N. Ζηλανδια 'Σαν καρυδες που πεφτουν στην αμμο..Pt2'

Iκανοποιημενοι οτι τα οπλα εριχναν εκει που τα θελαμε, και αφου ριξαμε και μια ματια πισω απο την πλαγια που ηταν το πεδιο βολης για κανενα γουρουνι, μαζεψαμε τα πραγματα και πηγαμε στο αυτοκινητο.
'Ειναι δυο ωρες μακρια ο κυνηγοτοπος για τα wallabies, στα βοριοανατολικα απο εδω που ειμαστε τωρα. Εχω παρει αδεια απο τον αγροτη και μας περιμενει πως και πως...', μου εξηγησε η Μαριαν

'Μες τη χαρα ειμαι! Για μενα ολα αυτα ειναι καινουρια, μην ξεχνας, και, ο,τι και να κανουμε ειναι ευχαριστηση μου να παιρνω μερος. Ακομα και παρατηρητης να ειμαι, την ιδια χαρα θα εχω' της απαντησα. 'Δεν μου ειπες, πως σου φαινεται το οπλο??' αναφερομενος στο 6.5x55.

'Με εβαλες σε σκεψεις....' μου απαντησε, 'ιδιαιτερα με το σιγαστηρα και την ευθυβολια του. Να δουμε τι κανει και στα θηραματα και θα αποφασισω τοτε...'

Παρ'ολο το νεαρο της ηλικιας της, η Μαριαν ειναι ιδιαιτερη κοπελα. Πρωταθλητρια του τριαθλου, αξιωματικος στο στρατο και διδακτορικη φοιτητρια στην Γυμναστικη Ακαδημια, ηξερα οτι το μυαλο της δουλευει και δεν ειναι οσο παρορμητικη οσο αρχικα φαινεται. Δεν την ρωτησα παραπανω, την αφησα να σκεφτει μονη της τι θα κανει.

Ειμασταν ηδη στο αυτοκινητο, με τον Σεμ να οδηγαει, και περνουσαμε τα διαφορα μικρα χωρια και κωμοπολεις που ηταν στον μονο Εθνικο δρομο που εχει το Νοτιο Νησι της Ν. Ζηλανδιας. Περιεργα ονοματα, που, η προσπαθεια μου να τα προφερω εφερνε γελιο στα παιδια μες το αυτοκινητο και διασκεδαζαμε με ιστοριες κυνηγετικες, περιπετειες που ειχαμε περασει και εμπειριες στα βουνα και τα κυνηγια. Ηταν χαρα μου να ειμαι με τα παιδια αυτα, και, παρ'ολο που ημουν 20 χρονια μεγαλυτερος τους, ξεχαστηκα, ενοιωσα και εγω οτι ημουν τοσο νεος οσο και αυτοι...Ποσο λαθος ημουν!

Δυομιση ωρες μετα την αναχωρηση μας απο το πεδιο βολης, σταματησαμε μπροστα σε μια πυλη, διπλα σε δυο λοφους, με την πυλη να κλεινει ενα φραχτη που οδηγουσε σε μια χαραδρα μπροστα μας. Ο Σεμ εκλεισε την μηχανη.

'Φτασαμε', ειπε η Μαριαν, 'θα περασουμε την πυλη και θα κυνηγησουμε τους λοφους που ειναι δεξια και αριστερα. Δεν μπορεις να το δεις απο εδω, αλλα αυτη η χαραδρα ειναι γεματη gorse (ενας θαμνος με κιτρινα λουλουδια, γεματος αγκαθια, που τον εφεραν οι Σκωτσεζοι αποικοι οταν εφτασαν στην Ν. Ζηλανδια και που εχει κατακλεισει τον τοπο!), και συνηθως εδω ειναι που κρυβονται τα wallabies το πρωι. Βγαινουν απο το γιατακι τους το βραδυ και βοσκουν γρασιδι. Καθε ενα wallabie καταναλωνει οσο γρασιδι οσο ενα προβατο, και οι αγροτες τα μισουν. Οτι δουμε το τουφεκαμε'.

Οντας βραδυ, το ηξερα οτι θα κυνηγουσαμε με φακο. Περιμενα κατι αναλογο με το κυνηγι του κουνελιου που κανουμε στην Αγγλια, αλλα ρωτησα για να βεβαιωθω.

'Δηλαδη θα προχωραμε στο λοφο και θα κανουμε το φως δεξια αριστερα μεχρι να δουμε το ματι τους να γυαλιζει??', ρωτησα.

'Οχι', μου απαντησε ο Σεμ, 'θα προχωραμε στο μονοπατι στο σκοταδι. Τα wallabies εχουν οξειες αισθησεις και, αν δουν το φως θα κρυφτουν και δεν θα κανουμε τιποτα. Οπως προχωραμε αυτα θα κινουνται στις πλαγιες, και θα τα ακουσουμε'.

'Γιατι, φωναζουν μεταξυ τους? εχουν καποιο καλεσμα??' ρωτησα παραξενεμενος αλλα και ενθουσιασμενος για τον καινουριο τροπο κυνηγιου που θα εκανα.

'Οχι. Θα ακουσουμε τα βηματα τους οπως προσπαθουν να απομακρυνθουν. Θα δεις, ειναι σαν να πεφτουν καρυδες στην αμμο...' μου απαντησε η Μαριαν. 'Οταν θα ακουσουμε τον ηχο, τοτε βαζουμε το φως να τα δουμε. Αυτα, μολις ριξεις το φως επανω τους, σταματουν για κανα-δυο στιγμες και τοτε πρεπει να τα τουφεκισεις'.

'ΟΚ!!' της απαντησα, 'ο μονος τροπος για να το καταλαβω ειναι να το κανουμε!! Παμε!'

Βγηκαμε απο το αυτοκινητο, και πηραμε τα πραγματα. 'Παρε εσυ το 6.5x55, θα παρω εγω το δικο μου το .22-250 και ο Σεμ το Mini-14', μου ειπε η Μαριαν. Ενθουσιαστηκα ακομα παραπανω!!

'Ενταξει', της απαντησα, 'αλλα, θα ριχνουμε εναλλαξ. Μια βολη ο καθενας και μετα ειναι η σειρα του επομενου, δεν θα ειμαι εγω ο 'ιδιαιτερος'...!!'

'Παμε και βλεπουμε', μου χαμογελασε η Μαριαν. 'Εμεις ημασταν εδω την προηγουμενη εβδομαδα και πηραμε πεντε, και θα ξαναρθουμε ξανα και ξανα. Εσυ, δεν ξερω αν θα εχουμε την ευκαιρια να ξαναρθεις...'.

Πηρα το οπλο και καμια 30αρια σφαιρες, η Μαριαν ειχε το δικο της και το φακο, ενω ο Σεμ εβαλε στην πλατη ενα τεραστιο αδειο σακο και πηρε στο χερι το δικο του τουφεκι. 'Ειναι για να βαλουμε μεσα τα κομματια που θα κουβαλησουμε πισω. Παιρνουμε τα ποδια και τις πλατες, το υπολοιπο το αφηνουμε στο λοφο.'

Ξεκινησαμε μεσα στο σκοταδι....

Το wallabie ειναι ενα μαρσιποφορο σαν μικρο καγκουρω. Ενω τα καγκουρω γινονται μεχρι 200 κιλα, το wallabie δεν ξεπερναει τα 20. Εχει μεγαλα αυτια, σαν λαγος, και παρομοια μουσουδα. Ειναι γκριζο στο χρωμα, σαν κουνελι και η γουνα του ειναι πολυ μαλακη, σαν χνουδι. Τα μεγαλα του πισω ποδια ειναι ο κυριως 'μηχανισμος' προωθησης του, ενω τα μπροστινα του ποδια ειναι σαν 'χερια' σχεδον, που τα χρησιμοποιει για να βοσκαει.

Δεν ειχαμε κανει 150 μετρα μες τη χαραδρα, οταν απο τα αριστερα μας ακουστηκε ενας περιεργος ηχος...Ντουπ, ντουπ, ντουπ, ντουπ...σαν καρυδες που πεφτουν στην αμμο!!!
 Ψιθυρισα στην Μαριαν: 'Αυτα ειναι??'
'Ναι! αλλα ειναι πολυ πυκνα εδω, δεν εχει νοημα να βαλουμε το φως, δεν θα τα δουμε καθολου. Παμε λιγο παραπανω, που ανοιγει ο τοπος, θα ειναι στα λιβαδια τωρα και θα εχουμε καλυτερες πιθανοτητες επιτυχιας εκει, θα δεις!', μου απαντησε με χαρα. Ειχα καταλαβει οτι η εξαψη του κυνηγιου μας ειχε επηρρεασει ολους.

