Στη Ζουγκλα...Μερος 3ον

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2^Η ΜΕΡΑ

Η αναγγελία της πτήσης μας με τρόμαξε. Είχα γλαρώσει πάνω στην άβολη πλαστική καρέκλα. Ανασηκώθηκα και προσπάθησα να ακούσω καλύτερα μήπως και έκανα λάθος. Ο αδελφός μου και οι φίλοι του τεντώθηκαν καθισμένοι και σηκώθηκαν. Σηκώθηκα και εγώ. Τα αγγλικά τους είναι καλύτερα από τα δικά μου και οι κινήσεις τους επιβεβαίωναν αυτό που είχα ακούσει. Έσκυψα αργά και έπιασα τη τσάντα μου. Την ξανακούμπησα κάτω. Μου φάνηκε ασήκωτη. Αν ο ώμος μου δεν πονούσε θα πίστευα ότι κάποιος την παραγέμισε τώρα που περιμέναμε. Η κούραση και η αϋπνία με είχαν καταβάλει. Με τα λουριά να τεντώνουν το χέρι μου χαμογέλασα στον αδελφό μου. Μου ανταπέδωσε και χασμουρήθηκε.

-  Τί έγινε γιατρέ μου; Κοιμήθηκες;

-  Μπα. Λίγο γλάρωσα. Ελπίζω να καταφέρω να κοιμηθώ στο αεροπλάνο. Εσύ;

-  Μιά από τα ίδια. Πάμε. Άρχισε η επιβίβαση.

Σήκωσα τη βαριά τσάντα και την κρέμασα στον ώμο. Μόρφασα. Παρηγοριά μου το γλυκό περιεχόμενο που θα μου κρατούσε παρέα στο κυνήγι. Η σκέψη με αναζογώνησε. Τίναξα τον ώμο μου για να κάτσει καλύτερα το λουρί και πήρα τη θέση μου στην ουρά δίπλα στον αδελφό μου. Προχωρήσαμε αμίλητοι μέχρι τον έλεγχο. Κατεβήκαμε με την κυλιώμενη σκάλα στην πύλη. Μόλις μαζευτήκανε όλοι μπήκαμε στη φυσούνα για το αεροπλάνο.

Ίδιο με το προηγούμενο. Τέρας. Η αεροσυνοδός μας καλωσόρισε στην είσοδο. Είδε το απόκομμα από την κάρτα επιβίβασης και μας έδειξε χαμογελώντας (διέκρινα οίκτο, ή μου φάνηκε;) το διάδρομο στα αριστερά της. Ξεκρέμασα την βαριά τσάντα και την έφερα μπροστά ανάμεσα στα πόδια μου για να περάσω ανάμεσα στις θέσεις. Ακολούθησα τον αδελφό μου παραπατώντας με με τα πόδια ανοιχτά και την τσάντα να με τραβάει μπροστά. Πέρασα από τη θέση 17. Έριξα μια ματιά στον κύριο που είχε ήδη βολευτεί. Αναστέναξα. Η βαριά τσάντα με τραβούσε προς την ουρά. Μετά από αρκετές στάσεις και αφού πήρα κινέζικες ευχές από μια γριούλα που βοήθησα να βολέψει τη χειραποσκευή της στον αποθηκευτικό χώρο πάνω από το κεφάλι της έφτασα στο 45. Ο αδελφός μου είχε ήδη βολευτεί. Σήκωσε το βλέμμα και χαμογέλασε. Μου έδειξε την θέση δίπλα του. Κοίταξα γύρω. Ιδανική θέση αν έχεις διάρροια. Διάδρομος με πλάτη στην τουαλέτα. Αναστέναξα και έπιασα να σηκώσω την τσάντα. «Για την Ελλάδα»! Με ένα τέλειο αρασέ την ανέβασα στον αποθηκευτικό χώρο. Κάθισα στην καρέκλα και βολεύτηκα. Ο Ντέιβιντ και ο Γκάρεθ καθόταν στις δύο θέσεις απέναντι. Έτριψα τον  απελευθερωμένο ώμο μου να τον ανακουφίσω.

-  Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω ότι είμαστε εδώ μαζι! Θα είναι μια αξέχαστη εμπειρία. Θα δεις.

Γύρισα και κοίταξα τον αδελφό μου. Τα μάτια του γυάλιζαν.

-  Ο Μαραθώνιος μέσα σε αεροπλάνο είναι μέσα στις εμπειρίες ή θα με χρεώσεις εξτρά;

Γέλασε.

-  Σαν κακιά πεθερά κάνεις. Θα τα ξεχάσεις όλα μόλις βγεις με το όπλο στη σαββάνα. Τέτοιο πράμα δεν έχεις ξαναδεί. Είναι η πρώτη φορά που θα συμμετάσχουμε σε cull.

Σε τί; Έπρεπε να τον κόψω μην αρχίσει πάλι τα κινέζικα με τα διαμετρήματα.

-          Τί είναι αυτό το... cull; Δεν το γράφει το βιβλίο που μου έδωσες.

-          Τί θα κάνω με σένα! Δε σου είπα ότι πρέπει να σκοτώσουμε ένα ορισμένο αριθμό από ζώα; Η φάρμα είναι περιφραγμένη και τα ζώα δεν μπορούν να μπουν ή να βγουν. Έτσι όταν αυξάνονται πάνω από ένα όριο πρέπει να σκοτώνονται κάποια ώστε να υπάρχει επαρκής τροφή. Αλλιώς θα υπερβοσκήσουν τη βλάστηση και πεθάνουν όλα. Θα είναι και επαγγελματίες κυνηγοί αυτές τις μέρες. Αυτό είναι το cull.

-          Καλά και πόσα πρέπει να σκοτώσουμε;

-          Συνολικά καμμιά διακοσαριά. Θα μας πει ο Κρις τις λεπτομέρειες.

-          Διακόσια; Μμμμ..; Δεν καταλαβαίνω τί χρειάζονται οι επαγγελματίες. Εσείς τί θα κάνετε; Θα τα κουβαλάτε;

-          Σιγά ρε μεγάλε κυνηγέ! Βάρα εσύ και κάτι θα περισσέψει και για μας.

-          Ό,τι βλέπουμε βαράμε;

-          Σχεδόν. Springbok, gemsbok και wildebeest κυρίως. Φακόχοιρους με το 222 μάλλον δε θα μπορέσεις να κρατήσεις, οπότε καλύτερα να μην χτυπήσεις. Α! και μαϊμούδες και ιδίως τους μπαμπουΐνους! Ο Κρις τους μισεί! Του καταστρέφουν τη φυτεία. Σε μιά νύχτα μέσα του κατέστρεψαν ένα φυτώριο με 3000 δενδρύλια! Είναι όμως πολύ δύσκολο να τους πλησιάσεις. Είναι πολύ καχύποπτοι και το πιό πιθανό είναι να μην δούμε κανέναν. Να φανταστείς είπε στους εργάτες της φάρμας ότι θα τους πληρώνει ένα μισθό για κάθε μπαμπουΐνο που θα του φέρνουνε και σε έξι μήνες δεν χτύπησαν ούτε έναν!

-          Κατάλαβα. Με τις μαϊμούδες θα γίνω πλούσιος, αλλά το κρέας τί θα το κάνουμε; Νόστιμη η γαζέλλα δε λέω, αλλά δε νομίζω να μπορέσω να φάω διακόσιες σε μια βδομάδα!

-          Καλά, θα σε δω στη σαββάνα. Θα είναι ολόκληρο συνεργείο εκεί. Θα συλλέγουν τα ζώα και θα τα φορτώνουν σε ψυγεία. Το κρέας θα πουληθεί στην Ευρώπη ως βιολογικό ελάφι. Γι’αυτό πρέπει να χτυπάμε στο κεφάλι για να μην χαλάσει το κρέας. Ό,τι χτυπήσουμε στο σώμα θα το πληρώσουμε.

Ωχ! Να πληρώσουμε; Δεν έφερα και κάρτα!

-         Εγώ έτσι κι αλλιώς στο κεφάλι τα χτυπάω... αλλά, εντελώς πληροφοριακά, πόσο θα πληρώσει κάποιος που το χτυπήσει στο σώμα;

-          Με το κιλό. Κανόνισε να χτυπήσεις κανένα gemsbok στο σώμα να ξεφραγκιαστούμε.

Αναρρωτήθηκα πόσο μαλακό να είναι το χώμα στη σαββάνα. Ίσως να ζητούσα ένα φτιαράκι να έχω μαζί μου σε περίπτωση αστοχίας... Ίδρωσα και η σαββάνα ήταν ακόμα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Οι πανίσχυροι κινητήρες μούγκρισαν. Το μεγάλο σιδερένιο κατασκεύασμα άφησε το έδαφος και έβαλε πορεία για Γιοχάνεσμπουργκ. Αυτή τη φορά είδα πολλές ταινίες σε αντίθεση με τον αδελφό μου που κοιμόταν σε όλη τη διαδρομή. Τον ζήλεψα. Εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ όταν ταξιδεύω. Θα έφτανα πτώμα.

 

 Η μικρή οθόνη διέκοψε την προβολή της ταινίας και πάγωσε σε ένα ενημερωτικό μύνημα. Έπρεπε να ετοιμαστούμε για την προσγείωση. Με έκοψε πάνω στο καλύτερο. Δεν τους έφταναν οι αναγγελίες από τα μεγάφωνα... Ο αδελφός μου άνοιξε τα μάτια με το τράνταγμα. Τεντώθηκε και χασμουρήθηκε καθώς το αεροπλάνο κυλούσε προς στάθμευση. Τον κοίταξα με μάτια κόκκινα. Οι ταινίες βοήθησαν να περάσω το χρόνο μου ευχάριστα, αλλά τα μάτια μου τα είδαν κυριολεκτικά όλα!

-  Καλημέρα γιατρέ μου. Κοιμήθηκες καθόλου;

- Ναι αμέ, καθόλου! Εσύ ξεράθηκες.

- Μπα, λίγο με πήρε. Έναν υπνάκο...

-Υ-πνά-κο θα πρέπει να λένε την παρατεταμένη κατάσταση αναισθησίας στα γιαπονέζικα! Δεν άλλαξες θέση όλο το ταξίδι. Δεν έφαγες, δεν είδες ταινίες, δε σε ενόχλησε ούτε ο Νιαγάρας!

-  Ποιός Νιαγάρας; Είδες καμμιά καλή ταινία;

- Ο Νιαγάρας που έχουμε στην πλάτη μας! Παρέλασε όλο το αεροπλάνο από την τουαλέτα. Απορώ πώς δεν κατουρήθηκες στον ύπνο σου με όλο αυτό το τρεχούμενο νερό! Εγώ σηκωνόμουνα κάθε λίγο και λιγάκι!

- Υπερβολές. Ακόμα δεν ξύπνησα και με πήρες από τα μούτρα. Περίοδο έχεις; Οι άλλοι τί κάνουν;

Έσκυψε και κοίταξε τους φίλους του που κουβέντιαζαν ζωηρά. Τον κοίταξαν και αυτοί σα να απορρούσαν που είναι ζωντανός. Ο ‘υπνάκος’ του αδελφού μου δεν είχε περάσει απαρατήρητος.
Αναρρωτιέμαι αν κουβέντιαζαν γι’αυτό και οι αεροσυνοδοί που γελούσαν μπροστά...

Αφού περάσαμε κανένα τέταρτο όρθιοι στο διάδρομο του αεροπλάνου, ήρθε και η σειρά μας να κατέβουμε. Έριξα μια ματιά πίσω μου στον αδελφό μου που χασμουριόταν και ξεκίνησα για την έξοδο κρατώντας την χειραποσκευή με το αριστερό. (Το δεξί μου εξαρθρώθηκε όταν την κατέβασα από το χώρο αποθήκευσης).

