H τελευταια μερα ξημερωσε...αυτο που φοβομασταν ολοι εφτασε: το τελος της κυνηγετικης μας περιπετειας. Ηταν ομως? Απλως μια ‘κυνηγετικη περιπετεια’? Δεν ηρθαμε σε οργανωμενο κυνηγι, δεν μας πηραν απο το αεροδρομιο καλογυαλισμενοι ‘τυποι της ζουγκλας’ να μας πανε να τουφεκισουμε ‘ζωα της κονσερβας’, δεν ηταν τα λεφτα το κινητρο... Ηρθαμε να δουμε φιλους, πηρα ανθρωπους κοντα στην καρδια μου να τους συστησω σε ενα καλο μου φιλο, που γνωρισα πριν δυο χρονια, και την οικογενεια του...Περιεργα συναισθηματα, σκεψεις και αισθησεις γεμισαν το μυαλο μου με το που ανοιξα τα ματια.
Ο Ντεϊβιντ ειχε φυγει απο τις 6 το πρωι με την ‘γουρουνα’ του Κρις, να παει πισω στο σημειο που πηρε τα γουρουνια χθες, για να ψαξει για το τελευταιο του θηραμα, ο Γκαρεθ ειχε φυγει για το περιβολι για μια τελευταια εξορμηση (μιας και δεν βγηκε το προηγουμενο απογευμα), ενω εγω και ο αδερφος μου καθισαμε στο σπιτι για να μαζεψουμε τα πραγματα και να αρχισουμε να πακεταρουμε.
Ο Γκαρεθ γυρισε ενω πιναμε καφε μαζι με τον Πιερ και τον Κρις. Ειχε παρει ενα γουρουνι κοντα στο περιβολι και κανονιζε με τον Πιερ να πανε να το μαζεψουν. Ο αδερφος μου πηγε και αυτος μαζι και εγω εμεινα με τον Κρις. Πιναμε τον καφε μας και συζηταγαμε για το επομενο κυνηγι, την επομενη χρονια. Και αυτος και ο Πιερ μειναν ιδιαιτερα ευχαριστημενοι απο την πορεια της εξορμησης, και αποφασισαν να κανουν το ιδιο καθε χρονο, ισως με μια χρεωση για τους κυνηγους (αν επεκταθει η επιχειρηση) και εκμεταλλευομενοι τα ζωα οι ιδιοι, αντι να τα πουλαν στους επαγγελματιες.
Υποσχεθηκα οτι, βρεξει-χιονισει, ακομα και αν δεν μπορω να ερθω εγω, θα κανω τα αδυνατα δυνατα να τους βοηθησω απο την Αγγλια. Ο Κρις με καθησυχασε: ‘Αν δεν μπορεις εσυ, τοτε δεν γινεται και κυνηγι, ειναι τοσο απλα. Αυτο που κανουμε ειναι γιορτη, διακοπες και για μας, δεν ειναι επιχειρηση, και αμα δεν ερθουν οι φιλοι, καλυτερα να μην γινει και καθολου. Τα ζωα ειναι μεν πολλα, αλλα δεν ειναι τοσα που να κινδυνευουν ακομα απο υπερπληθυσμο. Εχω και κατι ιδεες να φερω καινουριο αιμα, και ισως να εισαγαγω μερικα ακομα ειδη, μπλεσμποκ, χαρτεμπηστ, μπορει ακομα και σεϊμπλ αντιλοπες. Θα δουμε...’
Μεχρι να πουμε αυτες τις κουβεντες εφτασε το τζιπ με το γνωριμο ηχο του τρεϊλερ να ακουγεται σαν κουδουνι απο πισω. Πηγαμε να δουμε τι εγινε. Ο Πιερ, ο αδερφος μου και ο Γκαρεθ βγηκαν απο το αμαξι, και ηταν ολοι χαμογελαστοι.
- Τι εγινε?
- Πηγαμε και φορτωσαμε το γουρουνι που πηρε ο Γκαρεθ και στο γυρισμο βρηκαμε και αλλο ενα, το πηρε και αυτο!
- Για να δουμε!
Και πηγαμε προς το τρεϊλερ, οπου μεσα ηταν 4 γουρουνια (το χθεσινο του Ντεϊβιντ, το δικο μου και τα δυο που βαρεσε ο Γκαρεθ). Μεχρι να αστειευτουμε λιγο με τον Γκαρεθ, ακουστηκε και η γουρουνα και φανηκε ο Ντεϊβιντ, που, αν κριναμε απο το υφος του, εβραζε, καθως δεν ειχε καταφερει να βρει το γουρουνι της χθεσινης εξορμησης.
(ο Γκαρεθ, δειχνοντας τον springhare που πηρε το προηγουμενο βραδυ. Στο βαθος ειναι τα δυο springbok που πηρα εγω, και ενα μικρο γουρουνι που πηρε ο Γκαρεθ στο δρομο της επιστροφης με τον Πιερ εκεινο το πρωινο. Στα δεξια του Γκαρεθ ειναι το γουρουνι που πηρα εγω ενω πισω του ειναι το γουρουνι του Ντεϊβιντ και το δευτερο του Γκαρεθ).
Αφησαμε τα ζωα στην φροντιδα του προσωπικου και πηγαμε στον ξενωνα μας να αρχισουμε να μαζευουμε. Με κρυα καρδια, γυρνουσαμε μεσα στο σπιτι να δουμε που ειχαμε παρατησει διαφορα πραγματα, κατα καποιο τροπο επιβραδυνοντας την στιγμη της αναχωρησης. Ο Πιερ θα μας πηγαινε ολους στο αεροδρομιο, και θα ξεκινουσαμε σε καμια ωρα. Ο Κρις και η Σαντυ εβγαλαν ενα σωρο καρυδια παραγωγης τους για να παρουμε παρεα, και ολοι εβαλαν καμποσα μεσα στις τσαντες τους εκτος απο εμενα που ειχα φερει του κοσμου τα συμπραγκαλα και δεν με επαιρνε το βαρος!
Μεσα σε μια ωρα ειχαμε τα παντα πακεταρισμενα, και φορτωμενα στο LandRover. Ολοι μας ειχαμε σκοτεινη διαθεση που προσπαθουσαμε να την κρυψουμε με αστειασμους και χαμογελα...Ολοι μας ομως, και εμεις οι επισκεπτες αλλα και οι οικοδεσποτες μας, ξεραμε οτι το πανηγυρι τελειωσε και η καθημερινοτητα θα αρχιζε και παλι απο αυριο. Μεχρι την τελευταια στιγμη συζητουσαμε για το κυνηγι, για του χρονου, με τιποτα δεν θελαμε να τελειωσει αυτη η γιορτη...Αλλα η ωρα εφτασε, και μαζευτηκαμε ολοι γυρω απο το αυτοκινητο. Μετα απο μερικες αναμνηστικες φωτογραφιες, χαιρετησαμε τον Κρις και τη Σαντυ που μας κατασκλαβωσαν με την απλοχερια και την φιλοξενια τους και μπηκαμε στο αμαξι για το ταξιδι της μιας ωρας που θα μας εφερνε στο αεροδρομιο του Κιμπερλι.
Στο δρομο, καναμε υπολογισμους για το ποσα ζωα πηραμε σαν συνολο, τα εργαλεια μας, τα μαθηματα που μαθαμε, τι θα καναμε διαφορετικα του χρονου...Γυρω μας η σαβαννα απεραντη, που και που διαφορες αντιλοπες ηταν στα ορια του δρομου, δεν μας αφηναν να ξεφυγουμε καθολου απο το πλαισιο των τελευταιων εφτα ημερων...
Φτασαμε στο αεροδρομιο, ξεπακεταραμε και περιμεναμε τον ελεγχο των οπλων στον χωρο των αποσκευων...Γυρω μας και αλλοι κυνηγοι, τουριστες και επιχειρηματιες που θα ταξιδευαν για το Γιοχανεσμπουργκ. Ολοι με το ιδιο υφος απελπισιας του τελους μιας αξεχαστης περιπετειας... Περασαμε τα συμπραγκαλα στον ιμαντα, χαιρετηθηκαμε με τον Πιερ και περασαμε στο χωρο αναχωρησεων.
Και εκει μας ‘χτυπησε’ η πραγματικοτητα. Ολοι μας ειμασταν λιγομιλητοι, χαμενοι στις σκεψεις μας, που και που αλλαζαμε καμια κουβεντα αλλα, πισω απο τα ματια του καθενος η σκεψη χαμενη στην σαβαννα... Στο Γιοχανεσμπουργκ τακτοποιησαμε τις αποσκευες και παλι, μανουβραρωντας με υπομονη την ΝοτιοΑφρικανικη γραφειοκρατια και ‘λαδωνοντας’ τους τροχους της για να περασουμε τα οπλα (μιας και η Αφρικη ‘δουλευει’ καλυτερα με γρασσο....) και αργα το βραδυ του Σαββατου 29 Μαϊου 2010, επιβιβαστηκαμε στο αεροπλανο που θα μας εφερνε στις πατριδες μας...
Αποχαιρετησα τον αδερφο μου στον Ντουμπαϊ, και οι τρεις μας (ο Ντεϊβιντ, ο Γκαρεθ και εγω) συνεχισαμε για Αγγλια. Μετα απο μια αιωνιοτητα ειμασταν στο σπιτι μου, με τα κουταβια μου να χοροπηδουν στα ποδια μου, την αγκαλια της γυναικας μου και τις γνωριμες μυρουδιες του σπιτικου φαγητου...Δεν περασαν 2 μερες, και ημουν παλι στο γραφειο, να κυνηγαω τις υποθεσεις που με περιμεναν μετα τις 10 μερες απουσιας, μονη η εικονα της σαβαννας με τα δυο ορυξ σαν πινακας, στο desktop του υπολογιστη μου να μου θυμιζει που ημουν...
Το ταξιδι, ειχε πραγματικα τελειωσει....
Επιλογος
Η βροχη δερνει το παραθυρο του σαλονιου, ο κηπος εξω ειναι μουντος, γκριζος, ο αερας γερνει την φυστικια και, με το ποτο μου στο χερι, ατενιζω το χωραφι με το γρασιδι εξω απο το σπιτι μου. Η φωτια ειναι αναμμενη και σπαει την υγρασια και την ψυχρα της ημερας...Ειναι 20 Μαϊου 2011, ακριβως ενας χρονος απο την ηλιολουστη Πεμπτη που σημανε την αρχη της περιπετεια μας...
Η γυναικα του Γκαρεθ περιμενει να γεννησει σε λιγοτερο απο 3 βδομαδες, ο Ντεϊβιντ ειναι στο νοσοκομειο με οξεια οσφυαλγια και εγω ειμαι 4 μερες μακρια απο το ραντεβου μου με το χειρουργειο για την αφαιρεση μηνισκου...Ο αδερφος μου δουλευει σαν παλαβος, ο Πιερ εχει παρει καινουρια δουλεια στην Ολλανδια και ο Κρις με τη Σαντυ ετοιμαζονται για την καινουρια σοδεια, παλευοντας με τις πλημμυρες που εφερε φετος ο χρονος.
Το κυνηγι για φετος ειχε ακυρωθει απο τον Οκτωμβρη, καθως ειχε ξηρασια και πολλα απο τα ζωα χαθηκαν λογω των συνθηκων. Πως αλλαζουν τα πραγματα....
Δεν εχει περασει ουτε μια μερα που να μην σκεφτω την αφρικανικη περιπετεια μας, συνοδευει τα ονειρα μου καθε νυχτα. Χρονια ονειρευομουνα την στιγμη που θα μπορεσω να κυνηγησω με τον αδερφο μου σε τετοιο περιβαλλον, και δεν μπορουσα να φανταστω οτι θα γινει αληθεια αυτο το ονειρο.
Εχω την εντυπωση οτι θα συζηταμε για χρονια πολλα ακομα την περιπετεια αυτη, και ας ακολουθησουν αλλες. Η πρωτη φορα ειναι παντα ιδιαιτερη, τα παντα καινουρια, συναρπαστικα, τιποτα γνωριμο. Μπορει και να μην καταφερουμε να παμε ξανα η ιδια παρεα, μπορει και να μην καταφερουμε να παμε ξανα... Οτι και να γινει ομως, οι εμπειριες και τα βιωματα που περασαμε μαζι μας ‘εδεσαν’ σαν φιλους, ηταν παραπανω απο μια κυνηγετικη περιπετεια αυτο που περασαμε.
Ηταν η εμπειρια μιας ζωης, και η μνημη της θα μας συνοδευει για πολλα χρονια, οταν πια τα ματια μας δεν θα βλεπουν, τα χερια μας δεν θα μπορουν να κρατησουν το τουφεκι και τα ποδια μας δεν θα μας κουβαλαν επανω στους κακοτραχαλους αφρικανικους λοφους. Αλλα ειναι οι αναμνησεις που κανουν τη ζωη υποφερτη, και αυτο το ταξιδι μας τις εδωσε με το παραπανω!
Σαν να το ειχε καταλαβει ο Κρις, και ισως για να μας βγαλει απο την απογνωση που ολοι νοιωθαμε, αρχισε την κουβεντα:
‘Τι θελετε να κανετε τωρα?’
‘Οτι μας πεις εσυ Κρις, το πρωι περασε φανταστικα, δεν εχουμε κανενα παραπονο.’
‘Ο Γκαρεθ θελει να ερθει μαζι μου στο περιβολι να μιλησουμε για τα δεντρα (ο Γκαρεθ, οντας δασολογος, με ιδιαιτερο ενδιαφερον στα δεντρα και την σωστη τους διαχειρηση, ειχε κανει κουβεντες με τον Κρις για το περιβολι, και ο Κρις ηθελε να εκμεταλλευτει το ενδιαφερον και τις γνωσεις του Γκαρεθ, οποτε μεταξυ τους ειχαν κανονισει αυτη τη βολτα). Θελετε να παρω τους τρεις σας και να σας παω εκει που ημαστε το πρωι για κανενα γουρουνι ή οτι αλλο προκυψει?’.
Ειχα κατι αλλο στο μυαλο μου, μια περιπλανηση που την ονειρευομουν καιρο τωρα, και αν δεν το εκανα σημερα, θα περνουσε τουλαχιστον αλλος ενας χρονος (και οπως αποδειχθηκε δυο, ισως και παραπανω...) πριν το κανω, οποτε τωρα ηταν η ευκαιρια να το συζητησω με τον Κρις: ‘Θα σε πειραζε να παω βολτα μονος μου Κρις?’ του προτεινα εγω. ‘Δεν εχω καταφερει να κανω τη διαδρομη στο ξεραμενο ποταμι, που τελευταια φορα την εκανα με τη γυναικα μου πριν δυο χρονια. Αν δεν χαλαει τα σχεδια σου, παρε τον Ντεϊβιντ και τον αδερφο μου και πηγαινε τους εκει, ενω εγω θα ξεκινησω με τα ποδια. Το σουρουπο μπορουμε να βρεθουμε ολοι και να σε παρουμε τηλεφωνο να μας παρεις, ή θα γυρισουμε μονοι μας.’ Οι αλλοι δυο ενευσαν την συγκαταβαση τους.
‘Ωραια, δεν εχω καμια αντιρρηση’ χαμογελασε ο Κρις ‘παμε!’.
Και με αυτες τις κουβεντες ο αδερφος μου και ο Ντεϊβιντ ανεβηκαν στο LandRover με τον Κρις, και, δυο λεπτα αργοτερα το μονο που παρεμενε ηταν η σκονη που σηκωσε το αμαξι στην πορεια του προς τη φαρμα.
Τελειωσα τον καφε μου, ελεγξα οτι εχω αρκετες σφαιρες, το μαχαιρι, νερο και το τηλεφωνο μου φορτισμενο, τις καμερες στο δισακι, τα κυαλια και χαιρετωντας την Σαντυ και τον Γκαρεθ ξεκινησα. Η πορεια που ειχα διαλεξει, θα με εφερνε πρωτα στο φραγμα που ηταν κοντα στο σπιτι, απ’οπου θα μπορουσα να παρω την αρχη του ξεραμενου χειμαρου, που ετρεχε παραλληλα με το δρομο, καπου μισο χιλιομετρο νοτια απ’αυτον.