Γεμισα το γεμιστηρα του οπλου με 4 σφαιρες και περασα μια στην θαλαμη, βαζοντας ταυτοχρονα την ασφαλεια. Η νυχτα ηταν σκοτεινη, χωρις φεγγαρι, αλλα ενα αχνο φως απο τ'αστερια φωτιζε το μονοπατι και περιεγραφε τους λοφους και το τοπιο μπροστα μας. Αρχισαμε να ανηφοριζουμε, και τοτε καταλαβα οτι ημουν πραγματικα 20 χρονια μεγαλυτερος απο την παρεα μου...! Αγκομαχωντας, καταφερα να μεινω κοντα τους, μεχρι που φτασαμε σε ενα υψιπεδο, που ανοιγε ενα λιβαδι με γρασιδι, κοντοκομμενο απο την συνεχη βοσκη των προβατων. Η θερμοκρασια ευχαριστη, το εδαφος στεγνο, περπατουσαμε ευκολα πανω στο γρασιδι, λες και ημασταν σε γηπεδο.

Η Μαριαν εβαλε το φακο και εκανε ενα γρηγορο περασμα, μπας και δουμε τιποτα. Καταφερα και ειδα λιγο περισσοτερο το τοπιο, απ'οτι μου επετρεπαν τα ματια μου στο σκοταδι. Θαμνοι gorse διασπαρτοι εδω και εκει μες το γρασιδι, μερικα προβατα μερινο σκορπια στην πλαγια και η καμπυλη του λοφου να πεφτει χαμηλα καπου 300 μετρα στα δεξια μας. Κινηθηκαμε στο υψιπεδο, προς μια συσταδα θαμνων, οταν ακουστηκε παλι ο χαρακτηριστικος ηχος των βηματων των wallabies. Η Μαριαν μου εκανε νοημα να ετοιμαστω και εβαλε το φακο. Και εκει, μπροστα μας, καπου 100 μετρα μακρια, φανηκε το περιεργο σχημα ενος wallabie που προσπαθουσε να απομακρυνθει απο εμας. Εβαλα το οπλο στον ωμο και το βρηκα μες απο την διοπτρα.

Μια στιγμη αργοτερα, σταματησε και γυρισε να μας κοιταξει. Ισως γιατι το οπλο ηταν καινουριο στα χερια μου, ισως γιατι η εξαψη και ο ενθουσιασμος με εκαναν να πιασω το οπλο λιγο πιο δυνατα απ'οτι επρεπε, δεν ξερω τι εφταιγε, αλλα στην τουφεκια, το ζωο εφυγε χωρις να του εχω πηραξει τριχα....Γαμωτο!

'Αστοχησα...' ειπα στην Μαριαν και τον Σεμ. 'Πρεπει να ηταν μακρυτερα απ'οτι υπολογισα, ή εκανα βλακεια στην τουφεκια', ειπα απολογητικα...

'Δεν πειραζει, δεν πρεπει να εχει παει μακρια, ετσι κι'αλλιως εχει πολλα εδω, θα δουμε και αλλα', μου απαντησε, και προχωρησαμε λιγο παρακατω. Δεν περασαν 3 λεπτα, ο χαρακτηριστικος ηχος ξανακουστηκε.

Η Μαριαν εβαλε το φακο, και βρηκε το wallabie που τωρα στεκοταν μπροστα σε ενα θαμνο, μισογυρισμενο μακρια απο εμας, προσπαθωντας να εντοπισει τι ειναι πισω απο το φως. 140gn  σφαιρα ειναι πισω απο το φως, και αυτη τη φορα δεν εκανα λαθος. Η βολη μου το βρηκε καταστηθα, αφηνοντας το στον τοπο! Γυρισα χαμογελωντας προς τα παιδια, που και αυτα τωρα χαμογελουσαν μαζι μου!

'Το πρωτο σου! Παμε να το δουμε!'

Προχωρησαμε ως εκει που ειχε πεσει και ειδα απο κοντα το πρωτο μου wallabie. Ηταν ενα μεσου μεγεθους αρσενικο.

'Κατσε να σε παρουμε καμια φωτογραφια, δεν θα σε πιστευουν οτι τα κυνηγησες!', με πειραξε η Μαριαν
'Μην το γελας!' της απαντησα, 'δεν θα ξερουν τι ειναι αυτο το wallabie, και, ουτως ή αλλως θελω και μερικες για να εχω για το κυνηγετικο μου ημερολογιο, να θυμαμαι τι ειδη ζωων εχω κυνηγησει!'

Αφου τελειωσαμε με τις φωτογραφιες, ο Σεμ εβγαλε την τσαντα απο τον ωμο του και με ενα μαχαιρι της κακης συμφορας, αρχισε να εξαρθρωνει τα πισω ποδια και να παιρνει τις πλατες απο το ζωο, βαζοντας τα στην τσαντα. Αφου τελειωσαμε, βαλαμε το υπολοιπο κουφαρι μεσα σε ενα θαμνο και συνεχισαμε την πορεια.

Ο αγροτης ειχε αρκετα προβατα μες την πλαγια, τα οποια τα συγκρατουσε με ενα ηλεκτροφορο φραχτη. Προχωρησαμε παραλληλα με τον φραχτη, κοιταζοντας προς τα αριστερα μας, οπου ανοιγοταν μια μεγαλη πλαγια με γρασιδι. Ο Σεμ εντοπισε ενα wallabie καπου 200 μετρα μακρια και καταφερε μια εντυπωσιακη τουφεκια στο κεφαλι, σε ενα μεγαλοσωμο αρσενικο wallabie.



Επαναλαβαμε την ιδια διαδικασια με το κρεας και συνεχισαμε την πορεια μας παραλληλα με τον φραχτη. Εγω και η Μαριαν ειμασταν λιγο πιο μπροστα, σκαναρωντας την πλαγια με το φακο, οταν ακουσαμε μια στριγγλια πισω μας και ενα γδουπο. Γυρισαμε ξαφνιασμενοι, μονο για να δουμε τον Σεμ να κυλιεται στο γρασιδι, κρατωντας το χερι του. Καθως προχωρουσε, του ηρθε να δοκιμασει αν ο φραχτης ειναι πραγματικα ηλεκτροφορος και τον ακουμπησε με το χερι του, μονο και μονο για να παραλαβει ενα ηλεκτροσοκ που τον εστειλε στο χωμα. Πεθαναμε στα γελια με τις γκριματσες του, και, αφου τον βοηθησαμε να σηκωθει, συνεχισαμε τωρα, με πορεια προς το αυτοκινητο, εχοντας διαγραψει ενα ευρυ κυκλο στα λιβαδια. Η Μαριαν εβαζε το φακο εδω και εκει, αλλα η τεχνικη της ηταν ανοργανωτη και βιαστικη. 'Δωσε μου λιγο το φακο', της ειπα. Με αργες, μεθοδικες κινησεις, εψαξα το μερος που ειχε ηδη φωτισει. 'Κρατα λιγο το φακο σε παρακαλω, σ'εκεινο το θαμνο που φωτιζω τωρα...' της ειπα.

Εβαλα το οπλο στον ωμο, βρηκα το ματι του ζωου που μας κοιταζε πισω απο ενα θαμνακι και εριξα. 'Το ειδες?', την ρωτησα.
'Οχι, που ηταν?', μου απαντησε προβληματισμενη
'Μες το θαμνο που μολις ειχες περασει 2 φορες με το φακο...' της απαντησα, 'παμε να το παρουμε!'

Πηγαμε στο θαμνο και πραγματικα, εκει κοιτωνταν ακομα ενα wallabie. Ειχε ενα περιεργο προσωπο, σαν τον Bugs Bunny, ετσι που ειχε πεσει ανασκελα, και το πηρα μια φωτογραφια.



Εβγαλα το σουγια μου απο την τσεπη και το εκοψα σε 2 λεπτα. Ο Σεμ και η Μαριαν με κοιταγαν λες και ειχα λεπια για δερμα...

'Τι παθατε?' τους ρωτησα
'Καλα, πως το εκοψες τοσο γρηγορα?' μου ειπε ο Σεμ
'Το εργαλειο ειναι, οχι η τεχνη...! Μου φαινεται οτι πρεπει να μου δωσετε τα μαχαιρια σας για να τα περιποιηθω, δεν νομιζω οτι κοβουν πανω απο βουτυρο!' τους πειραξα.
 Βαλαμε τα κοψιδια στην τσαντα, που τωρα φαινοταν γεματη και βαρια. Παρ'ολα αυτα, ο Σεμ την κουβαλαγε λες και ηταν πουπουλο...Καταραμενα νειατα...!!

