Καλημερα σε ολους τους φιλους του μπλογκ! Μολις χτυπησε το τηλεφωνο και ο καλος μου φιλος, ο αγροτης Rob, με πηρε να με ειδοποιησει οτι αρχισαν το θερο! Καπου 3 βδομαδες νωριτερα απ'οτι συνηθως (λογω της ανομβριας και της ζεστης που ειχαμε φετος).
Με ρωτησε αν θελω να παω να τουφεκισω τιποτα φασσες....Το σκεφτηκα λιγακι, αναστεναξα, και του ειπα 'Αν επιμενεις....'!!!
Φυσικα βαλαμε τα γελια παρεα, γιατι ξερει την μανια μου, και του ειπα οτι δεν προλαβαινω αυτη την εβδομαδα λογω δουλειας, και την επομενη ειναι παλι λιγο δυσκολα τα πραγματα, τουλαχιστον μεχρι την Πεμπτη. Μεχρι τοτε, οπως μου εξηγησε ο Rob, θα εχουν θερισει και ενα απο τα αγαπημενα μου χωραφια.
Αντε να δουμε τι μας επιφυλασσει και η φετινη περιοδος του κυνηγιου της φασσας!!!
ΕΕΕΕ ρε γλεντια!
Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011
Τρίτη 12 Ιουλίου 2011
Ν. Ζηλανδια: Στο Ποταμι!
Την επομενη μερα απο το κυνηγι με τα κουνελια, η Μαριαν ειχε κανονισει να παω για ψαρεμα με ενα φιλο απο το μαγαζι που δουλευε. Ο Τρισταν, παθιασμενος ψαρας και (οχι τοσο παθιασμενος) κυνηγος, θα ηταν ο οδηγος μου για την μερα εκεινη. Ειχαμε γνωριστει την προηγουμενη, οταν πηγα να συστηθω στον Howie, και ειχαμε κανονισει να συναντηθουμε μπροστα στην πανσιον το πρωι της Τεταρτης.
Ετσι, 8.30 το πρωι ηταν εκει, και ξεκινησαμε για τον ποταμο Clutha, που ειναι στο Κεντρικο Οταγκο. Ενας απο τους μεγαλυτερους ποταμους του Νοτιου Νησιου της Ν. Ζηλανδιας, με διασημα σημεια ψαρεματος και μεγαλη ιστορια.
Λογω του οτι οι βροχες ειχαν γεμισει το ποταμι με νερο, ο Τρισταν ειχε επιλεξει την μεθοδο του spinning για το σημερινο ψαρεμα. Ευτυχως δηλαδη, γιατι αν πηγαιναμε για ψαρεμα με μυιγες, θα γελοιοποιουμουν τελειως!
Στο ταξιδι (μας πηρε καπου μιαμιση ωρα να φτασουμε) συζητουσαμε τις λεπτομερειες του ψαρεματος και συγκριναμε εμπειριες απο τα ψαρεματα που ειχαμε κανει ο καθενας. Η δικη μου εμπειρια στο ψαρεμα ειναι περιορισμενη στο ψαρεμα απο βαρκα στην θαλασσα, ειτε με δολωμα ειτε με συρτη. Ο Τρισταν απο την αλλη ειχε κανει τα παντα! Ψαρεμα σε θαλασσα, απο ακτη, βαρκα, με δολωμα, με συρτη, με μυιγα, ψαρεμα σε ποταμι με μυιγα και τεχνητα δολωματα, ψαροντουφεκο... Καταλαβα οτι εχω πολλα να μαθω και ας ημουν 14 χρονια μεγαλυτερος απο τον Τρισταν.
Περασαμε την μικρη κωμοπολη του Lawrence, με τα ορυχεια χρυσου και την πρωτη πολη της Ν. Ζηλανδιας που προσφερει δωρεαν συνδεση με το διαδικτυο σε ολους που μενουν ή περνουν απο εκει...Πολιτισμος....Τελος παντων! 20 λεπτα αργοτερα ο Τρισταν αφησε την ασφαλτο, στη γεφυρα του Βeaumont, και πηρε ενα χωματοδρομο που προχωρουσε παραλληλα με το ποταμι, στους προποδες λοφων. Ηταν η αρχη ενος διασημου μονοπατιου στο Κεντρικο Οταγκο, του Millenium Trail. Δεν το ηξερα τοτε, αλλα θα το γνωριζα ιδιαιτερα καλα στις επομενες ημερες....
Σταματησαμε σε μια γεφυρουλα που μας επετρεπε να δουμε τα νερα ενος μικρου ποταμου που ανοιγε στον Clutha. Τα νερα του σαν αραιο τσαϊ, με λυγαριες και ιτιες στις οχθες του.
Παρ'ολα αυτα ηταν διαυγη και μας επετρεψαν να δουμε μια πεστροφα να κανει κυκλους κατω απο μια ιτια και να 'ανεβαινει' που και που, για να φαει σκουληκακια και εντομα που επεφταν απο την ιτια.
'Την βλεπεις?' με ρωτησε ο Τρισταν.
'Ναι...πως την πιανουν ομως??' του απαντησα
'Δεν εχουμε καμια ελπιδα με αυτην. Σε παιρνουν χαμπαρι με την πρωτη μολις εμφανιστεις στην οχθη και εξαφανιζονται. Η μεθοδος εδω ειναι να τις πλησιασεις υπουλα και να πεταξεις το δολωμα σου μακρια απ'αυτες, φερνοντας το προκλητικα με το μηχανακι του καλαμιου, ωστε να τις προκαλεσεις να του επιτεθουν. Να δουμε πως θα τα καταφερουμε στο ποταμι, ειναι γεματο νερο και αρκετα ορμητικο σημερα, θα ειναι τα ψαρια σκορπια. Πρεπει να βρουμε ησυχες οχθες, οπου το νερο σχεδον λιμναζει. Εκει καθονται οι πεστροφες και εχουμε καποια πιθανοτητα για τσιμπιες.'
Eπιστρεψαμε στο αυτοκινητο και καναμε αλλα 2-3 χιλιομετρα πριν σταματησουμε ξανα.
'Απο εδω θα αρχισουμε το ψαρεμα. Εχει μια καλη οχθη εδω παρακατω και μπορουμε να την περπατησουμε χωρις να μπερδευτουμε.'
Ο Τρισταν ψαρευε την περιοχη εδω και παρα πολλα χρονια, απο παιδι και την ηξερε σαν την παλαμη του. Στην διαδρομη μου ελεγε ιστοριες οπου εμπαινε στις φαρμες στα κλεφτα για να παει σε σημεια του ποταμου που δεν μπορουσε να παει αλλος, και να προσπαθησει για το 'μαγικο', το 'μεγαλο' ψαρι...Ο ενθουσιασμος του ηταν μεταδοτικος, και ειχα αρχισει και εγω να ανυπομονω για το ψαρεμα!
Παρ'ολο που ημουν ντυμενος λες και θα πηγαινα κυνηγι, η αισθηση του καλαμιου με το πολυχρωμο
Rapala στην ακρη της πετονιας, με εκανε να νοιωθω ανυπομονησια να το 'βρεξω' και να νοιωσω το δυνατο τραβηγμα του ψαριου να λυγιζει το καλαμι, τα φρενα να 'τσιριζουν' καθως θα παλευε να ξεφυγει τις σαλαγγιες...
Για την ωρα, επρεπε να προσεχω που παταω, καθως ειμασταν ετοιμοι να πηδηξουμε ενα φραχτη με αγκαθωτο συρμα, για να περπατησουμε μεσα σε ενα χωραφακι, γεματο με κοπριες απο προβατα και αγκαθωτους θαμνους. Η πορεια δυσκολη, με στενα μονοπατια, θαμνους που διαπερνουσαν οτι ρουχο φορουσαμε με τα μακρια, μυτερα αγκαθια τους ή επιαναν τα καλαμια και τις πετονιες που κουβαλουσαμε στα χερια.
Φτασαμε στην οχθη και ο Τρισταν με αφησε σε μια αμμουδια, ενω αυτος προχωρησε λιγο παρακατω, για να ψαρεψει αλλα νερα.
Την ωρα που του πηρε να παει στο δικο του μερος, συναρμολογησα το δικο μου καλαμι, και εριξα μια ματια στον ποταμο. Επιβλητικος, με γαλαζια νερα, ερεε με ταχυτητα μπροστα μου. Βραχοι στη μεση της κοιτης του τον εκαναν να αφριζει και να κανει δινες, ενω οι οχθες ηταν σχετικα ηρεμες με λιγη κινηση.
'Ιδου η Ροδος...' ειπα μεσα μου, και ξεσκαλωσα το ψαρακι απο το μηχανισμο του καλαμιου, απελευθερωσα την πετονια και εριξα το ψαρακι στα νερα του ποταμου, αντιθετα με τη ροη του. Το αφησα να προχωρησει λιγο στο ρεμα και αρχισα να μαζευω την 20αρα πετονια με ρυθμικες περιστροφες της μανιβελας. Το εκανα αυτο καμια 10αρια φορες, ριχνοντας το ψαρακι στις σκιες (εκει μου ειχε πει ο Τρισταν οτι πανε και καθονται οι πεστροφες), αλλα δεν ειχα τυχη.
Eιπα να προχωρησω λιγο παρακατω, και ετσι, μαζεψα την πετονια και τα πραγματα μου, και περπατησα μερικα βηματα παραλληλα με τη ροη του ποταμου. Καμια 60αρια μετρα παρακατω, και ενω κοιτουσα το ποταμι να δω τυχον σημεια απο ψαρια, δυο πεστροφες τιναχτηκαν σχεδον κατω απο τα ποδια μου και, κολυμπωντας με ταχυτητα καθετα στη ροη του ποταμου, χαθηκαν 20 μετρα απο την οχθη!
Χωρις να χασω χρονο, παρατησα την τσαντα μου και εριξα το ψαρακι εκει που τις ειδα να χανονται. Με γρηγορες περιστροφες της μανιβελας στο μηχανακι, εκανα το ψαρακι να γυαλιζει, αλλα οι πρωτες δυο ριξιες δεν ειχαν κανενα αποτελεσμα... Στην τριτη ριξια ομως, η τυχη μου χαμογελασε! Λες και κολλησε σε βραχο το ψαρακι, το καλαμι λυγισε σχεδον στα δυο και το φρενο αρχισε να τσιριζει! Εδωσα δυο 'χτυπους' στο καλαμι να την αγκιστρωσω καλα και αρχισα να την μαζευω. Εσφιξα λιγο το φρενο και γυρνουσα τη μανιβελα σαν τρελος! Προσεχοντας το νερο για να δω που ειναι το ψαρι
ανεβοκατεβαζα το καλαμι στο ρυθμο του μαζεματος της πετονιας, φωναζοντας ταυτοχρονα στον Τρισταν οτι ειχα αγκιστρωσει το ψαρι. Αυτος, παρατησε το καλαμι του στην οχθη και ετρεξε με την αποχη προς το μερος μου, κοιταζοντας και καθοδηγωντας το μαζεμα της πετονιας.
Δεν περασε 1 λεπτο και η πεστροφα αρχισε να φαινεται, 4-5 μετρα απο την οχθη, να ακολουθει την πετονια, κουρασμενη απο την προσπαθεια να ξεφυγει. Την επομενη στιγμη, ηταν μεσα στο διχτυ της αποχης και, ο Τρισταν και εγω, γελωντας την θαυμαζαμε!
' Η τυχη του πρωταρη ξαναδουλεψε μου φαινεται!', ειπα στον Τρισταν και του διηγηθηκα το ιστορικο της ριξιας που την επιασε.
' Ετσι δουλευει το πραγμα, αυτο το ψαρεμα ειναι σαν κυνηγι. Ριχνεις το δολωμα στα ψαρια που εχεις δει! Θες να την κρατησεις, ή θα την ριξουμε παλι μεσα?'
Ηξερα οτι θα πηγαινα για τραπεζι στο σπιτι του φιλου μου του Ντεϊβιντ και οτι και σε αυτον και στη γυναικα μου αρεσει το ψαρι.
'Αν επιτρεπεται να παρουμε τα ψαρια απο το ποταμι, θα ηθελα να την κρατησω...Γινεται?'
' Βεβαια!' μου απαντησε και την κοπανησε στο κεφαλι με ενα γκλοπακι που ειχε στην τσεπη του γιαυτη τη δουλεια.
Ηταν μια ομορφη καφετια πεστροφα, αρσενικη, γυρω στα 2.5 κιλα. Το μεγαλυτερο ψαρι που εχω πιασει μεχρι σημερα, και το πρωτο μου ψαρι σε γλυκο νερο. Οι χρωματισμοι της υπεροχοι, σχεδον ηταν κριμα να το παρουμε το ψαρι απο το νερο.
Μετα τις φωτογραφιες, το καθαρισα, και συνεχισαμε να ψαρευουμε. Πηγαμε σε διαφορετικα σημεια πανω και κατω την οχθη, αλλα φαινεται, οτι το υψος της σταθμης του ποταμου ειχε σκορπισει τα ψαρια, και μετα απο αλλες 2 ωρες προσπαθεια, ειπαμε να σταματησουμε και να παμε για φαγητο.
Πηγαμε σε ενα γραφικο χανι στην ακρη του δρομου, 4-5 χιλιομετρα απο το μερος που ψαρευαμε, και
καθησαμε αναμεσα σε αγροτες και ξυλοκοπους να απολαυσουμε μια κρυα μπυρα και ενα
χαμπουργκερ.
(στο βαθος φαινεται η γεφυρα που περναει ο ποταμος Clutha απο κατω).
'Ειναι υπο απειλη το ψαρεμα στη Ν. Ζηλανδια', μου ειπε ο Τρισταν. 'Πριν απο μερικα χρονια, ηρθε ενας Αμερικανος ψαρας με τα δικα του καλαμια να ψαρεψει. Δεν τα ειχε καθαρισει καλα ομως και εβαλε στο ποταμι ενα φυκι, που ειναι σαν μυξα πρασινη. Αυτο εχει κατακλυσει τους ποταμους τωρα και σε πολλους εχουμε ηδη ψαρια νεκρα. Καταναλωνει βλεπεις το οξυγονο αυτο το ατιμο και πανε τα ψαρια χαμενα...'
Η Ν. Ζηλανδια, καθως εξελιχθηκε οικολογικα τελειως ξεκομμενη απο τον υπολοιπο κοσμο εχει ενα δικο της οικοσυστημα το οποιο ειναι πολυ ευαισθητο σε εισαγωγες βιοποικιλοτητας που δεν ειναι μερος αυτης της οικολογιας.
'Και να'ταν μονο αυτο...' συνεχισε, 'η κυβερνηση ψεκαζει με δηλητηριο 1080 ανα εποχες, που καταληγει μες τους ποταμους και εχουμε περαιτερω μειωσεις των πληθυσμων. Βαλε και τα φραγματα που θελουν να χτισουν και καταλαβαινεις τι εχει να γινει. Δεν θα υπαρχει ποταμι για ποταμι ελευθερο σε λιγα χρονια...'
Καταλαβαινα οτι τον ενοχλουσε αυτη η κατασταση. Οι Νεοζηλανδοι ειναι ελευθεροι ανθρωποι, με υψηλα ανεπτυγμενο το ενστικτο της ανεξαρτησιας και των δικαιωματων τους να χαιρονται τη φυση. Και, παρ'ολο τον πλουτο που εχουν γυρω τους (απο αλιευτικης και θηραματικης πλευρας) δειχνουν τετοια αυτοσυγκρατηση που ειναι αξιοζηλευτη... Limit your bag, don't bag your limit (περιορισε την καρπωση, μην καρπωνεσε στο οριο...) ειναι τα συνθηματα στα κυνηγετικα περιοδικα τους και τα κυνηγετικα μαγαζια.
Αφου τελειωσαμε το φαγητο, ξαναπηγαμε στο ποταμι, αλλα αυτη τη φορα σε αλλο μερος, κοντα στη γεφυρα. Χωρισαμε στο στομα του μικροποταμου που ερχοταν να χυθει στον Clutha και πηγα σ'ενα μερος που φαινοταν ησυχο και αρχισα να ριχνω το ψαρακι. Για μενα ομως το ψαρεμα ειχε τελειωσει με το που γιαλωσα την πεστροφα. Ετσι, πεταγα το ψαρακι εδω και 'κει, ισα για να περναει η ωρα, ενω ταυτοχρονα χαζευα το τοπιο.
Ενα ζευγαρι παπιες του παραδεισου (paradise ducks) χαρακτηριστικες της Ν. Ζηλανδιας, ηρθαν και καθισαν σε μια νησιδα καπου 100 μετρα μακρια και τις φωτογραφησα.
Λιγο αργοτερα, ηρθε και ο Τρισταν, και αφου συμφωνησαμε οτι η τυχη μας τελειωσε, τα μαζεψαμε και ξεκινησαμε για το ταξιδι της επιστροφης. Μιαμιση ωρα αργοτερα με αφησε εξω απο την πανσιον.