Μπήκαμε στο αεροδρόμιο. Μιά ομάδα μικρών παιδιών ντυμένα με την στολή της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Νότιας Αφρικής πέρασε χορεύοντας κάνοντας απίστευτο θόρυβο με κάτι κακόφωνες καραμούζες που απ’ότι έμαθα αργότερα λεγόταν βουβουζέλες. Τα χάζεψα μέχρι που χαθήκαν στο βάθος του χώρου. Οι συνταξιδευτές μου σαν να μην πήραν χαμπάρι. Κοιτούσαν διερευνητικά το χώρο με την ανησυχία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο τους. Ανησυχούσαν για τα όπλα τους. Πρώτη φορά ταξίδευαν χωριστά. Ούτε ερωτευμένοι να ήταν. Βέβαια το κάθε όπλο ήταν ειδικά φτιαγμένο και είχε χαρίσει ώρες ευτυχίας στον κάτοχό του. (Σε αντίθεση με άλλα αντικείμενα του πόθου...). Ενώ προχωρούσαμε, οι απόρθητες θήκες τα όπλα πέρασαν από μπροστά μας πάνω σε ένα καροτσάκι που έσπρωχνε βαριεστημένα ένας νέγρος. Τουλάχιστον είχαν φτάσει μαζί μας. Και οι τρεις τους κοντοστάθηκαν και το ακολούθησαν με τα μάτια σα μαγνητισμένοι. Το θέαμα τους αιφνιδίασε και μαρμάρωσαν. Μάλλον έκανα λάθος. Ήταν ερωτευμένοι. Εγώ απολάμβανα τη στιγμή όταν με την άκρη του ματιού μου είδα μια καλοντυμένη χαμογελαστή κοπέλα να κρατάει μία ταμπέλα με το επίθετό μου σε άσπρο φόντο. Δεν ήξερα ότι ήμουν τόσο διάσημος! Άσε που ταξίδευα ιγκόκγνιτο. Τράβηξα το μανίκι του αδελφού μου. Ούτε που γύρισε να με κοιτάξει. Δεν άφηνε το καρότσι από τα μάτια του με τίποτα.

-          Δε γλυτώνω από τις θαυμάστριες με τίποτα. Ούτε στην άλλη άκρη του κόσμου.

-          Τί μου τσαμπουνάς τώρα. Δεν είναι ώρα για αστεία. Κάτσε να δούμε που πάνε τα όπλα...

-          Δεν ξέρω τί διαστροφή σας έχει πιάσει. Εγώ έχω θαυμάστρια. Πάω στην κοπέλα που κρατάει το όνομά μου.

Πήδηξε σαν να τον τσίμπισε σφήκα. Επιτέλους ξεκόλλησε τα μάτια από το καρότσι και γύρισε προς τα μένα.

-          Πού είναι; Έχω κανονίσει να μας περιμένει κάποιος να μας περάσει από τον έλεγχο!

Απογοητεύτηκα. Δεν είμαι τόσο διάσημος τελικά. Απλά έχω το ίδιο επίθετο με τον οργανωτικό αδελφό μου.

-          Εκεί. Κάτω από την κολώνα.

Την είδε, τη χαιρέτησε και φώναξε τους άλλους δύο που ακόμα κοιτούσαν το καρότσι. Πήραν τα μάτια τους από πάνω του με δυσκολία και μας ακολούθησαν.

Η θαυμάστριά μου αποδείχτηκε πολύ αποτελεσματική στην διεκπεραίωση της διαδικασίας εκτελωνισμού των όπλων. Μέσα σε λίγα λεπτά οι θήκες είχαν ανοιχτεί και ένας-ένας οι ιδιοκτήτες πέρασαν από έλεγχο τα όπλα τους. Με την ανακούφιση ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους παρακολούθησαν για άλλη μια φορά τα αγαπημένα τους αντικείμενα να απομακρύνονται από κοντά τους. Ένας άλλος βαριεστημένος νέγρος  ξεμάκρυνε με τις πολύτιμες θήκες στοιβαγμένες σε ένα καρότσι. Επόμενη συνάντηση στο Κίμπερλι, εκτός απροόπτου...

Διασχίσαμε το αεροδρόμιο και κατευθυνθήκαμε προς τις εσωτερικές πτήσεις. Η πλάτη μου πονούσε καθώς παραμορφωνόταν από το βάρος της τσάντας. (Μπορεί να πάθω σκωλίωση, αλλά τις σοκολάτες δεν τις αφήνω!). Η παρέα ήταν λιγότερο ομιλιτική. Η κούραση από το ταξίδι είχε αρχίσει μας καταβάλει. Με εξαίρεση τον αδελφό μου:

-          Το Κίμπερλυ συμπεριλαμβάνεται στις πόλεις που θα γίνουν αγώνες. Να δεις που θα βάλουν κανένα μεγάλο αεροπλάνο για να κάνουν δοκιμές στο αεροδρόμιο. Jumbo!

  Του έριξα ένα κουρασμένο βλέμμα.

-          Για καλό μου το λες; Στα μεγάλα αεροπλάνα η ουρά είναι μακριά! Μας βέπω πάλι να κρεμόμαστε από έξω. Καλύτερα να περπατήσω το Πράσινο Μίλι παρά όλο το διάδρομο!

-          Υπερβολές. Φτάνουμε όπου νά’ναι. Μόλις δεις το τοπίο στη φάρμα θα τα ξεχάσεις όλα. Μπα! Για κοίτα εδώ. Ωραία καπέλα. Δε δοκιμάζεις κανένα; Έχει πολύ ωραία, μπορεί να είσαι τυχερός και να σου κάνει κανένα. Εγώ πήρα περυσι.

Περνούσαμε μπροστά από ένα σταντ με δερμάτινα καπέλα. Ο αδελφός μου ήδη δοκίμαζε. Πότέ δε μου πήγαιναν τα καπέλα. Δοκίμασα και εγώ ένα-δύο χωρίς επιτυχία. Η τύχη μου δεν άλλαξε ούτε στο νότιο ημισφαίριο. Τα κρέμασα στη θέση τους και περίμενα βαριεστημένα τον αδελφό μου. Τελικά ούτε αυτός αγόρασε.  Μετά από τη μικρή στάση στα καπέλα συνεχίσαμε μέχρι που φτάσαμε στο χώρο αναμονής και σωριαστήκαμε στις καρέκλες. Το άβολο σκληρό πλαστικό μου φάνηκε σαν την πιό άνετη φουφουδάτη πολυθρόνα. Στην αρχή. Σύντομα πιάστηκα και σηκώθηκα να εξερευνήσω το χώρο. Άφησα την ασήκωτη χειραποσκευή να την φυλάν οι άγγλοι και πήδηξα πάνω από τα απλωμένα πόδια του αδελφού μου που συνέχιζε τον υπνάκο που είχε διακόψει η προσγείωση.

Ο χώρος ήταν αδιάφορος, τυπικός για αίθουσα αναμονής. Πίσω από τις στοιχισμένες πλαστικές καρέκλες υπήρχε ένα μικρό μαγαζάκι με σουβενίρ από το Μουντιάλ που άρχιζε σε λίγες μέρες. Περιπλανήθηκα ανάμεσα σε πολύχρωμα κασκώλ, καπέλα και κουκλάκια προσπαθώντας να σκοτώσω το χρόνο. Επανέλαβα την βόλτα μου αρκετές φορές μέχρι που ακούστηκε η αναγγελία της πτήσης μας. Επιτέλους. Φεύγουμε για Κίμπερλι! Ξύπνησα τον αδελφό μου και αναστέναξα για μια ακόμη φορά σηκώνοντας την τσάντα μου να μπω στη σειρά για επιβίβαση.

Το αεροπλάνο είχε παρκάρει κοντά στην πόρτα και δε χρειάστηκε να πάμε με λεωφοριάκι. Περπατούσα στην άσφαλτο γέρνοντας να αντιρροπήσω το βάρος της ασήκωτης πλέον τσάντας. Ένα αεροπλάνο γκάζωσε τις μηχανές να απογειωθεί και μας κατάπιε ο θόρυβος. Περίμενα λίγο να ξεμακρύνει.  Γύρισα και κοίταξα τον αδελφό μου.

-          Jumbo ε; Για τους αγώνες, ε; Έτσι είναι τα Jumbo;

-          Πώς κάνεις έτσι! Μια χαρά είναι τα ελικοφόρα. Μόνο που έχουν έλικες. Τους έλικες φοβάσαι;

-          Δε φοβάμαι τους έλικες, τα πεντάλια σκέφτομαι. Με σένα που έμπλεξα με βλέπω να πηγαίνω ορθοπεταλιά μέχρι το Κίμπερλι!

-          Υπερβολές. Εσύ φταίς. Ήθελες αεροπλάνο με κοντό διάδρομο. Ορίστε! Ούτε παραγγελία να ήτανε. Είναι και κοντές οι σκάλες. Δε θα κουραστείς να ανέβεις.

-          Στον πολιτισμένο κόσμο έχουν φυσούνες. Ούτε σκάλες ούτε βόλτες στο αεροδρόμιο. Τί σου λέω τώρα...

Είχα φτάσει στη σκάλα. Την ανέβηκα σαν τον Κουασιμόδο, χαιρέτισα την αεροσυνοδό και κατευθύνθηκα στη θέση μου. Ακριβώς δίπλα στον έλικα. Όχι και άσχημα, αν εξαιρέσεις ότι ο χώρος για τα πόδια ήταν περιορισμένος. Ευτυχώς δεν είμαι κανένας Φασούλας. Ο αδελφός ακολουθούσε κατά πόδας.

-          Άντε γκρινιάρη! Μια χαρά θέση!

-          Καλά, δε λέω, λίγο στενάχωρα όμως μου φαίνεται.

-          Έλα, έλα! Μπες μέσα γιατί έρχεται κόσμος!

Επιχείρησα για μια ακόμη φορά το αρασέ να τοποθετήσω την τσάντα μου στο χώρο επάνω. Βόγκηξα, την έσπρωξα, τη γύρισα, τίποτα! Η τσάντα δε χωρούσε. Την ξανακατέβασα με προσοχή μην μου ξαναφύγει το χέρι. Κοίταξα γύρω γύρω και τελικά έβαλα την τσάντα «στο χώρο που βρίσκεται στο κάθισμα μπροστά από τα πόδια σας», μόνο που δε χώραγε κάτω από το μπροστινό κάθισμα και έπιασε όλο τον διαθέσιμο χώρο για τα πόδια μου. Κοίταξα τον αδελφό μου ακόμα μια φορά, αλλά αυτός είχε φροντίσει να κοιτάει αδιάφορος ‘τ’αστέρια’. Με μια μανούβρα που θα ζήλευε το κορίτσι λάστιχο πέρασα στη θέση μου και τα πόδια μου κλειδώσαν στον ελάχιστο χώρο που απόμεινε γύρω από την παραγεμισμένη τσάντα. Για να βγω μάλλον θα πρέπει να εξαρθρώσω έναν αστράγαλο, ή και τους δύο. Πού θα πάει, θα κάτσει, δε θα κάτσει; Εδώ είναι η θέση του. Έκατσε.

-          Χαβιάρι θα μας φέρουνε ή λυπούνται τους οξύρυγχους;

-          Η πτήση είναι καμμιά ωρίτσα. Θα βολευτείς με κανένα αναψυκτικό μου φαίνεται.

-          Ξέχασα να σε ευχαριστήσω για την επιλογή σου να πάρουμε όσα περισσότερα πράγματα μπορούμε στη χειραποσκευή. Μέσα σε μια μέρα κουβάλησα όσο δεν είχα κουβαλήσει όλο τον χρόνο. Μέχρι τώρα μόνο οι αστράγαλοί μου δεν πονούσαν, αλλα από ότι βλέπω και αυτό το είχες κανονίσει. Αν έχεις κι άλλες τέτοιες ιδέες να τις βγάλεις σε DVD να γίνεις πλούσιος!

-          Άμα δεν έρθει η βαλίτσα σου στο Κίμπερλι θα με ευγνομωνείς. Άσε που εσύ την έχεις γεμίσει σοκολάτες!

-          Άμα δεν έρθει η βαλίτσα μου στο Κίμπερλι εσύ θα κλαίς! Τα περισσότερα εκεί μέσα είναι αυτά που μου άφησες να μεταφέρω. Ας μην κάνουμε όμως άλλες μαύρες σκέψεις. Αρκετά έχω να σκέφτομαι με το καινούριο στραβό μου σώμα και τα εξαρθρωμένα άνω και κάτω άκρα. Τί κάνει ο άνθρωπος για να κυνηγήσει στη σαββάνα...

-          Εγώ φταίω που κανόνισα να έρθεις. Έπρεπε να σου στείλω φωτογραφίες...

-          Μην ξεχνάς τα γεννέθλιά μου...

-          Δεν τα ξεχνάω. Του χρόνου όμως δε θα ξαναγίνεις σαράντα!

-          Αλήθεια, αλλά και τα σαρανταένα τα γιορτάζω....

-          Θα δούμε για του χρόνου. Δέσε τη ζώνη σου. Σε λίγο ξεκινάμε.