Καθησαμε και φαγαμε απο μια σοκολατα που ειχαμε και ηπιαμε λιγο νερο. Η Μαριαν μου εξηγησε οτι μονο στην περιοχη αυτη υπαρχουν wallabies, σε ολη τη Ν. Ζηλανδια. Τα ειχαν φερει απο την Αυστραλια, για τροφη και για να ριξουν λιγο την βλαστηση, αλλα πολλαπλασιαστηκαν με απιστευτους ρυθμους και γρηγορα χαρακτηριστηκαν ως επιβλαβη. Παρ'ολο που τα κυνηγουν ολοι, αυτα εχουν καταφερει και εχουν επιβιωσει, διατηρωντας τους αριθμους τους σταθερους. Αφου ξεκουραστηκαμε λιγο, ειπαμε να παμε προς το αυτοκινητο, μιας και ηταν ηδη 1.30 το βραδυ και ειχαμε και 2.5 ωρες οδηγηση μεχρι να παμε σπιτι. Στην επιστροφη καταφερα να παρω αλλο ενα στην πλαγια με τα gorse.

Ηθελα να εχω μια αποψη του ζωου στη πιο φυσικη του σταση, και για να καταλαβω το μεγεθος του, εβαλα και το τουφεκι απο πανω, και πηρα αλλη μια φωτογραφια.



Ηταν το μικροτερο απ'ολα που ειχαμε παρει, 4 ολα και ολα, αλλα μου εδινε ενα ενθυμιο απο την βραδια και το περιεργο θηραμα που προσθεσα τωρα στην λιστα των θηραματων που ειχα την τυχη να κυνηγησω. Kαι μαλιστα στην περιοχη με το αστειοτερο ονομα, αν εισαι Ελληνας: Waimate...

Φτασαμε στο αυτοκινητο, ξεφορτωσαμε τα πραγματα και πηραμε το μακρυ δρομο της επιστροφης. Εφτασα στο ξενοδοχειο μου στις 4.30 το πρωι, ψοφιος απο την κουραση, αλλα γεματος αναμνησεις και εμπειριες που δεν τις εχουν πολλοι. Καμια φορα ειναι καλυτερο να εισαι τυχερος παρα πλουσιος, μου ειχε πει ενας φιλος, και την ωρα εκεινη καταλαβα τι ηθελε να πει....


ΥΓ: Μερικες μερες μετα, στο σπιτι του φιλου μου, πατερα της Μαριαν, ειχαμε την ευκαιρια να φαμε τα κοψιδια απο το wallabie. Νοστιμο κρεας, σκουρο σαν ελαφι αλλα με μια ιδιαιτερη γευση σχεδον σαν κατσικι και ελαφι μαζι.

Ν. Ζηλανδια: 'Σαν καρυδες που πεφτουν στην αμμο'

Μερος Πρωτο

Ημουν στην Ν. Ζηλανδια ηδη 10 μερες και ειχα γευτει τις μαγικες της κυνηγετικες συγκινησεις με το κυνηγι των κουνελιων και το ψαρεμα της πεστροφας, αλλα ηξερα οτι εχει ακομα παρα πολλα να προσφερει. Περασα μερικες μερες με τη γυναικα μου και τους φιλους μας, βλεποντας διαφορα αξιοθεατα, κανοντας επισκεψεις στα περιφημα οινοποιεια της περιοχης, γευομενοι τα υπεροχα κρασια τους και θαυμαζοντας το τοπιο που, οπου και να γυρναγες το κεφαλι σου, σε περιμενε.



Παρ'ολα αυτα, το μυαλο μου ηταν στα βουνα, στα θηραματα που ακομα με περιμεναν να κυνηγησω, τις εμπειριες που με περιμεναν να ζησω.Οι προσδοκιες μου δεν αργησαν να πραγματοποιηθουν: η γυναικα μου και ο φιλος μας που μας προσκαλεσε στην Ν. Ζηλανδια, ειχαν να παρουσιασουν εργασιες σε ενα συνεδριο στην Μελβουρνη, και ετσι θα ελειπαν για μια εβδομαδα, αφηνοντας με μονο στο Οταγκο. Ταυτοχρονα, η κορη του φιλου μου, η Μαριαν, που ηταν μανιακη κυνηγος και ηξερε ολα τα 'κολπα' και ολους τους κυνηγους (μιας και η δουλεια της ειναι σε μαγαζι με κυνηγετικα ειδη), ειχε επικοινωνησει μαζι μου για να μαθει ποιο ηταν το προγραμμα μου, ουτως ωστε να κανονισει 'εξοδους'.

Παραλληλα με αυτη την ιστορια ειναι και η ιστορια του οπλου της Μαριαν...Ειχε ενα καταραμμενο Mossberg σε διαμετρημμα .270Win, το οποιο πρεπει να ειναι το χειροτερο τουφεκι (να μη πω και διαμετρημμα) που εχει κατασκευαστει ποτε! Ειχε μια σκανδαλη που επρεπε να την τραβας σαν το γαϊδουρι για να πυροβολησει, ενα ουραιο που πρεπει να το εφτιαξε τυφλος και ενα κοντακι που μονο του Κουασιμοδου θα πρεπει να ταιριαζε και η ανακρουση του (ιδιαιτερα μετα την επεμβαση του 'Πελοπηδα'*, που εκοψε την καννη στους 65 ποντους!) ηταν ικανη να σου ξεκολησει τα σφραγισματα...Παρ'ολα αυτα, η Μαριαν δεν ελεγε να το αποχωριστει...Την ειχα φαει να το αλλαξει, και ειχα αρχισει να κερδιζω το σεβασμο της με αυτα που της ελεγα, ειχα σχεδον πετυχει...Επρεπε μονο να βρω ενα εναλλακτικο οπλο για να της προτεινω!

Οταν λοιπον εφυγαν η γυναικα μου και ο φιλος μου, ειχα την ελευθερια να κανω οτι θελω. Ειχα ρωτησει την Μαριαν για αλλα κυνηγετικα μαγαζια και μου ειχε πει οτι ηταν ενα κοντα εκει που εμενα και ετσι, ενα απογευμα που δεν ειχα τι να κανω, πηγα να το βρω. Πραγματικα, ηταν παραδεισος! Οτι ειδος ενδυσης, υποδησης, αξεσουαρ για το κυνηγι και το ψαρεμα ηθελε κανεις, το ειχαν. Και, πιο σημαντικο απ'ολα, ειχαν και ενα μεγαλο χωρο, γεματο με οπλα καθε ειδους, καινουρια και μεταχειρισμενα. Πηγα λοιπον να χαζεψω...

Και εκει, μεσα σε ολα τα αλλα τουφεκια ειδα και ενα κρυφο κοσμημα...! Ενα Tikka 595, με συνθετικο κοντακι, ανοξειδωτη καννη, ηδη εφαρμοσμενο σιγαστηρα και το διαμετρημμα το μαγικο 6.5x55...Το πηρα απο τον οπλοβαστο και το περιεργαστικα. Η σκανδαλη οπως επρεπε, ενος σταδιου και γυρω στα 1.5 κιλα, η διοπτρα μπορουσε να βελτιωθει αλλα ηταν λειτουργικη, το μελλοντικο οπλο της Μαριαν!!! Μες τη χαρα, της εστειλα ενα μηνυμα οτι της βρηκα το ιδανικο οπλο και σε πολυ καλη τιμη! Μου απαντησε οτι θελει να το δει και οτι εχει και αυτη νεα που με ενδιαφερουν, για την επομενη ημερα. Κανονισαμε να βρεθουμε αργοτερα το βραδακι.

Δυο-τρεις ωρες αργοτερα συναντηθηκαμε στο ξενοδοχειο μου και πηγαμε παρεα στο μαγαζι με τα κυνηγετικα. Στο δρομο μου εξηγησε τι θα κανουμε τις επομενες μερικες μερες.
'Μιλησα με τον Σελντον (επαγγελματια κυνηγο) και μας προσκαλεσε σε κυνηγι για κατσικες και γουρουνια. Αλλα, κανονισα και με ενα αλλο μου φιλο τον Σεμ, να παμε για wallabies αυριο το βραδυ, τι λες?'
'Μουσικη στ'αυτια μου ειναι ολα αυτα!!! Ουτε κατσικες, ουτε γουρουνια ουτε wallabies εχω κυνηγησει, ολα αυτα καινουρια και συναρπαστικα μου φαινονται!'
'Ωραια! Παμε να δουμε το τουφεκι και θα κανονισουμε τι θα κανουμε αυριο!'