'Δεν θα χαθουμε, μιας και θα κατσεις μερες ακομα. Κανονισε το με τη Μαριαν, και, την επομενη εβδομαδα παμε για ψαρεμα σολωμου στη θαλασσα. Μπορει να μην εχει πολλους σολωμους, αλλα σιγουρα κατι θα πιασουμε, μαλλον μπαρακουντα!'
'Μπαρακουντα!!?? φυγαμε οποτε μου πεις! το'χω καημο να πιασω ενα απο δαυτα, σολωμος δεν με νοιαζει και τοσο! Σ'ευχαριστω για την εμπειρια σημερα, περασα καταπληκτικη μερα! Τα ξαναλεμε!!'
Τον αποχαιρετησα και με το δισακι μου στο ενα χερι και την πεστροφα στο αλλο, ετρεξα τις σκαλες για να δειξω το ψαρι στη γυναικα μου....
Ετσι, 8.30 το πρωι ηταν εκει, και ξεκινησαμε για τον ποταμο Clutha, που ειναι στο Κεντρικο Οταγκο. Ενας απο τους μεγαλυτερους ποταμους του Νοτιου Νησιου της Ν. Ζηλανδιας, με διασημα σημεια ψαρεματος και μεγαλη ιστορια.
Λογω του οτι οι βροχες ειχαν γεμισει το ποταμι με νερο, ο Τρισταν ειχε επιλεξει την μεθοδο του spinning για το σημερινο ψαρεμα. Ευτυχως δηλαδη, γιατι αν πηγαιναμε για ψαρεμα με μυιγες, θα γελοιοποιουμουν τελειως!
Στο ταξιδι (μας πηρε καπου μιαμιση ωρα να φτασουμε) συζητουσαμε τις λεπτομερειες του ψαρεματος και συγκριναμε εμπειριες απο τα ψαρεματα που ειχαμε κανει ο καθενας. Η δικη μου εμπειρια στο ψαρεμα ειναι περιορισμενη στο ψαρεμα απο βαρκα στην θαλασσα, ειτε με δολωμα ειτε με συρτη. Ο Τρισταν απο την αλλη ειχε κανει τα παντα! Ψαρεμα σε θαλασσα, απο ακτη, βαρκα, με δολωμα, με συρτη, με μυιγα, ψαρεμα σε ποταμι με μυιγα και τεχνητα δολωματα, ψαροντουφεκο... Καταλαβα οτι εχω πολλα να μαθω και ας ημουν 14 χρονια μεγαλυτερος απο τον Τρισταν.
Περασαμε την μικρη κωμοπολη του Lawrence, με τα ορυχεια χρυσου και την πρωτη πολη της Ν. Ζηλανδιας που προσφερει δωρεαν συνδεση με το διαδικτυο σε ολους που μενουν ή περνουν απο εκει...Πολιτισμος....Τελος παντων! 20 λεπτα αργοτερα ο Τρισταν αφησε την ασφαλτο, στη γεφυρα του Βeaumont, και πηρε ενα χωματοδρομο που προχωρουσε παραλληλα με το ποταμι, στους προποδες λοφων. Ηταν η αρχη ενος διασημου μονοπατιου στο Κεντρικο Οταγκο, του Millenium Trail. Δεν το ηξερα τοτε, αλλα θα το γνωριζα ιδιαιτερα καλα στις επομενες ημερες....
Σταματησαμε σε μια γεφυρουλα που μας επετρεπε να δουμε τα νερα ενος μικρου ποταμου που ανοιγε στον Clutha. Τα νερα του σαν αραιο τσαϊ, με λυγαριες και ιτιες στις οχθες του.
Παρ'ολα αυτα ηταν διαυγη και μας επετρεψαν να δουμε μια πεστροφα να κανει κυκλους κατω απο μια ιτια και να 'ανεβαινει' που και που, για να φαει σκουληκακια και εντομα που επεφταν απο την ιτια.
'Την βλεπεις?' με ρωτησε ο Τρισταν.
'Ναι...πως την πιανουν ομως??' του απαντησα
'Δεν εχουμε καμια ελπιδα με αυτην. Σε παιρνουν χαμπαρι με την πρωτη μολις εμφανιστεις στην οχθη και εξαφανιζονται. Η μεθοδος εδω ειναι να τις πλησιασεις υπουλα και να πεταξεις το δολωμα σου μακρια απ'αυτες, φερνοντας το προκλητικα με το μηχανακι του καλαμιου, ωστε να τις προκαλεσεις να του επιτεθουν. Να δουμε πως θα τα καταφερουμε στο ποταμι, ειναι γεματο νερο και αρκετα ορμητικο σημερα, θα ειναι τα ψαρια σκορπια. Πρεπει να βρουμε ησυχες οχθες, οπου το νερο σχεδον λιμναζει. Εκει καθονται οι πεστροφες και εχουμε καποια πιθανοτητα για τσιμπιες.'
Eπιστρεψαμε στο αυτοκινητο και καναμε αλλα 2-3 χιλιομετρα πριν σταματησουμε ξανα.
'Απο εδω θα αρχισουμε το ψαρεμα. Εχει μια καλη οχθη εδω παρακατω και μπορουμε να την περπατησουμε χωρις να μπερδευτουμε.'
Ο Τρισταν ψαρευε την περιοχη εδω και παρα πολλα χρονια, απο παιδι και την ηξερε σαν την παλαμη του. Στην διαδρομη μου ελεγε ιστοριες οπου εμπαινε στις φαρμες στα κλεφτα για να παει σε σημεια του ποταμου που δεν μπορουσε να παει αλλος, και να προσπαθησει για το 'μαγικο', το 'μεγαλο' ψαρι...Ο ενθουσιασμος του ηταν μεταδοτικος, και ειχα αρχισει και εγω να ανυπομονω για το ψαρεμα!
Παρ'ολο που ημουν ντυμενος λες και θα πηγαινα κυνηγι, η αισθηση του καλαμιου με το πολυχρωμο
Rapala στην ακρη της πετονιας, με εκανε να νοιωθω ανυπομονησια να το 'βρεξω' και να νοιωσω το δυνατο τραβηγμα του ψαριου να λυγιζει το καλαμι, τα φρενα να 'τσιριζουν' καθως θα παλευε να ξεφυγει τις σαλαγγιες...
Για την ωρα, επρεπε να προσεχω που παταω, καθως ειμασταν ετοιμοι να πηδηξουμε ενα φραχτη με αγκαθωτο συρμα, για να περπατησουμε μεσα σε ενα χωραφακι, γεματο με κοπριες απο προβατα και αγκαθωτους θαμνους. Η πορεια δυσκολη, με στενα μονοπατια, θαμνους που διαπερνουσαν οτι ρουχο φορουσαμε με τα μακρια, μυτερα αγκαθια τους ή επιαναν τα καλαμια και τις πετονιες που κουβαλουσαμε στα χερια.
Φτασαμε στην οχθη και ο Τρισταν με αφησε σε μια αμμουδια, ενω αυτος προχωρησε λιγο παρακατω, για να ψαρεψει αλλα νερα.
Την ωρα που του πηρε να παει στο δικο του μερος, συναρμολογησα το δικο μου καλαμι, και εριξα μια ματια στον ποταμο. Επιβλητικος, με γαλαζια νερα, ερεε με ταχυτητα μπροστα μου. Βραχοι στη μεση της κοιτης του τον εκαναν να αφριζει και να κανει δινες, ενω οι οχθες ηταν σχετικα ηρεμες με λιγη κινηση.
'Ιδου η Ροδος...' ειπα μεσα μου, και ξεσκαλωσα το ψαρακι απο το μηχανισμο του καλαμιου, απελευθερωσα την πετονια και εριξα το ψαρακι στα νερα του ποταμου, αντιθετα με τη ροη του. Το αφησα να προχωρησει λιγο στο ρεμα και αρχισα να μαζευω την 20αρα πετονια με ρυθμικες περιστροφες της μανιβελας. Το εκανα αυτο καμια 10αρια φορες, ριχνοντας το ψαρακι στις σκιες (εκει μου ειχε πει ο Τρισταν οτι πανε και καθονται οι πεστροφες), αλλα δεν ειχα τυχη.
Eιπα να προχωρησω λιγο παρακατω, και ετσι, μαζεψα την πετονια και τα πραγματα μου, και περπατησα μερικα βηματα παραλληλα με τη ροη του ποταμου. Καμια 60αρια μετρα παρακατω, και ενω κοιτουσα το ποταμι να δω τυχον σημεια απο ψαρια, δυο πεστροφες τιναχτηκαν σχεδον κατω απο τα ποδια μου και, κολυμπωντας με ταχυτητα καθετα στη ροη του ποταμου, χαθηκαν 20 μετρα απο την οχθη!
Χωρις να χασω χρονο, παρατησα την τσαντα μου και εριξα το ψαρακι εκει που τις ειδα να χανονται. Με γρηγορες περιστροφες της μανιβελας στο μηχανακι, εκανα το ψαρακι να γυαλιζει, αλλα οι πρωτες δυο ριξιες δεν ειχαν κανενα αποτελεσμα... Στην τριτη ριξια ομως, η τυχη μου χαμογελασε! Λες και κολλησε σε βραχο το ψαρακι, το καλαμι λυγισε σχεδον στα δυο και το φρενο αρχισε να τσιριζει! Εδωσα δυο 'χτυπους' στο καλαμι να την αγκιστρωσω καλα και αρχισα να την μαζευω. Εσφιξα λιγο το φρενο και γυρνουσα τη μανιβελα σαν τρελος! Προσεχοντας το νερο για να δω που ειναι το ψαρι
ανεβοκατεβαζα το καλαμι στο ρυθμο του μαζεματος της πετονιας, φωναζοντας ταυτοχρονα στον Τρισταν οτι ειχα αγκιστρωσει το ψαρι. Αυτος, παρατησε το καλαμι του στην οχθη και ετρεξε με την αποχη προς το μερος μου, κοιταζοντας και καθοδηγωντας το μαζεμα της πετονιας.
Δεν περασε 1 λεπτο και η πεστροφα αρχισε να φαινεται, 4-5 μετρα απο την οχθη, να ακολουθει την πετονια, κουρασμενη απο την προσπαθεια να ξεφυγει. Την επομενη στιγμη, ηταν μεσα στο διχτυ της αποχης και, ο Τρισταν και εγω, γελωντας την θαυμαζαμε!
' Η τυχη του πρωταρη ξαναδουλεψε μου φαινεται!', ειπα στον Τρισταν και του διηγηθηκα το ιστορικο της ριξιας που την επιασε.
' Ετσι δουλευει το πραγμα, αυτο το ψαρεμα ειναι σαν κυνηγι. Ριχνεις το δολωμα στα ψαρια που εχεις δει! Θες να την κρατησεις, ή θα την ριξουμε παλι μεσα?'
Ηξερα οτι θα πηγαινα για τραπεζι στο σπιτι του φιλου μου του Ντεϊβιντ και οτι και σε αυτον και στη γυναικα μου αρεσει το ψαρι.
'Αν επιτρεπεται να παρουμε τα ψαρια απο το ποταμι, θα ηθελα να την κρατησω...Γινεται?'
' Βεβαια!' μου απαντησε και την κοπανησε στο κεφαλι με ενα γκλοπακι που ειχε στην τσεπη του γιαυτη τη δουλεια.
Ηταν μια ομορφη καφετια πεστροφα, αρσενικη, γυρω στα 2.5 κιλα. Το μεγαλυτερο ψαρι που εχω πιασει μεχρι σημερα, και το πρωτο μου ψαρι σε γλυκο νερο. Οι χρωματισμοι της υπεροχοι, σχεδον ηταν κριμα να το παρουμε το ψαρι απο το νερο.
Μετα τις φωτογραφιες, το καθαρισα, και συνεχισαμε να ψαρευουμε. Πηγαμε σε διαφορετικα σημεια πανω και κατω την οχθη, αλλα φαινεται, οτι το υψος της σταθμης του ποταμου ειχε σκορπισει τα ψαρια, και μετα απο αλλες 2 ωρες προσπαθεια, ειπαμε να σταματησουμε και να παμε για φαγητο.
Πηγαμε σε ενα γραφικο χανι στην ακρη του δρομου, 4-5 χιλιομετρα απο το μερος που ψαρευαμε, και
καθησαμε αναμεσα σε αγροτες και ξυλοκοπους να απολαυσουμε μια κρυα μπυρα και ενα
χαμπουργκερ.
(στο βαθος φαινεται η γεφυρα που περναει ο ποταμος Clutha απο κατω).
'Ειναι υπο απειλη το ψαρεμα στη Ν. Ζηλανδια', μου ειπε ο Τρισταν. 'Πριν απο μερικα χρονια, ηρθε ενας Αμερικανος ψαρας με τα δικα του καλαμια να ψαρεψει. Δεν τα ειχε καθαρισει καλα ομως και εβαλε στο ποταμι ενα φυκι, που ειναι σαν μυξα πρασινη. Αυτο εχει κατακλυσει τους ποταμους τωρα και σε πολλους εχουμε ηδη ψαρια νεκρα. Καταναλωνει βλεπεις το οξυγονο αυτο το ατιμο και πανε τα ψαρια χαμενα...'
Η Ν. Ζηλανδια, καθως εξελιχθηκε οικολογικα τελειως ξεκομμενη απο τον υπολοιπο κοσμο εχει ενα δικο της οικοσυστημα το οποιο ειναι πολυ ευαισθητο σε εισαγωγες βιοποικιλοτητας που δεν ειναι μερος αυτης της οικολογιας.
'Και να'ταν μονο αυτο...' συνεχισε, 'η κυβερνηση ψεκαζει με δηλητηριο 1080 ανα εποχες, που καταληγει μες τους ποταμους και εχουμε περαιτερω μειωσεις των πληθυσμων. Βαλε και τα φραγματα που θελουν να χτισουν και καταλαβαινεις τι εχει να γινει. Δεν θα υπαρχει ποταμι για ποταμι ελευθερο σε λιγα χρονια...'
Καταλαβαινα οτι τον ενοχλουσε αυτη η κατασταση. Οι Νεοζηλανδοι ειναι ελευθεροι ανθρωποι, με υψηλα ανεπτυγμενο το ενστικτο της ανεξαρτησιας και των δικαιωματων τους να χαιρονται τη φυση. Και, παρ'ολο τον πλουτο που εχουν γυρω τους (απο αλιευτικης και θηραματικης πλευρας) δειχνουν τετοια αυτοσυγκρατηση που ειναι αξιοζηλευτη... Limit your bag, don't bag your limit (περιορισε την καρπωση, μην καρπωνεσε στο οριο...) ειναι τα συνθηματα στα κυνηγετικα περιοδικα τους και τα κυνηγετικα μαγαζια.
Αφου τελειωσαμε το φαγητο, ξαναπηγαμε στο ποταμι, αλλα αυτη τη φορα σε αλλο μερος, κοντα στη γεφυρα. Χωρισαμε στο στομα του μικροποταμου που ερχοταν να χυθει στον Clutha και πηγα σ'ενα μερος που φαινοταν ησυχο και αρχισα να ριχνω το ψαρακι. Για μενα ομως το ψαρεμα ειχε τελειωσει με το που γιαλωσα την πεστροφα. Ετσι, πεταγα το ψαρακι εδω και 'κει, ισα για να περναει η ωρα, ενω ταυτοχρονα χαζευα το τοπιο.
Ενα ζευγαρι παπιες του παραδεισου (paradise ducks) χαρακτηριστικες της Ν. Ζηλανδιας, ηρθαν και καθισαν σε μια νησιδα καπου 100 μετρα μακρια και τις φωτογραφησα.
Λιγο αργοτερα, ηρθε και ο Τρισταν, και αφου συμφωνησαμε οτι η τυχη μας τελειωσε, τα μαζεψαμε και ξεκινησαμε για το ταξιδι της επιστροφης. Μιαμιση ωρα αργοτερα με αφησε εξω απο την πανσιον.
'Δεν θα χαθουμε, μιας και θα κατσεις μερες ακομα. Κανονισε το με τη Μαριαν, και, την επομενη εβδομαδα παμε για ψαρεμα σολωμου στη θαλασσα. Μπορει να μην εχει πολλους σολωμους, αλλα σιγουρα κατι θα πιασουμε, μαλλον μπαρακουντα!'
'Μπαρακουντα!!?? φυγαμε οποτε μου πεις! το'χω καημο να πιασω ενα απο δαυτα, σολωμος δεν με νοιαζει και τοσο! Σ'ευχαριστω για την εμπειρια σημερα, περασα καταπληκτικη μερα! Τα ξαναλεμε!!'
Τον αποχαιρετησα και με το δισακι μου στο ενα χερι και την πεστροφα στο αλλο, ετρεξα τις σκαλες για να δειξω το ψαρι στη γυναικα μου....
Πέμπτη 7 Ιουλίου 2011
Στη βροχη και τον αερα...