Πεντε λεπτα αργοτερα, ημουν στο φραγμα, και, ακολουθωντας τα ορια του νερου, βρηκα το αμμωδες εδαφος, πλατους καπου 3 μετρων, που χαρακτηριζε τον χειμαρρο. Δεξια και αριστερα μου, πυκνη βλαστηση με ψηλους θαμνους και ακακιες, που μου δεν επετρεπε να βλεπω ολο το πεδιο μπροστα μου, εκτος απο τα σημεια οπου η βλαστηση ηταν καπως πιο αραιη.
Περπατουσα αργα, προσεκτικα ωστε να μην κανω θορυβο, και επισης για να παρατηρω τυχον μικροκινησεις, ή σιλουεττες μεσα στους θαμνους που μπορει να προδιδαν ενα φακοχοιρο ή καποιο απο τα μικροτερα ειδη αντιλοπης που επισης μπορουσα να κυνηγησω, κυριως duiker. Η αργη πορεια επισης μου επετρεπε να χαρω τις τελευταιες μου ωρες αυτου του ταξιδιου, να γεμισει η μνημη μου χρωματα, ηχους, μυρουδιες, το ολο κλιμα της εξοδου αυτης....
Ειχα περπατησει περιπου μισο χιλιομετρο, οταν, χωρις καν να καταλαβω απο που, ενας μεγαλος φακοχοιρος ξεπεταχτηκε 20 μετρα μπροστα μου, και διεσχισε το χειμαρρο απο τα δεξια προς τα αριστερα, με τετοια ταχυτητα που δεν ειχα καν προλαβει να βαλω το οπλο στον ωμο! Χαθηκε μες τα πυκνα, αλλα η παρουσια του με ενθουσιασε, μιας και χαρηκα που τον ειδα, επιβεβαιωνοντας συναμα οτι τα ζωα κυκλοφορουσαν, παρ’ολο που ηταν 3 το απογευμα, ωρα που περιμενεις να ειναι τα θηραματα κρυμμενα στη σκια.
Συνεχισα την πορεια μου επαγρυπνισμενος, ολες μου οι αισθησεις ‘τεντωμενες’ στο επακρο, προσπαθωντας να δω κινησεις ή να ακουσω ενα κλαδακι να σπαει, οτιδηποτε που θα με εκανε να αισθανθω την παρουσια ενος θηραματος πριν με καταλαβει αυτο. Καπου ενα χιλιομετρο αργοτερα, ειδα οτι η βλαστηση μπροστα και δεξια μου γινοταν πολυ αραιη, και το τοπιο ανοιγε σε κλασσικη σαββανα, με κοκκινη αμμο, μικρους γκριζοπρασινους θαμνους και αραιο γρασιδι, τοπιο που προτιμουν και τα springbok αλλα και οι φακοχοιροι. Εκμεταλλευτηκα την παρουσια ενος θαμνου που εφτανε μεχρι το στηθος μου, και στηθηκα πισω του για να κοιταξω με τα κυαλια.
Καθως τα εφερνα στα ματια μου, ειδα μια κινηση καπου 100 μετρα μπροστα και δεξια μου, και αμεσως εστιασα την προσοχη μου εκει. Ενας αρσενικος φακοχοιρος, γυρω στα 40-50 κιλα, περπατουσε αμεριμνος, αλλα και με σκοπο, χωρις να σταματαει να βοσκησει ή να εξετασει την περιοχη. Γρηγορα, εβαλα τα ραβδια στο μαλακη αμμο, στερεωσα την παπια του οπλου στο ανοιγμα που εκαναν, και εβαλα το ματι πισω απο την διοπτρα, βρισκοντας τον φακοχοιρο μετα απο μια συντομη περιφορα της στο τοπιο. Ημουν απολυτα καμουφλαρισμενος στην σκια των δεντρων και διπλα σε ενα μικρο θαμνο που ειχε τα ιδια χρωματα με το σακακι μου, και ετσι δεν φοβομουν οτι θα με προδωσουν οι κινησεις ή η σιλλουετα μου. Τον παρακολουθουσα με το νηματοσταυρο εστιασμενο επανω του, περιμενοντας να σταθει, για να κανω τη βολη...Η εικονα πεντακαθαρη, μου επετρεπε να δω τη λασπη στο δερμα του και τα δοντια του και, μεσα μου, σαν να του μιλουσα: ‘στασου μισο λεπτο...’
Σαν να μ’ακουσε, ή μπορει και να μυριστηκε κατι. Τα ζωα αυτα δεν εχουν καλη οραση αλλα η ακοη και η οσφρηση τους ειναι οι πιο οξεις τους αισθησεις και τις χρησιμοποιουν για την επιβιωση τους περισσοτερο απο καθε αλλη. Κοντοσταθηκε διπλα σε ενα θαμνο, δινοντας μου την ευκαιρια να εστιασω στο σημειο πισω απο την αριστερη του ωμοπλατη και να στειλω, δευτερολεπτα αργοτερα, μια σφαιρα που το βρηκε ακριβως εκει που σημαδευα. Ειδα τη σκονη να τιναζεται στο δερμα του, και, ταυτοχρονα να πεφτει στην αριστερη του μερια, και να μενει ακινητος.
Εβγαλα το αποστασιομετρο και πηρα μια μετρηση: 134 γιαρδες μεχρι το θαμνο. Με το οπλο πανω του, περιμενα 3 λεπτα πριν σηκωθω και παω εκει που ειχε πεσει. Η σφαιρα τον ειχε διαπερασει, διαλυοντας (οπως φανηκε αργοτερα, οταν το κατεργαστηκα) στην πορεια του τους πνευμονες και την καρδια του, σκοτωνοντας τον ακαριαια. Πηρα μια δυο φωτογραφιες
και μετα τον ξεκοιλιασα αφηνοντας τον στην σκια του θαμνου. Πηρα μια τουφα γρασιδι και εφτιαξα ενα προχειρο σκοινι που πηγα και το εδεσα σε ενα σημειο παραλληλα με το θαμνο που ηταν ο αγριοχοιρος, καπου 200 μετρα μακρια, εκει που ηταν ο φραχτης που χωριζε τη φαρμα απο το δρομο, ωστε να μπορεσουμε να τον βρουμε αργοτερα οταν θα ερχομασταν με το τζιπ να τον μαζεψουμε.
Αφου τελειωσα μ’ολα αυτα, μαζεψα τα πραγματα μου, ελεγξα το οπλο οτι ειναι οπλισμενο, και επεστρεψα στην ξεραμενη κοιτη του ποταμου, οχι μονο για να ειμαι κρυμμενος αλλα και για να περπαταω στη σκια. Ο ηλιος εκαιγε στο απομεσημερο και ακομα τα 15-20 λεπτα που ειχα περασει επεξεργαζομενος τον φακοχοιρο με ειχαν αφησει λουσμενο στον ιδρωτα. Καθησα διπλα σ’ενα δεντρο και εβγαλα το νερο απο το δισακι μου, αφηνοντας την ματια μου να περιπλανηθει στο τοπιο γυρω μου. Τα παντα ειχαν αυτη τη μεταλλικη, σχεδον εκθαμβωτικη λαμψη που τους δινει το φως του εντονου ηλιου, κανοντας το τοπιο να φαινεται σκληρο, σχεδον εχθρικο. ‘Πως τα καταφερνουν οι βουσμανοι και ζουν εδω μεσα....’ αναρρωτηθηκα...
Μιας και δροσιστικα, ξαναπηρα το δρομο προς τα δυτικα. Για αλλη μια ωρα, ισως και παραπανω, περπατησα και εκανα ενεδρες σε διαφορετικα σημεια, μα δεν ειδα τιποτα.
Πρεπει να ημουν κοντα στο δευτερο φραγμα της φαρμας, οταν ειδα στα αριστερα μου ενα ανοιγμα στη βλαστηση που θα μου επετρεπε να παω να εξερευνησω ενα μερος που δεν ειχα παει ποτε. ‘Τι εχω να χασω?’, ειπα μεσα μου, και αργα και προσεχτικα αρχισα να διαπραγματευομαι την πορεια μου αναμεσα στους κοντους θαμνους, που εφταναν μεχρι τη μεση μου. Ο ηλιος ειχε τωρα αρχισει να χαμηλωνει στον οριζοντα, και αρχισα να αναρρωτιεμαι ποση ωρα φως εχω ακομα. Πρεπει κανεις να το ζησει για να το καταλαβει, αλλα η νυχτα πεφτει στην αφρικανικη σαββανα σε 15 λεπτα! Καθως σκεφτομουν ολα αυτα, και κοιτουσα μπροστα μου, ξαφνικα ειδα μια αχτιδα ηλιου να περναει μεσα απο τα δεντρα και να φωτιζει κατι εντονα ασπρο. Σαν σκηνη απο ταινια, μπροστα μου το μερος ηταν τωρα ανοιχτο, λες και περασα ενα τοιχο απο ακακιες και ψηλους θαμνους, που εκρυβε ενα μικρο λιβαδι, με ανοιχτο τοπο, σπαρμενο με φουντωτα δεντρα εδω και εκει.
Προσεκτικα, εβαλα τα κυαλια στα ματια μου για να δω καπου 10-12 γαζελες να βοσκουν ανεμελες καπου 130 μετρα μακρια μου. ‘Ευκαιρια να δοκιμασω την τεχνη μου στην υπουλη προσεγγιση’, σκεφτηκα, και ταυτοχρονα, διπλωσα στα δυο, βαζοντας το οπλο μπροστα μου με το αριστερο μου χερι, ενω με το δεξι κρατουσα τα ραβδια. Προχωρησα εκμεταλλευομενος τις σκιες, παντα με τα ματια μου καρφωμενα στις γαζελες, που ακομα δεν εδειχναν οτι ειχαν καταλαβει την παρουσια μου, τα βηματα μου προσεκτικα, οι πατουσες μου να κυλουν πανω στο χωμα σε καθε πατησια, προσεχοντας να μην κανω τον παραμικρο θορυβο. Οι γαζελες παρεμεναν ανυποπτες της παρουσιας μου, λες και αυτες καταλαβαιναν οτι τελειωνε το κυνηγι και δεν ειχαν λογο να ανησυχουν, οπως τις τελευταιες 4 μερες.
Οταν εφτασα καπου 70-80 μετρα μακρια, καθησα στο εδαφος, σταυρωσα τα ποδια, ανοιξα τα ραβδια μπροστα μου και με μικρες, αργες κινησεις εφερα το οπλο να αναπαυτει στο ανοιγμα τους. Μιας και δεν ηθελα να κανω περιττες κινησεις, χρησιμοποιουσα τωρα τη διοπτρα για να κατασκοπευσω το κοπαδι. Ειδα 3-4 αρσενικα και καπου 7-8 θυληκα να περιφερονται ηρεμα γυρω απο το ιδιο μερος, βοσκωντας ή αναπαυμενα στο χωμα. Καθως η ωρα περνουσε, ηθελα να περιμενω τοσο οσο το δυνατο περισσοτερο χρειαζοταν για να εξασφαλισω τελειες βολες, ωστε να μην τραυματισω τα ζωα, μιας και δεν θα ειχα χρονο να τα ακολουθησω. Ξεχωρισα ενα κριαρι με ομορφα και εντυπωσιακα κερατα που ηταν λιγο ξεμακρα απο το κοπαδι. Με τα ματια μου καρφωμενα στη διοπτρα, την κοκκινη τελεια αναμμενη, το παρακολουθησα μεχρι που σταθηκε κοιταζοντας στα δεξια μου, δινοντας μου την τελεια παρουσιαση για βολη. Η σφαιρα μου το βρηκε στην ωμοπλατη και το σωριασε σχεδον ταυτοχρονα με την πιεση της σκανδαλης.
Αμεσως, ξαναοπλισα, και συνεχισα να παρακολουθω το κοπαδι που, ενω ειχε αναταραχθει, δεν το εβαλε στα ποδια. Τα ζωα τριποδισαν λιγο δεξια και αριστερα, ανημπορα να εντοπισουν την πηγη του ηχου της τουφεκιας, αλλα μετα απο 2-3 λεπτα συνεχισαν να βοσκουν λες και δεν συνεβει τιποτα! Ειχα ηδη ξεχωρισει ακομα ενα κριαρι με εξισου εντυπωσιακα κερατα και, αφου βεβαιωθηκα οτι δεν υπηρχαν αλλα ζωα πισω του, οταν και αυτο μου εδωσε την καλυτερη παρουσιαση για βολη, το κατακεραυνωσα με αλλη μια σφαιρα, ακριβως στο ιδιο σημειο που πηρα και το πρωτο.
Αυτη τη φορα, το κοπαδι δεν περιμενε να δει τι συμβαινει: με ηγετη μια μεγαλοσωμη θυληκη καλπασαν προς τα αριστερα μου και χαθηκαν μεσα στη σαβαννα. Γρηγορα, μαζεψα τα ραβδια, εβαλα το οπλο στον ωμο και πηγα να δω τα θηραματα μου. Και τα δυο κριαρια ειχαν πεσει καπου 25-30 μετρα το ενα απο το αλλο, και ετσι τραβηξα το ενα διπλα στο αλλο.
Αφου πηρα στα γρηγορα μερικες φωτογραφιες και λιγο βιντεο
εβγαλα το μαχαιρι να τα ξεκοιλιασω. Το φως χανοταν γρηγορα και ειχα το νου μου να μην νυχτωθω μες τη μεση της σαβαννας. Ο Κρις μας ειχε πει αρκετες ιστοριες απο φιλους κυνηγους που περασαν ωρες χαμενοι να πλανωνται μεσα στη νυχτα μεχρι να τους βρουν, και δεν ηθελα να παθω και ‘γω τετοιο μυθο. Ετσι, με γρηγορες κινησεις, ετοιμασα τα ζωα, εβαλα κομματια απο χαρτοπετσετες που ειχα στο δισακι πανω σε μια ακακια για να μπορεσω να τα ξαναβρω, και πηρα πορεια προς εκει που ηρθα. Ηδη τα χρωματα του δειλινου ειχαν αρχισει να σβηνουν, και τα παντα γυρω μου ηταν ενα γκριζομαυρο μπλε, που ισα-ισα με αφηνε να διακρινω τους θαμνους μπροστα μου. Πεντε λεπτα αργοτερα ημουν στην κοιτη του ποταμου, και συνεχισα καθετα προς αυτη, για να βρω το φραχτη, που θα με εφερνε στο δρομο, ωστε να παρω την πορεια της επιστροφης.
(το τετραγωνο ειναι το σπιτι και η φαρμα, το πρωτο √ ειναι το φραγμα, ενα μικρο τετραγωνο αμεσως παραπανω ειναι το σημειο που πηρα το γουρουνι, και τα δυο √ στα αριστερα ειναι το σημειο οπου αφησα τα δυο κριαρια. Το τετραγωνο στην απεναντι μερια του δρομου ειναι το σημειο που ξεκινησαν ο αδερφος μου με τον Ντεϊβιντ το απογευματινο κυνηγι. Ο χειμαρος διακρινεται απο τα δεντρα που φυτρωνουν δεξια και αριστερα της οχθης του, ενω ο δρομος ειναι η ασπρη λωριδα στα δεξια του χειμαρου. Η εντονη γραμμη καθοριζει (περιπου) τα συνορα της φαρμας).
Καθ’ολη τη διαρκεια του απογευματινου κυνηγιου, δεν ειχα λαβει μηνυματα ειτε απο τον αδερφο μου, ειτε απο τον Ντεϊβιντ, και δεν ηξερα καν που ειναι. Ειχα ακουσει μια τουφεκια μια-δυο ωρες νωριτερα, αλλα απο εκεινη την ωρα και μετα, τιποτα. Αυτο ομως δεν σημαινε τιποτα, μιας και οι αποστασεις ηταν τετοιες που, πολλες φορες, οι τουφεκιες μας δεν ακουγοταν απο τους αλλους.
Ο ασημενιος δισκος της πανσεληνου μολις ειχε αρχισει να ξεπροβαλλει, κανοντας τον δρομο να αχνοφεγγιζει μες το σκοταδι, και η θεα του με εκανε να ταχυνω το βημα. Πριν πηδηξω το φραχτη, εκανα αλλο ενα σκοινι απο γρασιδι και το εδεσα στο συρμα, ωστε να εχω ενα σημειο αναφορας για να ξαναβρω τα ζωα.