Πηγαμε στο μαγαζι, οπου την ηξεραν ηδη, και μιλησε με τον υπευθυνο πριν παμε να της δειξω το τουφεκι. Το πηρε στα χερια της, το επωμισε, δουλεψε το ουραιο και την σκανδαλη, και ειδα τα ματια της να γυαλιζουν...

'Αμα καταφερεις να πουλησεις το Mossberg, δεν θα σου στοιχισει τιποτα αυτο το οπλο! Και, πιστεψε με, με τις 140gn σφαιρες που ριχνει, οτι κανει το .270 θα το κανει και αυτο, αλλα με λιγοτερη ανακρουση, περισσοτερη ακριβεια και ειναι οπλο που θα το εχεις μια ζωη...' της ειπα.

Το αφησε στον οπλοβαστο, την εβλεπα που σκεφτοταν ολα αυτα που της ειπα και υπολογιζε τι να κανει. Οντας φοιτητρια, δεν ειχε τα λεφτα ετοιμα και ηξερα οτι δεν επρεπε να την πιεσω, στο κατω-κατω, επρεπε να ειναι σιγουρη για την αποφαση της, μιας και θα 'υπεφερε' τις συνεπειες για χρονια μετα... Με αφησε στο ξενοδοχειο, και αφου δωσαμε ραντεβου για την επομενη το μεσημερι, την καληνυχτησα.

Την επομενη μερα, περασα το πρωινο με μερικες βολτες και λιγη γυμναστικη, ετοιμασα το δισακι μου με κυαλια, μαχαιρι, ενα fleece για το κρυο και λιγο νερο, εβαλα τις μποτες μου και κατεβηκα στο πεζοδρομιο να περιμενω την Μαριαν και τον Σεμ. Ο Σεμ ειναι στρατιωτης και εχει την φυσικη κατασταση κατσικας οπως ειδα αργοτερα. Εφτασαν την ωρα που μου ειχαν πει και, αφου εγιναν οι απαραιτητες συστασεις μπηκα στο αυτοκινητο και ξεκινησαμε για τον προορισμο μας.

'Θα παμε πρωτα στο πεδιο βολης του στρατου, εχουμε παρει τα κλειδια. Θα ριξουμε λιγο με τα οπλα να τα συνηθισουμε και μετα θα παμε για κυνηγι. Ετσι και αλλιως αν δεν σκοτεινιασει δεν μπορουμε να κυνηγησουμε τα wallabies...'

Παραξενευτηκα...Ποια 'οπλα'?? Η Μαριαν ειχε δυο, ενα .22.250 και το .270, και απ'οτι ειχα καταλαβει δεν ειχαν και πολλες σφαιρες οταν μιλουσαμε χτες. Αλλα, μιας και δεν ειχα και τιποτ'αλλο να κανω, χαλαρωσα στην πισω θεση και απολαμβανα το ταξιδι μες την Νεοζηλανδικη εξοχη.

Φτασαμε στο πεδιο βολης μετα απο 20 λεπτα, και η Μαριαν ανοιξε το πορτ-μπαγκαζ του αυτοκινητου της. Και εκει με περιμενε μια ευχαριστη εκπληξη: Το 6.5x55 που βλεπαμε χτες, μαζι με το .22-250, το .270 και ενα κακασχημο Ruger Mini-14 ηταν ξαπλωμενα στο πατωμα....

'Το αγορασες???', τη ρωτησα
'Οχι ακομα. Πηγα στο μαγαζι αφου το ειδαμε, μετα που σε αφησα στο ξενοδοχειο, τους ειπα οτι ενδιαφερομαι και μου το εδωσαν για κανα-δυο μερες να το δοκιμασω'....
Επεσα απο τα συννεφα! Ποιος το εχει ξανακουσει αυτο??? Η εμπειρια μου οπλοκατοχης στην Αγγλια δεν με ειχε προετοιμασει για τετοια 'ανεση' στην οπλοχρησια και οπλοκατοχη, δεν πιστευα τα αυτια μου!
'Αυτο το Mini-14 τι το θες?' της ειπα
'Το πηρα να το δοκιμασω εγω', ειπε ο Σεμ πισω απο τον ωμο μου, 'παντα ηθελα να εχω ενα και, μιας και αφησαν την Μαριαν να παρει το Tikka, μ'αφησαν και εμενα να δοκιμασω το Mini-14'...

Τελειωσε, μετακομιζω! ειπα μεσα μου...Μας βγαινει ο πατος να παρουμε ενα τουφεκι στην Αγγλια και εδω τους τα δινουν για δοκιμες!! Δεν ειμαστε με τα καλα μας!

Φορτωθηκαμε τα διαφορα και περπατησαμε τα 300 μετρα μεχρι το πεδιο βολης. Ηταν ενας απλουστατος χωρος, με ενα υποτυπωδες υποστεγο μπροστα σε ενα 'διαδρομο', γυρω στα 100 μετρα φαρδυ και καπου 300 μετρα μακρυ. Αφησαμε τα οπλα στον τοιχο του υποστεγου και η Μαριαν με τον Σεμ πηγαν να στησουν τους στοχους στα 100 μετρα.
  


(το Mini-14-διαμμετρηματος .223-, το Howa σε .22-250, το Tikka 595 σε 6.5x55, και το καταραμενο Mossberg σε .270...)

Η πρωτη μας δουλεια ηταν να δουμε που βαρουσε το 6.5x55, με τις σφαιρες που ειχε αγορασει η Μαριαν. Η προθεση μας ηταν να κυνηγησουμε με αυτο το οπλο εκεινο το βραδυ, οποτε θελαμε να ξερουμε που ειναι μηδενισμενο. Πηρε καμια 10αρια βολες για να ανακαλυψουμε οτι το οπλο ηταν πολυ ακριβες (2 ποντους για 5 βολες στα 100 μετρα) και οτι ο σιγαστηρας και η γενικη συμπεριφορα του ηταν καταπληκτικα χαρακτηριστικα του. Ημουν ενθουσιασμενος και η Μαριαν, ενω ποιο συγκρατημενη, φαινοταν εξισου εντυπωσιασμενη με το οπλο. Σειρα ειχε το Mini-14, που ειχε την πλακα του, οντας ημιαυτοματο, παρ'ολο που δεν ηταν οσο ακριβες οσο το .22-250 ή το 6.5x55. Το .270, ριξαμε 2 βολες και το παρατησαμε.



(Ο Σεμ, επισης αριστεροχειρας, ριχνει στα 100 μετρα, εκει που φαινεται το ασπρο τετραγωνο. Στο βαθος, η πλαγια με το χωμα που φαινεται ειναι 300 μετρα).

Αφου σιγουρευτηκαμε για το μηδενισμο στα 100 μετρα, καναμε λιγη πλακα με τουφεκιες στα 300 μετρα, οπου ειχαμε βαλει μια σιδερενια πλακα μεγεθους οσο ενα φυλλο χαρτι Α4 και το τουφεκουσαμε ορθιοι, χωρις στηριξη. Τα δυο οπλα που περιμενα να μην εχουν κανενα προβλημα, επαληθευσαν την υποψια μου: 4 στις 5 βολες χτυπησαν τον στοχο, καθολου ασχημα για βολες με οπλα που δεν τα ηξερα και μαλιστα ολα δεξιοχειρα...!

Ημασταν ετοιμοι για την εξορμηση! Το μονο που παρεμενε τωρα, ηταν οι 2 ωρες οδηγηση που θα μας εφερναν στη φαρμα με τα wallabies!! (συνεχιζεται....)

* Οποιος θελει να μαθει ποιος ειναι ο 'Πελοπηδας' δειτε http://cavemangr.wordpress.com

Οπλοβαστος...

Η μερα βροχερη, μουντη, κρυα...Μονος στο σπιτι, μιας και 'το αφεντικο'εχει παει διακοπες με τις φιλες της, τα κουταβια κοιμουνται μπροστα στη φωτια (αρχες Ιουνιου, και εχω τη φωτια αναμενη!)...Γυρναω το σπιτι να βρω κατι να κανω. Καθαρισα τα δυο μου οπλα που ειχα χρησιμοποιησει προχτες (το ενα για σκοποβολη, το αλλο για κουνελια) και τα εβαλα κοντα στο τζακι να στεγνωσουν, πριν τα βαλω στον οπλοβαστο.



Βρηκα μια ευκαιρια, μες τον παλιοκαιρο, και πηγα για μια ωρα για κυνηγι, στην φαρμα του Τζον. Φαινεται ο ελαφρυς χειμωνας που ειχαμε, και η αφθονια φαγητου τα εκανε να πολλαπλασιαστουν σε χρονο μηδεν και οπου και να κοιτουσες εβλεπες κουνελια παντου. Μεσα σε λιγοτερο απο μια ωρα ειχα παρει ηδη 19, και μου πηρε αλλες 3 ωρες να τα γδαρω, να τα καθαρισω και να τα τεμαχισω. Τα κουταβια μου ειναι μεσα στη χαρα που θα τρωνε κουνελι για την υπολοιπη εβδομαδα!

