Στη Ζουγκλα....Μερος 7ον!

  ΚΥΡΙΑΚΗ 4^Η ΜΕΡΑ

Αυτή τη φορά ήξερα τι με ξύπνησε. Ο στριγκός βήχας του Ίμπις με βρήκε μισοντυμένο με παραλλαγή. Η έξαψη της πρώτης περιήγησης στη σαβάνα με το όπλο ανά χείρας μόλις που μου επέτρεψε να συναντηθώ με το Μορφέα. Είχα σηκωθεί αχάραγα μαζί με τον αδελφό μου για να είμαστε έτοιμοι για αναχώρηση με το πρώτο φως. Οι άγγλοι απέναντι καταστρώναν το δικό τους σχέδιο για την εξόρμηση. Το πρωινό γεύμα προμηνυόταν σύντομο. Κοίταξα τον αδελφό μου που ντυνόταν. 

-           Τα μακριά σώβρακα θα τα βάλεις πάνω από την παραλλαγή; Είναι άσπρα, αν ξέχασες.

-          Δεν αφήνεις την πλάκα πρωί-πρωί;

-          Απλά το λέω γιατί θα σου χαλάσει την κάλυψη...

-          Δεν κάνει τόσο κρύο.

-     Ά! Ξέχασα. Κουβάλαγα τριάντα κιλά μάλλινα από την Ελλάδα για να τα αερίσω στον αφρικάνικο αέρα. Ή μήπως θα τα φοράμε για να σκληραγωγηθούμε δυσκίνητοι σε συνθήκες αφόρητης ζέστης; Έπρεπε να μου το έχεις πει να κάνω αίτηση για πυροσβέστης. Να τρέχει μέχρι να γυρίσουμε μην χάνω χρόνο…

-   Καλάααα… Ήθελα να χρειαζόσουνα ρούχα και να μην έχεις. Να πάθεις κρυοπαγήματα στη σαβάνα. Να έβλεπα τι θα έλεγες τότε.

-       Θα σε πάω και εγώ στην Αλάσκα για κυνήγι με μπικίνι. Μην πάθεις θερμοπληξία και δεν έχεις τι να πεις. Έχε χάρη που με περιμένει η δόξα εκεί έξω. Ήρθε η ώρα να διδάξω!

-          Δεν αφήνεις τις σοφιστείες λέω εγώ; Θα σε δω με το 7Χ57. Κοίτα μην ξεχάσεις τις σφαίρες.

-          Εγώ θα κοιτάξω και κοίτα να κοιτάξεις και εσύ μήπως μάθεις τίποτα για το κυνήγι στη σαβάνα! Ακόμα και με το 7Χ57 που δεν έχω τουφεκίσει.

-          Σήκω προφέσορα, εκτός και αν ήρθες εδώ για διαλέξεις. Ιδού η Ρόδος…

-          Το υπόλοιπο άστο σε μένα. Πάμε.

Πήραμε τα πράγματά μας και κατευθυνθήκαμε στο σπίτι. Το τραπέζι στην βεράντα ήταν στρωμένο. Η Σάντη είχε ετοιμάσει τα δέοντα, αλλά όλοι μας αρκεστήκαμε σε ένα φλιτζάνι καφέ και λίγα μπισκότα. Πιο πολύ ασχοληθήκαμε να διαλέξουμε αυτά που θα βάζαμε στις τσάντες που θα παίρναμε μαζί μας. Λίγα φρούτα, μπισκότα, ένα σάντουιτς και κανένα χυμό (οι σοκολάτες ήταν ήδη μέσα). Θα γυρίζαμε πίσω για το μεσημέρι, οπότε οι προμήθειές μας ήταν περιορισμένες. Ο αδελφός μου έκανε να βγει από το δωμάτιο.

-          Παραλίγο να ξεχάσω! Περίμενε λίγο. Έρχομαι.

-          Πού πας;

-          Θα δεις. 
 Ήρθε μετά από δύο λεπτά κρατώντας δύο χαρτιά υγείας με πρόσωπο να λάμπει. Μου πρότεινε το ένα.

-          Πάρε! Θα σου χρειαστεί.

-          Όλο αυτό; Έχω πάρει μερικά κομμάτια αν χρειαστώ…

-          Πάρε που σου λέω.

Πρώτη φορά έβλεπα προφήτη γαστρεντερολόγο και τύχαινε να είναι αδελφός μου. Το πήρα διστακτικά να μην του χαλάσω το χατίρι. Δεν πρέπει να τους λες όχι….

-          Δε με πονάει η κοιλιά μου….

-          Δεν είναι για σένα!

-     Ναι, αλλά εγώ θα το κουβαλάω. Αν είναι να συναντήσουμε καμιά φυλή είναι πιο αποτελεσματικά τα καθρεφτάκια. Με τα χαρτιά υγείας δεν το γλυτώνουμε το καζάνι.

-          Το τοπίο στη σαβάνα είναι μονότονο. Θα σου χρειαστεί για να μαρκάρεις το μέρος.

Η αλήθεια είναι ότι δεν την ξέρω καλά τη φάρμα και είναι μεγάλη. Φαντάστηκα τον εαυτό μου να περπατάει και να αφήνει πίσω του τετράγωνα χαρτάκια.

-          Καλά, κάτι θα ξέρεις εσύ. Αν πέσουμε όμως πάνω σε κανένα μπαμπουίνο με διάρροια θα την πατήσουμε σαν τον Κοντορεβιθούλη….

-          Δε θα γεμίσουμε τον τόπο! Θα τυλίξουμε ψηλά πάνω στα δέντρα που από κάτω θα βάλουμε τα ζώα που θα σκοτώσουμε. Για να μπορέσουμε να τα βρούμε εύκολα στο μάζεμα. Το χαρτί είναι άσπρο και φαίνεται από μακριά. Όταν πάρουμε τα ζώα θα το βγάλουμε για να μην μπερδευτούμε άλλη μέρα. Αλλά τώρα που το σκέφτηκα, έχεις δίκιο. Εσένα δε σου χρειάζεται.

-          Χα! Γελάσαμε. Πού το βρήκες, να ξέρω μήπως και χρειαστεί να έρθω για ανεφοδιασμό;

-          Βάρα εσύ και θα σου δώσω και το δικό μου. Μη φοβάσαι. Άντε πάμε.

Χώσαμε τα χαρτιά στις τσάντες, ήπιαμε την τελευταία γουλιά σχεδόν ταυτόχρονα και αρχίσαμε να φορτωνόμαστε. Η Σάντη μας ζήτησε να χτυπήσουμε κανένα springbok για το βραδινό τραπέζι. Σήμερα θα επέστρεφε ο Κρις και θα ερχόταν και οι επαγγελματίες που θα συμμετείχαν στο cull. Με την ευθύνη να πέφτει βαριά στους ώμους μας, τη χαιρετίσαμε και επιτέλους πήραμε το δρόμο για τη σαβάνα να κάνουμε το χρέος μας!