Πηδηξα το φραχτη και εβγαλα το τηλεφωνο απο την τσεπη να το ελεγξω για μηνυματα. Τιποτα...Αρχισα λοιπον να περπαταω προς τα ανατολικα, στη μεση του δρομου, εχοντας το νου μου μπας και ακουσω ειτε τον αδερφο μου ειτε τον Ντεϊβιντ, οταν ακουσα ενα σιγανο σφυριγμα. Σφυριξα και εγω, εξισου σιγανα, για να δω αν ακουσα σωστα. Πραγματικα, μετα το δικο μου σφυριγμα ο Ντεϊβιντ ακουστηκε λιγο παρακατω ‘Εδω!’. Περπατησα γρηγορα, και, καμια εκατοστη μετρα παρακατω διεκρινα την φυσιογνωμια του στη μεση του δρομου, να με περιμενει.
‘Πως πηγε?’, τον ρωτησα
‘Ειδα δυο μεγαλα γουρουνια και σκοτωσα το ενα. Πετυχα και το δευτερο δυο φορες, αλλα δεν μπορεσα να το βρω...!’, μου απαντησε αλαφιασμενος. ‘Εχω περασει τις τελευταιες δυο ωρες να ψαχνω, εχω σκασει, ηταν οσο μεγαλο οσο του Γκαρεθ..!’...
Ηταν σκασμενος, καθως δεν ειχε καταφερει να παρει φακοχοιρους που να υπερβαιναν τα 30 κιλα τις προηγουμενες μερες και δεν ειχε δοντια να παρει μαζι του για ενθυμιο. Ολοι οι υπολοιποι ειχαμε καταφερει απο ενα-δυο μεγαλα και το ειχαμε καμαρι!
‘Εβαλες σημαδια? Μπορει να καταφερουμε να το βρουμε ειτε αποψε αργοτερα με τη λαμπα, ειτε αυριο το πρωι’, προσπαθησα να τον καθησυχασω, αν και μεσα μου ηξερα οτι οι πιθανοτητες να βρει το φακοχοιρο ηταν μικρες...
‘Με εχει στοιχειωσει! Δεν φευγω αν δεν το βρω!’, μου απαντησε, και καταλαβα απο τον τονο της φωνης του οτι ηταν πραγματικα ενοχλημενος. Γιαυτους που δεν ξερουν τον Ντεϊβιντ ειναι δυσκολο να καταλαβουν το πεισμα και την επιμονη του. Δεν υπαρχει τιποτα γι’αυτον που ειναι δυσκολο, κανενα προβλημα δεν ειναι αδυνατο να επιλυθει, καμια περιπετεια δεν ειναι μεγαλη αρκετα για να τον κανει να κανει πισω. Ξεροκεφαλος, πεισματαρης αλλα παντα εκει για τους φιλους του, με χρυση καρδια και το γελιο στα χειλη μονιμο και το χιουμορ συνεχες, ακομα στις χειροτερες δυσκολιες. Χαρακτηριστικος βορειος Εγγλεζος, που μεγαλωσε στη φαρμα και μοναχος του εφερνε βολτα 400 κεφαλια καθε μερα...
Αρχισαμε να περπαταμε με βημα ταχυ και πρεπει να φαινομασταν σαν στρατιωτες, με τα οπλα και τα δισακια μας στον ωμο. Ο δισκος της πανσεληνου ειχε φτασει το μεσο της διαδρομης του και φωτιζε τα παντα με ενα ασημενιο χρωμα, δινοντας μια αποχρωση στη νυχτα που οσο και να ζω δεν την ξεχνω. Με τους λοφους να φαινονται μαυροι και επιβλητικοι, λουσμενοι στο φως του φεγγαριου στα δεξια μας για σημαδι περπατουσαμε με βημα ταχυ καθως ειχαμε να διανυσουμε καπου 4 χιλιομετρα πριν φτασουμε στη φαρμα. Ταυτοχρονα σχολιαζαμε την ομορφια του τοπιου και την τυχη που ειχαμε να δουμε αυτο το θεαμα....
‘Ειδες τον αδερφο μου?’, ρωτησα.
‘Χωρισαμε οταν μας αφησε ο Κρις, αυτος πηγε πιο δυτικα απο εμενα, ενω εγω συνεχισα προς τα βορεια. Ακουσα μια τουφεκια, αλλα δεν ξερω τι εκανε.’
‘Κατσε να τον παρω ενα τηλεφωνο, να δω που ειναι...’, του απαντησα, ενω ταυτοχρονα πατουσα το κουμπι ταχειας κλησης του αριθμου του στο τηλεφωνο μου.
Μετα απο δυο κτυπους, μου απαντησε:
‘Ελα, που εισαι?’
‘Εχω τους λοφους στα δεξια και πισω μου, περπαταω στο δρομο. Εσυ που εισαι?
‘Με τον Ντεϊβιντ, και εμεις στο δρομο, αλλα οι λοφοι ειναι ακομα μπροστα και δεξια μας, πρεπει να εισαι αρκετα μπροστα απο εμας. Προχωρα και θα τα πουμε στη φαρμα. Αν φτασεις πολυ νωριτερα απ’εμας, πες τους οτι ειμαστε στο δρομο, μπας και στειλουν το τζιπ. Εκανες τιποτα?’
‘Εριξα σε ενα γουρουνι μακρια, αλλα δεν το πηρα, ελπιζα να το διωξω κατα τον Ντεϊβιντ. Καλα, θα τα πουμε στη φαρμα.’
Με το που εκλεισα το τηλεφωνο, εξηγησα στο Ντεϊβιντ την κατασταση και συνεχισαμε την πορεια, συζητωντας την εμπειρια, θαυμαζοντας το φεγγαρι και αναλυοντας που πηγαν λαθος και σωστα οι τουφεκιες μας. Με την κουβεντα περασε ευχαριστα η ωρα και τα 45 λεπτα που περπαταγαμε δεν τα καταλαβαμε καν. Φτασαμε στη φαρμα, οπου ο Πιερ, ο Γκαρεθ, ο Κρις και η Σαντυ μας περιμεναν πινοντας ενα ποτο στην βεραντα.
‘Πως πηγε?’, ρωτησε ο Πιερ.
‘Καναμε ωραια βολτα! Πηραμε και μερικα ζωα, ενα γουρουνι εγω, συν ενα αλλο που δεν μπορεσα να το βρω και ο Μπιριγκογκος πηρε δυο springbok και ενα γουρουνι. Το Κολλητηρι δεν ξερουμε τι εκανε, περιμεναμε οτι θα τον βρουμε εδω, δεν εχει ερθει?’ απαντησε ο Ντεϊβιντ.
‘Δεν φανηκε...Που σας ειπε οτι ειναι?’ ρωτησε η Σαντυ
‘Περπατουσε στο δρομο και απ’οτι καταλαβα, πρεπει να ηταν μπροστα απο εμας...’ της απαντησα, και προτου να προλαβω να προσθεσω τιποτε αλλο, η Σαντυ απευθυνθηκε στον Πιερ:
‘Παρε το τζιπ και βρες τον! Μπορει να ειναι μακρια ακομα, μηπως εχει χαθει κιολας...’
‘Να εχει χαθει το βρισκω δυσκολο, στο δρομο περπαταγε και απ’οτι καταλαβα, ηξερε που ειναι’, την καθησυχασα εγω
Ο Πιερ ομως ειχε τα κλειδια στο χερι κιολας και βαδιζε προς το αυτοκινητο: ‘θα παω να τον μαζεψω, γιατι να περπαταει με τις ωρες?’ μας ειπε καθως εβαζε μπροστα.
Με τον Ντεϊβιντ μπηκαμε στο σπιτι και ξεφορτωθηκαμε τα δισακια μας, βεβαιωθηκαμε οτι τα οπλα ειναι αδεια και, βαζοντας απο ενα ποτο, βγηκαμε στη βεραντα οπου καθοντουσαν οι υπολοιποι. Η διαθεση ευθυμη, αν και καπως ‘κατατονημενη’ απο αυτη των προηγουμενων ημερων.
‘Τελικα, ειχαμε δεν ειχαμε, θα ψαχνουμε παλι ζωα την τελευταια νυχτα!’, με πειραξε ο Κρις, αναφερομενος στο τελευταιο μου ταξιδι στην φαρμα πριν απο δυο χρονια, οταν και εγω και ο φιλος του ο Αντρε ειχαμε παρει απο ενα ζωο και φαγαμε τη νυχτα να τα βρουμε.
‘Ελα ντε, θα γινει παραδοση!’ ειπα καπως αμηχανα, καθως καταλαβα την γκαφα που εκανα με τον ενθουσιασμο μου για το κυνηγι. ‘Αυτη τη φορα ομως ξερω ακριβως που ειναι τα ζωα, οποτε δεν εχει ταλαιπωρια! Ασε που θα δοθει και η ευκαιρια να ζησουν την αφρικανικη νυχτα και οι υπολοιποι, που δεν ειχαν τη δικη μου τυχη!’, προσπαθησα να αστειευτω. Η Αφρικανικη νυχτα ειναι το κατι αλλο και δεν θα ξεχασω την εντυπωση που μου ειχε κανει οταν την εζησα για πρωτη φορα, στην σκεπη του LandRover ενω ο Κρις μας πηγαινε εδω και εκει μες τη φαρμα...
(http://huntingbirigogos.blogspot.com/2010/06/blog-post_2992.html)
Ο Πιερ γυρισε πισω με τον αδερφο μου στη θεση του συνοδηγου, μετα απο 10 λεπτα. Η Σαντυ ειχε το τραπεζι στρωμενο και, αφου πλυθηκαμε και καπως σιγυριστηκαμε λιγακι, καθησαμε στο τραπεζι. Ολοι ξεραμε οτι ηταν το τελευταιο γευμα μας μαζι και η διαθεση ηταν μουντη, αμηχανη... Ενοιωσα οτι ηταν καθηκον μου να ευχαριστησω τους οικοδεσποτες μας: ‘Λοιπον, μιας και θα περασει λιγος καιρος πριν καταφερουμε να το ξανακανουμε αυτο, ας κανουμε μια προποση’, ειπα. ‘Κρις, Σαντυ, Πιερ, μας υποχρεωσατε με την φιλοξενια σας, οπως ανοιξατε το σπιτι σας για μας και μας κανατε να νοιωσουμε σαν να ειμαστε μερος της οικογενειας. Περασαμε εμπειριες και μερες που δεν θα τις ξεχασουμε για την υπολοιπη ζωη μας και ενδυναμωσαμε τις φιλιες μας τοσο οσο δεν περιμεναμε να συμβει. Ολοι μας νοιωθουμε ιδιαιτερα τυχεροι που μας δοθηκε η ευκαιρια να κανουμε αυτο το ταξιδι και ακομα πιο τυχεροι που εγινε το ταξιδι αυτο στη φαρμα σας. Σαντυ, μας εχεις ολους σκλαβωσει: τα κουλουρακια σου και το κολατσιο που μας συνοδευαν στο κυνηγι, τα πλουσια τραπεζια καθε βραδυ και η υπομονη σου πανω απ’ολα με τοσους αντρες στο σπιτι ειναι ολα αξιοθαυμαστα. Εκανες την διαμονη μας αξεχαστη, δεν εχουμε λογια να σ’ευχαριστησουμε! Στην υγεια σας λοιπον, ολη την οικογενεια, και ας ελπισουμε να καταφερουμε μια μερα να σας ανταποδωσουμε την φιλοξενια!’. Σηκωσα το ποτηρι και σηκωθηκα απο την καρεκλα, οι φιλοι μου και ο αδερφος μου επισης και τους χαιρετησαμε με τα ποτηρια.
Ο Κρις, παντα γελαστος και με το αστειο στα χειλη, ενοιωσε οτι επρεπε να ανταποδωσει: ‘Η χαρα ηταν δικη μας. Ειναι ξεχωριστες μερες οι μερες του κυνηγιου στη φαρμα και δινουν και σε’μας ενα διαλλειμα απο την καθημερινοτητα. Ηταν χαρα μας να σας εχουμε εδω και μακαρι να καταφερουμε να εχουμε το ιδιο κυνηγι καθε χρονο! Στην υγεια μας!!!’
Τελειωσαμε το φαγητο και βοηθησαμε να καθαρισει το τραπεζι. Ειχαμε τωρα να παμε να παρουμε τα ζωα απο τη σαβαννα, και ετσι ετοιμασαμε τα πραγματα: ο Πιερ πηρε τον Γκαρεθ και πηγαν στην αποθηκη να παρουν ενα στρωμα, ενω εγω και ο Κρις πηγαμε στο LandRover με την λαμπα που του ειχα φερει σαν δωρο για να δουμε πως θα την συνδεσουμε. Ο Κρις εφερε και την παλια του λαμπα, ενα προβολεα απο ενα παλιο αυτοκινητο, που ειχε κανει με πατεντα να στηριζεται σε ενα χερουλι με καλωδια που συνδεονταν πανω στην μπαταρια του αυτοκινητου. Ο αδερφος μου με τον Ντεϊβιντ ετοιμαζαν οπλα που θα επαιρναν μαζι.
Το στρωμα στρωθηκε στην σκεπη του αυτοκινητου, ο Γκαρεθ με τον Ντεϊβιντ ανεβηκαν στην σκεπη με τον Γκαρεθ στο οπλο και τον Ντεϊβιντ με τη λαμπα, ενω εγω, ο Πιερ και ο αδερφος μου μπηκαμε στο αυτοκινητο, με τον Κρις να οδηγαει. ‘Που παμε?’ με ρωτησε. ‘Τα βαρεσα καπου 100 μετρα αριστερα απο την κοιτη του χειμαρου, εκει που ο χειμαρος ενωνεται με τον παλιο δρομο’ του ειπα, και αυτος ενευσε και ξεκινησε για εκεινο το σημειο. Περνουσε το αυτοκινητο μεσα απο τους θαμνους, σε σημεια που δεν πιστευα οτι μπορουσε να περασει αυτοκινητο, ιδιαιτερα με δυο ανθρωπους στην σκεπη! Ταυτοχρονα, χρησιμοποιουσαμε τις λαμπες για να δουμε εαν βρουμε κανενα τσακαλι, βλεποντας μυρια ματια μες τη σαβαννα, κυριως απο springbok, λαγους και διαφορα αλλα ζουλαπια που ειχαν βγει την νυχτα. Ιδιαιτερα διασκεδαστικοι ηταν οι springhares, ενα ζωο που σαν να προερχοταν απο την διασταυρωση του λαγου με το καγκουρω!
Φτασαμε στο σημειο που ειχα υποδειξει στον Κρις, και μιας και το αμαξι δεν εφτανε ως εκει που τα ειχα αφησει, ο αδερφος μου και εγω βγηκαμε απο το αμαξι με ενα φακο στο χερι για να παμε να βρουμε τα ζωα.
‘Ξερεις που παμε ρε?’, αρχισε ο μικρος...
‘σκασε και ακολουθα, θα σε παω ακριβως!’, του απαντησα, αλλα μεσα μου δεν ημουν τοσο σιγουρος οσο ακουγομουν. Το σκοταδι ειχε κανει το τοπιο τελειως διαφορετικο απο οτι θυμομουν, και ετσι, απο ενστικτο παρα ακολουθωντας τα σημαδια, εκανα δεξια και αρχισα να περπαταω, φωτιζοντας μπροστα μου τα δεντρα, μπας και δω πουθενα το χαρτι που ειχα βαλει επανω τους.
‘Ειναι μακρια ακομα μπαρμπα-Στρουμφ??’
‘Ρε κοιτα μπροστα σου μπας και δουμε το χαρτι, καπου εδω τα ειχα βαρεσει!’
‘Μπας και το ονειρευτηκες και θα το ξενυχτησουμε αποψε μες την ερημο?’
‘Παμε πισω’ του απαντησα, ‘θα βρω το σημειο απ’οπου μπηκα στο λιβαδι και μετα ολα θα ειναι ευκολα’
‘χμμμμ το’χω ξαναδει αυτο το ονειρο μου φαινεται, το περι ‘ευκολα’’, μ’απαντησε.