Ηπια το τσαϊ που ειχα στο χερι για να ζεσταθω, ελεγξα τα οπλα να σιγουρευτω οτι δεν ειχαν αλλο υγρασια, τα περασα με ενα χερι WD40 (θαυματουργο! μονο γαργαρες δεν κανω, αν ειναι να πιστευουμε οτι μας λενε μερικοι-μερικοι...!), και ανεβηκα στο δωματιο οπου εχω το φυλακιο με τον οπλοβαστο. Βλεπεται, οι κανονισμοι οπλοκατοχης εδω μας οριζουν οτι τα πυροβολα οπλα πρεπει να ειναι προσιτα μονο απο τον κατοχο αδειας και φυλαγμενα ετσι ωστε να μην μπορει να τα χρησιμοποιησει αλλος. Με αλλα λογια, δεν τα αφηνουμε πισω απο την πορτα της κουζινας, με κανα-δυο σφαιρες κοντα, μπας και φανει κανενα ζλαπ'!

Ανοιξα τη βαρια πορτα με τις 5 μπαρες, και τα τοποθετησα στις θεσεις τους. Δεν ξερω τι ηταν αυτο που με εκανε να κοιταξω στην δεξια γωνια του οπλοβαστου...Μαλλον το μικρο κομματι δερμα απο τον αορτηρα, ή ισως το ταπεινο ξυλο του κοντακιου...Μιας και ειχα χρονο (ειπαμε, το αφεντικο ειναι διακοπες!), παραμερισα τα οπλα που ηταν μπροστα του, και εβαλα το χερι μου να πιασω το τουφεκι αυτο.

Η γνωριμη αισθηση των καμπυλων, το βαρος, το αψεγαδιαστο blueing, ακομα και η μυρωδια απο το παλιο δερμα του αορτηρα, ολα ηταν οικεια....Η μισο-τυλιγμενη κομπρα στο κλειστρο, με τη γλωσσα εξω προδιδε την 'μεταλλαξη' που ειχε περασει αυτο το οπλο απο την πρωτη του μορφη...Εβγαλα τα καπακια απο την ταπεινη Simmons 3.5-10x50 και εριξα μια ματια στο χωραφι εξω απο το παραθυρο του υπνοδωματιου. Δεν ειδα το γρασιδι, ή τα δεντρα...Ειδα το χωμα σκαμμενο απο κουνελια, μυρισα το δασος γυρω μου, ενοιωσα την κρυαδα του φθινοπωρινου πρωινου, τα κοκκαλα μου θυμηθηκαν την αβολη θεση πανω στο μικρο σκαμνακι, απ'οπου εκανα το καρτερι στα κουνελια.

Το HW97 μου ηταν το πρωτο μου οπλο στην Αγγλια. Το πηρα τον Οκτωμβρη του 1998, 3 μηνες μετα απο τα γενεθλια μου, οταν μου ειχε παρει η γυναικα μου ενα ματσο περιοδικα για το κυνηγι και τα οπλα. Κι'αν εριξα βολιδες μ'αυτο το οπλο. Εφευγα νωρις απο τη δουλεια για να παω στο σπιτι, ν'ανοιξω το παραθυρο που εβλεπε στην πισω αυλη, οπου ειχα στησει ενα μικρο, ιδιωτικο μου σκοπευτηριο, με στοχους τα πακετα απο τσιγαρα (καπνιζα τοτε...) και ενα τσιγκο, να 'πιανει' τις σφαιρες.

Ενας φιλος (ο...Ριτσαρντ!!) με αφηνε να παω στο κτημα του για κουνελια. Που να το σκεφτομουν...Το πρωτο κουνελι που χτυπησα, το πηρα στα 10 μετρα και μου πηρε τρεις τουφεκιες να το αποτελειωσω...! Η καρδια μου εκανε 2 ωρες να ηρεμησει απο την εξαψη! Ξυπναγα στις 5 το πρωι, πηγαινα 2 ωρες κυνηγι, γυρναγα σπιτι, αλλαζα και πηγαινα μετα στην δουλεια....Τι χαρες ειχα περασει με αυτο το οπλο, ποσες συγκινησεις, ταπεινα θηραματα μπροστα σ'αυτα που παιρνω τωρα, τοτε μου φαινοντουσαν τα καλυτερα τροπαια...


Πηρα το βλεμμα μου απο το παραθυρο και κοιταξα το οπλο στα χερια μου, γεματος νοσταλγια...Νοσταλγια για τα χρονια που περασαν, τις συγκινησεις που μου χαρισε, τα μαθηματα που μου εμαθε...Ψεκασα λιγο λαδι σε ενα πανι που εχω στον οπλοβαστο και, ευλαβικα, το σκουπισα. Η γυαλαδα του το εδειχνε καινουριο, μονο οι χαρακιες στο κοντακι προδιδαν τη χρηση που εχει δει. Παραμερισα τα αλλα οπλα απο τον οπλοβαστο, το τοποθετησα με προσοχη στη θεση του και εκλεισα την βαρια πορτα του οπλοβαστου. Σαν τις μνημες που μου χαρισε, θα μεινει παντα μαζι μου.

Τεταρτη...

Ειναι ιδιαιτερη μερα η Τεταρτη. Καθε εβδομαδα, συναντιωμαστε με τους φιλους στο σκοπευτηριο. Εχουμε δυο τωρα, ενα κλειστο, και ενα ανοιχτο. Μιας και στο κλειστο μας επιτρεπεται η χρηση οπλων μεγαλυτερων διαμετρημματων του .22, προτιμαω να πηγαινω σε αυτο, οπου μπορω να ασκουμαι στην σκοποβολη και του .22LR αλλα μπορω να κανω και την πλακα μου με το .357Magnum.
Το σκοπευτηριο ειναι κολλημενο διπλα σε ενα μεγαλο κτηριο που καποτε ηταν στεγαστρο πολεμικων αεροπλανων, αλλα τωρα ειναι ενα τεραστιο γυμναστηριο, με γηπεδα badminton, γυμναστικης, ποδοσφαιρου και λοιπων αθλητικων δραστηριοτητων που χρησιμοποιουν οι κοινοτητες γυρω του. Εχουμε τα δικα μας κλειδια και μπορουμε να παμε στο σκοπευτηριο οποτε θελουμε, απο τις 10 το πρωι μεχρι τις 11.00 το βραδυ, αρκει να ειμαστε δυο. Και θα μου πεις, γιατι? Χιωτες ειστε? Οχι βεβαια, πεφτει λιγο μακρια η Χιος απο εδω! Απλως για λογους ασφαλειας, σε περιπτωση που θα γινει κανενα ατυχημα. Γελαγα και εγω με αυτο τον κανονα, μεχρι που βρηκαμε ενα φιλο σκοπευτη νεκρο απο καρδιακη προσβολη στο ανοιχτο σκοπευτηριο ενα βραδυ, οταν τον εψαχνε η γυναικα του και δεν μπορουσε να τον βρει πουθενα...Θα μου πεις, χαρουμενος πηγε, τον βρηκαν ξαπλωμενο στο στρωμα σκοποβολης, με το οπλο στο χερι. Αμα παω και εγω ετσι, μην με κλαψει κανεις!

Μεσα στο σκοπευτηριο, εχουμε μια μικρη αιθουσα αναμονης, οπου καθομαστε και τα λεμε ενω περιμενουμε να τελειωσουν αυτοι που ριχνουν πριν απο εμας. Υπαρχουν 5 θεσεις απο οπου μπορουμε να ριχνουμε και εχουμε την δυνατοτητα να ριχνουμε στα 10, 20 και 25 μετρα. 



  

Φυσικα, μιας και δεν ειναι πολλοι οι περιορισμοι που εχουμε ως προς τα οπλα που μπορουμε να χρησιμοποιησουμε (αρκει να μην ειναι υπερηχητικα και πανω απο συγκεκριμενες ενεργειες), ο καθε σκοπευτης φερνει οτι εχει στον οπλοβαστο του. Τα δικα μου ειναι, οπως ειπαμε δυο. Εχω ομως φιλους με 5-6 οπλα ο καθενας που τα φερνουν και μπορουμε ολοι να ριξουμε με αυτα.