 Μετά από λίγο οι δρόμοι μας με τους άγγλους χώρισαν. Εγώ με τον αδελφό μου θα πηγαίναμε στις πεδιάδες γύρω από τις τεχνητές λιμνούλες και οι άγγλοι στα υψώματα. Τα ζώα πιθανότατα θα έβοσκαν, αλλά άλλο να τα κοιτάς από μακριά και άλλο να φτάσεις σε απόσταση βολής. Εμείς θα τα βλέπαμε, αλλά οι άγγλοι θα είχαν περισσότερες πιθανότητες να πλησιάσουν για βολή. Όχι ότι χρειαζόταν να έρθουν και πολύ κοντά αν κρίνω από τη μαϊμού στο σκοπευτήριο….

Περπατούσαμε για αρκετή ώρα μιλώντας χαμηλόφωνα με συχνές στάσεις για να παρατηρήσουμε τριγύρω με τα κυάλια. Βλέπαμε ζώα να βόσκουν στα ανοιχτά, αλλά ο αέρας δεν ήταν ευνοϊκός για να πλησιάσουμε. Τουλάχιστον αυτό έλεγε η στάχτη που έχυνε περιοδικά (σα να έκανε μικρές σπονδές) ο αδελφός μου από το μικρό μπουκαλάκι που έκρυβε επιμελώς στην τσέπη του. Δεν ξέρω τι είχε κάψει, αλλά το εμπιστευόταν απόλυτα.

Πλησιάζαμε την πιο απομακρυσμένη τεχνητή λιμνούλα και ο αδελφός μου πρότεινε να χωριστούμε. Εγώ θα πήγαινα προσεκτικά γύρω-γύρω σύρριζα με το λοφίσκο που βρισκόταν στο άνω όριο ενώ αυτός θα προχωρούσε ευθεία για να συναντηθούμε στην όχθη όπου τελείωναν οι πεδιάδες. Ελπίζαμε να πετύχουμε κανένα ζώο που ξέκοψε για να σβήσει τη δίψα του. Ο ήλιος είχε ήδη αρχίσει να καίει.

Χωρίς να κάνω σχόλια για τα μάλλινα που κουβάλησα, ξεκίνησα την κυκλική πορεία με προσοχή. Τα μάτια μου δεκατέσσερα. Τα αυτιά μου ραντάρ. Όλες μου οι αισθήσεις στην τσίτα. Έπρεπε να επιστρατεύσω όλες μου τις δυνάμεις για να νικήσω τις αδυναμίες μου ως είδος και τις χαμένες μου δεξιότητες ως μόνιμος θαμώνας μαλακών μαξιλαριών. Γιατί η επιβίωση στην φύση δε συγχωρεί….

Είχα ήδη διανύσει τα μισά της προσυμφωνημένης διαδρομής. Είχα αρχίσει να χάνω τις ελπίδες μου και να χαλαρώνω. Η μαύρη παραγεμισμένη τσάντα με τραβούσε προς τα πίσω και το όπλο βάραινε στο χέρι μου. Ο καυτός ήλιος με έκανε να σκέφτομαι το μικρό απαγορευμένο μπουκαλάκι που σοφά με προμήθευσε η γυναίκα μου πριν φύγω από την  πόλη. Τα μαύρα γυαλιά, η μόνη μου ανακούφιση στην αντηλιά, βάραιναν και γλιστρούσαν στην ιδρωμένη μου μύτη. Εγώ στεκόμουν ακίνητος. Η περιφερική μου όραση είχε συλλάβει κάτι παράταιρο. Μπορεί τα ραβδία να φημίζονται για την ικανότητά τους να διακρίνουν στο σκοτάδι, εδώ όμως ξεχώρισαν ένα άσπρο στίγμα λουσμένο στο φως. Springbok! Το παρατηρούσα να χαζεύει σε ένα μικρό ξέφωτο δίπλα στη λίμνη μασουλώντας το πράσινο χορτάρι. Δε με είχε δει. Ήμουνα αρκετά μακριά για να ρίξω. Αν και δεν είχα το μπουκαλάκι του αδελφού μου να κάνω σπονδή, αποφάσισα να συνεχίσω την πορεία μου μέχρι τη ρίζα του λοφίσκου και να βγω μπροστά του για να μην με μυρίσει. Χαμήλωσα και ξεκίνησα προσεκτικά μην κάνω φασαρία.

Ακολούθησα μικρά μονοπατάκια και έφτασα στον λόφο χωρίς να μπορώ να δω τη γαζέλα. Την πορεία μου εμπόδιζαν κάτι βράχια. Τα ανέβηκα με μεγάλη προσοχή γιατί τώρα κάθε λάθος θα γκρέμιζε όλη την προσπάθεια. Πίσω από τα βράχια ξεκινούσε ένα μονοπάτι που έβγαζε στη λίμνη μπροστά από το άνοιγμα που είχα δει τη γαζέλα να βόσκει. Όπλισα, καθώς η πολυπόθητη συνάντηση ήταν λίγα μέτρα μακριά. Κάθε βήμα μου γινόταν αργά, βασανιστικά. Τα πόδια μου μπορούσα να τα ελέγξω, σε αντίθεση με την καρδιά μου που έκανε τα δικά της. Είχα αφήσει τα βράχια καμιά δεκαριά μέτρα πίσω. Με το βλέμμα καρφωμένο μπροστά έσκυψα να περάσω ένα αγκαθωτό κλαδί που απλωνόταν και απειλούσε το καπέλο μου.