Έδεσα τη ζώνη μου και κοίταξα έξω από το παράθυρο. Ο ελικοφόρος κινητήρας δεν είχε καμμία σχέση με τη θηριώδη τουρμπίνα της Rolls Royce του αεροσκάφους της Emirates. Όπως και η άβολη θέση μου δεν είχε καμμία σχέση με την πολυθρόνα που με έφερε στο Ντουμπάι. Καθώς τον κοίταζα έβηξε και πήρε μπροστά. Ο έλικας περιστράφηκε και σχεδόν εξαφανίστηκε. Το μάτι μου απελευθερώθηκε και περιπλανήθηκε στο τοπίο. Ένα απαλό κόκκινο χρώμα απλωνόταν τριγύρω. Η μέρα έφευγε και μας αποχαιρετούσε με μια ερυθρή πανδαισία. Έμεινα να κοιτάζω. Ξαφνικά το σκεβρωμένο μου σώμα δεν είχε τόση σημασία. Τον μισοεξαρθρωμένο μου ώμο δεν τον αισθανόμουνα. Τα πιασμένα μου πόδια είχαν φύγει από το μυαλό μου. Με ρούφηξε το θέαμα. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ότι ήμουνα σε ένα μέρος μαγικό. Έμεινα με το μέτωπο κολλημένο στο τζάμι μέχρι που το αεροπλάνο σηκώθηκε ψηλά στον ουρανό και το σκοτάδι κατάπιε το κόκκινο φως. Η νύχτα έρχεται γρήγορα στην Αφρική. Όταν θα προσγειωνόμασταν στο Κιμπερλι θα ήταν πια σκοτάδι.

Στη Ζουγκλα...Μερος 2ον

Δεν έχω ξαναταξιδέψει για Ντουμπάι, ούτε για αλλού με Emirates. Πρέπει να ομολογήσω ότι το αεροπλάνο ήταν από τα μεγαλύτερα και πιό άνετα που έχω μπει ποτέ. Τέσσερις θέσεις στο κέντρο και από τρεις σε κάθε πλευρά. Το πλήρωμα χαμογελαστό και πρόθυμο δημιουργούσε μια φιλόξενη ατμόσφαιρα. Η θέση μου ήταν ακριβώς πίσω από την διακεκριμένη και μπροστά μου, κανένα μέτρο μακριά, είχα ένα τοίχο, με αποτέλεσμα να έχω άπλετο χώρο για τα πόδια μου.Πιό άρχοντας δε γίνεται! Στη θέση με περίμενε μεξιλαράκι και κουβέρτα. Από το υποβραχιόνιο μπορούσα να ανασύρω την προσωπική μου οθόνη και να διαλέξω την διασκέδασή μου κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Ανάμεσα στα άλλα, εκατοντάδες κινηματογραφικές ταινίες από παλιές κλασικές μέχρι αυτές που μόλις βγήκαν στην αγορά. Η επιλογή του αδελφού μου για την συγκεκριμένη εταιρία έγινε λόγω αυξημένου επιτρεπόμενου βάρους αποσκευών και μέχρι τώρα τον δικαίωνε με το παραπάνω.

  Βολεύτηκα στη θέση μου και κοίταξα από το παράθυρο. Ήμουν ακριβώς μπροστά από το φτερό. Το χρυσό έμβλημα της Rolls Royce δέσποζε διακριτικά πάνω στην τεράστια τουρμπίνα.


Πήρα βαθιά ανάσα. Ήμουν επιτέλους στο αεροπλάνο. Το ταξίδι μου άρχιζε και όπως λέγαν και οι αρχαίοι υμών πρόγονοι «Η αρχή είναι το ήμισι του παντός»! Έβγαλα το βιβλιαράκι που μου είχε δώσει ο αδελφός μου για τα ζώα στην Αφρική και άρχισα να διαβάζω. Στο μυαλό μου όλες αυτές τις μέρες είχα σκοτώσει κάθε λογής ζώο με απίστευτες βολές και φυσικά δεν αστόχησα ποτέ! Ήμουνα μεγάλο ταλέντο στα όνειρά μου και προκαλούσα το θαυμασμό... Τώρα όμως πλησίαζε η ώρα να δώσω εξετάσεις στην πράξη. Έπρεπε να ρίξω μια ματιά στα S.O.S! Να αναγνωρίζω τουλάχιστον τα ζώα που θα περνούσαν από μπροστά μου. Οι σχεδόν πέντε ώρες μέχρι το Ντουμπάι φαινόταν παραπάνω από αρκετές. Ίσως να προλάβαινα να δω και καμμιά ταινία.

Οι θέσεις δίπλα μου έμειναν άδειες. Οι αεροσυνοδοί μας έφεραν φαγητό, ποτά, ψωμάκια αχνιστά. Διάβασα όλο το βιβλιαράκι και χωρίς να το καταλάβω πέρασε η ώρα. Ταινία δεν πρόλαβα να δω. Προσδεθήκαμε και προσγειωθήκαμε με ένα ανεπαίσθητο τράνταγμα. Έφτασα στο Ντουμπάι.


Έχωσα τα πράγματα στη χειραποσκευή. Τινάχτηκα πάνω με το που έσβησε η επιγραφή για τις ζώνες και βγήκα στο διάδρομο. Καθόμουνα μπροστά. Πίσω μου άρχισε να σχηματίζεται μια μικρή ουρά. Θα έβγαινα πρώτος. Άρχοντας!

Αποχαιρέτισα τις ευγενέστατες αεροσυνοδούς και βγήκα στη φυσούνα. Οι πινακίδες με οδηγήσανε στον κύριο χώρο του αεροδρομίου απ’όπου θα έπαιρνα την ανταπόκριση. Περιπλανήθηκα για λίγη ώρα στα γεμάτα φως μαγαζιά χωρίς διάθεση να ψωνίσω. Η παραγεμισμένη τσάντα άρχισε να μου κόβει τον ώμο. Ίσως να το παράκανα με τις σοκολάτες, αλλά πάλι, πώς μπορείς να το παρακάνεις με τις σοκολάτες; Μάλλον είναι βαρύ το λαπιτόπι.

Μετά από μια δαιδαλώδη πορεία έφτασα στην πύλη που θα φεύγαμε για Γιοχάνεσμπουργκ. Βολεύτηκα σε μια καρέκλα. Ο αδελφός μου με τους δύο φίλους του θα ερχόταν σε κάτι λιγότερο από δύο ώρες. Τον Γκάρεθ τον ήξερα. Τον Ντέιβιντ θα τον έβλεπα πρώτη φορά. Έβγαλα τον υπολογιστή. Τσίμπισα ένα ξεκλείδωτο δίκτυο και βυθίστηκα στο Ίντερνετ. Οι αναμονές στα αεροδρόμια με εκνευρίζουνε. Χαμένος χρόνος που σε κρατάει μακριά από τον προορισμό σου. Γύρω μου βαριεστημένοι άνθρωποι εξαντλούσαν την ευρηματικότητά τους στο να σκοτώσουν το χρόνο τους. Χώθηκα ξανά στο διαδίκτυο και περιπλανήθηκα για να ξεχαστώ. Το τρεμουλιαστό κουδούνισμα που βγήκε από τη τσέπη μου με τρόμαξε. Ήρθανε!
- Πού είσαι γιατρέ μου;
- Κάθομαι και σας περιμένω. Πού είστε;
- Εδώ στα duty-free. Κοιτάμε κάτι γυαλιά. Θα έρθεις;
Σκέφτηκα τη βαριά τσάντα που θα μου έκοβε τον ώμο. Το θυμόμουνα το μαγαζί. Ήταν στην άλλη άκρη. Ξεφύσηξα.
- Έρχομαι. Καθίστε στα γυαλιά.

Μάζεψα τον υπολογιστή στην τσάντα και σηκώθηκα. Πλησίασα στο μέρος που βρισκόταν το μαγαζί και προσπάθησα να τους ξεχωρίσω μέσα στο πλήθος. Όλες οι φυλές του Ισραήλ μου κρύβαν την ορατότητα, όμως μόνο τρεις τύποι φορούσαν την πιό ακατάλληλη παραλλαγή για αεροδρόμιο και χάζευαν γυαλιά ηλίου. Χαμογέλασα και πήγα να τους συναντήσω. Πριν προλάβω να πλησιάσω πολύ με εντόπισε ο αδελφός μου. Είχε ήδη μπει σε φάση κυνηγιού. Το πρόσωπό του φωτίστηκε και κάτι είπε στους άλλους που γύρισαν προς το μέρος μου.

Έφτασα, αγκαλιαστήκαμε, με σύστησε στον Ντέιβιντ. Κοντός, συμπαγής, γυμνασμένος, με τυπικά αγγλικά χαρακτηριστικά. Ζεστός άνθρωπος με ξεκάθαρους κοφτούς τρόπους. Νόμισα ότι έκανα χειραψία με τανάλια. Είχα ξεχάσει πόσο ψηλός ήταν ο Γκάρεθ. Σήκωσα τα μάτια και τον είδα να μου χαμογελάει. Με το χέρι μου ακόμα να πονάει προτίμησα να τον αγκαλιάσω. Είχαμε συναντηθεί αρκετές φορές στο παρελθόν, είχα ακούσει και πολλά από τον αδελφό μου και τον θεωρούσα ήδη φίλο. Καθένας τους κουβαλούσε μια παραγεμισμένη τσάντα με ρούχα και πράματα για το κυνήγι. Ακόμα και να χαθεί μια βαλίτσα το κυνήγι δεν θα επηρεαστεί. Με το ηθικό στο ζενίθ και την εμπιστοσύνη στις αεροπορικές μεταφορές στο ναδίρ ξεκινήσαμε ζαλικωμένοι τις βαριές τσάντες για την άλλη άκρη του αεροδρομίου όπου βρισκόταν η πύλη του αεροπλάνου για Γιοχάνεσμπουργκ. Οι δύο άγγλοι φύγανε λίγο μπροστά και εγώ με τον αδελφό μου ακολουθούσαμε κουβεντιάζοντας.

- Πώς αισθάνεσαι; με ρώτησε όλο προσδοκία.
Τα μάτια του γυάλιζαν. Δεν έχασα την ευκαιρία. Πήρα βαριεστημένο-ταλαιπωρημένο ύφος.

- Έχει πιαστεί ο ώμος μου από αυτή την παλιοτσάντα! Εκατό κιλά είναι.
Τον είδα που σκοτείνιασε. Του έκοψα τη χαρά. Μάλλον το τράβηξα λιγάκι. Είχε παιδευτεί πολύ να οργανώσει αυτό το ταξίδι. Ήξερα τί περίμενε να ακούσει. Έσκυψα κοντά του συνομωτικά.

 - Γουστάρω! Δεν βλέπω την ώρα να φτάσουμε! Να βγούμε βόλτα στη σαββάνα με τα όπλα! Χαμογέλασε και το πρόσωπό του φωτίστηκε.

- Θα περάσουμε καταπληκτικά. Θα δεις. Δεν έχεις ξαναζήσει κάτι τέτοιο.
- Είμαι σίγουρος. Θα έχετε και την ευκαιρία να μάθετε κάτι για βολές μεγάλων αποστάσεων. Αν προσέχετε....
- Θα καλέσεις το Άγιο Πνεύμα;
- Βλάσφημε! Τί δουλειά έχουνε τα φαντάσματα; Βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα. Ο κόσμος έχει προοδεύσει. Θα αρκεστώ σε κάτι ζωντανό και σύγχρονο. Θα σας δείξω εγώ!
- Χα! Γελάσαμε! Εγώ έφερα το όπλο που έφτιαξα ειδικά για την Αφρική, ο Ντέιβιντ και ο Γκάρεθ είναι τρομεροί σκοπευτές και φέραν και αυτοί τα όπλα τους. Δεν έχεις καμμία τύχη.
- Σωστά όλα αυτά, μόνο που εγώ δε βασίζομαι στην τύχη! Εξάλλου όλοι σας πάσχετε από το ίδιο θεμελιώδες ελλάτωμα.
- Ποιό;
- Δεν είστε εγώ!
- Καλά, καλά. Τα έχω ξανακούσει αυτά. Να έχεις τουλάχιστον την κάμερα έτοιμη να πάρεις καμμιά φωτογραφία.
- Ε, μμμμ... Έχω το κινητό. Έχει καλή κάμερα.
- Καλά, τί καρεκλάς είσαι! Δεν πήρες φωτογραφική μηχανή μαζί σου! Πλάκα μου κάνεις.
- Όχι ακριβώς. Σου είπα ότι έχω το κινητό. Παίρνει και βίντεο. Ορίστε, έχει και το κατάλληλο εικονίδιο....
- Δεν παίζεσαι! Πάμε να σου πάρω δώρο μία από εδώ. Πιό πίσω είδα ένα μαγαζί. Είναι δυνατόν!