Χθες το βραδακι, μιας και τελειωσα κατι δουλιτσες που ειχα, ειπα να κανω κατι διαφορετικο. Πηρα ενα HP palmtop παλιο που ειχα εδω και χρονια παρατημενο, στο οποιο ενας φιλος μου ειχε δωσει μια κοπια ενος εξαιρετου βαλλιστικου προγραμματος (ΕxBal), τα κυαλια, το ανεμομετρο (ειχε αερα του σκοτωμου και κρυο...) και το αγαπημενο μου τουφεκι, το Tikka M590 σε 6mmBR, και πηγα στη φαρμα που ημουν προχθες. Ηταν ενα μερος ενος χωραφιου με καλαμποκι που το ειχαν ταραξει τα κουνελια, και δεν μπορουσα να τα τουφεκισω, εκτος εαν τους εριχνα απο 400 μετρα μακρια!
10 λεπτα αργοτερα ημουν παρακαρισμενος στο χωραφι και περιμενα ενα ψιλοβροχο να σταματησει, ενω κοιταζα με τα κυαλια να εντοπισω κανενα κουνελι...Δεν περασε πολυ ωρα και να'σου ενα στην ακρη απο κατι φτερες. Πηρα το οπλο, το εστησα στο καπω και συμβουλευτηκα τον υπολογιστη. Η αποσταση ηταν 411 γιαρδες, ο αερας 6 μιλια την ωρα.
Εβαλα τα στοιχεια και μου εδειξε οτι θελω διορθωση 6.5ΜΟΑ στη σκοπευση. Στηθηκα πισω απο το οπλο, εκανα τις απαραιτητες ρυθμισεις στη διοπτρα.
(το κουνελι ηταν εκει που ειναι η ασπρη κουκιδα)
Βρηκα το κουνελι μεσα απο τη διοπτρα, πηρα μια ανασα, αφησα τη μιση και, με το νηματοσταυρο στο στηθος του, πιεσα ελαφρα την σκανδαλη. Με την εκπυρσοκροτηση το κουνελι επεσε προς τα πισω, λες και ενα αορατο χερι το βαρεσε με δυναμη. Εκανε δυο συσπασεις στα πισω ποδια, και εμεινε ακινητο!
Αυτη ηταν η μακρυνοτερη βολη μου μεχρι τωρα και η πρωτη με ρυθμιση της διοπτρας για την αποσταση. Μεχρι τωρα υπολογιζα την πτωση με τα διαφορα σημεια στο νηματοσταυρο. Εμεινα εκθαμβος με την ακριβεια του οπλου αλλα περισσοτερο την ακριβεια του προγραμματος...
Η ωρα περνουσε ευχαριστα, κοιτουσα με τα κυαλια στους αγρους και βρηκα 3 λαγους να καθονται στη μεση απο το γρασιδι, δυο τρεις φασιανους αλλα πολυ λιγα κουνελια. Φαινεται το κρυο και η βροχη τα κρατουσε στο λαγουμι... Η θερμοκρασια ειχε πεσει στους 15 βαθμους, ο αερας δυναμωνε και δεν ειχα πολλες ελπιδες οτι θα κυκλοφορουν οπως τις προηγουμενες μερες με τη ζεστη....
Πηρα το οπλο και πηγα λιγο παραπερα για να μπορω να βλεπω ενα αλλο χωραφι. Εκει εντοπισα αλλο ενα κουνελι, και, ξαπλωμενος στο χορταρι τωρα, βρηκα το κουνελι στη διοπτρα. Η αποσταση 275 μετρα, 3ΜΟΑ διορθωση. Η τουφεκια του πηρε το κεφαλι!
Δεν μπορουσα να το πιστεψω! Πρωτα την ακριβεια του προγραμματος και μετα την εξαιρετη συμπεριφορα και του οπλου αλλα και της διοπτρας (Nightforce NXS 5.5-22x56, με NP-R2 νηματοσταυρο).
Μετα απο τις δυο αυτες τουφεκιες, εριξα σε κατι πετραδακια στα 420 μετρα για να σιγουρευτω οτι δεν ηταν απλως τυχη που πετυχα τα κουνελια, και καθαρισα και ενα κορακι στα 180 μετρα, που, ανενοχλητο οπως φαινεται απο τις τουφεκιες πηγε και καθησε στο δεντρο στη μεση του χωραφιου. Η ωρα ειχε παει ηδη 8.30, και ετσι πηγα και πηρα τα κουνελια, τα καθαρισα (οτι ειχε απομεινει δηλαδη, γιατι 87 gn Vmax σφαιρα δεν αφηνει και πολλα στο κουνελι...θα χαρουν τα σκυλια μου τουλαχιστον!) και γυρισα σπιτι. Η μονη μου σκεψη ηταν ποτε θα καταφερω να ξαναπαω!!!
εεεε ρε γλεντια!!!
10 λεπτα αργοτερα ημουν παρακαρισμενος στο χωραφι και περιμενα ενα ψιλοβροχο να σταματησει, ενω κοιταζα με τα κυαλια να εντοπισω κανενα κουνελι...Δεν περασε πολυ ωρα και να'σου ενα στην ακρη απο κατι φτερες. Πηρα το οπλο, το εστησα στο καπω και συμβουλευτηκα τον υπολογιστη. Η αποσταση ηταν 411 γιαρδες, ο αερας 6 μιλια την ωρα.
Εβαλα τα στοιχεια και μου εδειξε οτι θελω διορθωση 6.5ΜΟΑ στη σκοπευση. Στηθηκα πισω απο το οπλο, εκανα τις απαραιτητες ρυθμισεις στη διοπτρα.
(το κουνελι ηταν εκει που ειναι η ασπρη κουκιδα)
Βρηκα το κουνελι μεσα απο τη διοπτρα, πηρα μια ανασα, αφησα τη μιση και, με το νηματοσταυρο στο στηθος του, πιεσα ελαφρα την σκανδαλη. Με την εκπυρσοκροτηση το κουνελι επεσε προς τα πισω, λες και ενα αορατο χερι το βαρεσε με δυναμη. Εκανε δυο συσπασεις στα πισω ποδια, και εμεινε ακινητο!
Αυτη ηταν η μακρυνοτερη βολη μου μεχρι τωρα και η πρωτη με ρυθμιση της διοπτρας για την αποσταση. Μεχρι τωρα υπολογιζα την πτωση με τα διαφορα σημεια στο νηματοσταυρο. Εμεινα εκθαμβος με την ακριβεια του οπλου αλλα περισσοτερο την ακριβεια του προγραμματος...
Η ωρα περνουσε ευχαριστα, κοιτουσα με τα κυαλια στους αγρους και βρηκα 3 λαγους να καθονται στη μεση απο το γρασιδι, δυο τρεις φασιανους αλλα πολυ λιγα κουνελια. Φαινεται το κρυο και η βροχη τα κρατουσε στο λαγουμι... Η θερμοκρασια ειχε πεσει στους 15 βαθμους, ο αερας δυναμωνε και δεν ειχα πολλες ελπιδες οτι θα κυκλοφορουν οπως τις προηγουμενες μερες με τη ζεστη....
Πηρα το οπλο και πηγα λιγο παραπερα για να μπορω να βλεπω ενα αλλο χωραφι. Εκει εντοπισα αλλο ενα κουνελι, και, ξαπλωμενος στο χορταρι τωρα, βρηκα το κουνελι στη διοπτρα. Η αποσταση 275 μετρα, 3ΜΟΑ διορθωση. Η τουφεκια του πηρε το κεφαλι!
Δεν μπορουσα να το πιστεψω! Πρωτα την ακριβεια του προγραμματος και μετα την εξαιρετη συμπεριφορα και του οπλου αλλα και της διοπτρας (Nightforce NXS 5.5-22x56, με NP-R2 νηματοσταυρο).
Μετα απο τις δυο αυτες τουφεκιες, εριξα σε κατι πετραδακια στα 420 μετρα για να σιγουρευτω οτι δεν ηταν απλως τυχη που πετυχα τα κουνελια, και καθαρισα και ενα κορακι στα 180 μετρα, που, ανενοχλητο οπως φαινεται απο τις τουφεκιες πηγε και καθησε στο δεντρο στη μεση του χωραφιου. Η ωρα ειχε παει ηδη 8.30, και ετσι πηγα και πηρα τα κουνελια, τα καθαρισα (οτι ειχε απομεινει δηλαδη, γιατι 87 gn Vmax σφαιρα δεν αφηνει και πολλα στο κουνελι...θα χαρουν τα σκυλια μου τουλαχιστον!) και γυρισα σπιτι. Η μονη μου σκεψη ηταν ποτε θα καταφερω να ξαναπαω!!!
εεεε ρε γλεντια!!!
Δευτέρα 27 Ιουνίου 2011
Ν. Ζηλανδια 2011: Κουνελια, ο πρωτος σταθμος!
Tα κουνελια στην Ν. Ζηλανδια ειναι ειναι ενα απο τα μεγαλυτερα οικολογικα τους προβληματα. Εισηχθει στις αρχες του 19ου αιωνα απο τους εποικους, ως πηγη τροφης και για το δερμα τους, αλλα μετα απο λιγο καιρο, μιας και δεν υπαρχουν ζωα που να τρεφονται με κουνελια στην Ν. Ζηλανδια, εξαπλωθηκε σε τεραστιους αριθμους. Το προβλημα ειναι σε τετοιο επιπεδο, που, η κυβερνηση της Ν. Ζηλανδιας ειχε την ‘φαεινη’ ιδεα να εισαγαγει νυφιτσες. Και λεω ‘φαεινη ιδεα’ γιατι το πρωτο πραγμα που εξολοθρευσαν οι νυφιτσες ηταν τα πουλια της Ν. Ζηλανδιας, τα οποια, λογω ελλειψης αρπακτικων, δεν μπορουσαν να πεταξουν...Αυτο οδηγησε σε σπασμωδικες ενεργειες δηλητηριασμου της νυφιτσας που δεν απεδωσαν ιδιαιτερα και δημιουργησαν τα δικα τους προβληματα.
Ετσι λοιπον, το κουνελι ειναι το δευτερο πιο κυνηγημενο θηλαστικο στην Ν. Ζηλανδια
(το πρωτο ειναι το possum, αλλα αυτο ειναι αλλη ιστορια!). Κυνηγεται ολες τις εποχες, με τουφεκι, λειοκανο, σκυλια και παγιδες. Και εδω αρχιζει η πρωτη μου κυνηγετικη περιπετεια στην Ν. Ζηλανδια!
Το πρωι εκεινης της Τριτης ξεπεταχτηκα απο το κρεββατι λες και με ειχε χτυπησει ηλεκτρισμος. Αφου εφαγα πρωινο, ετοιμασα το δισακι μου με νερο, την καμερα, το μαχαιρι μου, ενα ελαφρυ μπουφαν, φορεσα τις κυνηγετικες μου μποτες, και εφυγα για το πανεπιστημιο. Περασα λιγη ωρα με τη γυναικα μου και μερικους συναδελφους εκει, αλλα το μυαλο μου ηταν στο απογευματινο κυνηγι.
Ο Howie θα περνουσε απο την πανσιον οπου μεναμε με τη γυναικα μου στις 2 η ωρα το μεσημερι. Απο τις 12.30 ημουν στο δωματιο, ελεγχα και ξαναελεγχα τα πραγματα να μην ξεχασω κατι, διαβασα λιγο το βιβλιο μου, και στις δυο παρα δεκα κατεβηκα στο πεζοδρομιο να τον περιμενω.
Πραγματικα, ακριβως στις 2 ηταν εκει. Το παλιο μεγαλο Mitsubishi παρκαρε μπροστα απο την πανσιον και μπηκα μεσα. Στο πισω μερος (ηταν καραβαν το αυτοκινητο) ηταν η σκυλα του Howie, η Billie, ενα σπρινγκερ σπανιελ, 2.5ετων που ηδη ειχε κερδισει διαγωνισμους φερμας και επαναφορας. Ο Howie μου εξηγουσε οτι το μερος οπου θα παμε ειναι η αγαπημενη του φαρμα. Μια εκταση που την υπολογισαμε γυρω στα 25 τετραγωνικα χιλιομετρα, καπου 70 χιλιομετρα μακρια απο την πολη. Καθως τα λεγαμε αυτα περνουσαμε εντυπωσιακα τοπια με λοφους γεματους γρασιδι και δεντρα, ρυακια και ποταμια, ιδανικο περιβαλλον για ολων των ειδων τα κυνηγια...Παραδεισος! και ημουν εκει για να παω να κυνηγησω! Ακομα δεν το πιστευα! Επαιρνα φωτογραφιες στην διαδρομη απο τοπια που δεν μπορουσε να τα χωρεσει το μυαλο μου ακομα, πρεπει να φαινομουν σαν παιδι στο λουνα παρκ...
H πορεια μας εφερνε ολο και πιο προς τα μεσογεια του Οταγκο, και η κλιματικη αλλαγη ηταν εμφανης απο το περιβαλλον: Το τοπιο ειχε αλλαξει. Απο το πρασινο δασος που μας περιτριγυριζε αρχικα, περασαμε σε ενα τοπιο σχεδον αφρικανικο. Βραχοι διασπαρτοι μεσα σε λιβαδια, το γρασιδι κιτρινο, ξερο, δεντρα λιγοστα και μικρα. Σαν να εχει το δικο του μικρο-κλιμα, που του επιτρεπει να εχει σχεδον Αμαζονιες συνθηκες προς τα νοτιοανατολικα και συνθηκες ερημου στα βορειοδυτικα. Ισως λογω των μεγαλων οροσειρων που παιρνουν τα καιρικα μετωπα και τα κατευθυνουν μακρια απο τα υψιπεδα του κεντρικου Οταγκο...
‘Ειχαμε μεγαλη ξηρασια φετος το καλοκαιρι (μην ξεχναμε οτι οι εποχες στην Ν. Ζηλανδια ειναι το αναποδο απο αυτες που εχουμε στο βορειο ημισφαιριο. Μαρτιος ειναι ο ισοδυναμος μηνας με τον Σεπτεμβριο εδω). Οι αγροτες ειναι ολοι ανησυχοι που θα βγει αυτο το πραγμα. Ο Σαϊμον (ο αγροτης στη φαρμα του οποιου θα κυνηγουσαμε) εχει παρα πολλα προβατα μερινο, και γιαυτους ειναι μεγαλο το προβλημα που θα τα πανε για βοσκες...Οποτε, οπως καταλαβαινεις, οτιδηποτε ανταγωνιζεται τα προβατα για γρασιδι, δεν ειναι ευπροσδεκτο... Κουνελια, λαγοι, ελαφια, ολα πρεπει να ειναι σε μικρους αριθμους για να επιβιωσει η φαρμα...’
‘Εχει και ελαφια?’ ειπα με προσδοκια...
‘Εχει, αλλα οχι στο μερος που θα παμε εμεις. Θα δεις...Ειναι απο την αλλη μερια της φαρμας που ειναι πιο δασωδης, και εχει και παρα πολλα αγρια γουρουνια’.
Μου πηρε λιγο καιρο για να καταλαβω οτι τα αγρια γουρουνια της Ν. Ζηλανδιας δεν ειναι το ιδιο με τον ευρωπαϊκο αγριοχοιρο. Ειναι καθ’αυτα, αγρια γουρουνια, ζωα που προερχονται απο οικιακες ρατσες και υπαρχουν ελευθερα στην Ν. Ζηλανδια απο τοτε που την ‘ανακαλυψε΄ο Κουκ.
Φτασαμε στις πυλες της εκτασης που θα κυνηγουσαμε, παρκαραμε το αυτοκινητο και βγηκαμε εξω. Πηρα το δισακι μου, φορεσα τα κυαλια μου, και πηγα στο πισω μερος του αυτοκινητου οπου ο Howie ετοιμαζοταν και αυτος μαζι και το σκυλι.
‘Αυτο ειναι το οπλο που εχω, ελπιζω να σου κανει. Δεν ειναι τιποτα το ιδιαιτερο, αλλα με εχει βολεψει πολλα χρονια τωρα!’, και τραβηξε απο μια θηκη που ηταν στο πορτ μπαγκαζ, οπου, απο μεσα εβγαλε ενα σουπερποζε Yildiz, διαμμετρηματος 20bore.
Τον πειραξα: ‘Εφερες Ελληνα να τουφεκισει με τουρκικο οπλο?’
Με κοιταξε λες και με προσβαλε, μεχρι που εβαλα τα γελια! ‘Φερ’το να το δω, πλακα σου κανω!’ Δεν με ηξερε καλα και με επαιρνε στα σοβαρα μεχρι τωρα.
‘Η πανω καννη ειναι 2 αστρα, η κατω 3. Τα τουφεκαμε με φυσσιγια νουμερο 5 στην κατω καννη, 32 γρμ, και με νουμερο 4 στην πανω, σε περιπτωση που ειναι μακρια, ή εχει φυγει απο την πρωτη.’
‘Τριανταδυο γραμμαρια φυσσιγγι?! Σε εικοσαρακι?? Εγω τα τουφεκαω με 24 γραμμαρια εξαρια στην Αγγλια!’
‘Μπορει να βρουμε και κανενα λαγο, αυτη η τουφεκια μου εχει ταιριαξει, δεν θα εχεις προβλημα, βαλε αυτα στην τσεπη σου και θα φερω και ακομα μερικα στο δικο μου δισακι.
Μονο προσεχε που τουφεκας σε σχεση με το σκυλι, καμια φορα ακομα τα κυνηγαει!’