Πάγωσα. Το μικρό άνοιγμα που οδηγούσε στη λίμνη ήταν κατειλημμένο. Ένας φακόχοιρος με ανήσυχη ουρά είχε πάρει πόζα καμιά πενηνταριά μέτρα μακριά, ή μάλλον κοντά! Η σαβάνα είναι γεμάτη εκπλήξεις. Άθελά μου βρέθηκα στο τελικό στάδιο του τεστ κοπώσεως χωρίς να περάσω από τα προηγούμενα! Η υπερβολική δόση αδρεναλίνης έτσουζε μέσα στις φλέβες μου. Κατέβασα το πόδι μου από το βράχο προσεκτικά και πάτησα ξανά στο χώμα. Με καρδιά κολυμπριού και σώμα βραδύποδα γονάτισα και έφερα το όπλο στον ώμο. Αν και δεν είχα ξαναρίξει με αυτό, ήταν ρυθμισμένο στα 100 μέτρα. Έφερα τη διόπτρα στο μάτι και το πεδίο γέμισε από ένα τρεμάμενο φακόχοιρο με φόντο μία λίμνη. Τα ρίχτερ ήταν πολλά. Έμεινα ακίνητος σα να περίμενα το τσουνάμι. (Αλήθεια, οι λίμνες κάνουν τσουνάμι;). Το ζωντανό δε φάνηκε να το έχει καταλάβει και συνέχιζε τη νωχελική του πορεία αποκαλύπτοντας το αριστερό του προφίλ. Πήρα βαθειά ανάσα και ξανακοίταξα. Ο σεισμός είχε μειωθεί. Ο δεξής μου δείκτης άρχισε να αναζητά στα τυφλά τη σκανδάλη. Κατάπια. Είχα την πολυτέλεια του χρόνου και πήρα ακόμα μία ανάσα. Έφερα το νηματόσταυρο μπροστά από το ζώο. Αγνόησα το κεφάλι και σταμάτησα  στον ώμο, όπως είχε πει ο αδελφός μου. Το μυαλό μου άδειασε. Όλο μου το είναι ταυτίστηκε με ένα μισοκαραφλό καφετί σώμα. Τα μυτερά πετραδάκια που βρίσκονταν κάτω από το γόνατό μου εξαφανίστηκαν μαζί με το υλικό μου σώμα. Είχα περάσει σε άλλη διάσταση. Αυτή που κυριαρχείται από κυρτές σκανδάλες και πωρωμένους εγκεφάλους. Άρχισα να ζω σε αργή κίνηση.

Το μάγουλό μου βολεύτηκε στο κοντάκι και μαρμάρωσε. Τα βλέφαρά μου πέρασαν πάνω από τα μάτια μου να τα υγράνουν. Οι κόρες μου διαστάλθηκαν και τα μάτια μου γέμισαν φως. Μισοέβγαλα τον αέρα και σταμάτησα. Όλα αυτά έγιναν αυτόματα, αποτέλεσμα πολλών ωρών προπόνησης υπό σταθερές συνθήκες, για να είμαι έτοιμος όταν οι συνθήκες δε θα ήταν σταθερές. Όπως τώρα. Η σκανδάλη ήταν σκληρή. Κρατούσα ένα όπλο κυνηγετικό στην Αφρική και όχι ένα αγωνιστικό αεροβόλο στο σκοπευτήριο. Συνέχισα την πίεση περιμένοντας το απότομο σπάσιμο. Ο κρότος με ξάφνιασε. Δεν είχα βάλει τις ωτοασπίδες που μου προμήθευσε ο αδελφός μου. Δεν είχα μυαλό για ωτοασπίδες όταν έπρεπε να τις φορέσω. Τα μάτια μου έκλεισαν ενστικτωδώς πριν ακόμα αρχίσει το βούισμα που με ξανάφερε στην πραγματικότητα.

 Ο φακόχοιρος είχε εξαφανιστεί. Σηκώθηκα και το αριστερό μου γόνατο άρχισε να παραπονιέται για τα πετραδάκια. Το έτριψα καθώς επιτάχυνα προς το φακόχοιρο. Δεν είχε νόημα να κινηθώ προσεκτικά, μια και ο θόρυβος της τουφεκιάς σίγουρα έδιωξε ό,τι μπορούσε να κινηθεί. Οι δυο τουφεκιές από την πλευρά του αδελφού μου ήρθαν ως επιβεβαίωση ότι έθεσα τα ζώα σε κίνηση. Έλπιζα να είχε πετύχει τη γαζέλα. Διέσχισα τα λίγα μέτρα μέχρι το σημείο που ήταν ο φακόχοιρος για να επιβεβαιώσω αυτό που είπα πριν. Ό,τι μπορούσε να κινηθεί είχε εξαφανιστεί. Ο φακόχοιρος πουθενά! Κοίταξα γύρω-γύρω για αίμα, αλλά τα σκούρα γυαλιά μάλλον δε με αφήναν να δω καλά. Τα έβγαλα και τα κρέμασα στην τσέπη του πουκάμισου ενώ τα μάτια μου σάρωναν το γύρω χώμα. Πάλι τίποτα. Άρχισα να κινούμαι αργά προς την κατεύθυνση που κοιτούσε το ανυποψίαστο ζώο ψάχνοντας για ίχνη. Το χώμα ήταν γεμάτο πατημασιές και ήταν αδύνατο να ξεχωρίσω τα χνάρια του πανικόβλητου ζώου λίγα μέτρα μετά. 

Είχα αρχίσει να κάνω κύκλους κοιτώντας το χώμα και εικασίες για το που μπορεί να πήγε το τραυματισμένο ζώο, όταν εμφανίστηκε ο αδελφός μου. 

-          Τι έγινε κυνηγέ μου; Άκουσα τουφεκιά.

-          Φακόχοιρος. Από τους μεγάλους. Του έριξα από τα πενήντα μέτρα, αλλά δεν έπεσε. Εσύ πήρες τίποτα;

-      Πήρα ένα springbok και αστόχησα σε ένα που ήρθε τρέχοντας μετά την τουφεκιά σου. Άκουσες τη σφαίρα να βρίσκει στο σώμα;

-          Μετά το μπαμ, απορώ που ακούω και σένα. Η γαζέλα που ήρθε τρέχοντας έβοσκε εδώ.

-          Άμα δεν άκουσες δεν τον πέτυχες. Πού ήταν όταν του έριξες;

Πήγα και του έδειξα το σημείο, ψάξαμε πολύ ώρα προς όλες τις κατευθύνσεις μέχρι που κατάλαβα ότι ήταν μάταιο. Τώρα απλά έλπιζα να έχω αστοχήσει για να μην πάει χαμένο το ζώο. Ο ήλιος μας είχε ψήσει.

-          Πάμε να φύγουμε. Δε βγάζουμε άκρη.

-          Καλά. Πάω εγώ από κάτω γύρω από τη λίμνη. Εσύ έλα από πάνω να συναντηθούμε από την άλλη μεριά.

Με άφησε και ξεκίνησε για την κάτω μεριά. Έφερα το χέρι στο στήθος να πάρω τα γυαλιά. Η αντηλιά τύφλωνε. Η προστασία για τα μάτια μου έμοιαζε βάλσαμο. Το χέρι μου έπιασε αέρα. Κοίταξα εκεί που έπρεπε να κρέμονται τα γυαλιά και δεν είδα τίποτα. Βλαστήμησα! Θα μου έπεσαν ενώ έψαχνα! Άρχισα πάλι τους κύκλους, χωρίς αποτέλεσμα. Η σαβάνα είχε πάρει τι τρόπαιό της για τη συγκίνηση που μου πρόσφερε. Τις πρώτες δύο μέρες έχασα τους καλύτερους συμμάχους μου για τον καυτό αφρικάνικο ήλιο. Μου έμειναν τα μάλλινα. Αναστέναξα και ξεκίνησα να κάνω του γύρο από την πάνω μεριά της λιμνούλας με τα μάτια μισόκλειστα.