Προχωρησα γρηγορα μεχρι που βγηκα στο χειμαρο παλι. Τα φωτα του LandRover ηταν μπροστα μας, οπου, με τη μηχανη αναμενη, μας περιμεναν...Ενοιωθα πιεση να βρω τα ζωα γρηγορα, μιας και ειχα να βρω και το γουρουνι μετα! Περπατησα λιγο παρακατω στον χειμαρο, οταν ειδα το φυσικο μονοπατακι που οδηγουσε στο λιβαδι!
‘Παμε’, ειπα στον αδερφο μου, ‘τωρα ειμαι σιγουρος!’
‘Ναι, αμε! Αμα σου λεω θα τσαντιστουν οι αλλοι και θα μας αφησουν καταμεσις στην ερημο...’
‘Ρε προχωρα που σου λεω!’ και σαρωσα με το φακο το τοπιο μπροστα μου, εντοπιζοντας το δεντρο με το χαρτι επανω του. ‘Χα! Το βλεπεις το κολοχαρτοδεντρο? Αυτο με τους ‘ωραιους’ καρπους? Εκει διπλα ειναι τα ζωα, προχωρα!’
Και με βημα ταχυ φτασαμε στο δεντρο, πηραμε απο ενα ζωο απο τα κερατα και αρχισαμε να προχωραμε προς το αμαξι. Φτανοντας, ο Πιερ βγηκε να μας βοηθησει να τα βαλουμε στο τρεϊλερ, και μετα μπηκαμε μεσα.
‘Δεν νομιζα οτι θα τα βρεις...’ μου ειπε ο Κρις, ‘δεν θυμασαι τι παθαμε την αλλη φορα?’ αναφερομενος παλι στο ταξιδι πριν δυο χρονια.
‘Ειχα βαλει καλο σημαδι αυτη την φορα, δεν την ξαναπαθαινω! Το γουρουνι ειναι πιο ευκολο, ειναι εδω παρακατω. Δεν καθεστε εδω να παω να το βρω εγω και θα σας κανω σημα με το φακο οταν το βρω?’
‘Τραβα!’ μου απαντησε ο Κρις, μιας και το μερος ηταν δυσβατο για το αμαξι και δεν ηταν οτι καλυτερο να κανουμε ζιγκ ζαγκ ψαχνοντας. Κατεβηκα απο το αμαξι και κινησα για το φραχτη, ωστε να βρω το σημαδι που ειχα βαλει με τα χορτα και μετα να εντοπισω το γουρουνι. Μεσα σε 5 λεπτα το ειχα βρει και εκανα σημα να ερθουν να το φορτωσουμε.
Μαζι με τον αδερφο μου το πεταξαμε στο τρεϊλερ και μετα ξεκινησαμε για το μερος που ειχε βαρεσει ο Ντεϊβιντ το δικο του γουρουνι. Επιτελους ενοιωσα την πιεση να σηκωνεται απο τους ωμους μου, μιας και τα δικα μου ζωα ηταν τωρα στο τρεϊλερ. Ο Κρις ανοιξε το παραθυρο, εβγαλε το κεφαλι του εξω απο το αμαξι και ειπε στους δυο στην σκεπη:
‘Αμα δουμε springhares, να τους τουφεκισετε, ειναι παρα πολλοι εδω μεσα και πρεπει να παρουμε μερικους’, και συνεχισε να οδηγαει. Ο Πιερ ανοιξε την πυλη και πηραμε το δρομο προς εκει που εδωσε οδηγιες ο Ντεϊβιντ οτι ηταν το γουρουνι. Εγω με τη λαμπα στο χερι, σκαναρα το μερος. Γεματος ο τοπος ματια, που σαν να ηταν σε κινουμενο σχεδιο, πηδουσαν 3-4 βηματα, σταματουσαν και παλι μετα το ιδιο. ‘Μποϊνγκ, Μποϊνγκ, Μποϊνγκ’ γεματος ο τοπος springhares! O Kρις σταματησε το αυτοκινητο και εγω συνεχισα να φωτιζω ενα τετοιο λαγο καμια 60-70 μετρα μακρια. Ηξερα οτι ο Γκαρεθ ηταν στο τουφεκι, οποτε περιμενα μολις σταματησει ο λαγος να του ριξει. Πραγματικα, τα ματια σταματησαν, και το .308 του Γκαρεθ ‘εβηξε’ πανω απο τα κεφαλια μας, σηκωνοντας ενα συννεφο σκονη μπροστα απο το λαγο, που, παραξενεμενος αρχισε παλι τα πηδηματακια.
‘Μποϊνγκ, Μποϊνγκ, Μποϊνγκ, Μποϊνγκ, Μποϊνγκ’ ‘Μποοοουυυυμ’! Η τουφεκια του Γκαρεθ και ο λαγος παλι ανενοχλητος συνεχισε την πορεια ‘Μποϊνγκ, Μποϊνγκ, Μποϊνγκ’. Μεσα στο αυτοκινητο ειχαμε πεθανει στο γελιο! Φωναζαμε αστεια στον Γκαρεθ που δεν ηταν συνηθισμενος να αστοχει, και γελουσαμε με τις απαντησεις του. Τελικα, με την τριτη τουφεκια τον καταφερε, κατεβηκε απο την σκεπη και τον εβαλε στο τρεϊλερ μαζι με τα αλλα θηραματα. Συνεχισαμε την πορεια, οταν, λιγα λεπτα αργοτερα, ο Ντεϊβιντ βαρεσε την σκεπη του αυτοκινητου, για να σταματησει, μιας και ειχε εντοπισει το σημειο που ειχε αφησει το γουρουνι. Ο Κρις πηγε το αυτοκινητο εκει και βαλαμε το γουρουνι στο τρεϊλερ και επιστρεψαμε στο σπιτι. Η φωτια εκαιγε στο σαλονι και πηγαμε ολοι και καθησαμε στις ανετες πολυθρονες, αφου πλεον ειχαμε τελειωσει και βαλαμε ενα ποτο ο καθενας. Ο Πιερ ηρθε με το καθιερωμενο Jaegermeister, το λικερ των κυνηγων, που το ειχαμε ως τιμωρια αυτων που εκαναν κοτσανες στην σαβαννα. Με 6 σφηνακια στο χερι, μας εδωσε απο ενα και τα γεμισε. Τωρα επρεπε να βρουμε τις δικαιολογιες για να ‘τιμωρησουμε’ ο ενας τον αλλο:
‘Πρωτος το Κολλητηρι, γιατι πετυχε το springbok πισω απ’αυτο που σημαδευε’, ειπε ο
Κρις, γελωντας. Ο αδερφος μου δεν ειχε αλλη επιλογη, και το κατεβασε με τη μια, ζαρωνοντας το προσωπο του καθως η γευση του ποτου κατεβαινε τον οισοφαγο του
‘Δευτερος ο Πιερ, γιατι βαρεσε το ορυξ στην κορφη στο λοφο και πηρε μια μερα να το κατεβασει!’ οποτε ο Πιερ το ηπιε μονογουλι.
‘Τριτος ο Μπιριγκογκος που μας εβαλε να τρεχουμε μες τη νυχτα να βρουμε τα καταραμενα τα ζωα που βαρεσε, τελευταια στιγμη!’, και ετσι, με τη σειρα μου το κατεβασα και εγω.
‘Τεταρτος ο Γκαρεθ, μιας και δεν μπορουσε να χτυπησει ενα μιζερο springhare με την πρωτη’ και, γελωντας, το κατεβασε και ο Γκαρεθ.
‘Πεμπτος ο Nτεϊβιντ, για το γουρουνι που εχασε (μιας και ειχε βαρεσει δυο και βρηκαμε μονο το ενα)’ και ο Ντεϊβιντ, σιγοψιθυριζοντας κατι μεσα απο τα μουστακια του, κατεβασε το ‘γιατρικο’.
‘Εκτος ο Κρις’ ειπα εγω, ‘γιατι μας πεθανε στον ποδαροδρομο τελευταια μερα, και δεν ειπε να ερθει να μας παρει!’, ψαχνοντας να βρω μια δικαιολογια.
‘Στην υγεια σας και του χρονου!’ ειπε ο Κρις, και το κατεβασε και αυτος, και ολοι μαζι γελασαμε. Καθησαμε γυρω απο τη φωτια και κουβεντιαζαμε διαφορες εμπειριες, ιστοριες απο παλια κυνηγια και ‘κολπα’ για την συντηρηση των οπλων και καλυτερες σκοπευτικες τεχνικες. Ο Κρις, παρ’ολη την πειρα του και τα χρονια που ασχολειται, ηθελε να μαθει ακομα περισσοτερα για τα οπλα μας και την βαλλιστικη τους συμπεριφορα, τους τυπους βλημματων και το καλυτερο φυσσιγγι για την σαβαννα. Κατα την διαρκεια του κυνηγιου, ο Κρις ειχε εκφρασει ενδιαφερον για διαφορα πραγματα, οποτε, σαν μια τελευταια χειρονομια ευγνωμοσυνης, του τα δωσαμε: ενα ρολο ταινια καμουφλαζ, τα ρουχα παραλλαγης του αδερφου μου, ενα καπελο δικο μου...το λιγοτερο που μπορουσαμε να κανουμε για να ανταποδωσουμε την φιλοξενια και την απλοχερια με την οποια ανοιξαν το σπιτι τους σε 4 ξενους.
Η φωτια ζεσταινε το δωματιο, καθως η χειμωνιατικη αφρικανικη νυχτα επεφτε για τα καλα, ειχε παει πλεον μια η ωρα το βραδυ και ειμασταν στο ποδι απο τις 7 η ωρα το πρωι, αλλα κανεις μας δεν εκανε να σηκωθει για να παει για υπνο. Ξεραμε ολοι οτι αυτες ειναι οι τελευταιες στιγμες, και θελαμε να μην χασουμε ουτε μια. Τελικα ομως, δεν αντεξαμε αλλο και αφου αδειασαμε ολοι τα ποτηρια μας, καληνυχτησαμε ο ενας τον αλλο και πηγαμε στο ξεχωρο σπιτακι που ηταν ο ξενωνας μας. Πεσαμε για υπνο και πριν περασουν 5 λεπτα κοιμωμασταν ολοι...Νομισα οτι ειχε τελειωσει το κυνηγι, αλλα, για ακομα μια φορα εκανα λαθος....
Πλεον οι θορυβοι του Αφρικανικου πρωινου μας ειχαν γινει συνηθειο, και δεν μας ξενιζαν. Ετσι, την Παρασκευη το πρωι, σχεδον δεν ακουσαμε τα κακοφωνα ibis και τις αιγυπτιακες χηνες, παρ’ολα αυτα ομως ημασταν ολοι στο ποδι απο τις 7 η ωρα το πρωι. Ο Γκαρεθ και ο Ντεϊβιντ ειχαν αποφασισει να ξυπνησουν ακομα νωριτερα και απο τις 6 ηταν στην πεδιαδα, μηπως και πετυχουν κανενα μπαμπουινο. Ηταν αποφασισμενοι να μην αφησουν ουτε ενα λεπτο να περασει αναξιοποιητο... Κατα τις 9.30 η ωρα ημασταν ολοι στη βεραντα και πιναμε τον καφε μας. Ο Κρις μιλουσε με τον Πιερ για κατι δουλειες στη φαρμα, και, αφου τα ειπαν μεταξυ τους, ηρθαν και μας εκαναν παρεα και ρωτουσαν για να μαθουν πως πηγε το πρωινο κυνηγι για τους μπαμπουινους.
-‘Λοιπον, για σημερα εχουμε να κανουμε κατι διαφορετικο. Θα σας παρω να παμε στο αλλο ‘μισο’ της φαρμας, που το αφησαμε ακυνηγητο’ μας ειπε ο Κρις. ‘Θα σας βαλω σε διαφορετικα σημεια, και εγω θα πηγαινοερχομαι με το αυτοκινητο, για να κινουνται τα ζωα. Εχει ενα ματσο springbok εκει μεσα και δεν εχουμε παρει κανενα, πρεπει να τα λιγοστεψουμε και εκει. Παμε πρωτα απο το περιβολι μια στιγμη, θελω να παρω ενα προβατο για το προσωπικο, και μετα φυγαμε. Τι λετε?’
Κοιταξαμε ο ενας τον αλλο και ολοι μαζι τον Κρις λες και ειχαμε αμφιβολιες για την ισορροπια του! ‘Λες να μην μας αρεσει?’ του ειπε ο Γκαρεθ, ‘τελευταια μερα σημερα, οτι και να κανουμε χαρα μας και καινουρια περιπετεια θα ειναι!’.
Δεν περασαν 15 λεπτα και ειμασταν ολοι ετοιμοι, διπλα απο το LandRover του Κρις. Ο Κρις ειχε το .222 Sako Vixen που τουφεκουσε ο αδερφος μου τις προηγουμενες μερες και ολοι οι αλλοι ειχαμε τα δικα μας τουφεκια. Ο αδερφος μου σημερα ειχε το Model 70 Winchester σε 7x57Mauser του Πιερ, μιας και αυτος ειχε να κανει δουλειες και δεν θα μας συντροφευε στο κυνηγι.
Πηραμε το δρομο για το περιβολι, με τα ματια ολων να κοιτουν το τοπιο, απ’τη μια για να εντοπισουμε τυχον θηραματα (κυριως φακοχοιρους και μπαμπουινους) αλλα και απο την αλλη, εν γνωση μας οτι θα περασει καιρος μεχρι να το ξαναδουμε... Φτασαμε στο περιβολι απο την ανατολικη μερια. Μπροστα μας ο Orange River και στα δεξια μας ο φραχτης που ειχε βαλει ο Κρις για να εμποδισει τους μπαμπουινους και φακοχοιρους να μπαινουν στο περιβολι. Κοιτουσαμε τις οχθες ενω ο Κρις μας εξηγουσε τις προσπαθειες που εχει καταβαλει για να νικησει τον αγωνα κατα των μπαμπουινων. Εκει που μιλαγαμε και χαζευαμε, ξαφνικα ο Nτεϊβιντ απλωσε το χερι του και εδειξε ενα σημειο στα δεντρα στην οχθη του ποταμου. ‘Μαϊμουδες!’. Ειχε εντοπισει μια ομαδα μαϊμουδες που πηγαιναν απο δεντρο σε δεντρο χωρις να ειναι ιδιαιτερα ανησυχισμενες απο την παρουσια μας αλλα δειχνοντας σημεια οτι μας ειχαν εντοπισει.
Τοσες μερες στην Αφρικη, ολοι ειχαν βαρεσει απο μια μαϊμου, εκτος απο μενα! Οποτε, χωρις δευτερη κουβεντα, ειχα βγει απο το αυτοκινητο, γεμισα την θαλαμη και σε λιγοτερο απο 30 δευτερολεπτα ειχα εντοπισει μια, η διοπτρα ηταν ηδη επανω της, και η τουφεκια την εστειλε κατρακυλωντας μες τους θαμνους! Ουτε εγω δεν το πιστευα. Η αποσταση γυρω στα 140 μετρα και ουτε που μου περασε απο το μυαλο να ακουμπησω πουθενα.
Μετα την τουφεκια ο Κρις γυρισε και μου ειπε: ‘ Δεν εχασες και τον χρονο σου! Ειναι πολλα χρονια που εχω ξαναδει τοσο γρηγορη τουφεκια ...’.
‘Την πετυχα?’ ρωτησα εγω, ξεροντας κιολας την απαντηση, καθως ειδα την μαϊμου να κατρακυλα απο το δεντρο με την εκπυρσοκροτηση σχεδον του οπλου.
‘Πλακα μου κανεις?’ ειπε ο Κρις,σκασμενος στα γελια ενω εβαζε ταχυτητα ξεκινωντας για το περιβολι.
‘Ειπα, μηπως και αστοχησα...’ τον πειραξα με τη σειρα μου, γελωντας και ‘γω! Οι τοσες μερες που περασαμε με τα οπλα στον ωμο φαινεται οτι ειχαν σαν αποτελεσμα να ειναι τα οπλα προεκταση των χεριων μας...