Σα να μου φάνηκε ότι είχε δίκιο. Ήμουνα άπαιχτος! Λες να πάρω φωτογραφική μηχανή; Εδώ που τα λέμε χρειάζομαι μία.
- Καλά. Πάμε να δούμε τί έχει.
- Περίμενε να ειδοποιήσω τους άλλους. Τί καρεκλάς είσαι!

Έστριψα προς το μαγαζί με τις φωτογραφικές και προχώρησα αργά σκεπτικός. Λες να είμαι καρεκλάς; Ενώ ταλανιζόμουν από το αναπάντητο αυτό ερώτημα ήρθε και ο αδελφός μου δίπλα μου.

- Πάμε. Θα τους βρούμε στην πύλη.
- Εντάξει, αλλά θα την αγοράσω εγώ τη μηχανή. Χρειαζόμουνα μία καινούρια έτσι και αλλιώς. Ευκαιρία είναι.
- Καλά πάμε και θα δούμε.

Το μαγαζί ήταν γεμάτο φωτογραφικές μηχανές. Μεγάλες, μικρές, φτηνές, ακριβές. Χάζεψα. Δεν ήξερα ποιά να διαλέξω. Οι τιμές ήταν σε ντίραμ. Τα νούμερα δε μου έλεγαν τίποτα. Γύρισα στον αδελφό μου.
- Πόσο έχει το ντίραμ; Πού θα βρούμε να αλλάξουμε;
- Τί σημασία έχει; Δες ποιά σου αρέσει και πάρ’την. Θα πληρώσεις με κάρτα. Σίγουρα είναι φθηνότερες από Ελλάδα. Εδώ δεν έχει ΦΠΑ.
- ΦΠΑ δεν έχει, αλλά δεν έχει και κάρτα.
- Τί εννοείς δεν έχει κάρτα;
- Τις ξέχασα στην Αθήνα. Άλλαξα πορτοφόλι και δεν τις πήρα...
- Καλά, πας ταξίδι στο εξωτερικό χωρίς κάρτα;
- Εσύ είπες ότι δε θα ξοδέψουμε τίποτα. Θα είμαστε στη φάρμα όλη μέρα. Πήρα ευρώ μαζί μου. Για κυνήγι πάμε. Δεν ήξερα ότι οι γαζέλες δέχονται κάρτες...
- Τί καρεκλάς είσαι! Καλά, βρες ποιά σου αρέσει και θα δούμε.

Περιπλανηθήκαμε στα διάφορα μοντέλα και τελικά βρέθηκα με μια ολοκαίνουρια τρομερή σούπερ-ντούπερ ψηφιακή φωτογραφική μηχανή που όπως αποδείχτηκε ήταν απολύτως απαραίτητη. Τελικά την πλήρωσε ο αδελφός μου. Με κάρτα. Ηρέμησα. Το ερώτημα είχε επιτέλους απαντηθεί: Ήμουνα καρεκλάς! Είχα όμως ό,τι ακριβώς χρειαζόμουνα: Τον αδελφό μου!

Πέρασα την ειδική θήκη στη ζώνη μου και ακολούθησα παραπατώντας κοιτώντας μέσα από την οθόνη της κάμερας τον αδελφό μου που είχε ξεκινήσει ήδη για την πύλη. Διασχίσαμε το διάδρομο με τα κατάφωτα μαγαζιά και φτάσαμε στην πύλη. Ο Ντέιβιντ και ο Γκάρεθ ήταν ήδη εκεί και μας είχαν κρατήσει θέσεις. Το ταξίδι είχε πολύ δρόμο ακόμα, αλλά η κούραση είχε αρχίσει να φαίνεται. Ευτυχώς η προσμονή αυτών που μας περίμεναν στην Αφρική μας τροφοδοτούσε με δύναμη περισσή. Χυθήκαμε και εμείς στις καρέκλες και περιμέναμε. Όταν θα μπαίναμε στο αεροπλάνο θα είχε ήδη αρχίσει η δεύτερη μέρα.

Στη Ζουγκλα...το 2010 (μερος 1ο)

Οπως εχω ηδη εξιστορισει, το 2010 πηγαμε με τον αδερφο μου στην Αφρικη, για μια εβδομαδα. Διαβασατε την δικη μου εκδοχη των γεγονοτων, τωρα απολαυσετε την εξιστορηση απο τα ματια του αδερφου μου...Η ιστορια αυτη θα εχει καπου 10 'επεισοδια'.

- Εμένα μου αρέσει να κάθομαι όσο μπροστά γίνεται. Δε με ενδιαφέρει παράθυρο ή διάδρομος, αρκεί να είναι μπροστά. Έχει λιγότερους κραδασμούς και φασαρία, άσε που κατεβαίνεις και αμέσως και δεν περιμένεις μια ώρα. Άρχοντας! Πάντα πάω νωρίς στο τσεκ-ιν και παίρνω θέση μπροστά. Εμείς θα πάμε στο αεροδρόμιο πολύ νωρίς για να μην έχουμε τίποτα μπλεξίματα με τα διαδικαστικά, οπότε θα σου κλείσω και σένα θέση δίπλα μας από το Ντουμπάϊ μέχρι το Γιοχάνεσμπουργκ. Το μόνο που θέλω είναι να βρεθώ στο Κίμπερλι με τη θήκη στο χέρι. Μόνο τότε θα ησυχάσω!

Αυτά μου έλεγε ο αδελφός μου στο σπίτι μου στην Αθήνα. Καθόμασταν στη βεράντα και πίναμε το ποτό μας χαλαρά καθώς ο ήλιος έδυε. Τον φιλοξενούσα για λίγες μέρες. Είχε έρθει να κάνει ένα σεμινάριο και θα έφευγε για Αγγλία ίσα να προλάβει να ετοιμαστεί για το ταξίδι μας στην Αφρική. Το κανόνισε να πάμε μαζί για τα 40οστά μου γεννέθλια που καταφτάνουν οσονούπω. Θα έπαιρνε μαζί και ένα από τα όπλα του για πρώτη φορά! Είχε φέρει όλα σχεδόν τα ρούχα του να τα πάρω εγώ, μια και το όπλο με τα σιμπράγκαλα σχεδόν συμπλήρωνε το επιτρεπόμενο βάρος για το αεροπλάνο. Αν δεν πήγαινα εγώ ήταν ικανός να πάει ξεβράκωτος. Το όπλο δεν το άφηνε! Τα γεννέθλιά μου φάνηκαν σα δικαιολογία όταν είδα τα πράγματα που μου έφερε να κουβαλήσω. Μάλλον γι’αυτό και να ήθελε να πάμε μαζί!

- Εσύ μάλλον θα τουφεκάς το 222. Είναι ελαφρύ, με επίπεδη τροχιά και πολύ εύστοχο. Βέβαια η σφαίρα που ρίχνει είναι 55 grains αλλά αυτό της δίνει μεγάλη ταχύτητα...
Είχε αρχίσει τα κινέζικα. Μπαρούτια, μολύβια, loads, grains, ft/sec, 222, 308… πού τα θυμάται! Κάθε φορά μου τα λέει και εγώ όλα ίδια τα νομίζω. Πήρα συγκαταβατικό ύφος.
- Α.....
- Εγώ θα πάρω τα 7 χιλιοστά μαζί μου με το McMillan stock. Είναι αυτό που τουφέκισες την Πρωτοχρονιά όταν ήρθατε.
Αυτό ήτανε; Τί λες βρε παιδάκι μου!
- Α...
- Έφτιαξα ένα καινούριο load καταπληκτικό. Μισή ίντσα στα 200μ. Εσύ δυστυχώς θα χρησιμοποιήσεις σφαίρες του εμπορίου, αλλά σε αυτό το διαμέτρημα βρίσκεις υποφερτές.
- Α...
- Βέβαια εσύ με το .222 δε θα μπορείς να χτυπήσεις μεγάλα θηράματα, αλλά για Springbok και Wildebeest είναι ό,τι πρέπει αν τα χτυπήσεις στο κεφάλι μέχρι τα 100-150 μέτρα. Άμα πάμε για warthogs θα χρειαστείς κάτι πιό βαρύ. Ίσως κανονίσω να πάρεις το .243 του Chris…

Ωχ! Τώρα μου θύμισε το βιβλίο με τα θηράματα της Αφρικής που μου είχε δώσει στην Αγγλία για να προετοιμαστώ. Πού να το έχω χώσει άραγε... Βλέπετε εδώ είναι που διαφέρουμε με τον αδελφό μου. Εγώ αγοράζω μιά συσκευή, την βάζω στην πρίζα και πατάω το play, ενώ αυτός πρώτα στέλνει με e-mail τις διορθώσεις στα ορθογραφικά λάθη του manual στην εταιρία!

Ήτανε πολύ αναστατωμένος, γεμάτος προσμονή. Όλο γι’αυτό το ταξίδι μιλούσε. Το οργάνωνε κοντά δύο χρόνια. Τα είχε σκεφτεί όλα. Θα ταξιδεύαμε με Emirates γιατί επιτρέπουν 30 κιλά αποσκευές και 8 κιλά χειραποσκευές, θα έπαιρνα εγώ τα ρούχα του, είχε ετοιμάσει όπλο ειδικά για την περίσταση, πήρε ειδική θήκη... Είχε όμως ένα δίλημμα που τον ταλάνιζε όλο αυτό τον καιρό: ποιό από τα 35 μαχαίρια του να πάρει μαζί, ή μάλλον ποιά! Ευτυχώς που έχουν περιορισμό στο βάρος!

Μαζί θα ερχόντουσαν και άλλοι δυό τρελλαμένοι Άγγλοι φίλοι του. Θα παίρνανε και αυτοί όπλα με τα συναφή. Τηλεφωνιόντουσαν με τον αδελφό μου καθημερινά. Απ’όσο έλεγαν κάλυπταν το όριο βάρους μόνο με τα όπλα και τα πυρομαχικά. Κυάλια, rangefinder, μπότες στη χειραποσκευή. Ήθελα να τους δω. Ή θα κυνηγούσαν γυμνοί ή θα ερχόντουσαν ντυμένοι σαν τα κρεμμύδια με όλα τους τα ρούχα. Δεν έχω ξαναδεί άνθρωπο να φοράει πέντε σώβρακα και τρία παντελόνια παραλαγής ερήμου και με έτρωγε η περιέργεια. Θα συναντιόμασταν όλοι στο Ντουμπάϊ και θα συνεχίζαμε μαζί μέχρι το Κίμπερλι. Έτσι έλεγε το άψογο σχέδιο.

Ήρθε η Κυριακή, ήρθε η ώρα να τον πάω στο αεροδρόμιο και του ήρθε κόλπος! Το άψογα οργανωμένο σχέδιο κινδύνευε να γίνει στάχτη εξ’αιτίας στάχτης! Για να επιστημονολογήσω εξ’αιτίας ηφαιστιακής τέφρας! Το ηφαίστειο με το απίστευτο όνομα στην Ισλανδία άρχισε να ξερνάει στάχτη και μαζί τίναξε στον αέρα τα σχέδιά μας! Τα αγγλικά αεροδρόμια έκλεισαν! Έπρεπε να αναβάλει το ταξίδι του επ’αόριστον και την Πέμπτη θα ξεκίναγε το ταξίδι για Αφρική! Το τί κατάρες άκουσα δε λέγεται. Τον έβαλα να κάτσει, του πήρα την πίεση, τον ηρέμησα και πήραμε τηλέφωνο τη Lufthansa. Επιβεβαιώσαμε κράτηση για τη Δευτέρα και καθήσαμε με τα δάχτυλα σταυρωμένα. Ευτυχώς ήρθαν δυό φίλοι το βράδυ και τα ξεσταυρώσαμε, αλλιώς θα πόναγα ακόμα.
Ευτυχώς την Δευτέρα έφυγε κανονικά και δεν έμαθε για την γενική απεργία που ανακοινώθηκε για την Πέμπτη που θα ξεκίναγα και εγώ από το Ελ Βενιζέλος. Για καλό και για κακό εγώ ξανασταύρωσα τα δάχτυλά μου.

«Θα πάω στη ζούγκλα με τον Ταρζάν, τον παιδικό μου φίλο
Θα πάω στη ζούγκλά με τον Ταρζάν, θα πάρω και ένα σκύλο
Κι αν θα μας φάνε τ’άγρια θηρία, θα μας γράψει και η Ιστορία
Πως μας φάγανε τα ζώα....»