Αν ποτέ δείτε στη σαβάνα ένα φακόχοιρο με γυαλιά ηλίου σας παρακαλώ πολύ να του πείτε να μου τα επιστρέψει!

Σκαρφάλωσα το βραχώδες έδαφος και πέρασα από την άλλη μεριά της λίμνης. Δεν είχα δει τίποτα. Άρχισα να περπατάω προς την πεδιάδα όπως είχαμε συνεννοηθεί. Στο βάθος έβοσκαν πολλά ζώα, αλλά ο αέρας δεν ήταν ευνοϊκός για να πλησιάσω. Είχα την λίμνη πίσω αριστερά μου, όταν είδα ένα φακόχοιρο να περπατά ανάμεσα σε μένα και τον αδελφό μου με κατεύθυνση την πεδιάδα. Ήταν μακριά για βολή. Αποφάσισα να του κλείσω το δρόμο για να πάει προς τα κάτω όπου κινείται ο αδελφός μου. Ήθελα να κρατηθώ μακριά του προς την πεδιάδα για να του κόψω το δρόμο και να είμαι έξω από την τροχιά της σφαίρας αν ρίξει ο αδελφός μου. Ο φακόχοιρος με είδε και άλλαξε πορεία όπως ήθελα. Αρχίσαμε ένα άτυπο κυνηγητό που έληξε μετά από με ένα υπόκωφο ήχο που τον σώριασε στο έδαφος. Περίμενα να δω τον αδελφό μου για να κάνω αισθητή την παρουσία μου. Δεν άργησε να φανεί. Κούνησα το χέρι μου να με δει και πήγα να τον βρω.

-          Είδες που τον βάρεσα;

-         Φυσικά και τον είδα. Αφού τον σαλαγούσα κανένα χιλιόμετρο να σου τον φέρω, φυσικά και τον είδα. Εμφανίστηκε στη μέση της λίμνης και πήγαινε προς την πεδιάδα. Από εκεί τον φέρνω.

Πήραμε φωτογραφίες, κουβαλήσαμε το ζώο στη σκιά να το ετοιμάσουμε και ο αδελφός μου πήρε τον Πιέρ τηλέφωνο να έρθει να μας μαζέψει. Η ώρα είχε περάσει. Το καθήκον μας το είχαμε κάνει. Ήταν ώρα να γυρίσουμε σπίτι.

Το Land Rover έκανε θορυβώδη άφιξη μέσα σε ένα σύννεφο σκόνης. Έσερνε από πίσω ένα τρέιλερ όπου φορτώσαμε τον φακόχοιρο. Μπήκαμε μέσα και υπό τις οδηγίες του αδελφού μου κατευθυνθήκαμε προς τη γαζέλα. Ήξερε τη φάρμα σαν την τσέπη του! Εγώ μπορούσα να χαθώ δέκα μέτρα έξω από το σπίτι. Ούτε χαρτί υγείας δεν είχε βάλει στο δέντρο. Φορτώσαμε το κουφάρι στο τρέιλερ και γυρίσαμε στο σπίτι.

Ο Πιέρ πάρκαρε στο πλάι του σπιτιού. Εκεί πρόσεξα για πρώτη φορά ένα σιδερένιο κατασκεύασμα σαν σκελετό από μικρό δωμάτιο. Τέσσερις κολώνες που στηρίζαν ένα τετράγωνο δύο και κάτι μέτρα πάνω από το έδαφος. Ο Γκάρεθ και ο Ντέιβιντ ήρθαν να μας βρουν. Ο Πιέρ ειδοποίησε δύο εργάτες της φάρμας να μας βοηθήσουν με τα ζώα. Οι άνθρωποι ήταν απίστευτοι. Κρέμασαν τα κουφάρια στο μεταλλικό κατασκεύασμα που ήταν ειδικό για επεξεργασία των κουφαριών. Τα έγδαραν σε ελάχιστο χρόνο και με τα μικρά τους μαχαιράκια αφαίρεσαν όλο το κρέας από τα ζώα και άφησαν το σκελετό να κρέμεται. Δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο, .η μάλλον είχα ξαναδεί κάτι παρόμοιο στα ανατομεία, αλλά με πολύ μικρότερη ταχύτητα. Η επιδεξιότητά τους ήταν αξιοθαύμαστη. Προφανώς το έχουν κάνει πολλές φορές….

Μετά την απρόσμενη επίδειξη πήγαμε σπίτι. Οι άγγλοι αποφάσισαν να βγουν για μια απογευματινή βόλτα ενώ εμείς αποφασίσαμε να μείνουμε σπίτι να περιμένουμε τον ιδιοκτήτη της φάρμας Κρις και τους επαγγελματίες κυνηγούς (αυτούς ακόμα δεν καταλαβαίνω τι τους χρειαζόμαστε) γιατί αύριο αρχίζει το cull!

Ο Κρις έφτασε μετά από λίγο. Χαιρετήθηκε εγκάρδια με τον αδελφό μου και έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις. Στιβαρός άνθρωπος. Ψημένος από τη ζωή. Το βλέμμα του φιλικό και φιλόξενο. Ήξερες όμως ότι δεν πρέπει να τον προκαλέσεις. Δεν ήταν σωματώδης. Απλά σίγουρος για τον εαυτό του. Δεν είναι εύκολο πράμα να διατηρείς μία φάρμα μακριά από τον πολιτισμό.

Περιμέναμε λίγο να τακτοποιηθεί και σύντομα βρεθήκαμε στην αυλή με ποτά στο χέρι να κουβεντιάζουμε σαν παλιοί φίλοι γύρω από μια αναμμένη φωτιά τρώγοντας biltong (αποξηραμένο κρέας γαζέλας κομμένο λεπτές φέτες). Ο Γκάρεθ και ο Ντέιβιντ επέστρεψαν και προστέθηκαν στην παρέα. Οι επαγγελματίες άρχισαν να καταφτάνουν και να βολεύονται στο κατάλυμα που είχε ετοιμαστεί να τους υποδεχτεί. Το σπίτι άρχισε να γίνεται ένα πολύβουο μέρος με ανθρώπους που μιλούσαν δυνατά κρατώντας ένα ποτήρι. Κοινός μας τόπος το κυνήγι! Μιλούσαμε για όπλα, διαμετρήματα, θηράματα. Τα ψέματα έδιναν και έπαιρναν. Απίστευτες βολές και ακόμα πιο απίστευτα θηράματα σήκωναν ποικίλα σχόλια χωρίς τελειωμό. Όταν έφτασαν όλοι αποσύρθηκαν στο χώρο τους να φάνε και να ξεκουραστούν, μια και αύριο ξεκινά μια κουραστική μέρα.