Βρηκαμε το κοπαδι με τα προβατα, ο Κρις επελεξε αυτο που ηθελε να σφαξει, το τουφεκισε στο κεφαλι και το φορτωσαμε στο τρεϊλερ που εσερνε το τζιπ. Πεντε λεπτα αργοτερα σταματουσαμε μπροστα στη μικρη συνοικια του εργατικου προσωπικου οπου το ξεφορτωσαμε για να το επεξεργαστουν. Την προηγουμενη εβδομαδα ειχε πεθανει ενας γεροντας απο το προσωπικο και οι συγγενεις και φιλοι του ερχοντουσαν απο ολες τις ακρες της Ν. Αφρικης για την κηδεια του. Το αρνι, μαζι με καμποσα απο τα γουρουνια που τους ειχαμε δωσει τις προηγουμενες μερες, και ενα δαμαλι, θα ηταν μερος του γευματος που θα προσφεραν μετα την κηδεια.
Αφου τους μιλησε για καμποση ωρα στα Αφρικαανς, τους χαιρετησαμε και ξεκινησαμε για το κυνηγι. Η μερα καπως σκοτεινη, με συννεφια και ψυχρα, και ενα αερα που σε περονιαζε, ηταν διαφορετικη απο τις προηγουμενες...Φαινεται μεχρι και ο καιρος μας προετοιμαζε για το τελος του ταξιδιου...
Το συντομο ταξιδι μας εφερε στην πυλη στο νοτιοανατολικο μερος της φαρμας, που την χωριζε ο κεντρικος δρομος στη μεση. Πεταχτηκα εξω μολις σταματησε το αυτοκινητο, και ανοιξα την πυλη, κοιτωντας δεξια και αριστερα. Το μερος κατι μου θυμιζε, καθως ηταν το τελευταιο μερος που ειχαμε επισκευτει την προηγουμενη φορα που ειχα παει με τη γυναικα μου, δυο χρονια πριν.
Ο Κρις μας εξηγουσε οτι το μερος εδω ειναι πιο επιπεδο, με μια συσταδα μικρων λοφων στη μεση. Θα αφηνε τον αδερφο μου, τον Γκαρεθ και τον Ντεϊβιντ σε διαφορετικα σημεια στους προποδες των λοφων, και εμενα μεσα στην πεδιαδα, 2-3 χιλιομετρα μακρια. Στη διαδρομη συναντησαμε μεγαλα κοπαδια gemsbok που μας κοιταζαν καθως περνουσαμε, ασφαλη στην γνωση οτι το αυτοκινητο δεν αποτελει κινδυνο, μιας και ποτε δεν τα τουφεκανε μεσα απο το αμαξι.
Λιγο παρακατω ειδαμε μια κινηση μεσα στην σαβαννα. Ζητησα απο τον Κρις να σταματησει το αυτοκινητο, για να δουμε τι ηταν αυτο. Και εκει, 20 μετρα απο το μονοπατι που ειχαμε παρει, ηταν η φωλια απο μια αποικια meerkats! 4-5 ειχαν ξεπροβαλει απο το λαγουμι τους και μας επεξεργαζοταν! Εβγαλα την καμερα και πηρα αυτο το βιντεο
Αφου τις χαζεψαμε για λιγη ωρα και πηραμε φωτογραφιες, ξεκινησαμε παλι και ο πρωτος που κατεβηκε απο το αυτοκινητο ηταν ο Ντεϊβιντ. Ο Κρις του εδωσε οδηγιες να κρυφτει στο λοφο πισω απο κατι βραχια και συνεχισαμε την πορεια προς το πισω μερος των λοφων, οπου κατεβηκε ο αδερφος μου με παρομοιες οδηγιες. Ο Γκαρεθ ηταν ο επομενος και, αφου εφυγε και αυτος, ο Κρις εβαλε πορεια για τη μεση της πεδιαδας, εξηγωντας μου οτι, εαν τα ζωα φυγουν απο τους λοφους επειδη ειναι εκει οι αλλοι, θα ερθουν προς το μερος αυτο της φαρμας.
Καθως ηταν η τελευταια μερα και ειχα ειδη καπου 26 ζωα στο συνολο μου κιολας, δεν με πειραζε να μην παρω αλλα σημερα. Πιο πολυ με ενδιεφερε να παρει ο αδερφος μου μερικα και να το ευχαριστηθει, παρα να αυξησω παραπανω τον αριθμο. Ταυτοχρονα, ειχα και μια μελαγχολια καθως ηξερα οτι η περιπετεια μας φτανει στο τελος της, και δεν θα με πειραζε να ειμαι καπου ησυχα οπου θα μπορουσα να αναπολησω τις μερες που περασαν.
Ενα μοναχικο springbok καθοταν στη μεση της πεδιαδας καθως πλησιαζε το αυτοκινητο, και ο Κρις μου εξηγησε οτι ειναι η περιοχη του εδω μαλλον, και κοιταζει να την διαφεντευσει. Αλλα, μολις πλησιασαμε, ο κινδυνος το εκανε να απομακρυνθει γρηγορα. Ο Κρις σταματησε το αυτοκινητο και κατεβηκα διπλα σε ενα θαμνο, να κανω την κρυψωνα μου, ενω το LandRover απομακρυνοταν απο την θεση μου, με πορεια προς τους προποδες των λοφων, για να ξεσηκωσει τυχον κοπαδακια απο γαζελες ωστε να περασουν απο τις θεσεις των αλλων.
Καθησα στο χωμα και, με κρυα καρδια, εστησα το οπλο πανω στα ραβδια. Η συνειδητοποιηση του οτι η περιπετεια μας εφτανε στο τελος της, μου ειχε συννεφιασει την διαθεση, ενοιωθα μια μελαγχολια συναμα με την λαχταρα να μην χαραμισω ουτε δευτερολεπτο απο την τελευταια μας ημερα... Πηρα τα κυαλια και αρχισα να επεξεργαζομαι το τοπιο. Ο αερας ηταν στο προσωπο μου, τριγυρω μου το μερος αδειο, χωρις ιδιαιτερα χαρακτηριστικα, μερικα χαμοδεντρα εδω και εκει και το κιτρινο, ξερο γρασιδι που λυγαγε με την δυναμη του αερα, μυρωδιες απο σκονη και ξερο χορταρι γεμιζαν τον αερα. Ουτε καν ειχα σφαιρα στο οπλο, ειχα τα κυαλια στα ματια και χαζευα δεξια και αριστερα. Μπροστα μου, καπου 2 χιλιομετρα μακρια ηταν οι λοφοι οπου ηξερα οτι ειναι διεσπαρμενοι οι φιλοι μου, ενω λιγο πιο αριστερα εβλεπα το σχημα του LandRover να κουνιεται πανω κατω καθως αργα και προσεκτικα ο Κρις το οδηγουσε γυρω απο τους λοφους για να ξεσηκωσει τα ζωα. Αυτα, ειχαν σχηματισει ενα τεραστιο κοπαδι απο καπου 300 ζωα και γυρνουσαν γυρω γυρω στους λοφους.
Ξαφνικα ακουστηκε μια τουφεκια και τα ζωα ξεχυθηκαν σαν ποταμι απο τη βαση των λοφων και αρχισαν να τρεχουν προς τη δικη μου κατευθυνση. Καθως ηταν τοσο μακρια μπορουσα να τα παρακολουθω με τα κυαλια και να ξερω οτι δεν επροκειτω να φτασουν προς τα εμενα, μιας και ειχαν αλλα μερη να ξεφυγουν. Τα παρακολουθησα για λιγο και μετα αφησα τα κυαλια κατω, τυλιχτηκα με το μπουφαν μου, ξαπλωσα στο χωμα και εκλεισα τα ματια μου, απολαμβανοντας τον πρωινο ηλιο που ξεσκασε μεσα απο τα συννεφα, ισα ισα για να με ζεστανει.
Δεν περασε πολυ ωρα που ακουσα την μηχανη του LandRover να πλησιαζει. Ανοιξα τα ματια και ανασηκωθηκα, για να δω τον Κρις να ερχεται προς το μερος μου.
‘Ανεβα’ μου ειπε.. ‘δεν φαινεται οτι θα κανεις τιποτα εδω, θα σε παω σε αλλο μερος’. ‘Μην σκας’ του απαντησα, ‘και εδω καλα περναω!’. ‘Παμε απο την αλλη μερια των λοφων’ μου απαντησε, ‘και ζωα να μην τουφεκισεις, τουλαχιστον θα βλεπεις περισσοτερα και μπορει να τα διωχνεις κατα την μερια των αλλων’.
Μας ειχε προσεξει καθ’ολη την διαρκεια του ταξιδιου, παντα κανοντας τα αδυνατα δυνατα για να περασουμε καλα. Καθε φορα μας ρωταγε αν ειδαμε ζωα, δεν τον ενδιεφερε να τα τουφεκαγαμε, αρκει να ειχαμε ‘περατζαδα’ απο το καρτερι και να μην βαριομασταν. Ετσι και σημερα, δεν μπορουσα να βρω λαθος στην λογικη του, και, μιας και ηταν και το αφεντικο, δεν σηκωνε και πολλες αντιρρησεις! Στο κατω κατω, τι ξερω εγω μπροστα σε αυτον? Πηρα τα συμπραγκαλα μου και μπηκα στη θεση του συνοδηγου. Ηταν ευκαιρια να τα πουμε κιολας, καθως δεν ειχαμε πολυ ευκαιρια να συζητησουμε για το κυνηγι με ολο τον κοσμο γυρω γυρω.
‘Δεν μου ειπες, πως σου φαινεται η ολη εμπειρια?’ τον ρωτησα. ‘Καλυτερα δεν μπορουσε να παει. Τα παιδια ειναι ‘πρωτης’, εχετε παρει περισσοτερα ζωα απο τους επαγγελματιες ολους μαζεμενους και δεν εχουμε πει μια αψια κουβεντα ολη τη βδομαδα. Εχει παει τοσο καλα η επιχειρηση που σκεφτομαστε με τον Πιερ να την επαναλαβουμε του χρονου αλλα αυτη τη φορα να μην εχουμε τους επαγγελματιες. Θα κρατησουμε εμεις τα ζωα και θα τα κανουμε λουκανικα και κρεας για την τοπικη αγορα. Παντως να μην το σκεφτεσαι, καλυτερη ομαδα δεν μπορουσαμε να εχουμε!’
‘Εεε...Ειναι και το Κολλητηρι, που θελει λιγη εκπαιδευση με το τουφεκι, θα μπορουσε να εχει παρει περισσοτερα ζωα...Ελπιζω να μην σε πειραξε που ηρθαμε παρεα?’, του ειπα διστακτικα. Ηξερα οτι ο αδερφος μου εχει περισσοτερο ενθουσιασμο απο εμπειρια στα ραβδωτα (παρ’ολο που ειναι καλυτερος κυνηγος απο εμενα στην υπομονη και επιμονη) και δεν ηθελα να δωσω την εντυπωση οτι δεν το παιρναμε σοβαρα το θεμα. ‘Πλακα μου κανεις?’ μου απαντησε. ‘Ειναι και ο πρωτος! Εχουμε κανει γελια με τα αστεια του και το χιουμορ, και παντα πρεπει να ειναι καποιος που μαθαινει, ετσι γινεται πλακα και βγαινουν και οι ιστοριες! Δεν ειδες τι επαθε ο Πιερ προχτες?’, αναφερομενος στο περιστατικο οπου ο Πιερ τουφεκισε ενα gemsbok (oρυξ) στην κορυφη του βουνου, επεσε με τα μουτρα πανω στα βραχια, καθως πηγε να το παρει, τσακιστηκε με το μηχανακι καθως πηγαινε να φερει το τρακτερ, και περασε μια μερα στο βουνο προσπαθωντας να το κατεβασει απο εκει.
Γελασαμε παρεα, και, καθησυχασμενος οτι δεν ειχα προσβαλλει ή απογοητευσει τον φιλο μου και οικοδεσποτη μας, συνεχισαμε το δρομο για την αλλη ακρη της φαρμας. Φτασαμε σε μια συσταδα δεντρων και κατεβηκα. Βρηκα ενα βολικο μερος με θεα στα 4 σημεια του οριζοντα, κατω απο κατι σκιερα δεντρα, και εκανα την παγανα μου. Φευγοντας ο Κρις μου ειπε οτι αν περασει ενα μονοκερο ορυξ να το τουφεκισω, και, μολις εφυγε εστειλα μηνυμα στον αδερφο μου λεγοντας του την ιδια πληροφορια. Το ειχα καϋμο να τουφεκισει και αυτος ενα ορυξ, μιας ειχε καταφερει μονο γουρουνια και γαζελες.
Μερικες γαζελες περασαν απο ενα ξεφωτο καπου 300 μετρα μακρια μου, και ετοιμαστηκα για να τους ριξω αν ερχοντουσαν πιο κοντα. Αλλα, δεν ξαναφανηκαν, χαθηκαν αναμεσα στα δεντρα. Το ιδιο συνεβει αλλες δυο φορες. Ακουγα τουφεκιες απο τους λοφους και φανταζομουν οτι οι αλλοι θα εχουν καταφερει αρκετα ζωα, περνουσα την ωρα μου ευχαριστα, χαζευοντας την πανιδα και χαμενος στη σκεψη μου. Λιγη ωρα μετα το τηλεφωνο βουιξε στην τσεπη μου: ‘Παει ο μονοκερος’, ελεγε το μηνυμα! Χαμογελασα και προσπαθησα να φανταστω την λαχταρα του αδερφου μου οταν θα τον ειδε στο τηλεσκοπιο!
Δεν προλαβα να διαβασω το μηνυμα, και το LandRover ηταν διπλα μου. ‘Ανεβα, παμε να βρουμε τους αλλους’ μου ειπε ο Κρις. ‘Πηρε το ενα ορυξ ο αδερφος μου!’ του ειπα ενθουσιασμενος. ‘Το ξερω, ειμασταν μαζι. Μπες μεσα θα σε παω να σε αφησω εκει’. Στην διαδρομη μου εξηγησε οτι βρηκαν το κοπαδι ενω ηταν ολοι μεσα στο αυτοκινητο ερχομενοι να με βρουν, και πηραν απο ενα ορυξ ο αδερφος μου και ο Γκαρεθ, μιας και οι δυο τους δεν ειχαν καταφερει ενα τις προηγουμενες μερες! Οση ωρα του πηρε να μου τα πει ολα αυτα ειχαμε φτασει στο σημειο που καθοταν ο αδερφος μου με το ορυξ. Σταματησε το τζιπ και πηδηξα εξω, ενω ο Κρις πηγε να φερει το τρεϊλερ και τον Γκαρεθ με τον Ντεϊβιντ που ηταν στο σημειο που ειχε χτυπησει ο Γκαρεθ το αλλο ορυξ.
Εβγαλα την καμερα και αρχισα να παιρνω βιντεο, σκασμενος στα γελια απο την επιτυχια του αδερφου μου. Αυτος, καθοταν με το τουφεκι στα χερια διπλα στο ορυξ, θαυμαζοντας το. Ηταν ενα μικρο ζωο, ισως 2-3 ετων με μια ανωμαλια στο ενα κερατο που το εκανε να γερνει σαν γαϊταγανι προς το πισω μερος του λαιμου του. Ηταν φανερο οτι σε 1-2 χρονια, το πολυ, θα το πληγωνε καθως θα μεγαλωνε.
Ταχτοποιησαμε το ζωο και πηραμε μερικες φωτογραφιες, ενω ο αδερφος μου μου ελεγε την ιστορια: ‘Ηρθε και με πηρε ο Κρις απ’εκει που ημουν, μαζι με τους αλλους δυο στο αυτοκινητο. Στη διαδρομη μας ειπε οτι ειδε τα δυο μονοκερα ορυξ σε ενα κοπαδι και εβαλε πορεια για το κοπαδι, καθως ηθελε να τα απομακρυνει απο το γεννετικο υλικο του κοπαδιου. Μολις ειδαμε το μεγαλο κοπαδι, γιναν ενα σωμα, αλλα, τα δυο με το παραμορφωμενο κερατο ηταν στα ορια του κοπαδιου, και καθε φορα που εκαναν να ενσωματωθουν, τα αλλα τα κουτουλουσαν και τα εβγαζαν παλι εξω. Πρωτος τουφεκισε ο Γκαρεθ. Η τουφεκια του βρηκε το ζωο στο λαιμο, αλλα δεν το σκοτωσε, και ετσι του ξαναεριξε στον ωμο και το κατεβασε. Τα ζωα εφυγαν αλλα οχι ιδιαιτερα τρομαγμενα, και ετσι ηρθε η σειρα μου. Ξεχωρισα το ζωο που επρεπε να παρω, και, αφου ο Κρις το ενεκρινε, του εριξα στον ωμο. Επεσε στον τοπο!!’