Σιγοτραγουδούσα καθώς ετοίμαζα τη βαλίτσα. Τραγουδάκια για αγρίους εμπνευσμένα στη τη λογοκρισία της Χούντας, τώρα έβρισκαν νόημα και γινόντουσαν επίκαιρα. Δεν τα ήξερα καλά και αυτοσχεδίαζα. Τα απαραίτητα τα είχα ξεχωρήσει από καιρό και τα είχα βάλει στην άκρη για να μην ξεχάσω τίποτα. Πέρασαν και από την έγκριση του αδελφού μου πριν στριμωχτούν με τα δικά του στη βαλίτσα μου. Κυάλια, rangefinder, η καινούρια φόρμα παραλλαγής που θα ταίριαζε απόλυτα με τα χρώματα της σαββάνας, αρβύλες, ασπρόρουχα, κάλτσες....Πάνω απ’όλα τα μακριά εσώρουχα, τα fleece, τα πουλόβερ και τα τζάκετ. «Είναι χειμώνας τώρα εκεί. Θα κάνει ψόφο. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι» μου είχε πει ο αδελφός μου. Τι να κάνω, τον άκουσα. Στο κάτω κάτω τα περισσότερα ρούχα ήταν τα δικά του. Πήρα και δώρα για τους οικοδεσπότες που θα μας φιλοξενούσαν στη φάρμα τους όλες αυτές τις μέρες και θα κυνηγούσαμε στη γη τους. Όλα έτοιμα. Αν δε με σταματήσει καμμία απεργία σε δύο μέρες θα περιπλανιέμαι στη Σαββάνα με το όπλο στον ώμο. Δεν κρατιόμουνα!

« Τούμπου τούμπου ζά τούμπου ζίτσου
Στο καζάνι κι η μαμά του Κίτσου
Τούμπου τούμπου ζα τούμπου μάγοι
Θα μας φάνε οι ανθρωποφάγοι
Τούμπου τούμπου και ταμπού
Φάγαν τη γριά ντου ντού....»

Ανέβηκα πάνω στη βαλίτσα για να κλείσει. Πάτησα από’δω, ζούληξα από’κει, την έκλεισα. Δεν την ξανανοίγω για τίποτα! Μου βγήκε η πίστη. Ίδρωσα. Η γυναίκα μου μπήκε στο δωμάτιο χαμογελώντας.

- Έτοιμος; Μιά ώρα είσαι κλεισμένος εδώ μέσα! Ίδρωσες!
- Έτοιμος! Για τα κιλά δεν είμαι σίγουρος. Πρέπει να τη ζυγίσω. Με τα βίας έκλεισε το τέρας.
- Το αντιλιακό το πήρες; Μη σε κάψει ο ήλιος εκεί κάτω!

Δαγκώθηκα. Μου είχε πάρει αντηλιακό με δείκτη προστασίας τριάντα και εγώ το ξέχασα. Δεν είχε νόημα να πω ότι εκεί έιναι χειμώνας και έχω γεμίσει τη βαλίτσα μάλλινα. Ο ήλιος στη Σαββάνα ψήνει. Πρέπει να προσέχω το δέρμα μου!

- Φυσικά και το πήρα! Να πάω στην Αφρική χωρίς αντηλιακό; Είναι δυνατόν; Μέσα στο νεσεσέρ.
- Ωραία. Έλα να φάμε. Το τραπέζι είναι έτοιμο.

Έκανα πως τακτοποιώ τη βαλίτσα και περίμενα να βγει από το δωμάτιο. Χωρίς να χάσω χρόνο ξάπλωσα τη βαλίτσα στο πάτωμα και την άνοιξα. Το μπουκάλι ήταν πάνω από 100ml και δεν μπορούσα να το πάρω πάνω μου στο αεροπλάνο. Έτρεξα στο μπάνιο και πήρα το αντηλιακό από το ντουλαπάκι. Έβγαλα τις σοκολάτες να τις πάρω στη χειραποσκευή. Ευτυχώς δεν υπάρχει περιορισμός ακόμα για τις σοκολάτες! Τώρα για το βάρος, ευτυχώς που οι Emirates επιτρέπουν 8 κιλά! Έσφιξα το καπάκι από το μπουκάλι για σιγουριά, το έχωσα σε μιά γωνία και ξανάρχισα την πάλη. Βιαζόμουνα να την κλείσω πριν ξαναεμφανιστεί. Ίδρωσα ξανά και πήγα για φαγητό.

Τελικά το σταύρωμα των δαχτύλων φαίνεται ότι είναι πολύ αποτελεσματικό. Είχα μόλις φτάσει στο αεροδρόμιο όταν χτύπησε το τηλέφωνό μου. Όλα καλά από Αγγλία. Τα όπλα είχαν φορτωθεί και είχαν κλείσει και τη θέση δίπλα τους για μένα στο Ντουμπάϊ-Γιοχάνεσμπουργκ. Μέχρι εδώ όλα καλά. Να περάσω και εγώ το τσεκ-ιν και φύγαμε! Ξέχασα να ρωτήσω τί θέση βρήκανε, αλλά δεν ανησυχούσα. Πήγαν στο αεροδρόμιο νωρίς. Θα ταξιδέψω άρχοντας, τουλάχιστον από Ντουμπάϊ.

Πλησίασα την χαμογελαστή κοπελιά με την καλοσιδερωμένη στολή όλο αυτοπεποίθηση. Η βαλίτσα μου ήταν 29.7 κιλά και το όριο 30. Δε χρειαζόμουν το «σίδερο». Έδωσα το διαβατήριό μου γεμάτος αυτοπεπίθηση και η κοπέλα τσέκαρε τον υπολογιστή. Το χαμόγελό της πάγωσε και άρχισε να παλεύει με το πληκτρολόγιο. Σήκωσε το βλέμα, φόρεσε το χαμόγελο που είχε μάθει στη σχολή γι’αυτές τις περιπτώσεις και σήκωσε το τηλέφωνο. Φαίνεται δεν είχα σταυρώσει τα δάχτυλά μου αρκετά...

- Συμβαίνει τίποτα; Μήπως θέλετε να σας δώσω το εισητήριό μου;
- Αν είναι εύκολο...

Άνοιξα την μπροστινή θήκη της τσάντας και το έβγαλα παγωμένος. Το ξεδίπλωσα και της το έδωσα. Ποιός τον ακούει! Αν έχει πρόβλημα το εισητήριο την έβαψα! Με έφαγε να το βγάλω τόσους μήνες και εγώ πήγα τελευταία στιγμή. Θα με φάει!
Το κοίταξε λίγη ώρα και έβαλε τον κωδικό στον υπολογιστή.

- Τί συμβαίνει; Δεν με βρίσκει το σύστημα;
- Εσάς σας βρίσκει, το εισητήριο δεν αναγνωρίζει.
- Πώς είναι δυνατόν; Ο αδελφός μου που ταξιδεύει από Αγγλία μου είπε ότι κανόνισε να μου κρατήσουν και θέση δίπλα του.
- Α! Έτσι εξηγείται! Σας έκλεισαν θέση από την Αγγλία γι’αυτό δεν μπορώ εγώ να σας δώσω θέση για Γιοχάνεσμπουργκ! Μισό λεπτό.
Σήκωσε το τηλέφωνο, μίλησε λίγο και με έστειλε στη θέση 36, λίγο πιό πέρα. Σήκωσα το βλέμμα. Μια κυρία ντυμένη με παραδοσιακή φορεσιά μου έκανε νόημα χαμογελώντας ζεστά. Πήρα τη βαλίτσα μου και πλησίασα με την ελπίδα να ξαναφουντώνει μέσα μου.
- Δώστε μου το διαβατήριό σας παρακαλώ.

Της το έδωσα και της ξαναεξήγησα ότι μου έχουν κλείσει θέση από την Αγγλία. Έγνεψε με κατανόηση ότι κατάλαβε, πάλεψε με το σύστημα, πέρασε το αυτοκόλλητο στη βαλίτσα που χάθηκε με τον κυλιόμενο διάδρομο και μου έδωσε δύο κάρτες επιβίβασης.

- Αυτή είναι για το Ντουμπάϊ, και αυτή για το Γιοχάνεσμπουργκ, θέση δίπλα στον αδελφό σας. Θα πρέπει να παραλάβετε τις αποσκευές σας εκεί για να πάτε στην εσωτερική πτήση για Κίμπερλι. Ίσως περάσετε και από τελωνείο. Καλό ταξίδι.
- Ευχαριστώ!
Το κόλπο με τα δάχτυλα είναι αλάνθαστο! Απομακρύνθηκα λίγο και ακούμπησα σε ένα πάγκο να βάλω το εισητήριο στην τσάντα. Κοίταξα τις κάρτες επιβίβασης. Αθήνα-Ντουμπάϊ θέση 17Κ. Μπροστά και παράθυρο. Άρχοντας!


Ντουμπάϊ-Γιοχάνεσμπουργκ θέση 45Η! Η 46 είναι που κρέμεσαι από την ουρά... ή μήπως η 45;



Για να πάρω τον αδελφό μου να μάθω...

- Έλα! Όλα εντάξει τελικά. Με έσκισες με την κράτηση! Παραλίγο να μην έρθω. Καλά θα σου τα πω από κοντά. Δε μου λες, η 45 που έκλεισες που είναι; .... Δίπλα σου, το ξέρω, αλλά μέσα στο αεροπλάνο, ή θα κρατιόμαστε από την ουρά; ...... Το ξέρω ότι είναι μεγάλα, αλλά και αυτά έχουν ουρά! Δεν πειράζει, τουλάχιστον θα είμαστε μαζί. Τα λέμε στο Ντουμπάΐ. Άρχοντα!

Αφρική! Σου’ρχομαι!!!!

Οι πρωτες δοκιμες με το 'τελευταιο μου τουφεκι'!!

Δεν εβλεπα την ωρα να βγω στο χωραφι απο την στιγμη που επιασα το οπλο στα χερια μου. Οι γραμμες του, το βαρος του, η ευκολια που ειχε οταν το εβαζα στον ωμο, ολα του τα χαρακτηριστικα ειχαν μια ελξη που δεν με αφηνε να ησυχασω.

Η πρωτη μερα περασε με ρυθμισεις της διοπτρας, επωμισεις και φωτογραφιες. Ο καιρος δεν βοηθουσε ετσι κι'αλλιως αλλα ηξερα οτι την επομενη θα ανοιγε, δινοντας μου την ευκαιρια να δοκιμασω το οπλο.

Πραγματικα, η επομενη μερα ηταν ηλιολουστη, ησυχη και ζεστη, οπως περιμενει κανεις το καλοκαιρι. Εκανα κατι δουλειες που ειχα, εβγαλα τα σκυλια βολτα και, οταν επεσε λιγο ο ηλιος, φορτωσα στοχους και συμπραγκαλα στο αμαξι και εφυγα για το χωραφι. Φτανοντας εκει, ειδα τον φιλο μου τον αγροτη, συζητησαμε για μερικα λεπτα και του εδειξα το τουφεκι και μετα εφυγε αφηνοντας με να στησω το ιδιωτικο μου σκοπευτηριο.

Βρηκαι εναν οχτο που θα σταματουσε τις σφαιρες, μετρησα 100 μετρα, εστησα το στοχο και εβαλα το τουφεκι στους αμμοσακκους. Ημουν ετοιμος!!

Ο στοχος ειναι το ασπρο τετραγωνο που φαινεται στο βαθος Εβαλα μια σφαιρα στη θαλαμη, εκλεισα το ουραιο, και βολευτηκα πισω απο το κοντακι. Η αισθηση του οπλου ηταν ευχαριστη, το κρατημα του ανετο και ευκολα το ματι μου ευρισκε το στοχο μεσ'απο την διοπτρα. Μαλακα, πιεσα την σκανδαλη και εστειλα την πρωτη σφαιρα στον προορισμο της.

Η ανακρουση του οπλου μου εκανε ιδιαιτερη αισθηση. Ολοι μου λεγαν οτι το .308 'κλωτσαει βιαια', 'θα στειλει την καννη προς τα επανω' και διαφορα τετοια. Και, εδω που τα λεμε, αυτο περιμενα και εγω, μιας και η σφαιρα των 11 γραμμαριων ειναι βαρια. Αλλα, αυτο που ενοιωσα ηταν διαφορετικο απ'αυτο που περιμενα: ναι μεν το οπλο ανεκρουσε με ταχυτητα αλλα η δυναμη της ανακρουσης ηταν λιγοτερη απο αυτη που μου δινει το 6.5x55, και καταφερα να δω την σφαιρα να κρουει τον στοχο, που σημαινει οτι το οπλο δεν 'ανεβηκε' με την ανακρουση, αλλα ηρθε γλυστρωντας στον αμμοσακκο προς τα πισω.