Εμείς φάγαμε στην τραπεζαρία το δείπνο που ετοίμασε η Σάντη. Το φαγητό ήταν υπέροχο και καταναλώθηκε με ευχαρίστηση. Όλοι ήμασταν σε έξαψη περιμένοντας την επόμενη μέρα. Ο Κρις μας κατατόπισε κατά τη διάρκεια του γεύματος και αμέσως μετά το springbok ice cream μαζευτήκαμε γύρω από το χάρτη της φάρμας για μια πρώτη ενημέρωση. Η νύχτα αυτή προμηνυόταν μακριά. Η αναμονή του cull δε θα μας άφηνε να κοιμηθούμε. Είχε φτάσει επιτέλους η ώρα να κάνουμε αυτό για το οποίο είχαμε διασχίσει τη μισή γη: τη δουλειά μας! Όταν τελικά αποσυρθήκαμε για ύπνο ήταν ήδη αργά.

Στη Ζουγκλα....Μερος 6ον

Η βόλτα κράτησε περισσότερο από μία ώρα (μαζί με τις απαραίτητες στάσεις…). Είχα την ευκαιρία να θαυμάσω τον πλούτο της πανίδας που ξεπερνούσε κάθε προσδοκία. Δε θα έλεγα το ίδιο και για τη χλωρίδα, αλλά δεν είχαμε έρθει εδώ για να μαζέψουμε χόρτα. Όταν φτάσαμε πίσω στο σπίτι είχαμε μια αδρή ιδέα για την έκταση της φάρμας και τη διαμόρφωση του εδάφους και αρκετές φωτογραφίες να μας προσλάβουν στο National Geographic. Η πρώτη περιήγηση στη φάρμα ήταν, το λιγότερο, εντυπωσιακή.

Το μόνο που θα μπορούσε να την κάνει καλύτερη ήταν να παρατηρούσαμε τα ζώα από άλλου είδους φακούς, αλλά ήμουν απλά ανυπόμονος. Είχε σχεδόν έρθει η ώρα! Το πρόγραμμα έλεγε επίσκεψη στο αυτοσχέδιο σκοπευτήριο για έλεγχο του εξοπλισμού. Όταν έρθει η ώρα θα είμαστε πανέτοιμοι!
Κάναμε μια υποχρεωτική στάση στο σπίτι για να αλλάξουμε τα ρούχα μας με αυτά που θα χρησιμοποιούσαμε στο κυνήγι, γιατί θα ξαπλώναμε κάτω στο σκοπευτήριο και να φορτώσουμε το Land Rover με τα δέοντα.  Με την ευκαιρία τσιμπήσαμε και κάτι και πήραμε μαζί μας νερό, μια και ο ήλιος έκαιγε.

Θα πηγαίναμε να ελέγξουμε τα όπλα και να σετάρουμε τις διόπτρες. Ευκαιρία και για μένα να ρίξω με το 222 να το συνηθίσω. Η προπόνησή μου είχε να κάνει μόνο με δυνατά αεροβόλα ελατηρίου. Ό,τι κοντινότερο στα ραβδωτά μπορώ να χρησιμοποιώ στην Ελλάδα, σχεδόν χωρίς πρόβλημα. Απ’ότι άκουσα, το μικρό αυτοσχέδιο σκοπευτήριο απείχε 10 λεπτά δρόμο από το σπίτι στην άκρη της φάρμας κοντά στη φυτεία με τα καρύδια. Ένα επίπεδο χωράφι με 100 μέτρα ευθεία στο τέλος της οποίας θα έμπαιναν οι στόχοι μπροστά από το λόφο. Εμείς θα ξαπλώναμε στην αρχή δίπλα στο δρόμο πάνω στα ειδικά στρώματα που φορτώθηκαν στο Land Rover μαζί με όλα τα υπόλοιπα. Το πίσω μέρος γέμισε από τις μακριές θήκες και δεν υπήρχε χώρος να καθίσουμε στις πτυσσόμενες θέσεις στο χώρο αποσκευών. Εγώ το φακίρη δεν τον ξανάκανα! Το μάτι μου πήρε ένα μικρό εντουράκι στην άκρη του γκαράζ. Ίσως ήταν ευκαιρία να κάνω βόλτα στη σαβάνα με μηχανή. Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα! Γύρισα στον Πιέρ.

-    Το Land Rover γέμισε. Να πάρω το Suzuki να σας ακολουθήσω μέχρι το σκοπευτήριο;
-    Φυσικά! Ξέρεις από μηχανές; Από μένα κανένα πρόβλημα. Μόνο να προσέχεις μην πέσεις και χτυπήσεις.
-    Η κόρη μου ορκίζεται ότι αν δεν είχα παντρευτεί θα είχα τουλάχιστον νικήσει το Παρίσι-Ντακάρ! Οδηγάω μηχανή χρόνια στην Αθήνα χωρίς κανένα πρόβλημα.
-    Πόσο χρονών είναι η κόρη σου είπαμε;
-    Τεσσάρων.
-    Καλά, πριν δηλώσεις συμμετοχή στο Παρίσι-Ντακαρ έλα χωρίς να πέσεις μέχρι το σκοπευτήριο. Τα κλειδιά είναι πάνω. Πήγαινε μπροστά να ανοίγεις και τις πόρτες να μην ανεβοκατεβαίνουμε από το αμάξι.
-    Οκ!
Έφυγα γελώντας προς το γκαράζ. Εντουράδα στη σαβάνα! Τί σου είναι η ζωή! Φόρεσα τα γυαλιά του ηλίου και καβάλησα τη σέλλα.

Το μικρό δίτροχο χόρευε ανάμεσα στα πόδια μου καθώς οι ρόδες γλιστρούσαν πάνω στην λεπτή στρώση ψιλής σαν πούδρας άμμου που κάλυπτε το χωματόδρομο. Αισθανόμουν σα να οδηγούσα πάνω σε κουραμπιέ! Μουρμούριζα μέσα από τα δόντια μου φράσεις ακατάλληλες για ανηλίκους και ίδρωνα από την ένταση και την προσπάθεια γαντζωμένος από το τιμόνι. Πήγαινα με χαμηλή ταχύτητα προσπαθώντας να μην πέσω και ρεζιλευτώ ή ακόμα χειρότερα τραυματιστώ και περάσω τις υπόλοιπες μέρες καθισμένος σε μια καρέκλα να γυμνάζω τους μασητήρες μου ακούγοντας κυνηγετικές ιστορίες από τους άλλους. Το Land Rover κοντανάσαινε πίσω μου και αισθανόμουν τα μάτια όλων καρφωμένα στην πλάτη μου. Έλπιζα κάποιος από τους επιβάτες να ήξερε πολλά ανέκδοτα, γιατί σα να άκουγα πολλά γέλια εκεί πίσω...