Η χαρα μου πρεπει να ηταν ιδια με την δικη του, αν οχι μεγαλυτερη. Το ολο ταξιδι ειχε ως σκοπο να περασουμε ολοι καλα, αλλα περισσοτερο αυτος να παρει μια εμπειρια μοναδικη που θα την εχει για ολη του τη ζωη. Παιρνοντας ακομα ενα ειδος γαζελας, και μαλιστα ισως της πιο πολυποθητης (εστω και μικρη, εστω και με ενα κερατο, εστω και απο το αυτοκινητο...) ολοκληρωσε την γκαμα ζωων που ειχαμε στη λιστα και, συναμα, εβαλε και τον αδερφο μου στην ιδια ομαδα με τους υπολοιπους που ολοι τωρα ειχαμε παρει τουλαχιστον απο ενα ορυξ!
Το τρεϊλερ συρομενο πισω απο το τζιπ εκανε θορυβο σαν να βαρουσαν τενεκεδες και προδωσε την αφιξη του LandRover που ερχοταν σειομενο-κουνομενο απο μακρια, καθως διαπραγματευοταν την πορεια ο Κρις μεσα στην πεδιαδα. Δυο λεπτα αργοτερα ειχαν σταματησει διπλα μας και κατεβηκαν απο το αυτοκινητο ο Γκαρεθ και ο Ντεϊβιντ μαζι με τον Κρις. Γελασαμε, αστειευτηκαμε, βγαλαμε φωτογραφιες, και, αφου φορτωσαμε στο τρεϊλερ και το ζωο του αδερφου μου, ανεβηκαμε στο αμαξι για να επιστρεψουμε στη φαρμα. Η διαθεση ηταν ευθυμη και πειραζαμε ο ενας τον αλλο καθ’ολη την διαδρομη.
Ξαφνικα, καθως ατενιζα εξω απο το παραθυρο, πηρε το ματι μου δυο φακοχοιρους, καπου 60-70 μετρα απο το φραχτη που ξεχωριζε τη φαρμα απο το δρομο. ‘Γουρουνια!’ αναφωνησα, ‘σταματα το αυτοκινητο Κρις!’. ‘Τραβα!’ μου απαντησε, καθως σταματησε το αυτοκινητο καμια εκατοστη μετρα απ’εκει που ειδα τα ζωα, και δεν χρειαστηκε να μου το πει δευτερη φορα. Προσεκτικα, ανοιξα την πορτα, κατεβηκα με το οπλο και τα κυαλια μου μονο, και αρχισα να περπαταω αργα προς το σημειο οπου ειχα δει τους φακοχοιρους, ενω ταυτοχρονα εβαζα σφαιρα στη θαλαμη.
Ενα φουντωτο δεντρο εκρυβε την προσεγγιση μου προς το σημειο που ηταν τα γουρουνια, και μολις το ειδα, εβαλα το οπλο στον ωμο και αρχισα να περπαταω σαν τον καβουρα, περιμενοντας να φανουν τα γουρουνια απο στιγμη σε στιγμη. Μολις περασα το δεντρο, εμφανιστηκε το πρωτο γουρουνι, που σταματησε να σκαβει με τη μουσουδα του και αρχισε να με κοιταζει. Δεν εχασα το χρονο μου: το οπλο ηρθε αυτοματα στον ωμο και η κοκκινη κουκιδα του Schmidt&Bender ειχε ηδη προδιαγραψει την μοιρα του: την τοποθετησα στη μεση του μετωπου του και του εριξα χωρις να χασω χρονο.
Ταυτοχρονα με την εκπυρσοκροτηση του οπλου και το σωριασμα του γουρουνιου, ενα δευτερο γουρουνι που ηταν μαλλον διπλα σ’αυτο που μολις ειχα καταφερει αλλα το εκρυβε ενας θαμνος αρχισε να τρεχει με πορεια προς τα δεξια μου. Το παρακολουθησα μεσα απο τη διοπτρα μηπως και σταματησει, αλλα αυτο ισα που κοντοσταθηκε για μια στιγμη και κοιταξε προς την μερια μου πριν εξαφανιστει μεσα στους θαμνους.
Αδειασα το οπλο και το κρατησα στο αριστερο μου χερι, σαν να ηταν ζωντανο πραγμα. Αυτο το τουφεκι εχει πλεον γινει μελος του σωματος μου, οταν δεν το κραταω ειναι σαν να μου λειπει κατι απο επανω μου...Ενοιωσα μια αγαλιαση, ευγνωμοσυνη για την τυχη μου και την ευκαιρια να περασω οχι μονο την εμπειρια που περναγα αλλα ακομα ακομα και την στιγμη, αυτη τη στιγμη που με βρηκε σε ενα χωματοδρομο, στη μεση της Αφρικης, μια ηλιολουστη μερα, να κανω αυτο που αγαπαω με αυτους που αγαπαω...Καπως ετσι πρεπει να’νοιωσε κι ο Ζορμπας, γιατι και εγω, σαν κι’αυτον, αρχισα να χορευω!
Το LandRover ειχε κανει κιολας αναστροφη κανενα χιλιομετρο παραπερα και τωρα το ακουγα να πλησιαζει. Σηκωσα το κεφαλι απο τα βηματα του χορου, και ειδα ολους τους φιλους μου μεσα να γελαν, προφανως γιατι με ειδαν να ριχνω τις ζεμπεκιες μου καταμεσις στην ερημο! Οταν σταματησε το αυτοκινητο, κατεβηκαν ο αδερφος μου με τον Γκαρεθ και τον Ντεϊβιντ, ενω ο Κρις συνεχισε λιγο παρακατω, οπου ειχε χωρο για να κανει και παλι αναστροφη.
‘Το πηρες?’, με ρωτησε ο αδερφος μου. ‘Οχι ρε, ετσι χορευω, γιατι μερακλωσα! Ακους εκει, ‘το πηρες’??? Και φυσικα! Το laser εκανε την δουλεια του παλι και το κατακεραυνωσε με μια βολη!, Παμε να το δουμε!’.
Πηδηξαμε το φραχτη και τους οδηγησα εκει που ηταν το γουρουνι, ενα θυληκο καπου 50 κιλα. Η βολη το ειχε βρει λιγο πιο αριστερα απο το δεξι του ματι και το ειχε αφησει επιτοπου. Το πιασαμε με τον αδερφο μου απο τα πισω ποδια και το τραβηξαμε λιγο πιο περα που ειχε καθαρο τοπο για να παρουμε μερικες φωτογραφιες.
‘Πρεπει να παρουμε και το χορο!’ επεμενε ο Γκαρεθ, οποτε εριξα κανα-δυο στροφες ακομα, για να αποθανατιστει η στιγμη (αλλα αυτο το βιντεο, θα μεινει προσωπικο!). Εβγαλα μετα το μαχαιρι μου, και το ξεκοιλιασα, υπο την εποπτια του Ντεϊβιντ και του Κρις, που ειχε αφησει το αυτοκινητο στην ακρη του δρομου και ηρθε να δει και αυτος. Μεσα σε 3 λεπτα το ειχα τελειωσει, και πιασαμε απο ενα ποδι με τον Ντεϊβιντ, το τραβηξαμε ως το τρεϊλερ και το φορτωσαμε και αυτο.
Το τρεϊλερ ηταν τωρα γεματο. Εξι springbok (3 για τον Γκαρεθ, 2 του Ντεϊβιντ και ενα του αδερφου μου), δυο ορυξ και το δικο μου γουρουνι ηταν ο απολογισμος του πρωινου.
Λιγες στιγμες αργοτερα ειμασταν στην αυλη της φαρμας οπου παρκαραμε το τρεϊλερ και μας καλωσορισε ο Πιερ. Εριξε μια ματια στα ‘αποτελεσματα’ της εξοδου μας και, με ενα χαμογελο απο το ενα αυτι ως το αλλο, ηρθε να ακουσει και αυτος τις ιστοριες του πρωινου. Οι τεσσερεις μας ξεφορτωσαμε το τρεϊλερ και κρεμασαμε τα ζωα στα τσιγκελια που εχουν γι’αυτη τη δουλεια, ενω ο Κρις πηγε να βρει τα μελη του προσωπικου που θα εγδερναν και θα εκοβαν τα ζωα. Πηραμε ακομα μερικες φωτογραφιες, και, χωρις να χασουμε χρονο, βγαλαμε ολοι τα μαχαιρια μας και αρχισαμε να γδερνουμε ο καθενας απο ενα ζωο, μεχρι να φτασουν οι επαγγελματιες.
Ειχαμε καταφερει καπου απο μισο ο καθενας οταν 3 μελη του προσωπικου της φαρμας εφτασαν με τα μαχαιρια τους και τα ακονιστηρια τους, και καναμε ολοι στην ακρη. Πηγαμε και πηραμε απο ενα αναψυκτικο και τους παρακολουθησαμε να επεξεργαζονται τα κουφαρια, με θαυμασμο.
Σε χρονο μηδεν τα ειχαν γδαρει, και σαν πεπειραμενοι ανατομοι, ειχαν αρχισει ηδη να ξεχωριζουν τα κοψιδια απο το καθε ζωο, με περισση τεχνη και προσοχη
Η Sandy μας φωναξε απο την βεραντα: ‘ελατε να φατε κατι, το γευμα ειναι στο τραπεζι!’. Δεν χρειαστηκε να το πει δευτερη φορα, ολοι μαζι πλυναμε τα χερια μας στην βρυση της αυλης και πηγαμε στο τραπεζι οπου μας περιμεναν διαφορα καλουδια που η τρομερη μας οικοδεσποινα ειχε ετοιμασει. Σε 10 λεπτα το τραπεζι ηταν λες και ειχε περασει σιφουνας! Δεν ειχε μεινει ψιχουλο! Ο πρωινος αερας, και η εξαψη της περιπετειας μας εκανε και πεινουσαμε σαν λυκοι, και μεσα σε αστεια και καλαμπουρια, καταβροχθισαμε οτι υπηρχε στο τραπεζι σε χρονο μηδεν.
Φτιαξαμε απο ενα καφε, και πηγαμε να δουμε πως παει η χασαπικη στα τσιγκελια. Τα ζωα ειχαν, στην κυριολεξια, ξεκοκαλιστει και τα κοψιδια ηταν παρατεταγμενα στους δισκους, ετοιμα για να γινουν ‘biltong’, η τοπικη επεξεργασια κρεατος οπου, μετα απο μια διαδικασια με μπαχαρικα, ξυδι και αλατι, το κρεας κρεμιεται απο τσιγκελια σε ενα καλα αεριζομενο αλλα στεγνο μερος για να αποξηρανθει. Ειχαμε, ολες αυτες τις μερες, ολοι μας απο ενα τετοιο κοψιδι στο δισακι και ηταν το κλασσικο κολατσιο μας στην σαβαννα.
Περασαμε λιγη ωρα κουβεντιαζοντας για οπλα, φυσσιγγια, τη φαρμα και τις εμπειριες του πρωινου. Ομως, στο μυαλο ολων μας ηταν το γεγονος οτι σημερα ηταν η τελευταια μερα του κυνηγιου, η τελευταια ευκαιρια να ζησουμε τη σαβαννα, πριν αρχισουμε το πακεταρισμα για την αναχωρηση την επομενη... (συνεχιζεται...)
Προσφατα, το μπλογκ εχει δεχθει επιθεσεις και κριτικη (μεσω του e-artemis.gr), με ψευδεις κατηγοριες οτι οι ιστοριες που εχουν δημοσιευθει εδω ειναι απλες φαντασιωσεις, οι φωτογραφιες που τις συνοδευουν αναληθεις και προϊοντα του photoshop.
Δεν ειναι η πρωτη φορα...Παντα οι καλοθελητες που ξερουν περισσοτερα απο ολους τους αλλους, εκμεταλλευομενοι της ανωνυμιας του διαδικτυου, προβαινουν σε δηλωσεις που ενα και μονο σκοπο εχουν: την οχλαγωγια.
Οι καημενοι αυτοι υστερημενοι κυνηγετικων περιπετειων, λυπηρες δικαιολογιες της ανθρωπινης μορφης, αφου εχουν γυαλισει το κοκοροντουφεκο τους και παινευτει για τα 3 κουνελια που βαρεσαν την προηγουμενη περιοδο, τις 5 τσιχλες που ειδαν και τις ιστοριες επιτυχιας που ακουσαν απο 'ενα γνωστο τους' στο καφενειο, επιστρεφοντας στην θλιβερη τους πραγματικοτητα προσπαθουν να βρουν μια διεξοδο...Ειναι αληθεια οτι η δυσκολια της επιβιωσης στην Ελλαδα δημιουργει εντασεις, θυμο, απογνωσια.
Ολα αυτα, καπου πρεπει να βρουν μια βαλβιδα εκτονωσης. Και, μιας και δεν μπορουν να βρισουν τους πολιτικους, δεν μπορουν να αλλαξουν την μιζερια της καθημερινοτητας τους, δεν μπορουν να σταματησουν την γυναικα τους να τους κοιταζει με οικτο και απεχθεια, δεν μπορουν να ξυπνησουν μια μερα και να δουν το φως, ανοιγουν τον υπολογιστη τους και προσπαθουν να πεισουν ολους οτι η δικη τους πραγματικοτητα ειναι η μονη που αξιζει να ζει κανεις και, εαν υπαρχει καποιος αλλος που κανει πραγματα διαφορετικα απ'αυτους, πρεπει να λεει ψεμματα.
Εχω νεα για σας, μικρα μου πικραμενα ανθρωπακια και το φτωχο σας μυαλουδακι: υπαρχει και αλλος κοσμος, υπαρχουν και αλλες εμπειριες, υπαρχουν και ανθρωποι που εχουν ευκαιριες και πραγματικοτητες πολυ πιο διαφορετικες απο τις δικες σας. Μπορει να σας πικραινει να τις διαβαζετε, και να σας εξοργιζει το γεγονος οτι δεν μπορειτε να τις ζησετε ΠΟΤΕ. Δεν μας ενδιαφερει. Το μπλογκ εχει μια παρεα αναγνωστων, εγγεγραμμενων ή οχι, που διασκεδαζουν με αυτες τις ιστοριες. Κρατηστε την χολη, την κακοηθεια και τη ζηλοφθονια για το σπιτι σας. Δεν προκειται να καταφερετε τιποτα αλλο απο το να επιβεβαιωσετε στον υπολοιπο κοσμο τι ειστε: ανθρωπακια, πικραμενα, υστερημενα, με παρα πολλα απωθημενα, ενα τιποτα που σας κοιταζει καθε πρωι στον καθρεπτη....
Κατηγορουμαι για αυτοπροβολη...Για ποιο λογο να αυτοπροβληθω? Πουθενα ή ποτε δεν εχει δοθει απο εμενα η ταυτοτητα μου, το μπλογκ δεν εχει κανενα κερδοσκοπικο σκοπο και ουδεποτε κερδισα τιποτα απο την δημοσιευση των ιστοριων μου. Τις γραφω απο ενθουσιασμο, χαρα και ευγνωμοσυνη που εχω την τυχη να τις ζω. Τις μοιραζομαι με φιλους που εχουν τα ιδια συναισθηματα για την εξοχη, το θηραμα και το κυνηγι. Τις γραφω για μενα πανω απο ολα, για να μπορω οταν ειμαι μακρια απο το βουνο και το τουφεκι, να τις διαβαζω και να μεταφερομαι στην εξοχη, στον καθαρο αερα, στα συναισθηματα που ενοιωσα οταν καταδιωκα ενα θηραμα, οταν τραβουσα την σκανδαλη.