Και με αυτες τις κουβεντες, με το οπλο στο χερι, και αυτος με τη σφυριχτρα στο στομα και το σκυλι να ‘κοβει’ 20-30 μετρα μπροστα μας, ξεκινησαμε προς τα δυτικα, οπου ηταν μια ανηφορα ενος λοφου, με μια ρεματια στα δεξια. Το σκυλι εκοψε στην απεναντι μερια και, οι δυο μας, περπατουσαμε παραλληλα με αυτο. Μεσ’ τη ρεματια ηταν μικροι θαμνοι, διασπαρτοι με κατι βουρλα, ιδανικο μερος για κουνελι.
Δεν ειχαν περασει 10 λεπτα, και βλεπω ενα κουνελι να φευγει σφαιρα μπροστα απο το σκυλι, την σφυριχτρα του Howie να διαταζει το σκυλι να κατσει και το κουνελι να φευγει ευθεια μπροστα μου και κατω στη ρεματια! Εφερα το οπλο στον ωμο, το μαγουλο μου κολλημενο στο κοντακι, ακολουθησα το κουνελι, και πατησα τη σκανδαλη....
Την πατησα, την ξαναπατησα, δεν πηγαινε πουθενα! ‘Ασφαλεια!’ σκεφτηκα μεσα μου, ‘γαμωτο!!!...’ και ο αντιχειρας μου εψαξε το κουμπι στο πανω μερος του οπλου, το εσπρωξα προς τα εμπρος και αυτη τη φορα δεν εκανα λαθος! Με την εκπυρσοκροτηση του οπλου, το κουνελι αρχισε να κατρακυλαει με ταχυτητα κατω στη ρεματια. Η τουφεκια ηταν καπου στα 30 -35 μετρα και ανακουφιστηκα που δεν ντροπιαστηκα στην πρωτη δοκιμασια!
‘Ειχε ασφαλεια!’ γυριζω και λεω στον Howie
Φαινεται οτι δεν με ακουσε, και μου απαντησε, ‘ναι, εγινε η βολη με ασφαλεια, το σκυλι δεν κινδυνεψε!’
‘Οχι! Το οπλο ειχε ασφαλεια, δεν ειδες ποση ωρα μου πηρε να το τουφεκισω?!’ του απαντησα γελωντας!
Ο Howie φορουσε κατι γυαλια που ειχαν μια καμερα επανω τους και καταφερε να βιντεοσκοπησει το περισσοτερο κυνηγι που καναμε. Οριστε το πρωτο κουνελι:
(Αγνοηστε την ωρα και ημερομηνια, το κυνηγι εγινε μεσημερι στις 8 Μαρτιου 2011, και οχι το πρωι του Αυγουστου 2010!)
Προχωρησαμε παρακατω, και εστειλε το σκυλι να πιασει το κουνελι, ενω ταυτοχρονα εβγαζε το δισακι του για να αρχισει την επεξεργασια του κουνελιου. Το σκυλι εφερε το κουνελι στα ποδια του, και, αφου το χαρηκε και το παινεψε, αρχισε να γδερνει το κουνελι.
(o Howie και η Billie, με το πρωτο κουνελι)
‘Τα τρως?’, τον ρωτησα
‘Παιρνω μονο τις πλατες για μας και τα ποδια για τα σκυλια. Ειναι κριμα να πανε χαμενα και μου αρεσει το κρεας τους, αρεσει και στην οικογενεια, τα δε σκυλια τρελαινονται!’
Αφου τελειωσε την διαδικασια, πεταξαμε το υπολοιπο κουφαρι στο ανοιχτο, οπου ηδη εφερνε κυκλο πανω απο τα κεφαλια μας ενα γερακι. Προχωρησαμε προς την κορυφη του λοφου, οπου ειδαμε το τοπιο να ανοιγει μπροστα μας σε ενα οροπεδιο που πηγαινε οσο εβλεπε το ματι. Και οσο εβλεπε το ματι, βλεπαμε κουνελια! Λογω των εδαφικων συνθηκων, τα κουνελια δεν εχουν τρυπες αλλα ζουν μεσα στους βραχους που τους δινουν φυσικο καταφυγιο.
(οι προποδες της οροσειρας στο βαθος, ειναι το δυτικο οριο της φαρμας!!!)
Το σκυλι ειχε ενθουσιαστει απο το πρωτο κουνελι και τις μυρουδιες που πρεπει να ηταν παντου και ‘εκοβε’ δεξια και αριστερα, μπροστα μας, διπλα μας πισω μας με περισση χαρα και λεπτομερεια.
‘Εχεις κανει καλη δουλεια με το σκυλι, ειναι απιθανη!’ του ειπα. Ηταν η πρωτη φορα που εκανα τετοιο κυνηγι και σκεφτομουνα κιολας πως θα το φερω στη γυναικα μου να παρουμε ενα σπανιελ!
‘Τα περισσοτερα τα ξερει απο μονη της. Η δυσκολια ειναι να καταφερεις να την κανεις να σταματησει αμα το βγαλει. Διαγωνιζομαι βλεπεις με αυτη, και εχω φαει μερικους αποκλεισμους γιατι τρεχει ακομα πισω απο το κουνελι...Ωπ! στασου! Κουνελι! Εκει, διπλα στο θαμνο!’
Οσο και να κοιτουσα, δεν καταφερνα να το δω... ‘Παρε το οπλο και ριξ’του εσυ, δεν το βλεπω!’ του ειπα, ταυτοχρονα δινοντας του το τουφεκι.
Το εφερε στον ωμο και, μολις ειδα την τουφεκια, ειδα και το κουνελι να πεφτει στο πλαϊ. Εστειλε παλι το σκυλι και καναμε την ιδια διαδικασια.
Το απογευμα ηταν θαυμασιο. Η θερμοκρασια ευχαριστη, ο ηλιος να ‘σπαει’ απο αραια συννεφα, ολες οι συνθηκες ιδανικες. Το σκυλι δουλευε ακοπα, αν και, οποτε βρισκαμε ευκαιρια, εβγαζε το νερο απο το δισακι και του εδινε να πιει. Τα θηραματα πολλα, οι τουφεκιες απο ευκολες εως και πολυ απαιτητικες, και μετα απο 2 ωρες ειχαμε 9 κουνελια στο δισακι, απο τα 11 που βρηκε το σκυλι. Αποφασισαμε να σταματησουμε μιας και ειχε ζεστανει αρκετα ο καιρος και δεν θελαμε να ζορισουμε το σκυλι. Ουτως ή αλλως, περασα ενα παρα πολυ ευχαριστο απογευμα, εκανα ενα καινουριο φιλο, γνωρισα αλλη μια γωνια της Ν. Ζηλανδιας που πολλοι δεν θα εχουν δει ποτε, και επισης γνωρισα ενα καινουριο και συναρπαστικο τροπο κυνηγιου.
Στην επιστροφη ο Howie μου ελεγε οτι τον ευχαριστησε ο τροπος που χειριστικα το κυνηγι και δεν θα δισταζε να με παρει να ξαναπαμε μαζι. Εγω ημουν χαρουμενος που δεν ντροπιαστηκα με την επιδοση μου στις τουφεκιες, και που καταφερα να κερδισω την εμπιστοσυνη του.
‘Tι κανεις το επομενο Σαββατο? Καθε Σαββατο, ανελιπως, ερχομαι εδω και βγαζω το σκυλι. Πολλες φορες ερχεται και η Μαριαν. Τι λες?’
‘Δυστυχως δεν μπορω αυτο το Σαββατο ειμαστε καλεσμενοι σε ενα αλλο μερος με τη γυναικα μου και θα λειψουμε μεχρι και την Κυριακη...’ του ειπα απογοητευμενος...
‘ Δεν πειραζει, παμε το επομενο!’
Το επομενο Σαββατο μπορουσα!
YΓ: Κοιταξα ξανα το βιντεο του Howie και βρηκα και τα στιγμιοτυπα παρακατω που δειχνουν ακομα μια τουφεκια.
Αυτο το κουνελι ηταν το πεμπτο απο τα 9 και το τελευταιο που πηρε η καμερα μιας και 'γεμισε' ο σκληρος της μετα απο μια ωρα κυνηγι.
Ετσι λοιπον, το κουνελι ειναι το δευτερο πιο κυνηγημενο θηλαστικο στην Ν. Ζηλανδια
(το πρωτο ειναι το possum, αλλα αυτο ειναι αλλη ιστορια!). Κυνηγεται ολες τις εποχες, με τουφεκι, λειοκανο, σκυλια και παγιδες. Και εδω αρχιζει η πρωτη μου κυνηγετικη περιπετεια στην Ν. Ζηλανδια!
Το πρωι εκεινης της Τριτης ξεπεταχτηκα απο το κρεββατι λες και με ειχε χτυπησει ηλεκτρισμος. Αφου εφαγα πρωινο, ετοιμασα το δισακι μου με νερο, την καμερα, το μαχαιρι μου, ενα ελαφρυ μπουφαν, φορεσα τις κυνηγετικες μου μποτες, και εφυγα για το πανεπιστημιο. Περασα λιγη ωρα με τη γυναικα μου και μερικους συναδελφους εκει, αλλα το μυαλο μου ηταν στο απογευματινο κυνηγι.
Ο Howie θα περνουσε απο την πανσιον οπου μεναμε με τη γυναικα μου στις 2 η ωρα το μεσημερι. Απο τις 12.30 ημουν στο δωματιο, ελεγχα και ξαναελεγχα τα πραγματα να μην ξεχασω κατι, διαβασα λιγο το βιβλιο μου, και στις δυο παρα δεκα κατεβηκα στο πεζοδρομιο να τον περιμενω.
Πραγματικα, ακριβως στις 2 ηταν εκει. Το παλιο μεγαλο Mitsubishi παρκαρε μπροστα απο την πανσιον και μπηκα μεσα. Στο πισω μερος (ηταν καραβαν το αυτοκινητο) ηταν η σκυλα του Howie, η Billie, ενα σπρινγκερ σπανιελ, 2.5ετων που ηδη ειχε κερδισει διαγωνισμους φερμας και επαναφορας. Ο Howie μου εξηγουσε οτι το μερος οπου θα παμε ειναι η αγαπημενη του φαρμα. Μια εκταση που την υπολογισαμε γυρω στα 25 τετραγωνικα χιλιομετρα, καπου 70 χιλιομετρα μακρια απο την πολη. Καθως τα λεγαμε αυτα περνουσαμε εντυπωσιακα τοπια με λοφους γεματους γρασιδι και δεντρα, ρυακια και ποταμια, ιδανικο περιβαλλον για ολων των ειδων τα κυνηγια...Παραδεισος! και ημουν εκει για να παω να κυνηγησω! Ακομα δεν το πιστευα! Επαιρνα φωτογραφιες στην διαδρομη απο τοπια που δεν μπορουσε να τα χωρεσει το μυαλο μου ακομα, πρεπει να φαινομουν σαν παιδι στο λουνα παρκ...
H πορεια μας εφερνε ολο και πιο προς τα μεσογεια του Οταγκο, και η κλιματικη αλλαγη ηταν εμφανης απο το περιβαλλον: Το τοπιο ειχε αλλαξει. Απο το πρασινο δασος που μας περιτριγυριζε αρχικα, περασαμε σε ενα τοπιο σχεδον αφρικανικο. Βραχοι διασπαρτοι μεσα σε λιβαδια, το γρασιδι κιτρινο, ξερο, δεντρα λιγοστα και μικρα. Σαν να εχει το δικο του μικρο-κλιμα, που του επιτρεπει να εχει σχεδον Αμαζονιες συνθηκες προς τα νοτιοανατολικα και συνθηκες ερημου στα βορειοδυτικα. Ισως λογω των μεγαλων οροσειρων που παιρνουν τα καιρικα μετωπα και τα κατευθυνουν μακρια απο τα υψιπεδα του κεντρικου Οταγκο...
‘Ειχαμε μεγαλη ξηρασια φετος το καλοκαιρι (μην ξεχναμε οτι οι εποχες στην Ν. Ζηλανδια ειναι το αναποδο απο αυτες που εχουμε στο βορειο ημισφαιριο. Μαρτιος ειναι ο ισοδυναμος μηνας με τον Σεπτεμβριο εδω). Οι αγροτες ειναι ολοι ανησυχοι που θα βγει αυτο το πραγμα. Ο Σαϊμον (ο αγροτης στη φαρμα του οποιου θα κυνηγουσαμε) εχει παρα πολλα προβατα μερινο, και γιαυτους ειναι μεγαλο το προβλημα που θα τα πανε για βοσκες...Οποτε, οπως καταλαβαινεις, οτιδηποτε ανταγωνιζεται τα προβατα για γρασιδι, δεν ειναι ευπροσδεκτο... Κουνελια, λαγοι, ελαφια, ολα πρεπει να ειναι σε μικρους αριθμους για να επιβιωσει η φαρμα...’
‘Εχει και ελαφια?’ ειπα με προσδοκια...
‘Εχει, αλλα οχι στο μερος που θα παμε εμεις. Θα δεις...Ειναι απο την αλλη μερια της φαρμας που ειναι πιο δασωδης, και εχει και παρα πολλα αγρια γουρουνια’.
Μου πηρε λιγο καιρο για να καταλαβω οτι τα αγρια γουρουνια της Ν. Ζηλανδιας δεν ειναι το ιδιο με τον ευρωπαϊκο αγριοχοιρο. Ειναι καθ’αυτα, αγρια γουρουνια, ζωα που προερχονται απο οικιακες ρατσες και υπαρχουν ελευθερα στην Ν. Ζηλανδια απο τοτε που την ‘ανακαλυψε΄ο Κουκ.
Φτασαμε στις πυλες της εκτασης που θα κυνηγουσαμε, παρκαραμε το αυτοκινητο και βγηκαμε εξω. Πηρα το δισακι μου, φορεσα τα κυαλια μου, και πηγα στο πισω μερος του αυτοκινητου οπου ο Howie ετοιμαζοταν και αυτος μαζι και το σκυλι.
‘Αυτο ειναι το οπλο που εχω, ελπιζω να σου κανει. Δεν ειναι τιποτα το ιδιαιτερο, αλλα με εχει βολεψει πολλα χρονια τωρα!’, και τραβηξε απο μια θηκη που ηταν στο πορτ μπαγκαζ, οπου, απο μεσα εβγαλε ενα σουπερποζε Yildiz, διαμμετρηματος 20bore.
Τον πειραξα: ‘Εφερες Ελληνα να τουφεκισει με τουρκικο οπλο?’
Με κοιταξε λες και με προσβαλε, μεχρι που εβαλα τα γελια! ‘Φερ’το να το δω, πλακα σου κανω!’ Δεν με ηξερε καλα και με επαιρνε στα σοβαρα μεχρι τωρα.
‘Η πανω καννη ειναι 2 αστρα, η κατω 3. Τα τουφεκαμε με φυσσιγια νουμερο 5 στην κατω καννη, 32 γρμ, και με νουμερο 4 στην πανω, σε περιπτωση που ειναι μακρια, ή εχει φυγει απο την πρωτη.’
‘Τριανταδυο γραμμαρια φυσσιγγι?! Σε εικοσαρακι?? Εγω τα τουφεκαω με 24 γραμμαρια εξαρια στην Αγγλια!’
‘Μπορει να βρουμε και κανενα λαγο, αυτη η τουφεκια μου εχει ταιριαξει, δεν θα εχεις προβλημα, βαλε αυτα στην τσεπη σου και θα φερω και ακομα μερικα στο δικο μου δισακι.
Μονο προσεχε που τουφεκας σε σχεση με το σκυλι, καμια φορα ακομα τα κυνηγαει!’
Και με αυτες τις κουβεντες, με το οπλο στο χερι, και αυτος με τη σφυριχτρα στο στομα και το σκυλι να ‘κοβει’ 20-30 μετρα μπροστα μας, ξεκινησαμε προς τα δυτικα, οπου ηταν μια ανηφορα ενος λοφου, με μια ρεματια στα δεξια. Το σκυλι εκοψε στην απεναντι μερια και, οι δυο μας, περπατουσαμε παραλληλα με αυτο. Μεσ’ τη ρεματια ηταν μικροι θαμνοι, διασπαρτοι με κατι βουρλα, ιδανικο μερος για κουνελι.
Δεν ειχαν περασει 10 λεπτα, και βλεπω ενα κουνελι να φευγει σφαιρα μπροστα απο το σκυλι, την σφυριχτρα του Howie να διαταζει το σκυλι να κατσει και το κουνελι να φευγει ευθεια μπροστα μου και κατω στη ρεματια! Εφερα το οπλο στον ωμο, το μαγουλο μου κολλημενο στο κοντακι, ακολουθησα το κουνελι, και πατησα τη σκανδαλη....
Την πατησα, την ξαναπατησα, δεν πηγαινε πουθενα! ‘Ασφαλεια!’ σκεφτηκα μεσα μου, ‘γαμωτο!!!...’ και ο αντιχειρας μου εψαξε το κουμπι στο πανω μερος του οπλου, το εσπρωξα προς τα εμπρος και αυτη τη φορα δεν εκανα λαθος! Με την εκπυρσοκροτηση του οπλου, το κουνελι αρχισε να κατρακυλαει με ταχυτητα κατω στη ρεματια. Η τουφεκια ηταν καπου στα 30 -35 μετρα και ανακουφιστηκα που δεν ντροπιαστηκα στην πρωτη δοκιμασια!