Σταμάτησα με ανακούφιση να ανοίξω την πανύψηλη πόρτα από συρματόπλεγμα. Τα χέρια μου έτρεμαν και η πλάτη μου πονούσε από το σφίξιμο. Το κέρδος μου διπλό. Είχα την ευκαιρία να ξεπιαστώ και το αυτοκίνητο θα ήταν τώρα μπροστά μου και θα μπορούσα να κινηθώ με το δικό μου αργό ρυθμό. Τους χαμογέλασα μόλις περάσανε και έκλεισα πίσω τους την πόρτα. Ξανακαβάλησα το εντουράκι και ξεκίνησα με προσοχή και την ψυχή στην κωλότσεπη. Η εντουράδα μου έλειπε στη σαβάνα! Όταν έφτασα στο χώρο του σκοπευτηρίου οι άλλοι είχαν ήδη κατέβει και κουβέντιαζαν. Έβαλα το σταντ και κατέβηκα ξεφυσώντας προσπαθώντας να κρύψω στο πίσω μέρος του μυαλού μου το ταξίδι της επιστροφής που με περίμενε σε λίγο.



Ο ήλιος έκαιγε. Ο ξηρός αέρας που σάρωνε το πρόσωπό μου πάνω στη μηχανή έκανε το δέρμα μου να τεντώνει. Έβαλα το χέρι στην τσέπη. Είχα μαζί μου αυτό ακριβώς που χρειαζόμουνα. Το σούπερ-ντούπερ αντηλιακό που μου πήρε η γυναίκα μου! Τριάντα βαθμοί προστασίας και ενυδάτωσης ήταν ό,τι χρειαζόμουνα στη σαβάνα. Πόσο δίκιο είχε! Έβγαλα τα γυαλιά και άπλωσα το πηχτό υγρό στο χέρια και το πρόσωπό μου. Το δέρμα μου το ρούφηξε με ανακούφιση. Με πλημμύρισε ένα άρωμα καρύδας που ανέσυρε αυτόματα μνήμες από παραλία και θάλασσα. Τί σου είναι ο εγκέφαλος! Έχωσα το μπουκαλάκι στην τσέπη μου ευτυχής για το νέο μου σύμμαχο στις αντίξοες συνθήκες της σαβάνας. Πήγα αναπτερωμένος κοντά στους άλλους που είχαν αρχίσει το ξεφόρτωμα.

-      Τί μυρίζει έτσι;
 Ρώτησε ο Πιέρ.
-    Έβαλα αντηλιακό. Ωραία μυρωδιά, ε! Σα να είσαι στην παραλία! Θέλει κανένας; Είναι βάλσαμο με τόση ξηρασία και ζέστη.
  Έβγαλα το μπουκαλάκι από την τσέπη όλο καμάρι. Ο Πιέρ πλησίασε.
-    Βάλσαμο μπορεί να είναι, αλλά εδώ δεν έχει ψάρια, έχει ζώα. Σε παίρνουν  χαμπάρι από χιλιόμετρα! Δεν πιστεύω να σκοπεύεις να το βάλεις στο cull!
-    Ό...όχι βέβαια....
    τραύλισα και έβαλα το μπουκαλάκι στην τσέπη. Πάει ο σύμμαχός μου.
-    Για τώρα λέω που κάνουμε εξάσκηση....
-    Για τώρα καλό είναι. Μόνο που θα λιγδώσουμε τα όπλα. Άσε καλύτερα.
Ασυναίσθητα έτριψα τις παλάμες μου στο παντελόνι. Ένιωθα σα μαθητούδι μετά από αταξία που έβλεπε το χάρακα στα χέρια του δασκάλου. Φόρεσα τα γυαλιά που γλιστράγανε στη λαδωμένη μύτη και πήγα να πάρω το όπλο μου από το Land Rover. Είχε έρθει η ώρα να δω τί μπορώ να κάνω.

Οι δύο άγγλοι ήταν ήδη ξαπλωμένοι στα στρώματα. Τα όπλα τους ξερνούσαν μολύβι με εκνευριστική ακρίβεια στο κέντρο του στόχου που βρισκόταν εκατό μέτρα μακριά κάνοντας μία τρύπα. Είχαν αντέξει το ταξίδι αλώβητα με το “zero” να παραμένει ακλόνητο. Η Leupold του Ντέιβιντ και η Smith & Bender του Γκάρεθ δικαιολόγησαν τη φήμη τους και την τιμή τους. Το μόνο που τους στεναχωρούσε ήταν πως είχαν λάθος πληροφορίες για το υψόμετρο και οι κατάλογοι με τους βαλλιστικούς υπολογισμούς που είχαν καταρτίσει στην Αγγλία ήταν για κάτι πόδια υψόμετρο λιγότερο. Η απόκλιση μπορεί και να ξεπερνούσε τη μία ίντσα στις χίλιες γυάρδες. Τράτζικ!
Συνέχεια είχε ο αδελφός μου. Το πακέτο όπλο-διόπτρα κόσμημα απέδιδε τα αναμενόμενα. Η φωτιζόμενη κουκίδα λες και καθοδηγούσε το μολύβι όπως το laser τους πυραύλους. Μετά τις πρώτες τρεις βολές κάθε πυροβολισμός ήταν χαράμισμα σφαίρας. Σηκώθηκε χαμογελώντας.
Ξάπλωσα με τη σειρά μου σε ένα από τα στρώματα. Όπλισα το 222 και το έφερα στον ώμο. Στα εκατό μέτρα με περίμενε ένα τυπωμένο κεφάλι springbok σε φυσικό μέγεθος. Θα προτιμούσα κάτι πιο μικρό, αλλά και εδώ μία τρύπα θα έκανα. Σημάδεψα λίγο πίσω από το μάτι. Έριξα τρεις βολές. Με το Χ8 της ταλαιπωρημένης Swarovski δεν έβλεπα τις τρύπες στο χαρτί. Ο Ντέιβιντ παρακολουθούσε με τη δική του και έδινε το αποτέλεσμα. Ένα σπασμένο κέρατο και δυό ψόφιες μύγες! Όπως το περίμενα. Είχα κάνει μία τρύπα. Στο νερό! Θα έφταιγε το λιγδωμένο μου δάχτυλο που μύριζε καρύδα, ή ο αέρας, ή η διόπτρα. Ίσως έπρεπε να βγάλω τα γυαλιά... Δεν εξηγείται αλλιώς! Μήπως να μίλαγα με τον αδελφό μου για εκείνο το φτυαράκι...