   

Τα δυο αυτα πιστολια ειναι διαμετρηματος .22LR (το πιστολι) και .357Magnum (το περιστροφο). Ενας αλλος φιλος εφερε ενα περιεργο .22LR, που εμοιαζε σαν πολεμικο:

   

Ειναι καλο σχολειο παντως το σκοπευτηριο. Ουτε και θυμαμαι ποσες ωρες εχω περασει, ποσα κιλα μολυβι εχω ριξει και τι κουβεντες εχω κανει με τους φιλους. Μαθαινουμε νεα, ανταλλασουμε πληροφοριες και βοηθαμε ο ενας τον αλλο, παρ'ολο που μπορει και να ειμαστε αντιπαλοι στους διαγωνισμους που παιρνει μερος η σκοπευτικη μας λεσχη.

Ενα ειναι το σιγουρο: στο σκοπευτηριο μαθαινει κανεις τι μπορει και τι δεν μπορει (ακομα!) να κανει με το οπλο του. Ιδιαιτερα στο κλειστο, μιας και δεν υπαρχουν αλλαγες συνθηκων, ειμαστε σιγουροι για την συμπεριφορα των πυρομαχικων και των οπλων μας, αλλα, πιο σημαντικο ακομα, την δικη μας ικανοτητα...

   

Αυτο το γκρουπ το εκανα μια φορα...Με το .357, και ανοιχτα σκοπευτικα στα 20 μετρα...Απο τη μερα εκεινη, ακομα προσπαθω! Δεν πειραζει, αρκει που ξερω οτι το οπλο μπορει να το καταφερει, το ιδιο και τα πυρομαχικα.

Με το .22αρι ειμαι πιο σταθερος. Μιας και διαγωνιζομαι εδω και 6 χρονια στα 20 μετρα σπορτινγκ, εχω καταφερει και ειμαι στην πρωτη ομαδα.

   

  Μακαρι να ηταν και οι αγωνιστικοι μου στοχοι ετσι...Δεν πειραζει, δεν ημουν ποτε ανταγωνιστικος, και ο μονος λογος που συμμετεχω σε αυτους τους διαγωνισμους ειναι μιας και μου επιτρεπουν προσβαση στο σκοπευτηριο. Και, απο την αλλη, ποια καλυτερη δικαιολογια απο το να φευγω απο το σπιτι για μερικες ωρες, να περναω παρεα με τους φιλους και να ριχνω και καμια διακοσαρια σφαιρες??? Τωρα που το θυμηθηκα, και αυριο Τεταρτη ειναι!!

Καλοκαιρι....

Ο θεος να το κανει!! Εχουμε τρελλαθει στη βροχη, τον αερα και το κρυο...Ιουνιος και Ιουλιος και η φωτια στο σπιτι δεν εχει παψει να καιει...
Γυρισα απο τη δουλεια προχθες και κοιταξα εξω απο το παραθυρο. Αγρια συννεφα, αερας και το μπουφαν απαραιτητο...Αναστεναξα, και κοιταξα τα σκυλια μου που χοροπηδουσαν στα ποδια μου αναμεσα, το βλεμμα τους αγνο, χαρουμενο, και γεματο ανυπομονησια συναμα, να βγουν εξω. Με βαρια την καρδια, ανεβηκα την σκαλα....'Αφριζ', ξ'αφριζ' θα το φαμε...' ειπα μεσα μου και ετοιμαστηκα να τα βγαλω εξω, παρα την νεροποντη....

Αλλα, λες και η διαθεση τους περασε και στον καιρο! Μεχρι να αλλαξω τα ρουχα μου, ο ηλιος ειχε βγει, ο τοπος ελαμπε και η θερμοκρασια ηταν πλεον ευχαριστη, δεν σε περονιαζε το κρυο. Βιαστηκα, εβαλα τα παπουτσια μου και τους φορεσα τα κολαρα. Βγηκαμε απο το σπιτι και, αφου πηδηξαμε ενα μικρο φραχτη, μπηκαμε στο τεραστιο χωραφι που ειναι πισω απο το σπιτι μου. Αφου βεβαιωθηκα οτι δεν εχει ζωντανα ο αγροτης μεσα, τους εβγαλα το λουρι και τα αφησα να τρεξουν.


 

Τα παρακολουθουσα με ενδιαφερον, χαμογελωντας με την ξενοιασια τους, την ευχαριστηση που παιρναν απο το παιχνιδι και τις μυρωδιες που κυνηγουσαν. Μπαινοβγαιναν στους φραχτες, ψαχνοντας να βρουν τα κουνελια που ηταν εκει το βραδυ, ακολουθουσαν τα χναρια που μονο οι μυτες τους μπορουσαν να εξιχνιασουν. Απο κοντα και γω, να χαιρομαι τον ηλιο στο προσωπο μου, και τον αερα που 'ξεβγαζε' την κουραση της δουλειας και επαιρνε μαζι του τις εννοιες που ταλανιζαν το μυαλο μου.

 

Και οπως περπατουσαμε συριζα στο φραχτη, διπλα σχεδον απο το κεφαλι μου, ακουσα ενα σουσουρο και μια φασσα βγηκε ξαφνικα απο το θαμνο, πετωντας ταραγμενη. Μιας και ειδα απο που βγηκε, ειπα να ριξω μια ματια, να δω τι εκανε μες τα χαμηλα. Και εκει, σε μια τρυπα στις φουντουκιες, ειδα το λογο που ηταν κουρνιασμενη...

   

Χαρηκα με αυτη την ανακαλυψη, αλλα ταυτοχρονα δεν ηθελα να διαταραξω το μερος και να διωξω το πουλι. Εβγαλα μια δυο φωτογραφιες και γρηγορα απομακρυνθηκα, παιρνοντας και τα σκυλια μαζι. Περπατησαμε ακομα κανενα χιλιομετρο, οταν τα σκυλια πια ειχαν κουραστει, πιο πολυ απο τον υγρο, ζεστο καιρο, παρα την πορεια, και περπαταγαν διπλα μου. Φτασαμε σε μια ποτιστρα για τα γελαδια, που ηταν μεγαλος πειρασμος και για τα δυο να αντισταθουν. Τα χαζευα και τα χαιρομουν για την εξυπναδα τους....   

  Τ'αφησα και ηπιαν μεχρι που χορτασαν, και ηρθαν παλι διπλα μου, ξανανοιωμενα. Περπατουσαμε τωρα για το σπιτι, και το ηξεραν. Το βημα τους αργο, περιμεναν ποτε θα τα καλεσω για το λουρι. 20 λεπτα αργοτερα, ημασταν πισω στο μικρο φραχτακι, που χωριζε τα ορια του σπιτιου μου απο το χωραφι. Ηρθαν διπλα μου χωρις παραπονο, κουνωντας την ουρα.


 

Γυρισαμε σπιτι. Η συντομη βολτα μας ειχε τελειωσει, αλλα και οι τρεις μας ημασταν πιο ηρεμοι, πιο χαρουμενοι και ικανοποιημενοι με τα δωρα που μας εκανε ακομα και αυτο το συντομο καλοκαιρι... 

Προετοιμασιες....

Σαν να φανηκε το καλοκαιρακι σημερα...Μετα απο μερες και βδομαδες βροχης, αερα, μονοψηφιων θερμοκρασιων, επιτελους σημερα ο καιρος ανοιξε: ηλιος, ζεστη, νηνεμια, χαρα Θεου! Κλεισμενος στο γραφειο ολη μερα, δεν εβλεπα την ωρα και τη στιγμη να τελειωσω τις δουλειες μου και να βγω εξω, να με δει λιγο το φως, να νοιωσω την ανοιξιατικη αυρα στο προσωπο μου και να κανω κατι διαφορετικο, κατι που δεν εχω κανει εδω και μηνες...

 Μου φαινεται ηταν Νοεμβρης, οταν ενας φιλος πουλουσε μια διοπτρα Zeiss. Την ειχα βαλει απο καιρο στο ματι, αλλα η κριση και ενα σωρο αλλες υποχρεωσεις δεν μου επετρεπαν την οικονομικη ανεση να την αγορασω καινουρια, και ετσι, οταν ειδα να την πουλαει αυτος, πολυ ελαφρα χρησιμοποιημενη και αρκετα φτηνοτερη, εμασα οτι ψιλα ειχα και καταφερα να την αγορασω. Ενα καταπληκτικο επιτευγμα της οπτικης μηχανικης, η Zeiss Victory Diavari FL 6.5-24x56, με φωτιζομενο νηματοσταυρο τυπου Rapid Z7 ηταν πια δικη μου και ειχα ακριβως το οπλο για να την τοποθετησω. Την εβαλα στο Sako 75 I Varmint σε .204Ruger που, απο τοτε που το ειχα, φορουσε μια υπεροχη Leupold VXIII LRT 6.5-20x40. Εκανε τη δουλεια της θαυμασια, αλλα, μου ειχαν μπει ψυλλοι στα αυτια και ηθελα να την αλλαξω για κατι διαφορετικο και μια κλαση παραπανω. Ετσι, τοποθετησα την Zeiss, πηγα σε μια κλειστη αιθουσα 100μετρων και εριξα πεντε τουφεκιες για να την φερω στο μηδεν, και εβαλα το οπλο στον οπλοβαστο, ονειρευομενος τα κυνηγια που θα εκανα με αυτη και ανυπομονωντας για την ανοιξη που θα μου επετρεπε την χρηση της.