‘Ειχε ασφαλεια!’ γυριζω και λεω στον Howie
Φαινεται οτι δεν με ακουσε, και μου απαντησε, ‘ναι, εγινε η βολη με ασφαλεια, το σκυλι δεν κινδυνεψε!’
‘Οχι! Το οπλο ειχε ασφαλεια, δεν ειδες ποση ωρα μου πηρε να το τουφεκισω?!’ του απαντησα γελωντας!
Ο Howie φορουσε κατι γυαλια που ειχαν μια καμερα επανω τους και καταφερε να βιντεοσκοπησει το περισσοτερο κυνηγι που καναμε. Οριστε το πρωτο κουνελι:
(Αγνοηστε την ωρα και ημερομηνια, το κυνηγι εγινε μεσημερι στις 8 Μαρτιου 2011, και οχι το πρωι του Αυγουστου 2010!)
Προχωρησαμε παρακατω, και εστειλε το σκυλι να πιασει το κουνελι, ενω ταυτοχρονα εβγαζε το δισακι του για να αρχισει την επεξεργασια του κουνελιου. Το σκυλι εφερε το κουνελι στα ποδια του, και, αφου το χαρηκε και το παινεψε, αρχισε να γδερνει το κουνελι.
(o Howie και η Billie, με το πρωτο κουνελι)
‘Τα τρως?’, τον ρωτησα
‘Παιρνω μονο τις πλατες για μας και τα ποδια για τα σκυλια. Ειναι κριμα να πανε χαμενα και μου αρεσει το κρεας τους, αρεσει και στην οικογενεια, τα δε σκυλια τρελαινονται!’
Αφου τελειωσε την διαδικασια, πεταξαμε το υπολοιπο κουφαρι στο ανοιχτο, οπου ηδη εφερνε κυκλο πανω απο τα κεφαλια μας ενα γερακι. Προχωρησαμε προς την κορυφη του λοφου, οπου ειδαμε το τοπιο να ανοιγει μπροστα μας σε ενα οροπεδιο που πηγαινε οσο εβλεπε το ματι. Και οσο εβλεπε το ματι, βλεπαμε κουνελια! Λογω των εδαφικων συνθηκων, τα κουνελια δεν εχουν τρυπες αλλα ζουν μεσα στους βραχους που τους δινουν φυσικο καταφυγιο.
(οι προποδες της οροσειρας στο βαθος, ειναι το δυτικο οριο της φαρμας!!!)
Το σκυλι ειχε ενθουσιαστει απο το πρωτο κουνελι και τις μυρουδιες που πρεπει να ηταν παντου και ‘εκοβε’ δεξια και αριστερα, μπροστα μας, διπλα μας πισω μας με περισση χαρα και λεπτομερεια.
‘Εχεις κανει καλη δουλεια με το σκυλι, ειναι απιθανη!’ του ειπα. Ηταν η πρωτη φορα που εκανα τετοιο κυνηγι και σκεφτομουνα κιολας πως θα το φερω στη γυναικα μου να παρουμε ενα σπανιελ!
‘Τα περισσοτερα τα ξερει απο μονη της. Η δυσκολια ειναι να καταφερεις να την κανεις να σταματησει αμα το βγαλει. Διαγωνιζομαι βλεπεις με αυτη, και εχω φαει μερικους αποκλεισμους γιατι τρεχει ακομα πισω απο το κουνελι...Ωπ! στασου! Κουνελι! Εκει, διπλα στο θαμνο!’
Οσο και να κοιτουσα, δεν καταφερνα να το δω... ‘Παρε το οπλο και ριξ’του εσυ, δεν το βλεπω!’ του ειπα, ταυτοχρονα δινοντας του το τουφεκι.
Το εφερε στον ωμο και, μολις ειδα την τουφεκια, ειδα και το κουνελι να πεφτει στο πλαϊ. Εστειλε παλι το σκυλι και καναμε την ιδια διαδικασια.
Το απογευμα ηταν θαυμασιο. Η θερμοκρασια ευχαριστη, ο ηλιος να ‘σπαει’ απο αραια συννεφα, ολες οι συνθηκες ιδανικες. Το σκυλι δουλευε ακοπα, αν και, οποτε βρισκαμε ευκαιρια, εβγαζε το νερο απο το δισακι και του εδινε να πιει. Τα θηραματα πολλα, οι τουφεκιες απο ευκολες εως και πολυ απαιτητικες, και μετα απο 2 ωρες ειχαμε 9 κουνελια στο δισακι, απο τα 11 που βρηκε το σκυλι. Αποφασισαμε να σταματησουμε μιας και ειχε ζεστανει αρκετα ο καιρος και δεν θελαμε να ζορισουμε το σκυλι. Ουτως ή αλλως, περασα ενα παρα πολυ ευχαριστο απογευμα, εκανα ενα καινουριο φιλο, γνωρισα αλλη μια γωνια της Ν. Ζηλανδιας που πολλοι δεν θα εχουν δει ποτε, και επισης γνωρισα ενα καινουριο και συναρπαστικο τροπο κυνηγιου.
Στην επιστροφη ο Howie μου ελεγε οτι τον ευχαριστησε ο τροπος που χειριστικα το κυνηγι και δεν θα δισταζε να με παρει να ξαναπαμε μαζι. Εγω ημουν χαρουμενος που δεν ντροπιαστηκα με την επιδοση μου στις τουφεκιες, και που καταφερα να κερδισω την εμπιστοσυνη του.
‘Tι κανεις το επομενο Σαββατο? Καθε Σαββατο, ανελιπως, ερχομαι εδω και βγαζω το σκυλι. Πολλες φορες ερχεται και η Μαριαν. Τι λες?’
‘Δυστυχως δεν μπορω αυτο το Σαββατο ειμαστε καλεσμενοι σε ενα αλλο μερος με τη γυναικα μου και θα λειψουμε μεχρι και την Κυριακη...’ του ειπα απογοητευμενος...
‘ Δεν πειραζει, παμε το επομενο!’
Το επομενο Σαββατο μπορουσα!
YΓ: Κοιταξα ξανα το βιντεο του Howie και βρηκα και τα στιγμιοτυπα παρακατω που δειχνουν ακομα μια τουφεκια.
Αυτο το κουνελι ηταν το πεμπτο απο τα 9 και το τελευταιο που πηρε η καμερα μιας και 'γεμισε' ο σκληρος της μετα απο μια ωρα κυνηγι.
Παρασκευή 24 Ιουνίου 2011
‘Πιο μακρια δεν ειχε?’
Ηταν φθινοπωρο του 2009, οταν η γυναικα μου μου ανακοινωσε οτι ενας επιστημονικος ομιλος του οποιου ειναι ιδρυτικο μελος, οργανωνει το επομενο συνεδριο του τον Μαρτιο του 2011, στην Μελβουρνη.
‘Kαι τι θες να κανω εγω?’ της απαντησα, σκεφτομενος τα εξοδα, την αποσταση και το γεγονος οτι ο Μαρτιος ειναι ο μηνας που ειμαι ιδιαιτερα απασχολημενος με τη δουλεια
μου και αρχισα ηδη να αναρωτιεμαι αν εχω τις ημερομηνιες κλεισμενες...
‘ Eιναι τα γενεθλια μου, τα ‘σημαντικα’ τον Μαρτιο και θα μπορουσαμε να συνδυασουμε την συμμετοχη μου στο συνεδριο με ενα ταξιδι στην Ν. Ζηλανδια να δουμε τον Ντεϊβιντ και την οικογενεια του’, μου απαντησε, και διεκρινα μια ενταση στον τονο της.
Καταλαβα οτι το πραγμα ειχε την πιθανοτητα να εξελιχθει σε κριση, και ετσι, εκανα διπλωματικους ελιγμους....
‘Eιδες? Τα ειχα ξεχασει, μαλλον, δεν το συνδυασα οτι το ταξιδι μπορει να συμπεσει με τα γενεθλια σου αγαπη μου, ειναι σχεδον δυο χρονια απο τωρα. Και φυσικα θα κανουμε κατι ιδιαιτερο για τα γενεθλια σου, ειναι δυνατον?’, ειπα με συγκαταβατικο υφος, και φορωντας το πιο γοητευτικο μου χαμογελο! Δεν μπορουσα να ξεφυγω, γιατι για τα δικα μου γενεθλια πηγαμε για κυνηγι στην Αφρικη...
‘Bαλ’τες τις ημερομηνιες στο ημερολογιο σου τωρα μην ξεχαστεις και κλεισεις τιποτα δουλειες εκεινο τον καιρο!’, μου ειπε χαρωπα, και καταλαβα οτι η κριση ειχε αποφευχθει, τουλαχιστον για την ωρα.
Ο καιρος περνουσε με δουλειες, ταξιδια και τρεχαματα, πηγα και γυρισα στην Αφρικη (οπου αποφασιστηκε οτι επρεπε να βρω ημερομηνιες και για το επομενο ταξιδι εκει...Βασανα που’χει ο κοσμος...), ηρθε και εφυγε το καλοκαιρι, και ταυτοχρονα αρχισαν μερικα μηνυματα να πηγαινοερχονται μεταξυ εμας και του φιλου μας του Ντεϊβιντ στην Ν. Ζηλανδια.
Το ταξιδι ειχε εργασιακο χαρακτηρα για τη γυναικα μου, οπου θα συμμετειχε στο ερευνητικο προγραμμα του πανεπιστημιου, ενω εγω θα πηγαινα για παρεα, εχοντας δωσει συγκαταβαση για δυο διαλεξεις και μονο, ωστε να εχω το χρονο μου ελευθερο. Mιας και θα πηγαινα χωρις συγκεκριμενο προγραμμα, δεν ειχα πολυ-δωσει σημασια στο ταξιδι, μιας και δεν ειχα ιδιαιτερες προσδοκιες: θα πηγαινα να περασω ενα μηνα σε μια αλλη χωρα με την αγαπη μου, και αυτο ηταν ολο. Καπου μεσα μου ειχα βεβαια τις αμφιβολιες μου, και λυπομουν για το χρονο που θα εχανα στην Αγγλια, μιας και ο Μαρτιος ειναι ιδιαιτερα συναρπαστικος μηνας απο κυνηγετικης αποψης. Ετσι λοιπον, οταν ο Ντεϊβιντ μας πηρε στο Skype ενα βραδυ, τον Νοεμβριο του 2010 για να συζητησουμε το προγραμμα, δεν ειχα στο νου μου εξορμησεις κυνηγετικες και αλιευτικες.
‘Μιας και η Ναντιν (η γυναικα μου) θα ειναι απασχολημενη μες την εβδομαδα, συζητησα με την κορη μου για τις πιθανοτητες που εχεις για κυνηγι. (Η κορη του Ντεϊβιντ, η Μαριαν, ειναι 23 ετων, αθλητρια του τριαθλου, με χρονια υπηρεσιας στο στρατο και μανιακη με οπλα, σκυλια και κυνηγια). Απ’οτι καταλαβαινω, εχει κανονισει κυνηγι για κουνελια και επισης κατι αλλα μου ελεγε για ελαφια και κατσικες και γουρουνια, θα σου τα πει αυτη οταν θα’ρθεις. Παντως θα καταφερεις να πας μερικες φορες...’
Αμεσως η διαθεση μου ‘ανεβηκε’! Απ’εκει που περιμενα να το παιζω ‘τουριστας’, αρχισε το ταξιδι να γινεται πιο ελκυστικο με την υποσχεση εστω και λιγοστων κυνηγιων! Τις επομενες εβδομαδες μιλησαμε μεσω email με τη Μαριαν, και μου εδωσε μια πολυ καλη εικονα της καταστασης που με περιμενε...
Πηρα φυσικα τον αδερφο μου να του πω τα καλα νεα! Του εξηγουσα για κουνελια, ελαφια, γουρουνια και ενα σωρο αλλα εξωτικα ζωα που θα κυνηγουσα στην Ν. Ζηλανδια, και τον εβλεπα να με ακουει με προσοχη. Αφου τελειωσα την αφηγηση, μου λεει:
‘Πιο μακρια δεν ειχε, να πας για δυο τουφεκιες??’
Παντα αισιοδοξος ο μικρος, να μην χασει ευκαιρια!
Οι μερες περασαν και στις 28 του Φλεβαρη ξεκινησαμε με τη γυναικα μου το μακρυ ταξιδι για τη Ν. Ζηλανδια...Μαντσεστερ, Λονδινο, Λος Αντζελες, Ωκλαντ και απο εκει μια εσωτερικη πτηση για το νοτιο ακρο της Ν. Ζηλανδιας οπου μενει ο φιλος μου, στο Οταγκο. Παρα την κουραση που εβγαλαν τοσες ωρες πτησης, τα ματια μου ηταν κολλημενα στο παραθυρο του αεροπλανου, απ’οπου εβλεπα αχανεις εκτασεις πρασινων βουνων, ποταμων, κοιλαδων και πεδιαδων, με ελαχιστη καλυψη απο κατοικημενες περιοχες και καλλιεργειες...Παραδεισος!
Φτασαμε επιτελους στον προορισμο μας και οι φιλοι μας, μας παρελαβαν απο το αεροδρομιο και μας πηγαν στο διαμερισμα που μας ειχαν κλεισει για την διαμονη μας των υπολοιπων 30 ημερων. Με το ζορι καταφεραμε να παμε να φαμε και πεσαμε σαν νεκροι για υπνο, ζαλισμενοι απο το ταξιδι, τις καινουριες παραστασεις και το γευμα με τους φιλους.
Οι υπολοιπες 3-4 μερες περασαν με βολτες, μια εκδρομη στο Milford Sound (αξιζει να κανει κανεις μια ερευνα για αυτο το μερος στο google) και ανανηψη απο το jetlag που μας ειχε δημιουργησει η διαφορα της ωρας. Την Κυριακη, μαζευτηκαμε ολοι στο σπιτι του Ντεϊβιντ για φαγητο. Ειχαν ερθει και οι δυο απο τις τρεις του κορες, οποτε βρηκα την ευκαιρια να μιλησω με τη Μαριαν.
Δεν το ηξερα καλα το κοριτσι, τελευταια φορα που την ειδα ηταν στο γαμο μου, 11 χρονια πριν, που ηταν τοτε ενα παιδακι. Και ετσι, δεν επεδιωξα ιδιαιτερες συζητησεις για κυνηγι, μιας και δεν ηθελα να αποξενωσω και τη γυναικα μου, που, στο κατω κατω, γιαυτην γινοταν το ταξιδι. Παρ’ολα αυτα, αφου ειχαμε φαει και καθομασταν γυρω απο τη φωτια, καναμε μια κουβεντα.
‘Το ξερεις οτι δουλευω σε μαγαζι που πουλαει κυνηγετικα ειδη?’
‘Κατι μου ειπε ο πατερας σου, αλλα δεν ξερω λεπτομερειες. Για πες!!’
‘Λοιπον, ο ενας συναιτερος εκει εχει ενα πολυ καλο σπανιελ και δεχθηκε να σε παρει για κουνελια με αυτο την Τριτη. Την Τεταρτη εχω κανονισει με ενα αλλο παιδι απο το μαγαζι να πατε για ψαρεμα στο ποταμι. Την επομενη εβδομαδα θα μας παει ενας φιλος που ειναι επαγγελματιας κυνηγος για γουρουνια και κατσικες, θα παμε για wallabies παρεα με ενα φιλο απο το στρατο, και την Παρασκευη εχω κανονισει να παμε για ελαφια στα Blue Mountains οι δυο μας. Ταυτοχρονα θα βγει και κανενα κυνηγι για κουνελια ακομα και οτι αλλο προκυψει...’
Εμεινα με το στομα ανοιχτο. Ειχα φερει μαζι μου ενα παντελονι ‘της εξοχης’, τις μποτες μου με δυο ζευγαρια καλτσες χοντρες, και ενα φλης...Καλα που ειχα αποφασισει να φερω τα κυαλια και ενα ColdSteel Pocket Bushman μαχαιρι, να μην φαινομαι τελειως για ‘γιαπης’! Απ’εκει που περιμενα οτι θα ειμαι τυχερος αν παω για ενα κυνηγι, μου βγηκε ολοκληρο προγραμμα, εφαμιλλο με αυτο της Αφρικης! Μην ξεχναμε οτι θα εμενα για ενα μηνα, οποτε υπηρχε αρκετος καιρος για να τα κανω ολα αυτα, συν το γεγονος οτι για 8 ημερες θα ημουν μονος στην Ν. Ζηλανδια, καθως η γυναικα μου θα πηγαινε για το συνεδριο της στην Αυστραλια, παρεα με τον φιλο μας τον Ντεϊβιντ....
‘Καλα, μην το φωναζεις, ασε να κανονισω και με τη γυναικα μου. Παντως αυριο θα ερθω απο το μαγαζι να γνωρισω και τα παιδια και να δω και την πραματια και να κανονισω που θα βρεθουμε για το κυνηγι με τα κουνελια και τα σχετικα.’