Ο Γκαρεθ μου ζήτησε να δοκιμάσει και αυτός να βρούμε τί φταίει. Του έδωσα τη θέση μου. Το 222 έβηξε ακόμα τρεις φορές. Το τυπωμένο κεφάλι τώρα ήταν τυφλό. Τρείς φορές. Στραβοκατάπια. Λες να έχουν και πιο μεγάλα φτυάρια; Πήγαμε να δούμε το στόχο από κοντά και να τον αντικαταστήσουμε. Η διόπτρα του Ντέιβιντ βλέπει πολύ καλά. Οι βολές του Γκάρεθ μόλις που δεν ακουμπούσαν και αποφασίστηκε ότι θα μπορούσε να σφίξει η συγκέντρωση αν καθαρίζαμε την κάνη. Εγώ πρότεινα να τη γυαλίσουμε!
Ξάπλωσα πάλι στο στρώμα να ρίξω μερικές να συνηθίσω, ενώ ο αδελφός μου με τους άγγλους χτύπαγαν βράχια ψηλά στο βουνό. Αυτή τη φορά το πέτυχα το κεφάλι. Έριξα βέβαια περισσότερες βολές....



- Μαϊμού!
Αναφώνησε ο Πιέρ και τέντωσε το χέρι του προς το λόφο αριστερά. Πρέπει να έχει τα μάτια αετού, ή ενός έμπειρου αφρικάνου κυνηγού.
- Εκεί πέρα πάνω στα βράχια. Οι άτιμες δεν πλησιάζουν. Ξέρουν τι τις περιμένει.

Οι υπόλοιποι προσπαθούσαμε να την εντοπίσουμε με τα κιάλια. Οι δύο άγγλοι ήρθαν κοντά σα να προσπαθούσαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Κοίταζαν μέσα από τα κιάλια και μουρμούριζαν χαμηλόφωνα. Σχεδόν ταυτόχρονα έδειξαν προς το ανέμελο δίποδο και έγνεψαν συμφωνώντας. Ο Γκάρεθ σήκωσε το rangefinder.

- 750 μέτρα αναφώνησε.
- Να τη χτυπήσω;
Ρώτησε ο Ντέιβιντ με ύφος μικρού παιδιού που ζητάει γλειφιτζούρι.
Ο Πιέρ τον κοίταξε με δυσπιστία.
- Φυσικά. Αν μπορείς.

Ο Ντέιβιντ δεν περίμενε να του το πει δεύτερη φορά. Άρπαξε το όπλο του και σκαρφάλωσε στην οροφή του Land Rover. Ξάπλωσε και άνοιξε τον δίποδα. Ζήτησε επιβεβαίωση απόστασης από τον φίλο του και κοίταξε σκεφτικός τον αέρα. Πάλεψε λίγο με τις ρυθμίσεις της διόπτρας και έβαλε το μάγουλό του στο κοντάκι. Οι υπόλοιποι γυρίσαμε τα κιάλια προς τη μαϊμού. Την έβλεπα να κάθεται πάνω στο βράχο και να παρατηρεί τριγύρω. Κράτησα την ανάσα μου ασυναίσθητα λες και ήμουν εγώ που θα τραβούσα την σκανδάλη. Ο πυροβολισμός έσκισε τη σιωπή πάνω που πήγαινα να σκάσω.
Η σφαίρα έπεσε μισό μέτρο χαμηλότερα πάνω στο βράχο. Η μαϊμού κοίταξε κάτω σαστισμένη προσπαθώντας να καταλάβει τί ήταν αυτό. Η σκέψη της δεν ήταν το τελευταίο πράγμα που πέρασε από το μυαλό της. Το όπλο του Ντέιβιντ φρόντισε γι’αυτό. Ο δεύτερος πυροβολισμός με ξάφνιασε. Πρόλαβα όμως να δω το μικρό δίποδο και κατρακυλά άψυχο.

-  Τη χτύπησες!
Φώναξε ο Πιέρ σαστισμένος.
-  Τη χτύπησες!
Ξαναείπε για να το πιστέψει. Μπορεί να ήταν έμπειρος κυνηγός, αλλά τέτοια βολή δεν πρέπει να είχε ξαναδεί, πόσο μάλλον να τολμήσει.

Ήταν η σειρά του Ντέιβιντ να σαστίσει. Σήκωσε το κεφάλι από τη διόπτρα και ψέλλισε διστακτικά σαν να τον μαλώσανε.
-    Μα είπες να τη χτυπήσω. Έτσι δεν είπες;
-    Ναι, βέβαια το είπα! Μα είναι 750 μέτρα! 750 Μέτρα! Τί βολή! Τί βολή!

Στραβοκατάπια. Μου είχε πει ο αδελφός μου ότι οι φίλοι του είναι καλοί σκοπευτές, αλλά αυτό ξέφευγε. Τα όπλα τους ήταν προέκταση του εαυτού τους. Σα να ρίχνανε τηλεκατευθυνόμενες σφαίρες! Η προπόνησή μου με αεροβόλα στην Ελλάδα φαινόταν σαν αστείο. Κοίταξα το ταλαιπωρημένο 222. Ευτυχώς που δεν έχεις στόμα γιατί προβλέπω να ζήσεις πράγματα ανομολόγητα!

Μετά από λίγο μαζέψαμε και φύγαμε για το σπίτι. Εγώ μπροστά με το δίτροχο να χορεύει το χορό του Ζαλόγγου και οι άλλοι στο Land Rover. Μετά την πόρτα τους ακολουθούσα. Περίμενα λίγο να ξεμακρύνει το αυτοκίνητο να γλυτώσω από τη σκόνη. Έκανα την υπόλοιπη διαδρομή χαλαρά, σχεδόν σαν να περπατάω. Είχα την ευκαιρία να χαζέψω το τοπίο με τις μακριές σκιές και τον ουρανό που άρχισε να βάφεται καθώς ο ήλιος άρχιζε να βουτάει προς τη δύση. Άφησα το Suzuki στο γκαράζ και δεν το ξαναακούμπησα.
-     Πάμε μια βόλτα μέχρι την πρώτη λίμνη μέχρι να βραδυάσει;

 Ήταν η πρώτη φορά από τότε που φτάσαμε που η φωνή του αδελφού μου ακούστηκε σα μουσική στα ταλαιπωρημένα από τους πυροβολισμούς αυτιά μου.

-     Προλαβαίνουμε; Σε λίγο θα νυχτώσει.
-    Έχουμε πάνω από μία ώρα φως. Η λίμνη είναι δίπλα.
-    Φύγαμε! Όχι τίποτ’άλλο, μήπως χτυπήσεις και εσύ τίποτα γιατί δε μπορώ να σε έχω να λες ότι δεν είχες την  ευκαιρία…
-    Καλάααα…. Πάω να φέρω το 7Χ57 του Κρις να πάρεις μαζί σου μην πέσεις πάνω σε κανένα φακόχοιρο. Το 222 δεν κάνει για φακόχοιρους.
-    Δεν κάνει άμα δεν ξέρεις σημάδι. Τέλος πάντων, φέρε ό,τι θέλεις. Μόνο βιάσου, ο ήλιος δεν περιμένει!
 