Αν λοιπον μικρα μου πικραμενα, υστερημενα και ζηλοφθονα ανθρωπακια σας ευχαριστει να προσπαθειτε να σταματησετε την δημοσιευση τους, εχετε αποτυχει οικτρα. Απο την ωρα που αρχισαν αυτες οι κακοβουλες δημοσιευσεις στο φορουμ e-artemis, η ημερισια αναγνωσιμοτητα του μπλογκ εχει δεκαπλασιαστει. Σε ενα παραδοξο γυρισμα της τυχης λοιπον, πρεπει να σας αναγνωρισω την συνεισφορα σας στην διαφημιση του μπλογκ. Συνεχιστε τις ζηλοφθονες δηλωσεις σας, και τις συκοφαντιες, μονο καλο κανουν στο μπλογκ :)
Τελειωνοντας, θα ηθελα να εκδηλωσω την λυπη μου...Αν αυτα τα ανθρωπακια, που,λογω της 'ασπιδας' που τους προσφερει η ανωνυμια, εκφραζουν και πρεσβευουν την ουσια του ελληνα κυνηγου, την πλειοψηφια αυτων που βγαινουν με οπλο στο βουνο, το κυνηγι στην Ελλαδα ειναι αξιο της μοιρας του. Ιδιαιτερα οταν, μιζερα ανθρωπακια, λουκουμοφαγες χαντροχαραχτρες που τσιγκουνευονται να βγαλουν αδεια στο συλλογο τους (ισως γιατι ο συλλογος τους εχει καταλαβει την υποσταση και ποιον τους και τους εχει κανει 'περα') ειναι οι πιο 'δυνατες' φωνες της υποτιθεμενης συνομωσιας...
Αυτο θα ειναι και το μονο δημοσιευμα επι του θεματος. Απ'εδω και εμπρος μονο κυνηγετικες περιπετειες.
με φιλικους χαιρετισμους σε ολους τους καλοπροαιρετους αναγνωστες του φορουμ
Μπιριγκογκος
ΥΓ: ευχαριστω τον ανωνυμο αναγνωστη με το σχολιο που παρεθεσε και υπεδειξε περαιτερω κακοηθειες. Καθως δεν εχω σκοπο να τις διαφημισω μεσω του μπλογκ δεν θα δημοσιευσω το σχολιο, παρ'ολα αυτα ειμαι υποχρεος, σε ευχαριστω φιλε μου.
Απο τις αρχες του Μαρτη ειμαι στην Νεα Ζηλανδια μαζι με τη γυναικα μου. Λογω της δουλειας μας, δεχτηκαμε μια προσκληση να επισκευτουμε το Dunedin, για μερικες διαλεξεις και εργαστηρια και, συναμα, να ξαναβρεθουμε με πολυ καλους μας φιλους που τωρα μενουν εδω.
Δεν ειχα μεγαλες προσδοκιες για το ταξιδι, πιστευα οτι θα ειμαι απλος τουριστας, με λιγες πιθανοτητες για κυνηγετικες εξορμησεις, παρ'ολο που η χωρα ειναι ο παραδεισος του κυνηγου. Ευτυχως, διαψευστηκα! Απο την ωρα που ηρθα μεχρι τωρα ειχα την ευκαιρια να παω 12 κυνηγια, για κουνελια, γουρουνια, κατσικες, wallabies (ενα ειδος μικροσωμου καγκουρω), possums, και ελαφια. Τρομερες εμπειριες, απιθανα τοπια, και ενα ηθος στο κυνηγι μοναδικο για τη Ν. Ζηλανδια.
Η δουλεια μου καθως και κατι περιπετειες με την υγεια μου, δεν μου εχουν επιτρεψει να τελειωσω την αφρικανικη περιπετεια. Ελπιζω ομως να το καταφερω μεσα στον επομενο μηνα και να αρχισω μετα την εξιστορηση των περιπετειων που εζησα στην Ν. Ζηλανδια. Πρεπει τωρα να φυγω, καθως θα συναντησω σε λιγη ωρα τον οδηγο για το κυνηγι του γουρουνιου για σημερα... Ελπιζω να ειναι μοναδικη εμπειρια και να την μοιραστω μαζι σας συντομα.
Ελπιζω να βρισκει ολους το μηνυμα μου καλα και να τα ξαναπουμε συντομα!
το 2010 φευγει συντομα και ευχομαι το 2011 να ειναι γεματο με χαρα, ευτυχια, και υγεια για σας και τις οικογενειες σας. Ας ελπισουμε οτι θα μας προσφερει ευκαιριες για καινουριες περιπετειες και κυνηγια που θα τα θυμομαστε για ολη μας τη ζωη!
Η κουραση των προηγουμενων πεντε ημερων ειχε αρχισει να μας επηρεαζει. Μιας και δεν ειχαμε να σηκωθουμε πρωι-πρωι για να κυνηγησουμε ολη μερα με τους επαγγελματιες, σηκωθηκαμε μια ωρα αργοτερα, και, αγουροξυπνημενοι και ολιγομιλητοι συγκεντρωθηκαμε ολοι στην βεραντα με μια κουπα καφε στο χερι ο καθενας, ατενιζοντας την ομορφη αυγη και χαζευοντας τα ζωα στην αυλη της φαρμας. Περαν της κουρασης, ολοι μας ειχαμε και απο μερικους τραυματισμους. Ο Ντειβιντ υπεφερε απο ενα παλιο τραυματισμο στην πλατη, ο Γκαρεθ ειχε καπου ζορισει τον ωμο του, και εγω περπατουσα με δυσκολια καθως καταφερα να κανω λαθος την δευτερη μερα στην επιλογη υποδηματων και να στολισω τα ποδια μου με επωδυνες φουσκαλες. Μονο το Κολλητηρι ηταν ‘ακεραιος’, και καθοταν και μας ακουγε να βογκαμε, τρωγοντας τις σοκολατες του. Παρ’ολα αυτα ομως, στα ματια ολων εβλεπα τις αναμνησεις που ειχαμε μαζεψει κιολας τις προηγουμενες πεντε μερες, μαζι με μια ηρεμη προσδοκια για τις επομενες δυο που μας ειχαν μεινει πριν επιστρεψουμε ο καθενας στην καθημερινοτητα μας.
Δεν περασαν 10 λεπτα και ο Κρις ηρθε στην παρεα μας.
- Πως παει? μας ρωτησε ολους με το χαμογελο στα χειλη και τον καφε στο χερι. ‘ετοιμοι για την σημερινη εξορμηση?’
- ‘Οτι μας πεις θα κανουμε Κρις, ουτως ή αλλως, οτι και να συμβει απο εδω και περα ειναι κερδος για μας, αυτα που περασαμε τις προηγουμενες μερες θα μεινουν μαζι μας για την υπολοιπη ζωη μας!’, του ειπε ο Γκαρεθ
- ‘Ωραια! Λεω να σας παω στους προποδες των λοφων κοντα στο περιβολι. Απο εκει, μια ομαδα θα παει στους λοφους και η αλλη θα ακολουθησει την μακρυνη πορεια, ακολουθωντας τους προποδες. Ο δρομος αυτος θα σας φερει και τις δυο ομαδες στις πεδιαδες που κυνηγουσαμε 2 μερες πριν. Εκει, να κανονισετε μεταξυ σας που θα συναντηθειτε, και βαλετε τελικο προορισμο τη φαρμα. Ενα springbok o καθενας, γουρουνια μονο εαν εχουν εντυπωσιακα δοντια, και αν δειτε μπαμπουϊνους μην τους χαρισετε. Φυσικα, εαν δειτε και κανενα τραυματισμενο ζωο, παρτε το και αυτο. Φευγουμε σε μιση ωρα’
Δεν χρειαστηκε να μας το ξαναπει. Τελειωσαμε τον καφε μας, και πηγαμε να παρουμε τα πραγματα μας. Ηδη ειχαμε αποφασισει οτι ο Γκαρεθ και ο Ντεϊβιντ θα πηγαιναν στους λοφους, μιας και οι φουσκαλες στα ποδια μου δεν επετρεπαν δυσκολη πορεια, και εγω και ο αδερφος μου θα πηγαιναμε γυρω στους προποδες που, ενω ηταν μακρυτερα, ηταν πιο ευκολο να περπατηθουν.
Με τα δισακια στον ωμο, κυαλια, πυρομαχικα, νερο και μερικα μπισκοτα, και τα τουφεκια στο χερι, μιση ωρα αργοτερα μπαιναμε ολοι στο LandRover του Κρις. Ο αδερφος μου ειχε παρει ενα αλλο τουφεκι σημερα, ενα Βrno550 με δυο σκανδαλες σε διαμμετρημα 7x57 το οποιο το ειχε κιολας τουφεκισει στο χωραφι για να ελεγξει εαν ειναι μηδενισμενο.
Η συντομη διαδρομη με το αυτοκινητο μας εφερε στο περιβολι, οπου, μετα μια γρηγορη περιφορα για να μιλησει ο Κρις στο προσωπικο που δουλευε εκει, πηγαμε στα ορια του, στο σημειο οπου ειχαμε το προχειρο σκοπευτηριο που ειχε οργανωσει ο Πιερ. Το αμαξι σταματησε και βγηκαμε ολοι απο μεσα. Ο Κρις μας εδωσε τις τελευταιες οδηγιες και, αφου χαιρετηθηκαμε, πηδηξαμε τη μαντρα και αρχισαμε την πορεια μας. Κανονισαμε με τον Ντεϊβιντ και τον Γκαρεθ οτι θα παραμεινουμε σε επαφη με τα τηλεφωνα και δωσαμε ραντεβου στην αλλη μερια των λοφων, στα σημεια οπου μας ειχε τοποθετησει ο Κρις τις προηγουμενες ημερες.
Αργα και προσεκτικα, με τον αδερφο μου να ηγει την πορεια, ξεκινησαμε την ανηφορα, ακολουθωντας τους προποδες των λοφων. Καθε 5-10 βηματα, σταματουσαμε για να δουμε εαν υπαρχουν ζωα τριγυρω, και, οταν ικανοποιουμασταν οτι δεν θα τρομαζαμε τιποτα, ξεκινουσαμε ξανα. Η πορεια δυσκολη, προσπαθουσαμε να βρουμε τα μονοπατια που ειχαν χαραξει τοσα χρονια τα springbok για να μπορεσουμε να βρουμε και το σωστο δρομο προς τα σημεια που ειχαμε δωσει ραντεβου με τους αλλους. Περπατουσαμε για 40 λεπτα περιπου, οταν φτασαμε κοντα στο σημειο οπου ημουν τοποθετημενος εγω δυο ημερες πριν. Στα δεξια μας ηταν μια χαραδρα, αναμεσα σε δυο λοφους, οπου, 350-400 μετρα μακρια απο το σημειο που ειμασταν εμεις, εντοπισαμε ενα κοπαδι ορυξ, μαζι με τις 6 ζεβρες.
Με προσεκτικες κινησεις, προχωρησα πισω απο ενα θαμνο, και ψιθυρισα στον αδερφο μου να κανει το ιδιο. Με τα κυαλια καθησαμε για ωρα και παρατηρουσαμε τα ζωα που φαινοταν να μην μας εχουν καταλαβει, παρ’ολο που 3-4 απ’αυτα κοιτουσαν προς το σημειο οπου ημαστε εμεις. Εβγαλα την βιντεοκαμερα απο το δισακι και πηρα αυτο το βιντεο
Ετσι κι’αλλιως δεν ειχαμε προθεση να τα κυνηγησουμε, οχι μονο γιατι μας ειχε πει ο Κρις να μην παρουμε αλλο ζωο απο springbok, αλλα επισης γιατι θα ηταν αδυνατο να βγαλουμε ενα τοσο μεγαλο ζωο απο το μερος εκεινο.
Μετα απο λιγη ωρα φαινεται οτι τα ζωα μας πηραν ειδηση, και αρχισαν να απομακρυνονται αργα προς την αντιθετη μερια των λοφων.
Τα αφησαμε να καβαλησουν το φρυδι του λοφου και ξεκινησαμε παλι προς τα δυτικα. Η πορεια μας εφερε στο καρτερι που ειχα την Τριτη, και εδειξα στον αδερφο μου που ειχα το γιατακι μου και που τουφεκισα τα ζωα. Μιας και δεν ειχαμε την πιεση να παρουμε αλλα ζωα, περνουσαμε την ωρα ευχαριστα περπατωντας ανεμελα και κουβεντιαζοντας, ταυτοχρονα παρατηρωντας την περιοχη γυρω μας για αν τυχον βλεπαμε κανενα κοπαδακι γαζελες, και προσπαθωντας να ξεμπερδεψουμε τα ιχνη που βλεπαμε στο χωμα. Ουτε ενα τετραγωνικο μετρο δεν ειδαμε που να μην ειχε δεκαδες ιχνη απο ποδια ολων των ειδων τα ζωα, κανοντας μας να αναπολησουμε τις μερες στην Ελλαδα, που χαιρομασταν αν βλεπαμε μια τσιχλα....
Σε ενα χαντακι εντοπισαμε το λαγουμι απο μια οικογενεια φακοχοιρων και σταθηκαμε λιγο να το περιεργαστουμε. Τα ζωα αυτα παιρνουν τα λαγουμια απο τους μυρμηγκοφαγους και τους σκαντζοχοιρους και τα οικοιοποιουνται αφου κανουν ‘εξωση’ στους δημιουργους τους. Παντα μπαινουν στη φωλια με την οπισθεν, ωστε να μπορουν να τρεξουν προς τα εξω εαν νοιωσουν καποιο κινδυνο. Αφου πηραμε μερικες φωτογραφιες, προχωρησαμε προς τα ανατολικα τωρα, αφου ειχαμε κανει τον κυκλο, προχωροντας προς τη φαρμα. Το τοπιο αγριο, με μερικα ξυλιασμενα δεντρακια, τουφες απο χρυσοχρωμο γρασιδι και βραχους παντου...Στο βαθος ενος ξεφωτου, ειδα ενα κοπαδι γαζελες.
- ‘Γαζελες!’ ειπα στον αδερφο μου, ‘εκει, στο βαθος, πισω απο τα δεντρα μπροστα μας. Βαλε τα κυαλια, θα τις δεις...’
- ‘και τι να τις κανω, ειναι μακρια...’
- ‘δεν προσπαθεις να τις πλησιασεις? Καλο θα σου κανει να προπονηθεις στην υπουλη προσεγγιση. Ετσι και αλλιως, ολες αυτες τις μερες εχω βαρεσει ενα σωρο, καλυτερα θα μου ερθει αν τις βαρεσεις εσυ. Θα κατσω εδω, στα δεντρακια απο κατω και θα σε περιμενω. Ασε που με εχουν ταραξει και τα ποδια μου’.
Πραγματικα, οι φουσκαλες που ειχα βγαλει απο το ηλιθιο λαθος της δευτερης ημερας, εκαναν καθε βημα επωδυνο, και τα τελευταια 4-5 χιλιομετρα που ειχαμε περπατησει στο κακοτραχαλο μονοπατι δεν βελτιωσαν την κατασταση καθολου...
- ‘Καλα...θα προσπαθησω’, μου απαντησε ‘να δεις και συ πως γινεται!’, εριξε και την σποντα
- ‘Ρε τραβα εσυ, μονο προσεχε να εχεις σφαιρα στο οπλο και την ασφαλεια βγαλμενη! Μην ακουσεις το ‘κλικ’ του πεθαμενου!’, τον πειραξα.
Καθησα και τον παρατηρησα να απομακρυνεται, βαζοντας τα δεντρα αναμεσα σε αυτον και τις γαζελες, που, μεχρι τωρα φαινοντουσαν ανυποπτες για την παρουσια μας. Παρακολουθουσα την προσεγγιση με τα κυαλια, μονο και μονο για να δω τις γαζελες να απομακρυνονται και να εξαφανιζονται, χωρις ομως να δειχνουν ιδιαιτερα αλαφιασμενες. ‘Πρεπει να αλλαξε ο αερας, ή να πατησε κανενα κλαδι...’ ειπα μεσα μου, και εβγαλα το δισακι να παρω το νερο και το σαντουϊτς που μας ειχε ετοιμασει η Σαντυ. Δυο λεπτα αργοτερα, γυρισε πισω.
- ‘Καταλαβες τι εγινε?’, με ρωτησε.
- ‘τη μια στιγμη ηταν εκει, την επομενη ειχαν εξαφανιστει. Εκανες καμια βλακεια?’
- ‘Οχι! Ειμουν πιο υπουλος και απο την γριππη! Εξαλλου ειμαι ειδικα εκπαιδευμενος απο τοτε που ειμουν στα ΟΥΚ!’