Την επομενη μερα περπατησα απο το πανεπιστημιο μεχρι το μαγαζι και με καλοσωρισε ενας χαρωπος τυπος, καπου 45 χρονων, γυμνασμενος, που φαινοταν οτι ειχε περασει μεγαλο μερος της ζωης του στην εξοχη.
‘Καλημερα! Εισαι ο Howie?’
‘Nαι!’ μου απαντησε, ‘εσυ πρεπει να εισαι ο Μπιριγκογκος! Χαρηκα πολυ, μου μιλησε η Μαριαν για σενα, ελπιζω να εισαι ετοιμος για το κυνηγι αυριο!’
‘Μα γιαυτο ηρθα στο μαγαζι, να ετοιμαστω! Περα απο τις μποτες μου και ενα παντελονι δεν εχω τιποτα το κυνηγετικο μαζι μου, ηρθα να δω τι εχει εδω το μαγαζι και να εξοπλιστω!’
Αφου αλλαξαμε μερικες ακομα κουβεντες για την κυνηγετικη εμπειρια του καθενος, πηγα και εκανα μια βολτα στο μερος του μαγαζιου με τα κυνηγετικα ρουχα και επελεξα κανα δυο πουκαμισα, τα πληρωσα, κανονισα με τον Howie που θα βρεθουμε την επομενη και γυρισα στο πανεπιστημιο.
Πριν σας πω για την κυνηγετικη εξορμηση, ισως θα ηταν χρησιμο να σας δωσω μια ‘ιδεα’ απο τις συνθηκες στην Ν. Ζηλανδια, οσον αφορα την οπλοκατοχη και τις αδειες κυνηγιου.
(αυτη τη φωτογραφια την πηρα σε ενα βιβλιοπωλειο. Τα περισσοτερα περιοδικα που απεικονιζονται ειναι κυνηγετικου περιεχομενου, και ειτε δεκαπενθημερα ή εβδομαδιαια!)
Η Νεα Ζηλανδια εχει μια μακροχρονη παραδοση οπλοκατοχης και κυνηγιου, και δεν φαινεται ουτε ως παραξενο ουτε ως μεμπτο. Εχει επισης μακροχρονη παραδοση στο κυνηγι και την περιπετεια. Αυτο αντικατοπριζεται στους νομους που διεπουν το κυνηγι:
- Δεν υπαρχει κυνηγετικη αδεια. Ο καθε κυνηγος καθεται εξετασεις για μια φορα, παιρνει δυο συστασεις, τις καταθετει στην αστυνομια και, αν κριθει αξιος, του δινεται η αδεια οπλοκατοχης.
- Με αυτη την αδεια μπορει να παει στο οπλοπωλειο και να παρει οτι και οσα οπλα (ραβδωτα και λειοκανα) και πυρομαχικα θελει. Για τα πιστολια υπαρχει ειδικη αδεια και ειναι πιο δυσκολο να τα αποκτησει κανεις, αλλα μιας και δεν με ενδιεφεραν, δεν το εψαξα.
- Οσον αφορα την προσβαση σε κυνηγετικους τοπους υπαρχουν δυο τροποι. Ο ενας αφορα αδεια απο τον γεωκτημονα να κυνηγησει στην φαρμα του. Οι φαρμες στην Ν. Ζηλανδια μετριωνται σε τετραγωνικα χιλιομετρα και οχι σε στρεμματα. Ειναι αχανεις εκτασεις που περιλλαμβανουν καλλιεργειες, βουνα και ποταμους (συνηθως).
- Ο δευτερος τροπος ειναι να κυνηγησει σε δημοσιους χωρους. Το τοπικο δασαρχειο χωριζει την περιοχη σε τμηματα (πολλων τετραγωνικων χιλιομετρων το καθενα) και, οταν αποφασισει ο κυνηγος που θελει να κυνηγησει και ποιες μερες, ειδοποιει το δασαρχειο που του δινει αδεια και τα κλειδια για τις πυλες που πρεπει να ανοιξει για να παει στην περιοχη και να κυνηγησει. Αλλα, τις ημερες που τις εχει κλεισμενες, δεν επιτρεπετε να παει κανενας αλλος κυνηγος εκει.
- Δεν υπαρχει κοστος για κανενα απο τους δυο τροπους, εκτος και εαν ο κυνηγος θελει να παρει τροπαια, τα οποια συνηθως ειναι γνωστα στους αγροτες και τα ‘πουλανε’ καθε κυνηγετικη περιοδο.
Ο θηραματικος πλουτος της Ν. Ζηλανδιας ειναι πραγματικα αξιοθαυμαστος. Καθως οι εποικοι εφεραν πολλα ειδη που δεν ηταν γηγενη της Ν. Ζηλανδιας (η οποια δεν ειχε ποτε θηλαστικα, μονο πουλια) εχει γεμισει ο τοπος κουνελια, ελαφια, γουρουνια, wallabies, μουστελιδες, possum, και λαγους. Φυσικα και παρα πολλα βοοειδη και προβατα. Ολα τα ειδη που δεν ειναι γηγενη στην Ν. Ζηλανδια θεωρουνται επιβλαβη, και, κατα συνεπεια δεν υπαρχουν περιορισμοι στο κυνηγι τους. Μπορουν να κυνηγηθουν οποιαδηποτε εποχη και δεν υπαρχει περιορισμος στην καρπωση κατα ειδος.
Με αλλα λογια: ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ!!
‘Kαι τι θες να κανω εγω?’ της απαντησα, σκεφτομενος τα εξοδα, την αποσταση και το γεγονος οτι ο Μαρτιος ειναι ο μηνας που ειμαι ιδιαιτερα απασχολημενος με τη δουλεια
μου και αρχισα ηδη να αναρωτιεμαι αν εχω τις ημερομηνιες κλεισμενες...
‘ Eιναι τα γενεθλια μου, τα ‘σημαντικα’ τον Μαρτιο και θα μπορουσαμε να συνδυασουμε την συμμετοχη μου στο συνεδριο με ενα ταξιδι στην Ν. Ζηλανδια να δουμε τον Ντεϊβιντ και την οικογενεια του’, μου απαντησε, και διεκρινα μια ενταση στον τονο της.
Καταλαβα οτι το πραγμα ειχε την πιθανοτητα να εξελιχθει σε κριση, και ετσι, εκανα διπλωματικους ελιγμους....
‘Eιδες? Τα ειχα ξεχασει, μαλλον, δεν το συνδυασα οτι το ταξιδι μπορει να συμπεσει με τα γενεθλια σου αγαπη μου, ειναι σχεδον δυο χρονια απο τωρα. Και φυσικα θα κανουμε κατι ιδιαιτερο για τα γενεθλια σου, ειναι δυνατον?’, ειπα με συγκαταβατικο υφος, και φορωντας το πιο γοητευτικο μου χαμογελο! Δεν μπορουσα να ξεφυγω, γιατι για τα δικα μου γενεθλια πηγαμε για κυνηγι στην Αφρικη...
‘Bαλ’τες τις ημερομηνιες στο ημερολογιο σου τωρα μην ξεχαστεις και κλεισεις τιποτα δουλειες εκεινο τον καιρο!’, μου ειπε χαρωπα, και καταλαβα οτι η κριση ειχε αποφευχθει, τουλαχιστον για την ωρα.
Ο καιρος περνουσε με δουλειες, ταξιδια και τρεχαματα, πηγα και γυρισα στην Αφρικη (οπου αποφασιστηκε οτι επρεπε να βρω ημερομηνιες και για το επομενο ταξιδι εκει...Βασανα που’χει ο κοσμος...), ηρθε και εφυγε το καλοκαιρι, και ταυτοχρονα αρχισαν μερικα μηνυματα να πηγαινοερχονται μεταξυ εμας και του φιλου μας του Ντεϊβιντ στην Ν. Ζηλανδια.
Το ταξιδι ειχε εργασιακο χαρακτηρα για τη γυναικα μου, οπου θα συμμετειχε στο ερευνητικο προγραμμα του πανεπιστημιου, ενω εγω θα πηγαινα για παρεα, εχοντας δωσει συγκαταβαση για δυο διαλεξεις και μονο, ωστε να εχω το χρονο μου ελευθερο. Mιας και θα πηγαινα χωρις συγκεκριμενο προγραμμα, δεν ειχα πολυ-δωσει σημασια στο ταξιδι, μιας και δεν ειχα ιδιαιτερες προσδοκιες: θα πηγαινα να περασω ενα μηνα σε μια αλλη χωρα με την αγαπη μου, και αυτο ηταν ολο. Καπου μεσα μου ειχα βεβαια τις αμφιβολιες μου, και λυπομουν για το χρονο που θα εχανα στην Αγγλια, μιας και ο Μαρτιος ειναι ιδιαιτερα συναρπαστικος μηνας απο κυνηγετικης αποψης. Ετσι λοιπον, οταν ο Ντεϊβιντ μας πηρε στο Skype ενα βραδυ, τον Νοεμβριο του 2010 για να συζητησουμε το προγραμμα, δεν ειχα στο νου μου εξορμησεις κυνηγετικες και αλιευτικες.
‘Μιας και η Ναντιν (η γυναικα μου) θα ειναι απασχολημενη μες την εβδομαδα, συζητησα με την κορη μου για τις πιθανοτητες που εχεις για κυνηγι. (Η κορη του Ντεϊβιντ, η Μαριαν, ειναι 23 ετων, αθλητρια του τριαθλου, με χρονια υπηρεσιας στο στρατο και μανιακη με οπλα, σκυλια και κυνηγια). Απ’οτι καταλαβαινω, εχει κανονισει κυνηγι για κουνελια και επισης κατι αλλα μου ελεγε για ελαφια και κατσικες και γουρουνια, θα σου τα πει αυτη οταν θα’ρθεις. Παντως θα καταφερεις να πας μερικες φορες...’
Αμεσως η διαθεση μου ‘ανεβηκε’! Απ’εκει που περιμενα να το παιζω ‘τουριστας’, αρχισε το ταξιδι να γινεται πιο ελκυστικο με την υποσχεση εστω και λιγοστων κυνηγιων! Τις επομενες εβδομαδες μιλησαμε μεσω email με τη Μαριαν, και μου εδωσε μια πολυ καλη εικονα της καταστασης που με περιμενε...
Πηρα φυσικα τον αδερφο μου να του πω τα καλα νεα! Του εξηγουσα για κουνελια, ελαφια, γουρουνια και ενα σωρο αλλα εξωτικα ζωα που θα κυνηγουσα στην Ν. Ζηλανδια, και τον εβλεπα να με ακουει με προσοχη. Αφου τελειωσα την αφηγηση, μου λεει:
‘Πιο μακρια δεν ειχε, να πας για δυο τουφεκιες??’
Παντα αισιοδοξος ο μικρος, να μην χασει ευκαιρια!
Οι μερες περασαν και στις 28 του Φλεβαρη ξεκινησαμε με τη γυναικα μου το μακρυ ταξιδι για τη Ν. Ζηλανδια...Μαντσεστερ, Λονδινο, Λος Αντζελες, Ωκλαντ και απο εκει μια εσωτερικη πτηση για το νοτιο ακρο της Ν. Ζηλανδιας οπου μενει ο φιλος μου, στο Οταγκο. Παρα την κουραση που εβγαλαν τοσες ωρες πτησης, τα ματια μου ηταν κολλημενα στο παραθυρο του αεροπλανου, απ’οπου εβλεπα αχανεις εκτασεις πρασινων βουνων, ποταμων, κοιλαδων και πεδιαδων, με ελαχιστη καλυψη απο κατοικημενες περιοχες και καλλιεργειες...Παραδεισος!
Φτασαμε επιτελους στον προορισμο μας και οι φιλοι μας, μας παρελαβαν απο το αεροδρομιο και μας πηγαν στο διαμερισμα που μας ειχαν κλεισει για την διαμονη μας των υπολοιπων 30 ημερων. Με το ζορι καταφεραμε να παμε να φαμε και πεσαμε σαν νεκροι για υπνο, ζαλισμενοι απο το ταξιδι, τις καινουριες παραστασεις και το γευμα με τους φιλους.
Οι υπολοιπες 3-4 μερες περασαν με βολτες, μια εκδρομη στο Milford Sound (αξιζει να κανει κανεις μια ερευνα για αυτο το μερος στο google) και ανανηψη απο το jetlag που μας ειχε δημιουργησει η διαφορα της ωρας. Την Κυριακη, μαζευτηκαμε ολοι στο σπιτι του Ντεϊβιντ για φαγητο. Ειχαν ερθει και οι δυο απο τις τρεις του κορες, οποτε βρηκα την ευκαιρια να μιλησω με τη Μαριαν.
Δεν το ηξερα καλα το κοριτσι, τελευταια φορα που την ειδα ηταν στο γαμο μου, 11 χρονια πριν, που ηταν τοτε ενα παιδακι. Και ετσι, δεν επεδιωξα ιδιαιτερες συζητησεις για κυνηγι, μιας και δεν ηθελα να αποξενωσω και τη γυναικα μου, που, στο κατω κατω, γιαυτην γινοταν το ταξιδι. Παρ’ολα αυτα, αφου ειχαμε φαει και καθομασταν γυρω απο τη φωτια, καναμε μια κουβεντα.
‘Το ξερεις οτι δουλευω σε μαγαζι που πουλαει κυνηγετικα ειδη?’
‘Κατι μου ειπε ο πατερας σου, αλλα δεν ξερω λεπτομερειες. Για πες!!’
‘Λοιπον, ο ενας συναιτερος εκει εχει ενα πολυ καλο σπανιελ και δεχθηκε να σε παρει για κουνελια με αυτο την Τριτη. Την Τεταρτη εχω κανονισει με ενα αλλο παιδι απο το μαγαζι να πατε για ψαρεμα στο ποταμι. Την επομενη εβδομαδα θα μας παει ενας φιλος που ειναι επαγγελματιας κυνηγος για γουρουνια και κατσικες, θα παμε για wallabies παρεα με ενα φιλο απο το στρατο, και την Παρασκευη εχω κανονισει να παμε για ελαφια στα Blue Mountains οι δυο μας. Ταυτοχρονα θα βγει και κανενα κυνηγι για κουνελια ακομα και οτι αλλο προκυψει...’
Εμεινα με το στομα ανοιχτο. Ειχα φερει μαζι μου ενα παντελονι ‘της εξοχης’, τις μποτες μου με δυο ζευγαρια καλτσες χοντρες, και ενα φλης...Καλα που ειχα αποφασισει να φερω τα κυαλια και ενα ColdSteel Pocket Bushman μαχαιρι, να μην φαινομαι τελειως για ‘γιαπης’! Απ’εκει που περιμενα οτι θα ειμαι τυχερος αν παω για ενα κυνηγι, μου βγηκε ολοκληρο προγραμμα, εφαμιλλο με αυτο της Αφρικης! Μην ξεχναμε οτι θα εμενα για ενα μηνα, οποτε υπηρχε αρκετος καιρος για να τα κανω ολα αυτα, συν το γεγονος οτι για 8 ημερες θα ημουν μονος στην Ν. Ζηλανδια, καθως η γυναικα μου θα πηγαινε για το συνεδριο της στην Αυστραλια, παρεα με τον φιλο μας τον Ντεϊβιντ....
‘Καλα, μην το φωναζεις, ασε να κανονισω και με τη γυναικα μου. Παντως αυριο θα ερθω απο το μαγαζι να γνωρισω και τα παιδια και να δω και την πραματια και να κανονισω που θα βρεθουμε για το κυνηγι με τα κουνελια και τα σχετικα.’
Την επομενη μερα περπατησα απο το πανεπιστημιο μεχρι το μαγαζι και με καλοσωρισε ενας χαρωπος τυπος, καπου 45 χρονων, γυμνασμενος, που φαινοταν οτι ειχε περασει μεγαλο μερος της ζωης του στην εξοχη.
‘Καλημερα! Εισαι ο Howie?’
‘Nαι!’ μου απαντησε, ‘εσυ πρεπει να εισαι ο Μπιριγκογκος! Χαρηκα πολυ, μου μιλησε η Μαριαν για σενα, ελπιζω να εισαι ετοιμος για το κυνηγι αυριο!’
‘Μα γιαυτο ηρθα στο μαγαζι, να ετοιμαστω! Περα απο τις μποτες μου και ενα παντελονι δεν εχω τιποτα το κυνηγετικο μαζι μου, ηρθα να δω τι εχει εδω το μαγαζι και να εξοπλιστω!’
Αφου αλλαξαμε μερικες ακομα κουβεντες για την κυνηγετικη εμπειρια του καθενος, πηγα και εκανα μια βολτα στο μερος του μαγαζιου με τα κυνηγετικα ρουχα και επελεξα κανα δυο πουκαμισα, τα πληρωσα, κανονισα με τον Howie που θα βρεθουμε την επομενη και γυρισα στο πανεπιστημιο.
Πριν σας πω για την κυνηγετικη εξορμηση, ισως θα ηταν χρησιμο να σας δωσω μια ‘ιδεα’ απο τις συνθηκες στην Ν. Ζηλανδια, οσον αφορα την οπλοκατοχη και τις αδειες κυνηγιου.