Στους μηνες που περασαν, πηρα το οπλο δυο-τρεις φορες για κυνηγι, πιο πολυ για να ετοιμασω το σκυλι παρα για τιποτα σοβαρο και, παρ'ολο που μπορουσα να χτυπησω κουνελια μεχρι και 250 μετρα μακρια, αστοχουσα παραπανω απο οτι η περιορισμενη μου ικανοτητα θα εξηγουσε... H ελλειψη χρονου στο σκοπευτηριο και η εξασκηση, αρχισε να δειχνει στην τεχνικη μου και την ετοιμοτητα του οπλου. Στο κατω κατω, το κυνηγι ειναι 80% προετοιμασια και 20% εκτελεση, και το οφειλα στα θηραματα να τα κυνηγω με τις καλυτερες δυνατες προϋποθεσεις και οσο το δυνατον καλυτερα προετοιμασμενος μπορω να ειμαι. Αλλα δεν ευρισκα την ευκαιρια να καταφερω να παω να το μελετησω λιγο το θεμα και να δω αν ειμαι πραγματικα 'εκτος' και να ρυθμισω τη διοπτρα αναλογα.

Μεχρι σημερα...Εφυγα απο το γραφειο αρον-αρον, τηλεφωνοντας στη γυναικα μου που ταξιδευε απο το Λονδινο οπου ηταν για δουλεια, και λεγοντας της οτι τα σκυλια ειναι δικη της ευθυνη σημερα, μιας και εγω θα πηγαινα στο χωραφι. Εφτασα στο σπιτι, επαιξα για λιγο με τα κουταβια που με κοιταζαν με το βλεμμα που μονο ο σκυλος μπορει να σου δωσει, και ανεβηκα στο δωματιο για να αλλαξω και να ετοιμαστω.

Μεσα σε 10 λεπτα ειχα τα παντα διπλα στην πορτα και εκανα ενα καφε περιμενοντας τη γυναικα μου, μεσα μου σχεδιαζοντας τι θα εκανα οταν θα ημουν στο χωραφι. Η γυναικα μου εφτασε στην ωρα της, χαιρετηθηκαμε και αφου αλλαξαμε πεντε κουβεντες, φορτωσα ολα τα μαντζαλα και τζαντζαλα και ξεκινησα για το χωραφι.

Ανοιξα την πυλη, και οδηγησα τα 500 μετρα μεχρι τον τοπο που θα μπορουσα να τουφεκισω ανενοχλητος, αγνοησα τις δεκαδες κουνελια που ετρεχαν μπροστα στους τροχους, και παρκαρα το αυτοκινητο. Πρωτα εστησα το τουφεκι. Ανοιξα ενα στρωμα σκοποβολης, εβαλα το διποδο, εφαρμοσα το ουραιο και το τοποθετησα στο χωμα, για να εχω κατι να αντανακλα το αποστασιομετρο μιας και ηθελα να ξερω οτι ειμαι στις 100 γιαρδες με το στοχο.

Εβαλα ενα στοχο που ειναι ρυθμισμενος σε εκατοστα σε ενα χαρτοκουτο και τον εστησα στις 100 γιαρδες.

 

Η εικονα που ειχα οταν ημουν ξαπλωμενος πισω απο το οπλο ηταν αυτη:


Χαλαρωσα πισω απο το κοντακι, ρυθμισα το παραλλαξ στην διοπτρα, μεχρι που καθαρισε ο στοχος, εβαλα τεσσερις σφαιρες στο γεμιστηρα και αρχισα να ριχνω. Οντας η σφαιρα μονο 5 χιλιοστα, ειναι δυσκολο να δει κανεις που χτυπαει στο στοχο, αλλα δεν πτοηθηκα. Με το κεντρο του στοχου το σημειο σκοπευσης, εριξα και τις 4 σφαιρες και πηγα να δω τον στοχο. Καθως τον πλησιαζα, αρχισα να χαμογελαω! Και οι τεσσερις σφαιρες ηταν συγκεντρωμενες γυρω απο μια τρυπα οχι μεγαλυτερη απο 7 χιλιοστα, λιγο πιο δεξια απο εκει που σημαδευα, 2 ποντους για να ειμαστε ακριβεις.

Γυρισα πισω στο οπλο, εκανα μια διορθωση και εριξα αλλες δυο σφαιρες. Η πρωτη επεσε λιγο πιο κατω και αριστερα απο το προηγουμενο γκρουπ, ξανα διορθωσα την διοπτρα και εριξα την δευτερη που πηγε λιγο αριστερα απο το κεντρο. Οι σφαιρες που εριχνα ειναι ιδιογομωσεις σε καλυκες που εχουν ηδη βληθει 7 φορες (αυτη ηταν η ογδοη) και ετσι δεν πτοηθηκα, θεωρησα αυτο ως το σημειο μηδεν της διοπτρας.



Αλλαξα τον στοχο, και τον πηγα τωρα στα 200 μετρα. Ο νηματοσταυρος της διοπτρας αυτης ειναι σαν χριστουγεννιατικο δεντρο, με πολλαπλα σημεια σκοπευσης, και ηθελα να δω ποιο σημειο αντιστοιχει στα 200 μετρα. Μιας και δεν μπορουσα να δω τις τρυπες του στοχου με την αντηλια και την αποσταση, εριξα 4 σφαιρες πριν ξαναπαρω την ανηφορα και ελεγξω τον στοχο.

Το θεαμα που αντικρυσα με καθησυχασε: και οι τεσσερις βολες ηταν σε ενα γκρουπ λιγοτερο απο 2.5 εκατοστα, λιγο κατω (οπως αναμενοταν) και δεξια απο το σημειο σκοπευσης. Το λαθος μπορει να ηταν της διοπτρας, αλλα το πιο πιθανο ηταν να ευθυνοταν ο ελαφρος αερας που φυσαγε απο τα αριστερα προς τα δεξια, και φυσικα, δικο μου. Τουλαχιστον ομως τωρα ηξερα σε πιο σταδιο του νηματοσταυρου αντιστοιχουν τα 200 μετρα. Γυρισα στο οπλο και εριξα αλλες δυο βολες. Η πρωτη επεσε παλι κατω απο εκει που σημαδευα, αλλα η τελευταια μου πηγε ακριβως εκει που την προεβλεψα.


Μπορει να φαινονται λιγο παραταιρα αυτα τα γκρουπ, αλλα, αν μου ελεγε καποιος οτι το τουφεκι αυτο θα μπορουσε να χτυπησει ενα στοχο οσο ενα λεπτο, 4 φορες στα 200 μετρα, και δεν ηταν δικο μου το τουφεκι, θα τον ζηλευα!

Ησυχος πλεον οτι το οπλο κανει αυτα που θελω, γυρισα πισω στο στρωμα και πηρα τα κυαλια μπας και βρω κανενα κουνελι να επιβεβαιωσω την ευστοχια του οπλου και σε θηραμα. Βρηκα ενα στα 189 μετρα και το 'απογειωσα' με μια τουφεκια. Ανοιξα το ουραιο, ανακαθησα, κοιταξα γυρω μου αλλη μια φορα, να αποτυπωσω την μερα και την εμπειρια και να θυμηθω οτι την τελευταια φορα που ημουν σε τουτο το χωραφι με οπλο ηταν με τον αγαπημενο μου τον Οσκαρ, τρια χρονια πριν...('Μια βολτα με τον Οσκαρ', ειναι η περιπετεια, γραμμενη στο μπλογκ απο καιρο).

 Η ωρα ειχε φτασει 8, και ετσι αρχισα να μαζευω. Εβαλα τα πραγματα στο αμαξι, μαζεψα το στοχο, εγραψα πεντε σημειωσεις για το ημερολογιο του οπλου, και ξεκινησα για το σπιτι. O ηλιος εδυε, τα παντα βαμμενα χρυσαφια και κοκκινα, και στο ραδιο, λες και ηταν προκαθορισμενο, το τραγουδι με τις καλυτερες συμβουλες...θυμιζοντας μας οτι οι μερες περνουν και οτι κανουμε που μας ευχαριστει κανει την μερα αξιωμενη...