Η πρωτη σφαιρα ηταν στο χαρτι, που μου επετρεπε να κανω ρυθμισεις στην διοπτρα για να την φερω στο 'μηδεν'. Τρεις-τεσσερις βολες αργοτερα ημουν εκει που ηθελα, και ετσι, μιας και η καννη ειναι καινουρια, το εβγαλα απο την θεση του, το εβαλα στον παγκο που ειχα φερει μαζι μου μαζι με ολα τα καθαριστικα και καθαρισα την καννη με προσοχη. Οι αποψεις περι 'στρωσιματος' της καννης ειναι διχασμενες, πολλοι επιμενουν οτι πρεπει να καθαριζεις την καννη για καθε βολη μεχρι τις 10 πρωτες βολες, αλλα εγω ακολουθουσα πιο 'χαλαρα' πρωτοκολα που επιτρεπουν 3-4 βολες πριν χρειαστει καθαρισμο.

Μιας και την καθαρισα και κρυωσε απο τις πρωτες βολες, συναρμολογησα το οπλο παλι, και το εβαλα στην θεση του στους αμμοσακκους. Ειχα αλλαξει και τον στοχο για να εχω ενα φρεσκο, και εριξα την πρωτη βολη. Η σφαιρα πηγε ενα εκατοστο πανω απο εκει που τουφεκουσα, πραγμα αναμενομενο απο καθαρη, λαδωμενη καννη. Εριξα αλλες 5 σφαιρες, και το γκρουπ που σχηματιστηκε ηταν ακρως ενθαρυντικο!

Αφησα την καννη να κρυωσει και πηγα στον στοχο να το δω απο κοντα: Μες τη χαρα, γυρισα στο αμαξι και αποφασισα να το κανω γκρουπ 10 σφαιρων (11 αν μετρησουμε και την πρωτη που πηγε λιγο ψηλοτερα) για να δοκιμασω την καννη στο επακρο. Αφου βεβαιωθηκα οτι η κανη ειχε πλεον κρυωσει, βολευτηκα πισω απο το κοντακι και, σχετικα γρηγορα, εριξα αλλες πεντε σφαιρες. Μετα απο καθε βολη, το χαμογελο μου γινοταν ολο και πιο πλατυ!! Στο τελος της συνεδριας, πηγα παλι στο στοχο. Το γκρουπ ηταν υπεροχο!!

Δεκα σφαιρες σε μια περιοχη που την καλυπτει ενα ευρω! Και ολα αυτα με σφαιρες του εμποριο, της σειρας, οχι τιποτα το ιδιαιτερο (GECO, 170gn, Target).

Αποφασισα οτι χαραμιζω το χρονο μου απ'εδω και εμπρος, και ετσι, γυρνωντας στο αμαξι, μαζεψα τα πραγματα και τα φορτωσα στο πορτ-μπαγκαζ, πηρα και τον στοχο και γυρισα στο σπιτι. Η επομενη δουλεια μου ειναι τωρα να κανω το κοντακι αδιαβροχο με 10 χερια βερνικι εξωτερικου χωρου. Πριν το βγαλω απο το οπλο, πηρα αλλη μια φωτογραφια το οπλο για να εχω να το βλεπω.

Τωρα, το κοντακι στεγνωνει με το τριτο χερι βερνικι και εγω ετοιμαζομαι για τις καλοκαιρινες διακοπες. Φευγω το Σαββατο για 20 μερες, οποτε θα τα ξαναπουμε οταν γυρισω, στις αρχες του Σεπτεμβρη, με περισσοτερες περιπετειες, ισως και απο το ψαρεμα!! Καλο Καλοκαιρι!!

Το τελευταιο μου τουφεκι...

Χρονια τωρα εβλεπα τους φιλους μου να αγωνιζονται σε σκοπευτικους διαγωνισμους, και τους ζηλευα...Οποτε μου λεγαν να παω, δεν μπορουσα γιατι δουλευα και, οταν δεν δουλευα, δεν ειχα το οπλο για να παω. Οι περισσοτεροι διαγωνιζοντουσαν με τουφεκια σε διαμετρημμα .308, το οποιο, οντας στρατιωτικο διαμμετρημα, εχει πληθωρα φτηνων πυρομαχικων και ειναι ισως το πιο ακριβες διαμμετρημα που μπορει να εχει κανεις. Ειχα σκυλιασει...

Αλλα, μιας και εχω ηδη 14 τουφεκια, δεν μπορουσα να δικαιολογησω ακομα ενα...ή μηπως μπορουσα??? Ο οπλουργος μου, μου αλλαξε την γνωμη. Εξελιξε μια ιδιαιτερη 'μορφη' του .308, και με επεισε οτι πρεπει να παρω και εγω ενα...Μου μπηκαν ψυλλοι στον κορφο μου, και, μια μερα το αποφασισα οτι χρειαζομαι ενα .308! Η πρωτη μου δουλεια ηταν να βρω ενα τουφεκι που θα μπορουσα να το μετατρεψω σε αυτο το διαμμετρημα. Εψαχνα τα μαγαζια και το διαδικτυο, μεχρι που, τον Μαρτη που μας περασε βρηκα ενα Tikka M590 αριστεροχειρο, ηδη σε .308.


Το τουφεκι αυτο ηταν ταλαιπωρημενο και το μονο που αξιζε απο αυτο ηταν το action (δηλ. το ουραιο, η σκανδαλη, και το κουβουκλιο που τα περικλειει).

Η καννη ειχε ηδη αγοραστει απο την Border Barrells, μια σκωτζεζικη εταιρια διεθνους φημης. Ηταν η ειδικη εκδοση 5R, σε διαμμετρημμα .307. Αυτο επιτρεπει αυξημενη ακριβεια αλλα και ταχυτητα που σημαινει οτι το οπλο μπορει να εχει κοντη καννη και, παρ'ολα αυτα να διατηρει ακριβεια στις βολες μεχρι τα 1200 μετρα.

Για κοντακι, ειχα εδω και χρονια ενα Richard's Microfit Apache το οποιο ηταν ηδη ετοιμο για αυτο το τουφεκι. Το ειχα παρει πολυ φτηνα, βρισκοντας το στις ακυρωμενες παραγγελιες, και το ειχα παρει τοτε με το σκεπτικο οτι μπορει καποια μερα να το χρειαστω! Αυτη η μερα ειχε φτασει!

Το πηγα μαζι με το τουφεκι στον οπλουργο μου, ο οποιος εγκατεστησε αλουμινιενες κολωνες και μπλοκ ανακρουσης στο καινουριο κοντακι, και τα εκανε bedding ουτως ωστε να ειναι το ολο συνολο πολυ ευσταθες και ανεπηρεαστο απο τις καιρικες συνθηκες.


Ειχα επισης αγορασει μια τρομερη διοπτρα για το οπλο αυτο, μια Zeiss Victory FL, 4-16x50T*, και βασεις Tikka Optilock ειδικες για το τουφεκι.

Προχθες ολες οι διαδικασιες ειχαν τελειωσει και το οπλο ηταν ετοιμο για παραδοση! Πηγα και το πηρα, εφαρμοσα την διοπτρα και τωρα ειμαι ετοιμος για δοκιμες! Μιας και το οπλο ειναι κυνηγετικο αλλα και σκοπευτικο, ειναι ετοιμο να δεχθει σιγαστηρα, και φοραει τον ιδιο με αυτον που φοραει το οπλο που εχω για την Αφρικη, το 7mm Mauser.


Τωρα ειμαι ετοιμος για δοκιμες! Περιμενω να πεσει λιγο ο ηλιος και φευγω για το χωραφι! Εεεεε ρε γλεντια!!!

Φασσες 2012: Το πανηγυρι αρχιζει!

Τεταρτη μεσημερι. Οτι εχω γυρισει απο το γυμναστηριο, και πηγαινα το σκυλο για ενα τσεκ-απ στον κτηνιατρο. Η μερα ζεστη, ηλιολουστη, οπως ηταν και τις προηγουμενες 3-4 μερες, ειχε βαλει ολους τους αγροτες στην ενταση, μιας και η κακοκαιρια των προηγουμενων 2 μηνων ειχαν αναβαλει πολλες εργασιες που τους περιμεναν. Δεξια και αριστερα μου στη διαδρομη για την πολη που ηταν ο κτηνιατρος, χωραφια ειτε φρεσκοκουρεμενο γρασιδι, ειτε ωριμο κριθαρι που περιμενε τον θερο.

Χαζευα το θεαμα, η εξοχη παντα με μαγευει και δεν κουραζομαι να κοιταω τα ομορφα τοπια με τα διαφορα χρωματα του καλοκαιριου. Οταν, εφτασα κοντα σε ενα χωραφι που εχω περασει πολλες ομορφες στιγμες κυνηγωντας φασσες (την τελευταια φορα με τον πατερα μου, σχεδον ενα χρονο πριν)...και ειδα την κομπινα να το θεριζει!!!

Δεν εχασα χρονο, πηρα το τηλεφωνο απο την τσεπη και βρηκα τον αριθμο που ηθελα.

'Ρομπερτο!!!!'
'Μπιριγκογκο! Τι κανεις φιλε μου? εχουμε καιρο να τα πουμε!'
'Τωρα περναγα μπροστα απο το χωραφι σου και ειδα οτι το θεριζεται! Ειμαι μες τη χαρα!'
Γελασε στο τηλεφωνο!
'Καταλαβα! πανε τα περιστερια! Πηγαινε οποτε θες, θα τελειωσουμε σημερα το απογευμα με το θερο και μετα θα παρουμε το αχυρο. Και εκει να ειμαστε μην κανεις πισω, ελα και στησε!'
'Αμα εχει κοσμο το χωραφι δεν εχει κυνηγι. Θα περασω αυριο το πρωι, και αν εχετε τελειωσει καλως, αλλιως την Παρασκευη.'
'Οποτε θες, πηγαινε και κατσε οση ωρα θες!'
'Καλως! θα σε παρω να σου πω!'
'Τα λεμε!'
και εκλεισε το τηλεφωνο. Ειδα με την φαντασια μου το γελαστο του προσωπο, ενας ανθρωπος προσχαρος και γενναιοδωρος, καλος φιλος εδω και χρονια.

Τελειωσα με τις δουλειες μου, ο σκυλος πηρε το 'ΟΚ' απο την ομορφη κτηνιατρο που τον περιποιειται απο τοτε που ηταν κουταβι, και μες τη χαρα γυρισα στο σπιτι. Πρωτη μου δουλεια να παω στο γκαραζ, να δω τι προμηθειες εχω. 5 κουτια φυσσιγια Rio νο.6, 30γρμ ειναι ολα και ολα που ειχα για το 12αρι...
'Χμ...'σκεφτηκα, 'πρεπει να κανω προμηθειες...Δεν πειραζει, αμα μου κατσει να ριξω 5 κουτια καλη μερα θα ειναι, ευκαιρια να τα χαλασω κιολας...' Ουτε θυμομουν ποσα χρονια τα ειχα, περισυ δεν πηγε καλα η χρονια και δεν ειχα αγορασει φυσσιγγια και εριξα και καμποσα με το 20αρακι μου οποτε το ειχα παραμελησει το 12αρι.
Κατεβασα τους στρατιωτικους σακους γεματους με ομοιωματα, διχτυα, και στυλους, βρηκα και το σκαμνι που εχω για αυτο το κυνηγι και τα εβαλα ολα σε μια γωνια. Ημουν ετοιμος!

Την επομενη μερα ειχα να κανω κατι δουλειες το πρωι, οποτε με πηρε μεσημερι μεχρι να ευκαιρεσω να ετοιμαστω. Η μερα ηλιολουστη και παλι, με λιγα συννεφα να σπανε την ανταυγεια, με ενα γλυκο αερακι που χρειαζεται για να κινει τα περιστερια, ο,τι πρεπει!!

Μες τη χαρα, πηρα το οπλο απο τον οπλοβαστο (το ημιαυτοματο Beretta AL391 Ulrika, με 3 αστρα τσοκ), φορτωσα τα συμπραγκαλα στο αμαξι και 5 λεπτα αργοτερα ημουν στο χωραφι. Η θεα που ειδα μου ανοιξε την καρδια
Γεματος ο τοπος μπαλες αχυρο και αναμεσα τους ξεσηκωθηκαν καμια 100στη φασσες! (φαινονται στην φωτογραφια σαν μικρα σημαδια στον ουρανο στο βαθος). Εκανα μια βολτα στο χωραφι να τις σηκωσω ολες και να δω που πετανε για να στησω την φυλαχτρα μου αναλογα. Δυο λεπτα αργοτερα ειχα καταλαβει τον τροπο που κινοντουσαν και πηγα κοντα στο φραχτη.