(αυτη τη φωτογραφια την πηρα σε ενα βιβλιοπωλειο. Τα περισσοτερα περιοδικα που απεικονιζονται ειναι κυνηγετικου περιεχομενου, και ειτε δεκαπενθημερα ή εβδομαδιαια!)
Η Νεα Ζηλανδια εχει μια μακροχρονη παραδοση οπλοκατοχης και κυνηγιου, και δεν φαινεται ουτε ως παραξενο ουτε ως μεμπτο. Εχει επισης μακροχρονη παραδοση στο κυνηγι και την περιπετεια. Αυτο αντικατοπριζεται στους νομους που διεπουν το κυνηγι:
- Δεν υπαρχει κυνηγετικη αδεια. Ο καθε κυνηγος καθεται εξετασεις για μια φορα, παιρνει δυο συστασεις, τις καταθετει στην αστυνομια και, αν κριθει αξιος, του δινεται η αδεια οπλοκατοχης.
- Με αυτη την αδεια μπορει να παει στο οπλοπωλειο και να παρει οτι και οσα οπλα (ραβδωτα και λειοκανα) και πυρομαχικα θελει. Για τα πιστολια υπαρχει ειδικη αδεια και ειναι πιο δυσκολο να τα αποκτησει κανεις, αλλα μιας και δεν με ενδιεφεραν, δεν το εψαξα.
- Οσον αφορα την προσβαση σε κυνηγετικους τοπους υπαρχουν δυο τροποι. Ο ενας αφορα αδεια απο τον γεωκτημονα να κυνηγησει στην φαρμα του. Οι φαρμες στην Ν. Ζηλανδια μετριωνται σε τετραγωνικα χιλιομετρα και οχι σε στρεμματα. Ειναι αχανεις εκτασεις που περιλλαμβανουν καλλιεργειες, βουνα και ποταμους (συνηθως).
- Ο δευτερος τροπος ειναι να κυνηγησει σε δημοσιους χωρους. Το τοπικο δασαρχειο χωριζει την περιοχη σε τμηματα (πολλων τετραγωνικων χιλιομετρων το καθενα) και, οταν αποφασισει ο κυνηγος που θελει να κυνηγησει και ποιες μερες, ειδοποιει το δασαρχειο που του δινει αδεια και τα κλειδια για τις πυλες που πρεπει να ανοιξει για να παει στην περιοχη και να κυνηγησει. Αλλα, τις ημερες που τις εχει κλεισμενες, δεν επιτρεπετε να παει κανενας αλλος κυνηγος εκει.
- Δεν υπαρχει κοστος για κανενα απο τους δυο τροπους, εκτος και εαν ο κυνηγος θελει να παρει τροπαια, τα οποια συνηθως ειναι γνωστα στους αγροτες και τα ‘πουλανε’ καθε κυνηγετικη περιοδο.
Ο θηραματικος πλουτος της Ν. Ζηλανδιας ειναι πραγματικα αξιοθαυμαστος. Καθως οι εποικοι εφεραν πολλα ειδη που δεν ηταν γηγενη της Ν. Ζηλανδιας (η οποια δεν ειχε ποτε θηλαστικα, μονο πουλια) εχει γεμισει ο τοπος κουνελια, ελαφια, γουρουνια, wallabies, μουστελιδες, possum, και λαγους. Φυσικα και παρα πολλα βοοειδη και προβατα. Ολα τα ειδη που δεν ειναι γηγενη στην Ν. Ζηλανδια θεωρουνται επιβλαβη, και, κατα συνεπεια δεν υπαρχουν περιορισμοι στο κυνηγι τους. Μπορουν να κυνηγηθουν οποιαδηποτε εποχη και δεν υπαρχει περιορισμος στην καρπωση κατα ειδος.
Με αλλα λογια: ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ!!
Αφρικη 2010: Οι Λεπτομερειες...
Το ταξιδι που περιεγραψα πηρε μερος τον Μαϊο του 2010. Φυγαμε απο την Αγγλια στις 20 Μαϊου και επιστρεψαμε στις 30 του μηνα. Για να εξασφαλισουμε ασφαλη μεταφορα των οπλων και πυρομαχικων, ταξιδεψαμε με Emirates που επιτρεπουν 30 κιλα αποσκευων και, μετα απο χορηγηση ειδικης αδειας, επιτρεπουν την μεταφορα οπλων και πυρομαχικων.
Ο δικος μου εξοπλισμος ηταν
- Οπλο: το οπλο μου ηταν βασισμενο σε ενα μηχανισμο (action) Sako L691 LH, με καννη Pac-Nor Select Match. Το οπλο φτιαχτηκε απο τον Mike Norris, φορουσε κοντακι ΜacMillan Sako Hunter, oπου τα μεταλλικα μερη ειναι bedded με marine tex και aluminium pillars.
- Σιγαστηρας: AceUltra JetZ 7mm
- Διοπτρα: Schmidt&Bender Zenith 2.5-10x56
- Πυρομαχικα: χρησιμοποιησα δυο τυπων πυρομαχικα. Ο ενας ηταν δικη μου ιδιογομωση, 140gn Sierra Gameking βλημμα, πυριτιδα 47.8gn Reloader 19, καψουλι CCIBR2 και καλυκες Norma. O δευτερος τυπος ηταν τα εξαιρετα πυρομαχικα της PMP: 150gn βλημμα.
- Κυαλια: Swarovski 10x42 EL
- Αποστασιομετρο: Leica 1200LRF
- Μαχαιρια: Alan Wood Custom, Buck 110, Fallkniven NL5 Idun
- Μποτες: Lundhags Professional High (αν και ηταν λαθος επιλογη καθως ειναι χειμωνιατικες μποτες και ζεσταιναν το ποδι πολυ, με αποτελεσμα να ιδρωσει ιδιαιτερα και να παθω φουσκαλες...Την επομενη φορα θα παρω τις BlackHawk Desert Ops Coyote Tan, που ειναι ειδικα σχεδιασμενες για αυτο το περιβαλλον).
- Καμερα: Cannon Ixus 55 και Sony Eriksson C902 (του τηλεφωνου μου!)
Την επομενη φορα θα παρω ενα μικρο πριονι (για να καθαριζω θαμνους στα γιατακια μου) και λιγοτερα ρουχα (για να μην εχω το βαρος, αφου ετσι κι'αλλιως το προσωπικο της φαρμας μας επλενε τα ρουχα το πρωι και ηταν ετοιμα το απογευμα). Ισως να επενδυσω και χρηματα σε ενα σακιδιο Maxpedition, μιας και το σακιδιο αποδειχθηκε ιδιαιτερα χρησιμο...
Οι ημερομηνιες για την Αφρικη 2012 εχουν ηδη αποφασιστει! Το μονο που απομενει ειναι να περασει τωρα γρηγορα ο καιρος!
Ο δικος μου εξοπλισμος ηταν
- Οπλο: το οπλο μου ηταν βασισμενο σε ενα μηχανισμο (action) Sako L691 LH, με καννη Pac-Nor Select Match. Το οπλο φτιαχτηκε απο τον Mike Norris, φορουσε κοντακι ΜacMillan Sako Hunter, oπου τα μεταλλικα μερη ειναι bedded με marine tex και aluminium pillars.
- Σιγαστηρας: AceUltra JetZ 7mm
- Διοπτρα: Schmidt&Bender Zenith 2.5-10x56
- Πυρομαχικα: χρησιμοποιησα δυο τυπων πυρομαχικα. Ο ενας ηταν δικη μου ιδιογομωση, 140gn Sierra Gameking βλημμα, πυριτιδα 47.8gn Reloader 19, καψουλι CCIBR2 και καλυκες Norma. O δευτερος τυπος ηταν τα εξαιρετα πυρομαχικα της PMP: 150gn βλημμα.
- Κυαλια: Swarovski 10x42 EL
- Αποστασιομετρο: Leica 1200LRF
- Μαχαιρια: Alan Wood Custom, Buck 110, Fallkniven NL5 Idun
- Μποτες: Lundhags Professional High (αν και ηταν λαθος επιλογη καθως ειναι χειμωνιατικες μποτες και ζεσταιναν το ποδι πολυ, με αποτελεσμα να ιδρωσει ιδιαιτερα και να παθω φουσκαλες...Την επομενη φορα θα παρω τις BlackHawk Desert Ops Coyote Tan, που ειναι ειδικα σχεδιασμενες για αυτο το περιβαλλον).
- Καμερα: Cannon Ixus 55 και Sony Eriksson C902 (του τηλεφωνου μου!)
Την επομενη φορα θα παρω ενα μικρο πριονι (για να καθαριζω θαμνους στα γιατακια μου) και λιγοτερα ρουχα (για να μην εχω το βαρος, αφου ετσι κι'αλλιως το προσωπικο της φαρμας μας επλενε τα ρουχα το πρωι και ηταν ετοιμα το απογευμα). Ισως να επενδυσω και χρηματα σε ενα σακιδιο Maxpedition, μιας και το σακιδιο αποδειχθηκε ιδιαιτερα χρησιμο...
Οι ημερομηνιες για την Αφρικη 2012 εχουν ηδη αποφασιστει! Το μονο που απομενει ειναι να περασει τωρα γρηγορα ο καιρος!
Παρασκευή 17 Ιουνίου 2011
Aφρικη 2010: Φευγουμε...
H τελευταια μερα ξημερωσε...αυτο που φοβομασταν ολοι εφτασε: το τελος της κυνηγετικης μας περιπετειας. Ηταν ομως? Απλως μια ‘κυνηγετικη περιπετεια’? Δεν ηρθαμε σε οργανωμενο κυνηγι, δεν μας πηραν απο το αεροδρομιο καλογυαλισμενοι ‘τυποι της ζουγκλας’ να μας πανε να τουφεκισουμε ‘ζωα της κονσερβας’, δεν ηταν τα λεφτα το κινητρο... Ηρθαμε να δουμε φιλους, πηρα ανθρωπους κοντα στην καρδια μου να τους συστησω σε ενα καλο μου φιλο, που γνωρισα πριν δυο χρονια, και την οικογενεια του...Περιεργα συναισθηματα, σκεψεις και αισθησεις γεμισαν το μυαλο μου με το που ανοιξα τα ματια.
Ο Ντεϊβιντ ειχε φυγει απο τις 6 το πρωι με την ‘γουρουνα’ του Κρις, να παει πισω στο σημειο που πηρε τα γουρουνια χθες, για να ψαξει για το τελευταιο του θηραμα, ο Γκαρεθ ειχε φυγει για το περιβολι για μια τελευταια εξορμηση (μιας και δεν βγηκε το προηγουμενο απογευμα), ενω εγω και ο αδερφος μου καθισαμε στο σπιτι για να μαζεψουμε τα πραγματα και να αρχισουμε να πακεταρουμε.
Ο Γκαρεθ γυρισε ενω πιναμε καφε μαζι με τον Πιερ και τον Κρις. Ειχε παρει ενα γουρουνι κοντα στο περιβολι και κανονιζε με τον Πιερ να πανε να το μαζεψουν. Ο αδερφος μου πηγε και αυτος μαζι και εγω εμεινα με τον Κρις. Πιναμε τον καφε μας και συζηταγαμε για το επομενο κυνηγι, την επομενη χρονια. Και αυτος και ο Πιερ μειναν ιδιαιτερα ευχαριστημενοι απο την πορεια της εξορμησης, και αποφασισαν να κανουν το ιδιο καθε χρονο, ισως με μια χρεωση για τους κυνηγους (αν επεκταθει η επιχειρηση) και εκμεταλλευομενοι τα ζωα οι ιδιοι, αντι να τα πουλαν στους επαγγελματιες.
Υποσχεθηκα οτι, βρεξει-χιονισει, ακομα και αν δεν μπορω να ερθω εγω, θα κανω τα αδυνατα δυνατα να τους βοηθησω απο την Αγγλια. Ο Κρις με καθησυχασε: ‘Αν δεν μπορεις εσυ, τοτε δεν γινεται και κυνηγι, ειναι τοσο απλα. Αυτο που κανουμε ειναι γιορτη, διακοπες και για μας, δεν ειναι επιχειρηση, και αμα δεν ερθουν οι φιλοι, καλυτερα να μην γινει και καθολου. Τα ζωα ειναι μεν πολλα, αλλα δεν ειναι τοσα που να κινδυνευουν ακομα απο υπερπληθυσμο. Εχω και κατι ιδεες να φερω καινουριο αιμα, και ισως να εισαγαγω μερικα ακομα ειδη, μπλεσμποκ, χαρτεμπηστ, μπορει ακομα και σεϊμπλ αντιλοπες. Θα δουμε...’
Μεχρι να πουμε αυτες τις κουβεντες εφτασε το τζιπ με το γνωριμο ηχο του τρεϊλερ να ακουγεται σαν κουδουνι απο πισω. Πηγαμε να δουμε τι εγινε. Ο Πιερ, ο αδερφος μου και ο Γκαρεθ βγηκαν απο το αμαξι, και ηταν ολοι χαμογελαστοι.
- Τι εγινε?
- Πηγαμε και φορτωσαμε το γουρουνι που πηρε ο Γκαρεθ και στο γυρισμο βρηκαμε και αλλο ενα, το πηρε και αυτο!
- Για να δουμε!
Και πηγαμε προς το τρεϊλερ, οπου μεσα ηταν 4 γουρουνια (το χθεσινο του Ντεϊβιντ, το δικο μου και τα δυο που βαρεσε ο Γκαρεθ). Μεχρι να αστειευτουμε λιγο με τον Γκαρεθ, ακουστηκε και η γουρουνα και φανηκε ο Ντεϊβιντ, που, αν κριναμε απο το υφος του, εβραζε, καθως δεν ειχε καταφερει να βρει το γουρουνι της χθεσινης εξορμησης.
(ο Γκαρεθ, δειχνοντας τον springhare που πηρε το προηγουμενο βραδυ. Στο βαθος ειναι τα δυο springbok που πηρα εγω, και ενα μικρο γουρουνι που πηρε ο Γκαρεθ στο δρομο της επιστροφης με τον Πιερ εκεινο το πρωινο. Στα δεξια του Γκαρεθ ειναι το γουρουνι που πηρα εγω ενω πισω του ειναι το γουρουνι του Ντεϊβιντ και το δευτερο του Γκαρεθ).
Αφησαμε τα ζωα στην φροντιδα του προσωπικου και πηγαμε στον ξενωνα μας να αρχισουμε να μαζευουμε. Με κρυα καρδια, γυρνουσαμε μεσα στο σπιτι να δουμε που ειχαμε παρατησει διαφορα πραγματα, κατα καποιο τροπο επιβραδυνοντας την στιγμη της αναχωρησης. Ο Πιερ θα μας πηγαινε ολους στο αεροδρομιο, και θα ξεκινουσαμε σε καμια ωρα. Ο Κρις και η Σαντυ εβγαλαν ενα σωρο καρυδια παραγωγης τους για να παρουμε παρεα, και ολοι εβαλαν καμποσα μεσα στις τσαντες τους εκτος απο εμενα που ειχα φερει του κοσμου τα συμπραγκαλα και δεν με επαιρνε το βαρος!
Μεσα σε μια ωρα ειχαμε τα παντα πακεταρισμενα, και φορτωμενα στο LandRover. Ολοι μας ειχαμε σκοτεινη διαθεση που προσπαθουσαμε να την κρυψουμε με αστειασμους και χαμογελα...Ολοι μας ομως, και εμεις οι επισκεπτες αλλα και οι οικοδεσποτες μας, ξεραμε οτι το πανηγυρι τελειωσε και η καθημερινοτητα θα αρχιζε και παλι απο αυριο. Μεχρι την τελευταια στιγμη συζητουσαμε για το κυνηγι, για του χρονου, με τιποτα δεν θελαμε να τελειωσει αυτη η γιορτη...Αλλα η ωρα εφτασε, και μαζευτηκαμε ολοι γυρω απο το αυτοκινητο. Μετα απο μερικες αναμνηστικες φωτογραφιες, χαιρετησαμε τον Κρις και τη Σαντυ που μας κατασκλαβωσαν με την απλοχερια και την φιλοξενια τους και μπηκαμε στο αμαξι για το ταξιδι της μιας ωρας που θα μας εφερνε στο αεροδρομιο του Κιμπερλι.
Στο δρομο, καναμε υπολογισμους για το ποσα ζωα πηραμε σαν συνολο, τα εργαλεια μας, τα μαθηματα που μαθαμε, τι θα καναμε διαφορετικα του χρονου...Γυρω μας η σαβαννα απεραντη, που και που διαφορες αντιλοπες ηταν στα ορια του δρομου, δεν μας αφηναν να ξεφυγουμε καθολου απο το πλαισιο των τελευταιων εφτα ημερων...