 

Απλα πραγματα...

Στην προσπαθεια μας να βελτιωθουμε ως κυνηγοι, πολλες φορες, αφοσιωνομαστε σε εργαλεια, τεχνικες, ματζουνια και κολπα, που θα μας κανουν καλυτερους, θα σιγουρεψουν την καθε τουφεκια, θα εγγυηθουν την επιτυχια. Ενοχος και εγω, που καθε φορα που βγαινω με το τουφεκι ειμαι λες και σχεδιαζω την αποβαση στην Νορμανδια!! Εκτος απο το οπλο και τα φυσσιγγια, πρεπει να εχω κυαλια, αποστασιομετρα, μαχαιρια, διποδες, ανεμομετρα και δεν ξερω γω τι αλλο...

Μας εχει μουρλανει ο καιρος τωρα τελευταια (εξ'ου και η διαδικτυακη σιγη...) και δεν εχω την ευκαιρια να παω για κυνηγι οσο θα ηθελα, ή οσο ειχα καταφερει τις προηγουμενες χρονιες. Αερας, βροχη, θερμοκρασιες μονοψηφιες, αν δεν ηταν η μερα τοσο μεγαλη θα νομιζε κανεις οτι ειναι Νοεμβρης οχι Μαης...

Προχθες ομως, τα συννεφα ανοιξαν, ο αερας σιγησε και μια γλυκια λιακαδα φωτιζε τα λιβαδια. Κοιταξα τον καιρο, κοιταξα και τον παγκο (εχω αρχισει ενα σταδιακο και εντονο προγραμμα ασκησης για να προετοιμαστω για το ταξιδι στην Ν.Ζηλανδια και να δυναμωσω το χειρουργημενο μου γονατο) και εβγαλα την αποφαση στιγμιαια: Γυμναστικη αυριο και μεθαυριο, σημερα παμε για κυνηγι! Ηθελα να κανω κατι διαφορετικο. Πριν δυο βδομαδες ειχα καταφερει αλλη μια εξοδο, οπου πηρα και την σκυλα μου και πηγαμε για κουνελια με το .204Ruger, πιο πολυ για να την συνηθισω στην τουφεκια και την επαναφορα/ευρεση των θηραματων παρα για 'αριθμους' στα κουνελια. Ηθελα να κανω κατι που δεν εχω κανει εδω και καιρο, και ετσι, ανεβηκα στο παταρι και πηρα το πιστο μου CZ452 Varmint σε .17ΗΜR. Το οπλο αυτο το εχω εδω και 6 χρονια, και ηταν καποτε το πιο αγαπημενο μου. Τον τελευταιο χρονο ομως με το ζορι να ειχε κανει 40 τουφεκιες (τελευταιο του θηραμα ηταν μια φασσα που χτυπησε το Κολλητηρι περισυ τον Σεπτεμβρη, περιπετεια που θα δημοσιευθει οταν δεησει και την γραψει...), και ετσι αποφασισα οτι ηρθε η ωρα του.

Βιαστικα, αλλαξα στα παλια μου ρουχα για το κυνηγι, εβαλα τις μποτες, πηρα 70 σφαιρες, το ουραιο, τους γεμιστηρες και την τσαντα μου και μπηκα στο αμαξι. Σαν να μην ηθελα να χασω χρονο, με ειχε πιασει μια προσμονη που με εκανε να ξεχασω τα 'ματζουνια'...Στη μεση της διαδρομης για τη φαρμα του Τζον, θυμηθηκα οτι δεν εχω κυαλια, αποστασιομετρο ή διποδα. Για μια στιγμη σκεφτηκα να γυρισω πισω και να τα παρω, αλλα, κατι μεσα μου με σταματησε, και συνεχισα την διαδρομη για τη φαρμα. Σκεφτηκα τις μερες που ειχα μονο το οπλο και τιποτε αλλο και με επιασε μια νοσταλγια. Ημουν πιο νεος, ειχα περισσοτερο χρονο, το κυνηγι ηταν καθημερινοτητα και οχι ιδιαιτερη περιπτωση. Ετσι λοιπον εκανα μια επιστροφη στο παρελθον...

Βγηκα απο το αμαξι, εβαλα το ουραιο στο οπλο, γεμισα τους γεμιστηρες, εβαλα την τσαντα στο χερι και πηρα τα ραβδια (που ειναι μονιμως στο αυτοκινητο παρεα). Ανταμωθηκα με τον αγροτη και ειπαμε δυο κουβεντες και, αφου χαιρετηθηκαμε ανεβηκα την ανηφορα. Σταματησα διπλα σε δυο κουτσουρα και ατενισα το χωραφι που εκτεινονταν μπροστα μου. Δυο κουνελια εβοσκαν ψηλα, κοντα στο φραχτη καπου 80-100 μετρα μακρια. Εστησα το οπλο σε ενα κουτσουρο, τα βρηκα στη διοπτρα και πηρα το ενα, ενω αστοχησα στο αλλο. Δεν με ενοιαζε, αρκει να μην το τραυματιζα. Απο την ιδια θεση πηρα αλλα 3 και αστοχησα σε αλλα 6, μεχρι που η κινηση σταματησε.

Ανεβηκα την ανηφορα και πλησιασα προσεχτικα ενα αλλο λαγουμι. 3-4 κουνελια ηταν μπροστα του και καταφερα αλλα 2, ενω αστοχησα κανα δυο φορες ακομα...Το οπλο βαρουσε ψηλοτερα απο εκει που σημαδευα και προσπαθουσα να κανω διορθωσεις εχοντας ως οδηγο μου το που βαρεσε η προηγουμενη τουφεκια, μεχρι που καταφερα να το διορθωσω.

Μιση ωρα αργοτερα, ανεβηκα ακομα παραπανω, σε ενα μικρο λοφακι που μου επετρεπε να αγναντευω τα ορια ενος δασυλλιου που ηταν γεματο λαγουμια. Περασα 2 ωρες ακομα εκει, πηρα αλλα 12 κουνελια και απολαυσα το ομορφο σουρουπο. Κατα της 8 η ωρα, αποφασισα να παω να μαζεψω και να δω τι θα παρω σπιτι. Τα περισσοτερα κουνελια που ειχα παρει ηταν μικρα, μισομεγαλωμενα και μικροτερα ακομα, και μονο ενα ηταν ενηλικο. Τα καθαρισα με το φτηνο μαχαιρι που ειχα μες την τσαντα και κρατησα οτι δεν ειχε καταστρεψει η σφαιρα για φαΐ, τα'βαλα σε μια σακουλα και ξεκινησα για το αμαξι.

Το προγραμμα της γυμναστικης που εχω εφαρμοσει εδω και 5 μηνες εδειξε την αξια του: πηδηξα φραχτες φορτωμενος το οπλο και την τσαντα με τα κουνελια, περπατησα ενα δυο χιλιομετρα μεσα στο ψηλο γρασιδι, ανεβηκα λοφους και παρ'ολα αυτα δεν εχασα ανασα. Ενοιωσα αναζωογονημενος, χαρουμενος, αναλαφρος. Το οτι δεν ειχα τα κυαλια, το διποδο και το αποστασιομετρο δεν με πειραζε πια, η αξια της εξοδου ηταν πια απτη, ζωγραφισμενη στο προσωπο μου και το αναλαφρο μου βημα στο δρομο για το αμαξι. Μπορει τα χρονια να περνουν, οι ικανοτητες και τα εργαλεια μας να πληθαινουν αλλα τιποτα δεν προκειται να αντικαταστησει την ελευθερια που σε κανει να νοιωθεις μια τετοια, απλη, εξοδος.

Εφτασα στο αμαξι, εριξα μια ματια στα χωραφια που τα χρωματιζε το ηλιοβασιλεμα, τα πουλια που πηγαιναν για κουρνια. Δεν ηξερα αν επρεπε να χαρω για την ευκαιρια που ειχα να ζησω αυτη την εμπειρια ή να λυπηθω για το τελος της μερας αυτης...

Ανοιξα την πορτα απο το αμαξι, εβαλα τα πραγματα μεσα και ξεκινησα για το σπιτι....Ενα ουΐσκι και η παρεα της γυναικας μου και των σκυλιων μου με περιμενουν, καμια φορα ειναι καλυτερο να εισαι τυχερος παρα καλος...

ΥΓ: Δεν εχει φωτογραφιες σε αυτο το κειμενο, μιας και τα τοπια τα εχω δειξει ξανα και ξανα, οπως και το οπλο και τα θηραματα.