Αδειασα τα πραγματα απο το αμαξι, και το αφησα καμια 500αρια μετρα μακρια. Γυρισα στον τοπο και, γρηγορα-γρηγορα εστησα την φυλαχτρα και απλωσα τα ομοιωματα. Γεμισα το οπλο και καθησα στο σκαμνι, το προσωπο μου να σκιαζεται απο το καπελο που φορουσα, τα ρουχα μου καμουφλαζ να μην φαινομαι, ολα ετοιμα.

Δεν περασαν 3 λεπτα και 8 φασσες φανηκαν στο βαθος να ερχονται γραμμη προς εμενα. Τις περιμενα να πλησιασουν και, οταν ηταν σε αποσταση βολης, σηκωθηκα και αδειασα την καραμπινα....χωρις να αγγιξω ουτε ενα φτερακι! Γρηγορα ξαναγεμισα και επανελαβα την ιδια διαδικασια στο δευτερο γκρουπ που ερχοταν απο μακρια. Τιποτα! Μηδεν! 6 φυσσιγγια και δεν ειχα παρει τιποτα!

Δεν απογοητευτηκα. Καθε φορα, την πρωτη μερα το ιδιο συμβαινει: ολο το χειμωνα βαραω με το τουφεκι και παρνει λιγο εξασκηση μεχρι να συνηθισω τον τροπο σκοπευσης με το λειοκανο. Καθε τετοια εποχη παντρευεται ο 'μπαμπακος' και τον τιμω αναλογως!!! Ουρα, σωμα, μυτη, Μπαμ! αλλα μην σταματας την κινηση, ελεγα μεσα μου, με τα ματια μου καρφωμενα στον ουρανο, περιμενοντας το επομενο πουλι. Δεν περασε πολυ ωρα οταν μια μοναχικη φασσα ηρθε απο τα αριστερα και εδωσε ολα τα σημεια οτι ερχεται να προσγειωθει. Την περιμενα μεχρι να ερθει κοντα, και της εριξα, βλεποντας την να 'σακουλιαζεται' στον αερα και να πεφτει κατρακυλωντας στο χωμα. Περιμενα ενα δυο λεπτα ακομα και, οταν δεν ειδα αλλα πουλια να ερχονται, βγηκα απο το γιατακι, τακτοποιησα τα ομοιωματα καπως και εβαλα το πουλι στο ειδικο στηριγμα που το εκανε να φαινεται πως αιωρειται πανω απο τα ομοιωματα, ετσι ωστε να φερει και αλλα πουλια.

Γυρισα στη φυλαχτρα και περιμενα. Δεν περασε πολυ ωρα οταν περασαν αλλα δυο πουλια και καταφερα το ενα. Ειχα αρχισει να συνηθιζω το οπλο και παλι, και η σκοπευση μου βελτιωνοταν με καθε τουφεκια. Σε αλλη μια ωρα ειχα ριξει 30-40 φυσσιγγια, αστοχωντας αλλα παιρνοντας και μερικα πουλια που και που, πολλα στην τριτη τουφεκια. Τα εβαζα στο συνολο των ομοιωματων, για να φαινονται πολλα και να φερνουν τις φασσες απο μακρια.




Ο αερας ειχε αλλαξει και ετσι αναδιεταξα το σχεδιο των ομοιωματων, προσπαθωντας να το κανω ιδανικο για την προσελκυση των πουλιων. Η διαταξη μου φαινοταν να δουλευει, μιας και η ροη των πουλιων ηταν συνεχης και μου επετρεπε τουφεκιες που ηταν ιδιαιτερα διασκεδαστικες, αλλες δυσκολες, αλλες ευκολες. Δεν με ενοιαζε...Ημουν στην αγαπημενη μου εξοχη, την πρωτη μερα στις φασσες, τα πουλια ηταν πολυπληθη και ερχοντουσαν με συχνοτητα που μου επετρεπε καλα διαλλειματα αλλα φορες-φορες αναβαν και την καννη απο τις τουφεκιες.



Μιαμιση ωρα αργοτερα ειχα βαρεσει 3 κουτια φυσσιγγια και μου μεναν αλλα δυο...'Φτανει...' ειπα μεσα μου, 'μεχρι να μαζεψω και να καθαρισω, θα παει η ωρα για φαΐ...'. Αδειασα το οπλο, το εβαλα στην θηκη του,μαζεψα μερικους καλυκες που μου ειχαν ξεφυγει απο νωριτερα και βγηκα απο την φυλαχτρα να μαζεψω τα ομοιωματα και τα πουλια. Ειχα στο νου μου ποσα ειχα βαρεσει, αλλα καμια φορα ξεχνιεμαι, και ετσι εψαξα το χωραφι λεπτομερως για να μην ξεχασω κανενα. Η υποψια μου επιβεβαιωθηκε! Πρωτη μερα στις φασσες και πηρα Αριστα: 20!!!


Εμασα τα ομοιωματα, τακτοποιησα την φυλαχτρα και τα διχτυα και αρχισα να τις ξεπουπουλιζω. Μιση ωρα αργοτερα ημουν ετοιμος, πηρα το αμαξι, φορτωσα τα πραγματα και, με το χαμογελο στα χειλη, ξεκινησα για το σπιτι...Τωρα, πραγματικα, εφτασε το καλοκαιρι!

N. Ζηλανδια 'Σαν καρυδες που πεφτουν στην αμμο..Pt2'

Iκανοποιημενοι οτι τα οπλα εριχναν εκει που τα θελαμε, και αφου ριξαμε και μια ματια πισω απο την πλαγια που ηταν το πεδιο βολης για κανενα γουρουνι, μαζεψαμε τα πραγματα και πηγαμε στο αυτοκινητο.
'Ειναι δυο ωρες μακρια ο κυνηγοτοπος για τα wallabies, στα βοριοανατολικα απο εδω που ειμαστε τωρα. Εχω παρει αδεια απο τον αγροτη και μας περιμενει πως και πως...', μου εξηγησε η Μαριαν

'Μες τη χαρα ειμαι! Για μενα ολα αυτα ειναι καινουρια, μην ξεχνας, και, ο,τι και να κανουμε ειναι ευχαριστηση μου να παιρνω μερος. Ακομα και παρατηρητης να ειμαι, την ιδια χαρα θα εχω' της απαντησα. 'Δεν μου ειπες, πως σου φαινεται το οπλο??' αναφερομενος στο 6.5x55.

'Με εβαλες σε σκεψεις....' μου απαντησε, 'ιδιαιτερα με το σιγαστηρα και την ευθυβολια του. Να δουμε τι κανει και στα θηραματα και θα αποφασισω τοτε...'

Παρ'ολο το νεαρο της ηλικιας της, η Μαριαν ειναι ιδιαιτερη κοπελα. Πρωταθλητρια του τριαθλου, αξιωματικος στο στρατο και διδακτορικη φοιτητρια στην Γυμναστικη Ακαδημια, ηξερα οτι το μυαλο της δουλευει και δεν ειναι οσο παρορμητικη οσο αρχικα φαινεται. Δεν την ρωτησα παραπανω, την αφησα να σκεφτει μονη της τι θα κανει.

Ειμασταν ηδη στο αυτοκινητο, με τον Σεμ να οδηγαει, και περνουσαμε τα διαφορα μικρα χωρια και κωμοπολεις που ηταν στον μονο Εθνικο δρομο που εχει το Νοτιο Νησι της Ν. Ζηλανδιας. Περιεργα ονοματα, που, η προσπαθεια μου να τα προφερω εφερνε γελιο στα παιδια μες το αυτοκινητο και διασκεδαζαμε με ιστοριες κυνηγετικες, περιπετειες που ειχαμε περασει και εμπειριες στα βουνα και τα κυνηγια. Ηταν χαρα μου να ειμαι με τα παιδια αυτα, και, παρ'ολο που ημουν 20 χρονια μεγαλυτερος τους, ξεχαστηκα, ενοιωσα και εγω οτι ημουν τοσο νεος οσο και αυτοι...Ποσο λαθος ημουν!

Δυομιση ωρες μετα την αναχωρηση μας απο το πεδιο βολης, σταματησαμε μπροστα σε μια πυλη, διπλα σε δυο λοφους, με την πυλη να κλεινει ενα φραχτη που οδηγουσε σε μια χαραδρα μπροστα μας. Ο Σεμ εκλεισε την μηχανη.

'Φτασαμε', ειπε η Μαριαν, 'θα περασουμε την πυλη και θα κυνηγησουμε τους λοφους που ειναι δεξια και αριστερα. Δεν μπορεις να το δεις απο εδω, αλλα αυτη η χαραδρα ειναι γεματη gorse (ενας θαμνος με κιτρινα λουλουδια, γεματος αγκαθια, που τον εφεραν οι Σκωτσεζοι αποικοι οταν εφτασαν στην Ν. Ζηλανδια και που εχει κατακλεισει τον τοπο!), και συνηθως εδω ειναι που κρυβονται τα wallabies το πρωι. Βγαινουν απο το γιατακι τους το βραδυ και βοσκουν γρασιδι. Καθε ενα wallabie καταναλωνει οσο γρασιδι οσο ενα προβατο, και οι αγροτες τα μισουν. Οτι δουμε το τουφεκαμε'.

Οντας βραδυ, το ηξερα οτι θα κυνηγουσαμε με φακο. Περιμενα κατι αναλογο με το κυνηγι του κουνελιου που κανουμε στην Αγγλια, αλλα ρωτησα για να βεβαιωθω.

'Δηλαδη θα προχωραμε στο λοφο και θα κανουμε το φως δεξια αριστερα μεχρι να δουμε το ματι τους να γυαλιζει??', ρωτησα.

'Οχι', μου απαντησε ο Σεμ, 'θα προχωραμε στο μονοπατι στο σκοταδι. Τα wallabies εχουν οξειες αισθησεις και, αν δουν το φως θα κρυφτουν και δεν θα κανουμε τιποτα. Οπως προχωραμε αυτα θα κινουνται στις πλαγιες, και θα τα ακουσουμε'.

'Γιατι, φωναζουν μεταξυ τους? εχουν καποιο καλεσμα??' ρωτησα παραξενεμενος αλλα και ενθουσιασμενος για τον καινουριο τροπο κυνηγιου που θα εκανα.

'Οχι. Θα ακουσουμε τα βηματα τους οπως προσπαθουν να απομακρυνθουν. Θα δεις, ειναι σαν να πεφτουν καρυδες στην αμμο...' μου απαντησε η Μαριαν. 'Οταν θα ακουσουμε τον ηχο, τοτε βαζουμε το φως να τα δουμε. Αυτα, μολις ριξεις το φως επανω τους, σταματουν για κανα-δυο στιγμες και τοτε πρεπει να τα τουφεκισεις'.

'ΟΚ!!' της απαντησα, 'ο μονος τροπος για να το καταλαβω ειναι να το κανουμε!! Παμε!'

Βγηκαμε απο το αυτοκινητο, και πηραμε τα πραγματα. 'Παρε εσυ το 6.5x55, θα παρω εγω το δικο μου το .22-250 και ο Σεμ το Mini-14', μου ειπε η Μαριαν. Ενθουσιαστηκα ακομα παραπανω!!

'Ενταξει', της απαντησα, 'αλλα, θα ριχνουμε εναλλαξ. Μια βολη ο καθενας και μετα ειναι η σειρα του επομενου, δεν θα ειμαι εγω ο 'ιδιαιτερος'...!!'

'Παμε και βλεπουμε', μου χαμογελασε η Μαριαν. 'Εμεις ημασταν εδω την προηγουμενη εβδομαδα και πηραμε πεντε, και θα ξαναρθουμε ξανα και ξανα. Εσυ, δεν ξερω αν θα εχουμε την ευκαιρια να ξαναρθεις...'.

Πηρα το οπλο και καμια 30αρια σφαιρες, η Μαριαν ειχε το δικο της και το φακο, ενω ο Σεμ εβαλε στην πλατη ενα τεραστιο αδειο σακο και πηρε στο χερι το δικο του τουφεκι. 'Ειναι για να βαλουμε μεσα τα κομματια που θα κουβαλησουμε πισω. Παιρνουμε τα ποδια και τις πλατες, το υπολοιπο το αφηνουμε στο λοφο.'

Ξεκινησαμε μεσα στο σκοταδι....