Φτασαμε στο αεροδρομιο, ξεπακεταραμε και περιμεναμε τον ελεγχο των οπλων στον χωρο των αποσκευων...Γυρω μας και αλλοι κυνηγοι, τουριστες και επιχειρηματιες που θα ταξιδευαν για το Γιοχανεσμπουργκ. Ολοι με το ιδιο υφος απελπισιας του τελους μιας αξεχαστης περιπετειας... Περασαμε τα συμπραγκαλα στον ιμαντα, χαιρετηθηκαμε με τον Πιερ και περασαμε στο χωρο αναχωρησεων.
Και εκει μας ‘χτυπησε’ η πραγματικοτητα. Ολοι μας ειμασταν λιγομιλητοι, χαμενοι στις σκεψεις μας, που και που αλλαζαμε καμια κουβεντα αλλα, πισω απο τα ματια του καθενος η σκεψη χαμενη στην σαβαννα... Στο Γιοχανεσμπουργκ τακτοποιησαμε τις αποσκευες και παλι, μανουβραρωντας με υπομονη την ΝοτιοΑφρικανικη γραφειοκρατια και ‘λαδωνοντας’ τους τροχους της για να περασουμε τα οπλα (μιας και η Αφρικη ‘δουλευει’ καλυτερα με γρασσο....) και αργα το βραδυ του Σαββατου 29 Μαϊου 2010, επιβιβαστηκαμε στο αεροπλανο που θα μας εφερνε στις πατριδες μας...
Αποχαιρετησα τον αδερφο μου στον Ντουμπαϊ, και οι τρεις μας (ο Ντεϊβιντ, ο Γκαρεθ και εγω) συνεχισαμε για Αγγλια. Μετα απο μια αιωνιοτητα ειμασταν στο σπιτι μου, με τα κουταβια μου να χοροπηδουν στα ποδια μου, την αγκαλια της γυναικας μου και τις γνωριμες μυρουδιες του σπιτικου φαγητου...Δεν περασαν 2 μερες, και ημουν παλι στο γραφειο, να κυνηγαω τις υποθεσεις που με περιμεναν μετα τις 10 μερες απουσιας, μονη η εικονα της σαβαννας με τα δυο ορυξ σαν πινακας, στο desktop του υπολογιστη μου να μου θυμιζει που ημουν...
Το ταξιδι, ειχε πραγματικα τελειωσει....
Επιλογος
Η βροχη δερνει το παραθυρο του σαλονιου, ο κηπος εξω ειναι μουντος, γκριζος, ο αερας γερνει την φυστικια και, με το ποτο μου στο χερι, ατενιζω το χωραφι με το γρασιδι εξω απο το σπιτι μου. Η φωτια ειναι αναμμενη και σπαει την υγρασια και την ψυχρα της ημερας...Ειναι 20 Μαϊου 2011, ακριβως ενας χρονος απο την ηλιολουστη Πεμπτη που σημανε την αρχη της περιπετεια μας...
Η γυναικα του Γκαρεθ περιμενει να γεννησει σε λιγοτερο απο 3 βδομαδες, ο Ντεϊβιντ ειναι στο νοσοκομειο με οξεια οσφυαλγια και εγω ειμαι 4 μερες μακρια απο το ραντεβου μου με το χειρουργειο για την αφαιρεση μηνισκου...Ο αδερφος μου δουλευει σαν παλαβος, ο Πιερ εχει παρει καινουρια δουλεια στην Ολλανδια και ο Κρις με τη Σαντυ ετοιμαζονται για την καινουρια σοδεια, παλευοντας με τις πλημμυρες που εφερε φετος ο χρονος.
Το κυνηγι για φετος ειχε ακυρωθει απο τον Οκτωμβρη, καθως ειχε ξηρασια και πολλα απο τα ζωα χαθηκαν λογω των συνθηκων. Πως αλλαζουν τα πραγματα....
Δεν εχει περασει ουτε μια μερα που να μην σκεφτω την αφρικανικη περιπετεια μας, συνοδευει τα ονειρα μου καθε νυχτα. Χρονια ονειρευομουνα την στιγμη που θα μπορεσω να κυνηγησω με τον αδερφο μου σε τετοιο περιβαλλον, και δεν μπορουσα να φανταστω οτι θα γινει αληθεια αυτο το ονειρο.
Εχω την εντυπωση οτι θα συζηταμε για χρονια πολλα ακομα την περιπετεια αυτη, και ας ακολουθησουν αλλες. Η πρωτη φορα ειναι παντα ιδιαιτερη, τα παντα καινουρια, συναρπαστικα, τιποτα γνωριμο. Μπορει και να μην καταφερουμε να παμε ξανα η ιδια παρεα, μπορει και να μην καταφερουμε να παμε ξανα... Οτι και να γινει ομως, οι εμπειριες και τα βιωματα που περασαμε μαζι μας ‘εδεσαν’ σαν φιλους, ηταν παραπανω απο μια κυνηγετικη περιπετεια αυτο που περασαμε.
Ηταν η εμπειρια μιας ζωης, και η μνημη της θα μας συνοδευει για πολλα χρονια, οταν πια τα ματια μας δεν θα βλεπουν, τα χερια μας δεν θα μπορουν να κρατησουν το τουφεκι και τα ποδια μας δεν θα μας κουβαλαν επανω στους κακοτραχαλους αφρικανικους λοφους. Αλλα ειναι οι αναμνησεις που κανουν τη ζωη υποφερτη, και αυτο το ταξιδι μας τις εδωσε με το παραπανω!
Ο Ντεϊβιντ ειχε φυγει απο τις 6 το πρωι με την ‘γουρουνα’ του Κρις, να παει πισω στο σημειο που πηρε τα γουρουνια χθες, για να ψαξει για το τελευταιο του θηραμα, ο Γκαρεθ ειχε φυγει για το περιβολι για μια τελευταια εξορμηση (μιας και δεν βγηκε το προηγουμενο απογευμα), ενω εγω και ο αδερφος μου καθισαμε στο σπιτι για να μαζεψουμε τα πραγματα και να αρχισουμε να πακεταρουμε.
Ο Γκαρεθ γυρισε ενω πιναμε καφε μαζι με τον Πιερ και τον Κρις. Ειχε παρει ενα γουρουνι κοντα στο περιβολι και κανονιζε με τον Πιερ να πανε να το μαζεψουν. Ο αδερφος μου πηγε και αυτος μαζι και εγω εμεινα με τον Κρις. Πιναμε τον καφε μας και συζηταγαμε για το επομενο κυνηγι, την επομενη χρονια. Και αυτος και ο Πιερ μειναν ιδιαιτερα ευχαριστημενοι απο την πορεια της εξορμησης, και αποφασισαν να κανουν το ιδιο καθε χρονο, ισως με μια χρεωση για τους κυνηγους (αν επεκταθει η επιχειρηση) και εκμεταλλευομενοι τα ζωα οι ιδιοι, αντι να τα πουλαν στους επαγγελματιες.
Υποσχεθηκα οτι, βρεξει-χιονισει, ακομα και αν δεν μπορω να ερθω εγω, θα κανω τα αδυνατα δυνατα να τους βοηθησω απο την Αγγλια. Ο Κρις με καθησυχασε: ‘Αν δεν μπορεις εσυ, τοτε δεν γινεται και κυνηγι, ειναι τοσο απλα. Αυτο που κανουμε ειναι γιορτη, διακοπες και για μας, δεν ειναι επιχειρηση, και αμα δεν ερθουν οι φιλοι, καλυτερα να μην γινει και καθολου. Τα ζωα ειναι μεν πολλα, αλλα δεν ειναι τοσα που να κινδυνευουν ακομα απο υπερπληθυσμο. Εχω και κατι ιδεες να φερω καινουριο αιμα, και ισως να εισαγαγω μερικα ακομα ειδη, μπλεσμποκ, χαρτεμπηστ, μπορει ακομα και σεϊμπλ αντιλοπες. Θα δουμε...’
Μεχρι να πουμε αυτες τις κουβεντες εφτασε το τζιπ με το γνωριμο ηχο του τρεϊλερ να ακουγεται σαν κουδουνι απο πισω. Πηγαμε να δουμε τι εγινε. Ο Πιερ, ο αδερφος μου και ο Γκαρεθ βγηκαν απο το αμαξι, και ηταν ολοι χαμογελαστοι.
- Τι εγινε?
- Πηγαμε και φορτωσαμε το γουρουνι που πηρε ο Γκαρεθ και στο γυρισμο βρηκαμε και αλλο ενα, το πηρε και αυτο!
- Για να δουμε!
Και πηγαμε προς το τρεϊλερ, οπου μεσα ηταν 4 γουρουνια (το χθεσινο του Ντεϊβιντ, το δικο μου και τα δυο που βαρεσε ο Γκαρεθ). Μεχρι να αστειευτουμε λιγο με τον Γκαρεθ, ακουστηκε και η γουρουνα και φανηκε ο Ντεϊβιντ, που, αν κριναμε απο το υφος του, εβραζε, καθως δεν ειχε καταφερει να βρει το γουρουνι της χθεσινης εξορμησης.
(ο Γκαρεθ, δειχνοντας τον springhare που πηρε το προηγουμενο βραδυ. Στο βαθος ειναι τα δυο springbok που πηρα εγω, και ενα μικρο γουρουνι που πηρε ο Γκαρεθ στο δρομο της επιστροφης με τον Πιερ εκεινο το πρωινο. Στα δεξια του Γκαρεθ ειναι το γουρουνι που πηρα εγω ενω πισω του ειναι το γουρουνι του Ντεϊβιντ και το δευτερο του Γκαρεθ).
Αφησαμε τα ζωα στην φροντιδα του προσωπικου και πηγαμε στον ξενωνα μας να αρχισουμε να μαζευουμε. Με κρυα καρδια, γυρνουσαμε μεσα στο σπιτι να δουμε που ειχαμε παρατησει διαφορα πραγματα, κατα καποιο τροπο επιβραδυνοντας την στιγμη της αναχωρησης. Ο Πιερ θα μας πηγαινε ολους στο αεροδρομιο, και θα ξεκινουσαμε σε καμια ωρα. Ο Κρις και η Σαντυ εβγαλαν ενα σωρο καρυδια παραγωγης τους για να παρουμε παρεα, και ολοι εβαλαν καμποσα μεσα στις τσαντες τους εκτος απο εμενα που ειχα φερει του κοσμου τα συμπραγκαλα και δεν με επαιρνε το βαρος!
Μεσα σε μια ωρα ειχαμε τα παντα πακεταρισμενα, και φορτωμενα στο LandRover. Ολοι μας ειχαμε σκοτεινη διαθεση που προσπαθουσαμε να την κρυψουμε με αστειασμους και χαμογελα...Ολοι μας ομως, και εμεις οι επισκεπτες αλλα και οι οικοδεσποτες μας, ξεραμε οτι το πανηγυρι τελειωσε και η καθημερινοτητα θα αρχιζε και παλι απο αυριο. Μεχρι την τελευταια στιγμη συζητουσαμε για το κυνηγι, για του χρονου, με τιποτα δεν θελαμε να τελειωσει αυτη η γιορτη...Αλλα η ωρα εφτασε, και μαζευτηκαμε ολοι γυρω απο το αυτοκινητο. Μετα απο μερικες αναμνηστικες φωτογραφιες, χαιρετησαμε τον Κρις και τη Σαντυ που μας κατασκλαβωσαν με την απλοχερια και την φιλοξενια τους και μπηκαμε στο αμαξι για το ταξιδι της μιας ωρας που θα μας εφερνε στο αεροδρομιο του Κιμπερλι.
Στο δρομο, καναμε υπολογισμους για το ποσα ζωα πηραμε σαν συνολο, τα εργαλεια μας, τα μαθηματα που μαθαμε, τι θα καναμε διαφορετικα του χρονου...Γυρω μας η σαβαννα απεραντη, που και που διαφορες αντιλοπες ηταν στα ορια του δρομου, δεν μας αφηναν να ξεφυγουμε καθολου απο το πλαισιο των τελευταιων εφτα ημερων...
Φτασαμε στο αεροδρομιο, ξεπακεταραμε και περιμεναμε τον ελεγχο των οπλων στον χωρο των αποσκευων...Γυρω μας και αλλοι κυνηγοι, τουριστες και επιχειρηματιες που θα ταξιδευαν για το Γιοχανεσμπουργκ. Ολοι με το ιδιο υφος απελπισιας του τελους μιας αξεχαστης περιπετειας... Περασαμε τα συμπραγκαλα στον ιμαντα, χαιρετηθηκαμε με τον Πιερ και περασαμε στο χωρο αναχωρησεων.
Και εκει μας ‘χτυπησε’ η πραγματικοτητα. Ολοι μας ειμασταν λιγομιλητοι, χαμενοι στις σκεψεις μας, που και που αλλαζαμε καμια κουβεντα αλλα, πισω απο τα ματια του καθενος η σκεψη χαμενη στην σαβαννα... Στο Γιοχανεσμπουργκ τακτοποιησαμε τις αποσκευες και παλι, μανουβραρωντας με υπομονη την ΝοτιοΑφρικανικη γραφειοκρατια και ‘λαδωνοντας’ τους τροχους της για να περασουμε τα οπλα (μιας και η Αφρικη ‘δουλευει’ καλυτερα με γρασσο....) και αργα το βραδυ του Σαββατου 29 Μαϊου 2010, επιβιβαστηκαμε στο αεροπλανο που θα μας εφερνε στις πατριδες μας...
Αποχαιρετησα τον αδερφο μου στον Ντουμπαϊ, και οι τρεις μας (ο Ντεϊβιντ, ο Γκαρεθ και εγω) συνεχισαμε για Αγγλια. Μετα απο μια αιωνιοτητα ειμασταν στο σπιτι μου, με τα κουταβια μου να χοροπηδουν στα ποδια μου, την αγκαλια της γυναικας μου και τις γνωριμες μυρουδιες του σπιτικου φαγητου...Δεν περασαν 2 μερες, και ημουν παλι στο γραφειο, να κυνηγαω τις υποθεσεις που με περιμεναν μετα τις 10 μερες απουσιας, μονη η εικονα της σαβαννας με τα δυο ορυξ σαν πινακας, στο desktop του υπολογιστη μου να μου θυμιζει που ημουν...
Το ταξιδι, ειχε πραγματικα τελειωσει....
Επιλογος
Η βροχη δερνει το παραθυρο του σαλονιου, ο κηπος εξω ειναι μουντος, γκριζος, ο αερας γερνει την φυστικια και, με το ποτο μου στο χερι, ατενιζω το χωραφι με το γρασιδι εξω απο το σπιτι μου. Η φωτια ειναι αναμμενη και σπαει την υγρασια και την ψυχρα της ημερας...Ειναι 20 Μαϊου 2011, ακριβως ενας χρονος απο την ηλιολουστη Πεμπτη που σημανε την αρχη της περιπετεια μας...
Η γυναικα του Γκαρεθ περιμενει να γεννησει σε λιγοτερο απο 3 βδομαδες, ο Ντεϊβιντ ειναι στο νοσοκομειο με οξεια οσφυαλγια και εγω ειμαι 4 μερες μακρια απο το ραντεβου μου με το χειρουργειο για την αφαιρεση μηνισκου...Ο αδερφος μου δουλευει σαν παλαβος, ο Πιερ εχει παρει καινουρια δουλεια στην Ολλανδια και ο Κρις με τη Σαντυ ετοιμαζονται για την καινουρια σοδεια, παλευοντας με τις πλημμυρες που εφερε φετος ο χρονος.
Το κυνηγι για φετος ειχε ακυρωθει απο τον Οκτωμβρη, καθως ειχε ξηρασια και πολλα απο τα ζωα χαθηκαν λογω των συνθηκων. Πως αλλαζουν τα πραγματα....
Δεν εχει περασει ουτε μια μερα που να μην σκεφτω την αφρικανικη περιπετεια μας, συνοδευει τα ονειρα μου καθε νυχτα. Χρονια ονειρευομουνα την στιγμη που θα μπορεσω να κυνηγησω με τον αδερφο μου σε τετοιο περιβαλλον, και δεν μπορουσα να φανταστω οτι θα γινει αληθεια αυτο το ονειρο.
Εχω την εντυπωση οτι θα συζηταμε για χρονια πολλα ακομα την περιπετεια αυτη, και ας ακολουθησουν αλλες. Η πρωτη φορα ειναι παντα ιδιαιτερη, τα παντα καινουρια, συναρπαστικα, τιποτα γνωριμο. Μπορει και να μην καταφερουμε να παμε ξανα η ιδια παρεα, μπορει και να μην καταφερουμε να παμε ξανα... Οτι και να γινει ομως, οι εμπειριες και τα βιωματα που περασαμε μαζι μας ‘εδεσαν’ σαν φιλους, ηταν παραπανω απο μια κυνηγετικη περιπετεια αυτο που περασαμε.
Ηταν η εμπειρια μιας ζωης, και η μνημη της θα μας συνοδευει για πολλα χρονια, οταν πια τα ματια μας δεν θα βλεπουν, τα χερια μας δεν θα μπορουν να κρατησουν το τουφεκι και τα ποδια μας δεν θα μας κουβαλαν επανω στους κακοτραχαλους αφρικανικους λοφους. Αλλα ειναι οι αναμνησεις που κανουν τη ζωη υποφερτη, και αυτο το ταξιδι μας τις εδωσε με το παραπανω!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)