- ‘Γιατρος ησουν στα ΟΥΚ, οχι κομμαντο, δεν αφηνεις τα κουφα? Ασε που εχουν περασει 15 χρονια! Τελος παντων, δεν πειραζει, θα τις ξαναβρουμε παρακατω, ετσι κι’αλλιως για βολτα βγηκαμε. Δεν καθεσαι να φας κατι?’
Φαγαμε το κολατσιο μας και 10 λεπτα αργοτερα ξαναπηραμε το δρομο για τη φαρμα. Ειχαμε χασει την επαφη με τους αλλους, και ελπιζα οτι θα τους πετυχουμε ξανα στα γιατακια που ειχαμε την πρωτη μερα του κυνηγιου.
- Παμε εκει που ημουν την πρωτη μερα να σου δειξω το μερος. Θα κατσουμε εκει και θα τους περιμενουμε. Αν εχουν παρει την πορεια που υποψιαζομαι, θα πρεπει να περασουν απο εκει.
Καπου 45 λεπτα αργοτερα, και μετα απο αρκετες στασεις για να παρατηρησουμε το μερος, φτασαμε στο δεντρακι διπλα στο σιδερενιο πασαλο. Βγαλαμε τα δισακια μας και καθησαμε στους βραχους, με τα κυαλια στα χερια.
- ‘Κατσε ηρεμα εδω, μπορει να περασει κανενα γουρουνι. Ειδα καμποσα οταν ημουν εδω πριν 3 μερες, δεν ξερεις τι γινεται καμια φορα’, του ειπα, και εβαλα τα κυαλια στα ματια για να αγναντευσω την περιοχη.
Καθως αγναντευα, αναμεσα σε κατι θαμνους στα δεξια μου, το ματι μου επιασε μια κινηση. Εστιασα το φακο, και ειδα ενα κοπαδακι γαζελες να ειναι σταματημενες εκει, μερικες ξαπλωμενες στο εδαφος, αλλες να τριγυριζουν βοσκωντας, αγνοωντας την υπαρξη μας. Εβγαλα τα κυαλια απο τα ματια, και ψιθυρισα στον αδερφο μου:
- ‘Γαζελες! στα δεξια, αναμεσα στα δεντρακια. Ειναι ενα ξεφωτο πισω απο τους θαμνους και ειναι εκει, καθονται ανεμελες. Τις βλεπεις?’
- ‘Ναι, τωρα τις ειδα...ειναι μακρια ομως.’
Εβγαλα το αποστασιομετρο και πηρα μια μετρηση. ‘274 γιαρδες λεει το δικο μου...βγαινει η βολη...’. Μεσα μου ηξερα οτι δεν εχουμε δυνατοτητα προσεγγισης. Το μερος ηταν ανοιχτο, με μονο μερικα δεντρα, λιγο μεγαλυτερα απο θαμνους αναμεσα σε μας και τις γαζελες. Πηρα τα ραβδια και εστησα το οπλο.
- ‘Θα τους ριξω’, ειπα στον αδερφο μου, ‘χθες πηρα γαζελες ακομα πιο μακρια, γινεται η βολη. Θα περιμενω να μου δωσει καλη εικονα μια απ’αυτες, αλλιως θα παρω αυτη που ειναι ξαπλωμενη μπροστα μπροστα, την βλεπεις?’
- ‘Σιγα και μην την πετυχεις!’, με πειραξε. ‘Κατσε να ετοιμαστω και εγω, μπας και χρειαστει να σου δειξω πως γινεται!’
- ‘Καλα, κοιτα να δεις που θα παει το υπολοιπο κοπαδι μετα την βολη, γιατι μπορει να κανουν κατα’δω, και ασε με μενα να αστοχω’, του απαντησα, και βολευτηκα πισω απο το οπλο.
Η βολη δεν ηταν ευκολη. Εβλεπα μονο το μπροστινο μισο της ξαπλωμενης γαζελας, και, κανα δυο φορες που περασαν αλλες απο μπροστα της δεν σταθηκαν αρκετα για να υπολογισω την βολη. Ηξερα οτι, σε αυτη την αποσταση, η σφαιρα θα εχει πτωση 11 ιντσες, καπου 25 ποντους, ο αερας ηταν μηδαμινος σημερα, και ετσι εστιασα το νηματοσταυρο στο κεφαλι της γαζελας και τον σηκωσα οσο υπολογιζα οτι ειναι 25 ποντοι σε αυτη την αποσταση. Πηρα μια ανασα, την αφησα, και, στο τελος της εκπνοης, πιεσα μαλακα την σκανδαλη.
Η ανακρουση του οπλου ειναι μαλακη, με την προσθηκη του σιγαστηρα δεν τιναζεται η καννη προς τα επανω, και ετσι μπορεσα και ειδα τον λαιμο της γαζελας να διπλωνει και το ζωο να μενει ακινητο στο χωμα. Τα υπολοιπα σκορπισαν με ταχυτητα, φευγοντας προς τα αριστερα μας, να χανονται μες τους θαμνους.
Σηκωσα το κεφαλι απο το κοντακι, και, ενθουσιασμενος, γυρισα προς τον αδερφο μου:
- ‘Ειδες βολη?! Καλα, θα μου μεινει για παντα στο μυαλο!’ του ειπα, αλλα τα ματια του ηταν καρφωμενα εκει που ειχα τουφεκισει το ζωο
- ‘Ειναι αλλη μια!’
- ‘Που? Δεν την βλεπω. Ετσι κι’αλλιως πηρα την μια που δικαιουμουν, σειρα σου τωρα, ριξ’της!’
- ‘Ειναι εκει, στα δεξια απο εκει που τουφεκουσες! Περιμενε...’
Και αρχισε να βολευεται πισω απο το οπλο, σημαδευοντας προς τους θαμνους. Η βολη του χτυπησε μπροστα απο ενα θαμνο, αρκετα μετρα πριν το σημειο που ειχα τουφεκισει εγω.
- ‘Καλα, που ειναι ρε? Η βολη σου επεσε μπροστα απο εκεινο το μεγαλο θαμνο. Δεν ειδα καμια γαζελα εκει... Που πηγε τωρα?’
- ‘Ειναι ακομα εκει! Πρεπει να ειναι μακρυτερα απο οτι υπολογιζα...’, μου απαντησε αλαφιασμενος
- ‘Ριξε παλι, αλλα σημαδευε καπου 25-30 ποντους πανω απο το κεφαλι της, ακομα δεν την βλεπω εγω...’, προσπαθησα να τον ενθαρυννω.
Η δευτερη βολη του πρεπει να περασε πανω απο την γαζελα, που, τωρα, αρχισε να τριποδιζει σε μια πορεια παραλληλη προς εμας και απο τα δεξια προς τα αριστερα απο εκει που κοιτουσαμε, πραγμα που μου επετρεψε να την εντοπισω.
Ουτε καν μου απαντησε! Το ματι του καρφωμενο στην διοπτρα, με το αριστερο του χερι να προσπαθει να μετακινησει τα ραβδια για να καταφερει να κανει την βολη. Το οπλο ‘γαυγισε’ παλι, αλλα η γαζελα παρεμεινε αθικτη...
- ‘κοιτα, αμα δεν μπορεις, να την βαρεσω εγω! Μην χαλαμε και τοσες σφαιρες αδικα!’, τον πειραξα.
Αυτο που μου απαντησε δεν επαναλαμβανεται, και καταλαβα οτι η επιθυμια του να βαρεσει τη γαζελα παλευε με τα συναισθηματα που του ειχαν δημιουργησει οι προηγουμενες τρεις βολες. Παραδοξως, η γαζελα δεν φαινοταν ιδιαιτερα ενοχλημενη απο το θορυβο, και τωρα ειχε παρει μια πορεια που την εφερνε κοντυτερα σε εμας! Ηταν τωρα 200 μετρα μακρια και πλησιαζε. Την περιμενα να σταματησει, και, μολις σταματησε, ο αδερφος μου της εριξε παλι.
- ‘Ντιν-ντιν, ντιν-ντιν, ντιν-τιν τιριρι’, σιγοτραγουδαγα γελωντας
- ‘Γαμωτο! Δεν μπορω να υπολογισω που να παρει ο διαολος!’
- ‘Μην φοβασαι, ετσι που παει, θα την τρομαξεις αρκετα και θα παει απο καρδιακη προσβολη! Ριξε, τωρα ειναι πιο κοντα, εχει τασεις αυτοκτονιας αυτη!’
Η πεμπτη βολη, ειχε την ιδια καταληξη με τις προηγουμενες 4 και, το ιδιο εγινε με την εκτη. Η γαζελα τωρα βαδιζε σε μια πορεια που θα την εφερνε 70-80 μετρα μακρια μας, εχοντας διαγραψει ενα ημικυκλιο απο το σημειο που της εριξε την πρωτη φορα. Πραγματι, σταματησε μπροστα απο ενα δεντρο και η βολη του αδερφου μου την βρηκε στη μεση της σπονδυλικης στηλης, σωριαζοντας την στο εδαφος! Με φανερη την ανακουφιση του, και χωρις να πιστευει την τυχη του, ξεκολλησε το ματι απο την διοπτρα και μου χαμογελασε
- ‘Αμαν! Αμα δεν την πετυχαινες και με αυτη τη βολη, θα στο ‘παιρνα το οπλο, θα διοριζοσουν ο επισημος φωτογραφος απ’εδω και εμπρος! Αντε μπραβο παληκαρι μ’!’
- ‘Δωσε μου καμια σφαιρα, αδειασε η θηκη...’
- ‘τι να τις κανεις? Ουτως ή αλλως, χαμενες πανε!’ Δεν προκειτω να τον αφησω σε ησυχια τωρα!
- ‘Ασε ρε τις βλακειες και δωσε μου! μπορει να πετυχουμε κανενα γουρουνι!’
- ‘Καλα, παμε να τις καθαρισουμε και να τις βαλουμε σε κανενα δεντρο, οχι τιποτ’αλλο, θα μας ακουσαν και οι αλλοι που αρχισαμε πολεμο, και θα ερθουν σφαιρα μπας και παθαμε τιποτα!’
Αφου βγαλαμε μερικες φωτογραφιες, τον παρακολουθησα να καθαριζει το ζωο, και μαζι το πιασαμε και το κρεμασαμε απο ενα δεντρο, για να μην γεμισει μυρμηγκια, και μετα πηγαμε και τακτοποιησαμε και τη δικη μου γαζελα.
- Παμε για τη φαρμα τωρα, δεν ειμαστε μακρια. Εχει περασει και η ωρα, θα αναρρωτιουνται οι αλλοι τι γιναμε. Πολυ το χαρηκα ομως, που να το φανταζομασταν οτι θα μπορεσουμε να κανουμε τετοιο κυνηγι! Απο μια γαζελα ο καθενας και να μπορεσουμε να δουμε ο ενας την βολη του αλλου!
- Ελα ντε...τελευταια φορα που καναμε κατι τετοιο ηταν τσονια στο κτημα του παππου...
Η διαθεση μας ηταν χαρμοσυνη, και οι δυο με χαμογελο στα χειλη, περπατησαμε τα 2-3 χιλιομετρα που μας χωριζαν απο την φαρμα και 40-45 λεπτα αργοτερα, ανοιγαμε την πυλη της αυλης της φαρμας. Ο Κρις μας ειδε και ηρθε να μας χαιρετησει.
- Τι εγινε?
- ‘Απο μια γαζελα ο καθενας δεν μας ειπες? Ε! Απο μια γαζελα ο καθενας πηραμε! Βεβαια, αυτη που βαρεσε ο αδερφος μου πηγε απο φοβο, αφου εφαγε 7 τουφεκιες!’, του ειπα και αρχισα να γελαω μαζι του.
- ‘Καταπληκτικα! Παμε να τις παρουμε και μετα θα παρουμε ποτα και θα παμε να βρουμε τους αλλους στους λοφους για ποτο στο ηλιοβασιλεμα.’ Γυρισε στον αδερφο μου και προσθεσε: ‘λεω να σε παω στο τριτο φραγμα και να περπατησεις προς τους λοφους, εκει που ησουν την πρωτη μερα, μπας και δεις κανενα γουρουνι. Ειναι λιγο πορεια, αλλα αξιζει τον κοπο να δεις τη φαρμα. Τι λες?’
- ‘Ωραια! Μπας και βρω κανενα γουρουνι σαν αυτο που εχασα...!’
Κοτσαραμε το τρεϊλερ στο LandRover και ξεκινησαμε για το μερος που ειχαμε τις γαζελες. Τις φορτωσαμε γρηγορα-γρηγορα και πηγαμε στα νοτιοδυτικα της φαρμας για να αφησουμε τον αδερφο μου. Ο Κρις εδωσε μερικες οδηγιες στον αδερφο μου και τον αφησαμε για να γυρισουμε στη φαρμα, οπου αφησαμε το τρεϊλερ και μαζι με τον Πιερ, φορτωσαμε το ψυγειο με ποτα, αναψυκτικα και ξηρους καρπους και φυγαμε για τους λοφους.
Ο ηλιος ειχε παρει να δυει, το τοπιο γυρω μας ηταν γεματο με τα χρωματα του σουρουπου και μονο η πορεια με το ψυγειο στα χερια, προς την κορφη του μικρου λοφου, επαιρνε τα ματια μας απο τον ουρανο. Στην κορφη ηταν ο Ντεϊβιντ, ενω ο Γκαρεθ ηταν μερικα μετρα παρακατω, απο την αλλη μερια.
- ‘Πως πηγε?’, τους ρωτησα
- ‘Μια χαρα βολτα καναμε! Ειδαμε και τη μαχη με τις γαζελες που ριχνατε! Μα καλα, ποσες τουφεκιες ριξατε?’
- ‘Μια! Εριξα εγω, δηλαδη! Ο αδερφος μου ηταν που την κυνηγαγε με τις ωρες. Θα’ρθει οπου να’ναι και θα σας τα πει αυτος, μην του χαλασω την διηγηση!’
Τα λεγαμε με ενα ουϊσκι στα χερια, ανταλλασσοντας εντυπωσεις και ακουγοντας ιστοριες που μας ελεγε ο Κρις και ο Πιερ απο κυνηγια που ειχαν γινει τα προηγουμενα χρονια. Γελασαμε με τα ανεκδοτα τοσων κυνηγιων που ειχαν δει και ακουγαμε με κρυφο θαυμασμο τις περιπετειες που τους ειχε δωσει η ζωη στη φαρμα, δωσαμε τις δικες μας εντυπωσεις απο το κυνηγι μεχρι τωρα, και ειδαμε ολοι μαζι τον ηλιο να δυει, και την αφρικανικη νυχτα να μας περικυκλωνει...Μειναμε σιωπηλοι για λιγη ωρα, θαυμαζοντας αυτο που γινοταν γυρω μας, και μετα πηραμε τα πραγματα και κατεβηκαμε το λοφο προσεκτικα, γυριζοντας στο αυτοκινητο.
Γυρω απο το τραπεζι, μια ωρα αργοτερα, απολαμβαναμε τη μαγειρικη της Σαντυ, πειραξαμε τον αδερφο μου για την επιδειξη της σκοπευτικης του δεινοτητας νωριτερα, αλλα, παρ’ολο που η ωρα περνουσε ευχαριστα, μεσα μου δεν μπορουσα παρα να σκεφτω οτι αυριο ηταν η τελευταια μας μερα πριν ερθει η ωρα να αποχωρησουμε το Σαββατο. Ημουν σιγουρος, απο την διαθεση και την συζητηση γυρω μου, οτι δεν ημουν ο μονος που ενοιωθε ετσι, αλλα ημουν επισης σιγουρος οτι καμια απο τις προσδοκιες μας για αυτο το ταξιδι δεν ειχε μεινει ανεκπληρωτη. Καθησα σιωπηλος και παρατηρουσα τους φιλους και τον αδερφο μου να κουβεντιαζουν απορροφωντας την ουσια καθε λεπτου που περνουσε.
Μετα το φαγητο ο Κρις εφερε το κονιακ και καθησαμε γυρω απο τη φωτια να συζητησουμε τι θα κανουμε την επομενη. Τον ακουσαμε για 5 λεπτα να μας εξηγει το σχεδιο του πριν πουμε ολοι καληνυχτα και αποχωρησουμε στα δωματια μας γεματοι ενθουσιασμο για την περιπετεια που ειχε στο νου του για αυριο....
