κυνηγος εκει.
- Δεν υπαρχει κοστος για κανενα απο τους δυο τροπους, εκτος και εαν ο κυνηγος θελει να παρει τροπαια, τα οποια συνηθως ειναι γνωστα στους αγροτες και τα ‘πουλανε’ καθε κυνηγετικη περιοδο.

Ο θηραματικος πλουτος της Ν. Ζηλανδιας ειναι πραγματικα αξιοθαυμαστος. Καθως οι εποικοι εφεραν πολλα ειδη που δεν ηταν γηγενη της Ν. Ζηλανδιας (η οποια δεν ειχε ποτε θηλαστικα, μονο πουλια) εχει γεμισει ο τοπος κουνελια, ελαφια, γουρουνια, wallabies, μουστελιδες, possum, και λαγους. Φυσικα και παρα πολλα βοοειδη και προβατα. Ολα τα ειδη που δεν ειναι γηγενη στην Ν. Ζηλανδια θεωρουνται επιβλαβη, και, κατα συνεπεια δεν υπαρχουν περιορισμοι στο κυνηγι τους. Μπορουν να κυνηγηθουν οποιαδηποτε εποχη και δεν υπαρχει περιορισμος στην καρπωση κατα ειδος.

Με αλλα λογια: ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ!!