Το wallabie ειναι ενα μαρσιποφορο σαν μικρο καγκουρω. Ενω τα καγκουρω γινονται μεχρι 200 κιλα, το wallabie δεν ξεπερναει τα 20. Εχει μεγαλα αυτια, σαν λαγος, και παρομοια μουσουδα. Ειναι γκριζο στο χρωμα, σαν κουνελι και η γουνα του ειναι πολυ μαλακη, σαν χνουδι. Τα μεγαλα του πισω ποδια ειναι ο κυριως 'μηχανισμος' προωθησης του, ενω τα μπροστινα του ποδια ειναι σαν 'χερια' σχεδον, που τα χρησιμοποιει για να βοσκαει.

Δεν ειχαμε κανει 150 μετρα μες τη χαραδρα, οταν απο τα αριστερα μας ακουστηκε ενας περιεργος ηχος...Ντουπ, ντουπ, ντουπ, ντουπ...σαν καρυδες που πεφτουν στην αμμο!!!
 Ψιθυρισα στην Μαριαν: 'Αυτα ειναι??'
'Ναι! αλλα ειναι πολυ πυκνα εδω, δεν εχει νοημα να βαλουμε το φως, δεν θα τα δουμε καθολου. Παμε λιγο παραπανω, που ανοιγει ο τοπος, θα ειναι στα λιβαδια τωρα και θα εχουμε καλυτερες πιθανοτητες επιτυχιας εκει, θα δεις!', μου απαντησε με χαρα. Ειχα καταλαβει οτι η εξαψη του κυνηγιου μας ειχε επηρρεασει ολους.

Γεμισα το γεμιστηρα του οπλου με 4 σφαιρες και περασα μια στην θαλαμη, βαζοντας ταυτοχρονα την ασφαλεια. Η νυχτα ηταν σκοτεινη, χωρις φεγγαρι, αλλα ενα αχνο φως απο τ'αστερια φωτιζε το μονοπατι και περιεγραφε τους λοφους και το τοπιο μπροστα μας. Αρχισαμε να ανηφοριζουμε, και τοτε καταλαβα οτι ημουν πραγματικα 20 χρονια μεγαλυτερος απο την παρεα μου...! Αγκομαχωντας, καταφερα να μεινω κοντα τους, μεχρι που φτασαμε σε ενα υψιπεδο, που ανοιγε ενα λιβαδι με γρασιδι, κοντοκομμενο απο την συνεχη βοσκη των προβατων. Η θερμοκρασια ευχαριστη, το εδαφος στεγνο, περπατουσαμε ευκολα πανω στο γρασιδι, λες και ημασταν σε γηπεδο.

Η Μαριαν εβαλε το φακο και εκανε ενα γρηγορο περασμα, μπας και δουμε τιποτα. Καταφερα και ειδα λιγο περισσοτερο το τοπιο, απ'οτι μου επετρεπαν τα ματια μου στο σκοταδι. Θαμνοι gorse διασπαρτοι εδω και εκει μες το γρασιδι, μερικα προβατα μερινο σκορπια στην πλαγια και η καμπυλη του λοφου να πεφτει χαμηλα καπου 300 μετρα στα δεξια μας. Κινηθηκαμε στο υψιπεδο, προς μια συσταδα θαμνων, οταν ακουστηκε παλι ο χαρακτηριστικος ηχος των βηματων των wallabies. Η Μαριαν μου εκανε νοημα να ετοιμαστω και εβαλε το φακο. Και εκει, μπροστα μας, καπου 100 μετρα μακρια, φανηκε το περιεργο σχημα ενος wallabie που προσπαθουσε να απομακρυνθει απο εμας. Εβαλα το οπλο στον ωμο και το βρηκα μες απο την διοπτρα.

Μια στιγμη αργοτερα, σταματησε και γυρισε να μας κοιταξει. Ισως γιατι το οπλο ηταν καινουριο στα χερια μου, ισως γιατι η εξαψη και ο ενθουσιασμος με εκαναν να πιασω το οπλο λιγο πιο δυνατα απ'οτι επρεπε, δεν ξερω τι εφταιγε, αλλα στην τουφεκια, το ζωο εφυγε χωρις να του εχω πηραξει τριχα....Γαμωτο!

'Αστοχησα...' ειπα στην Μαριαν και τον Σεμ. 'Πρεπει να ηταν μακρυτερα απ'οτι υπολογισα, ή εκανα βλακεια στην τουφεκια', ειπα απολογητικα...

'Δεν πειραζει, δεν πρεπει να εχει παει μακρια, ετσι κι'αλλιως εχει πολλα εδω, θα δουμε και αλλα', μου απαντησε, και προχωρησαμε λιγο παρακατω. Δεν περασαν 3 λεπτα, ο χαρακτηριστικος ηχος ξανακουστηκε.

Η Μαριαν εβαλε το φακο, και βρηκε το wallabie που τωρα στεκοταν μπροστα σε ενα θαμνο, μισογυρισμενο μακρια απο εμας, προσπαθωντας να εντοπισει τι ειναι πισω απο το φως. 140gn  σφαιρα ειναι πισω απο το φως, και αυτη τη φορα δεν εκανα λαθος. Η βολη μου το βρηκε καταστηθα, αφηνοντας το στον τοπο! Γυρισα χαμογελωντας προς τα παιδια, που και αυτα τωρα χαμογελουσαν μαζι μου!

'Το πρωτο σου! Παμε να το δουμε!'

Προχωρησαμε ως εκει που ειχε πεσει και ειδα απο κοντα το πρωτο μου wallabie. Ηταν ενα μεσου μεγεθους αρσενικο.

'Κατσε να σε παρουμε καμια φωτογραφια, δεν θα σε πιστευουν οτι τα κυνηγησες!', με πειραξε η Μαριαν
'Μην το γελας!' της απαντησα, 'δεν θα ξερουν τι ειναι αυτο το wallabie, και, ουτως ή αλλως θελω και μερικες για να εχω για το κυνηγετικο μου ημερολογιο, να θυμαμαι τι ειδη ζωων εχω κυνηγησει!'

Αφου τελειωσαμε με τις φωτογραφιες, ο Σεμ εβγαλε την τσαντα απο τον ωμο του και με ενα μαχαιρι της κακης συμφορας, αρχισε να εξαρθρωνει τα πισω ποδια και να παιρνει τις πλατες απο το ζωο, βαζοντας τα στην τσαντα. Αφου τελειωσαμε, βαλαμε το υπολοιπο κουφαρι μεσα σε ενα θαμνο και συνεχισαμε την πορεια.

Ο αγροτης ειχε αρκετα προβατα μες την πλαγια, τα οποια τα συγκρατουσε με ενα ηλεκτροφορο φραχτη. Προχωρησαμε παραλληλα με τον φραχτη, κοιταζοντας προς τα αριστερα μας, οπου ανοιγοταν μια μεγαλη πλαγια με γρασιδι. Ο Σεμ εντοπισε ενα wallabie καπου 200 μετρα μακρια και καταφερε μια εντυπωσιακη τουφεκια στο κεφαλι, σε ενα μεγαλοσωμο αρσενικο wallabie.



Επαναλαβαμε την ιδια διαδικασια με το κρεας και συνεχισαμε την πορεια μας παραλληλα με τον φραχτη. Εγω και η Μαριαν ειμασταν λιγο πιο μπροστα, σκαναρωντας την πλαγια με το φακο, οταν ακουσαμε μια στριγγλια πισω μας και ενα γδουπο. Γυρισαμε ξαφνιασμενοι, μονο για να δουμε τον Σεμ να κυλιεται στο γρασιδι, κρατωντας το χερι του. Καθως προχωρουσε, του ηρθε να δοκιμασει αν ο φραχτης ειναι πραγματικα ηλεκτροφορος και τον ακουμπησε με το χερι του, μονο και μονο για να παραλαβει ενα ηλεκτροσοκ που τον εστειλε στο χωμα. Πεθαναμε στα γελια με τις γκριματσες του, και, αφου τον βοηθησαμε να σηκωθει, συνεχισαμε τωρα, με πορεια προς το αυτοκινητο, εχοντας διαγραψει ενα ευρυ κυκλο στα λιβαδια. Η Μαριαν εβαζε το φακο εδω και εκει, αλλα η τεχνικη της ηταν ανοργανωτη και βιαστικη. 'Δωσε μου λιγο το φακο', της ειπα. Με αργες, μεθοδικες κινησεις, εψαξα το μερος που ειχε ηδη φωτισει. 'Κρατα λιγο το φακο σε παρακαλω, σ'εκεινο το θαμνο που φωτιζω τωρα...' της ειπα.

Εβαλα το οπλο στον ωμο, βρηκα το ματι του ζωου που μας κοιταζε πισω απο ενα θαμνακι και εριξα. 'Το ειδες?', την ρωτησα.
'Οχι, που ηταν?', μου απαντησε προβληματισμενη
'Μες το θαμνο που μολις ειχες περασει 2 φορες με το φακο...' της απαντησα, 'παμε να το παρουμε!'

Πηγαμε στο θαμνο και πραγματικα, εκει κοιτωνταν ακομα ενα wallabie. Ειχε ενα περιεργο προσωπο, σαν τον Bugs Bunny, ετσι που ειχε πεσει ανασκελα, και το πηρα μια φωτογραφια.



Εβγαλα το σουγια μου απο την τσεπη και το εκοψα σε 2 λεπτα. Ο Σεμ και η Μαριαν με κοιταγαν λες και ειχα λεπια για δερμα...

'Τι παθατε?' τους ρωτησα
'Καλα, πως το εκοψες τοσο γρηγορα?' μου ειπε ο Σεμ
'Το εργαλειο ειναι, οχι η τεχνη...! Μου φαινεται οτι πρεπει να μου δωσετε τα μαχαιρια σας για να τα περιποιηθω, δεν νομιζω οτι κοβουν πανω απο βουτυρο!' τους πειραξα.
 Βαλαμε τα κοψιδια στην τσαντα, που τωρα φαινοταν γεματη και βαρια. Παρ'ολα αυτα, ο Σεμ την κουβαλαγε λες και ηταν πουπουλο...Καταραμενα νειατα...!!

Καθησαμε και φαγαμε απο μια σοκολατα που ειχαμε και ηπιαμε λιγο νερο. Η Μαριαν μου εξηγησε οτι μονο στην περιοχη αυτη υπαρχουν wallabies, σε ολη τη Ν. Ζηλανδια. Τα ειχαν φερει απο την Αυστραλια, για τροφη και για να ριξουν λιγο την βλαστηση, αλλα πολλαπλασιαστηκαν με απιστευτους ρυθμους και γρηγορα χαρακτηριστηκαν ως επιβλαβη. Παρ'ολο που τα κυνηγουν ολοι, αυτα εχουν καταφερει και εχουν επιβιωσει, διατηρωντας τους αριθμους τους σταθερους. Αφου ξεκουραστηκαμε λιγο, ειπαμε να παμε προς το αυτοκινητο, μιας και ηταν ηδη 1.30 το βραδυ και ειχαμε και 2.5 ωρες οδηγηση μεχρι να παμε σπιτι. Στην επιστροφη καταφερα να παρω αλλο ενα στην πλαγια με τα gorse.

Ηθελα να εχω μια αποψη του ζωου στη πιο φυσικη του σταση, και για να καταλαβω το μεγεθος του, εβαλα και το τουφεκι απο πανω, και πηρα αλλη μια φωτογραφια.



Ηταν το μικροτερο απ'ολα που ειχαμε παρει, 4 ολα και ολα, αλλα μου εδινε ενα ενθυμιο απο την βραδια και το περιεργο θηραμα που προσθεσα τωρα στην λιστα των θηραματων που ειχα την τυχη να κυνηγησω. Kαι μαλιστα στην περιοχη με το αστειοτερο ονομα, αν εισαι Ελληνας: Waimate...

Φτασαμε στο αυτοκινητο, ξεφορτωσαμε τα πραγματα και πηραμε το μακρυ δρομο της επιστροφης. Εφτασα στο ξενοδοχειο μου στις 4.30 το πρωι, ψοφιος απο την κουραση, αλλα γεματος αναμνησεις και εμπειριες που δεν τις εχουν πολλοι. Καμια φορα ειναι καλυτερο να εισαι τυχερος παρα πλουσιος, μου ειχε πει ενας φιλος, και την ωρα εκεινη καταλαβα τι ηθελε να πει....


ΥΓ: Μερικες μερες μετα, στο σπιτι του φιλου μου, πατερα της Μαριαν, ειχαμε την ευκαιρια να φαμε τα κοψιδια απο το wallabie. Νοστιμο κρεας, σκουρο σαν ελαφι αλλα με μια ιδιαιτερη γευση σχεδον σαν κατσικι και ελαφι μαζι.