Με τα όπλα στον ώμο ξεμακρύναμε από το σπίτι για την τεχνητή λιμνούλα. Ο ήλιος συνέχισε να ξεραίνει το ταλαιπωρημένο μας δέρμα ακόμα και τώρα που κάλπαζε προς τη δύση. Δεν είπα τίποτα για τα μάλλινα, ούτε για το μπουκαλάκι που έπιανε χώρο στην αριστερή μου τσέπη. Η ώρα ήταν πολύ μαγική για σχόλια. Σούρουπο στη σαββάνα μπροστά στη λίμνη, ακούγεται σα τίτλος νουβέλας! Περπατούσαμε μιλώντας σπάνια και χαμηλόφωνα μην προδώσουμε την παρουσία μας στα ζώα. Συναντήσαμε μεγάλες τρύπες που είχαν σκάψει οι σκαντζόχοιροι, όπως μαρτυρούσαν τα αγκάθια που βρήκαμε και μαζέψαμε γύρω τους.

Φτάσαμε στη λίμνη που χρύσιζε από τις πλάγιες ακτίνες. Εγώ κάθισα δίπλα σε ένα πεσμένο κορμό, ενώ ο αδελφός μου κινήθηκε προς την άλλη άκρη. Παρατηρούσα τα πουλιά που ψαχούλευαν για σκουλήκια και απολάμβανα την εναλλαγή των χρωμάτων. Δεν έλπιζα σε κάποια συνάντηση, απλά χαλάρωνα ρουφώντας τη στιγμή. Μια μικρή μαϊμού ήρθε να πιεί νερό, αλλά δε σήκωσα το όπλο. Δεν άξιζε να χαλάσω τη στιγμή και να βιάσω τη σιωπή. Εξ άλλου πόσες φορές θα έχω την ευκαιρία να παρατηρήσω μια μαϊμού να πίνει νερό από μια χρυσή λίμνη; Ούτε καν έφερα τη διόπτρα στο μάτι.



Έμεινα εκεί μέχρι που άκουσα ένα θόρυβο προς τη μεριά που είχε απομακρυνθεί ο αδελφός μου. Το ζώο ήταν μεγάλο. Ίσως να άξιζε τον κόπο να πυροβολήσω. Έφερα το όπλο σε βολική θέση και σήκωσα προσεκτικά το κεφάλι μου πάνω από τον κορμό. Είχα δίκιο. Ήταν μεγάλο το ζώο. Σηκώθηκα όρθιος.
-    Αν δε σηκωνόσουνα δε θα σε έπλεπα!
-    Ελληνική παραλλαγή ερήμου! Δεν υπάρχει καλύτερη. Μόνο στο Μοναστηράκι, αν ξέρεις που να ψάξεις. Είδες τίποτα;
-    Μπα! Χάζευα τα χρώματα.
-    Εγώ είδα μια μαϊμού. Ήρθε να πιεί νερό.
-    Γιατί δεν της έριξες; Ήταν μακριά;
-    Μακριά δεν ήταν, αλλά δεν της έριξα. Απλά τη χάζεψα. Πάμε πίσω;
-    Πάμε. Με έφαγε ο ήλιος.
-    Πάμε, να δούμε και για σκόρους.
-    Για τί;
-    Για σκόρους. Μη μας φάνε τα μάλλινα, γιατί δε βλέπω να τα κουνάμε από εκεί.
-    Δεν αφήνεις την πλάκα; Πάμε μη μας πάρει η νύχτα. Ώρα για ποτάκι.

Η ιδέα του ποτού μου άρεσε. Περπατήσαμε κουβεντιάζοντας μέχρι το σπίτι και πήγαμε να αντικαταστήσουμε τα ρούχα μας με τη λάιτ παραλλαγή σπιτιού. Έκανα ένα μπάνιο να διώξω τη σκόνη και να δώσω την ευκαιρία στο δέρμα μου να ρουφήξει νερό. Αναζογωνημένος με καθαρά ρούχα ήμουν έτοιμος για το βραδυνό πρόγραμμα.Πήγα να καθίσω στην βεράντα με τους άλλους που πίναν ήδη το ποτό τους. Η νύχτα ήταν γλυκιά και δροσερή. Δεν υπήρχε λόγος να μπούμε στο σπίτι. Καθαρίσαμε την κάνη του 222 πριν το απολαυστικό δείπνο. Πήγαμε στο κρεβάτι σχετικά νωρίς. Το 222 θα χρειαζόταν μερικές βολές για να στρώσει η κάνη μετά το καθάρισμα. Θα χρησιμοποιούσα το 7Χ57 του Κρις για λίγο. Ήταν δοκιμασμένο και μάχιμο. Θέλαμε να σηκωθούμε πρωί-πρωί να βγούμε βόλτα στη σαβάνα. Ο ύπνος με πήρε μετά από πολλή ώρα. Το μυαλό μου είχε πολλά να τακτοποιήσει, γιατί αύριο ήταν μια καινούρια μέρα στη σαββάνα!

Στη Ζουγκλα...μερος 5ον

ΣΑΒΒΑΤΟ 3Η ΜΕΡΑ
Σήκωσα το κεφάλι μου από το μαξιλάρι σαστισμένος. Τί με ξύπνησε; Κοίταξα γύρω μου να καταλάβω που βρίσκομαι. Το φως έμπαινε από τα σφαλισμένα παράθυρα. Έπιασα το ρολόι. Οκτώ η ώρα. Ένιωθα πιασμένος. Ήμουνα στην ίδια θέση που έπεσα για ύπνο. Μάλλον δεν κουνήθηκα όλο το βράδυ. Μια κοφτή στριγκή κραυγή ακούστηκε από έξω. Κάτι σαν κοράκι με κοκκύτη. Ανακάθισα στο κρεβάτι. Οι άγγλοι δεν ήταν στο δωμάτιο. Μπορούσα να δω τα άδεια κρεβάτια τους πάνω από το τραπέζι του μπιλιάρδου. Ο αδελφός μου σάλευε μέσα στα σκεπάσματα. Άνοιξε τα μάτια του. Η κραυγή ακούστηκε ξανά. Σα να ερχόταν από ψηλά.
- Τί είναι αυτό; Ο αδελφός μου χαμογέλασε αγουροξυπνημένα.
- Το Ίμπις. Το ξυπνητήρι της Αφρικής. Καλωσήρθες! Τί ώρα είναι;
- Οκτώ. Ο Γκάρεθ και ο Ντέιβιντ έχουν σηκωθεί. Σήκω να πάμε στο σπίτι. Χάνουμε χρόνο. Η σαβάνα μας περιμένει.
- Πάμε. Η Σάντη θα έχει ετοιμάσει πρωινό. Φτιάχνει κάτι μπισκότα! Ντύσου.
 Δε χρειάστηκε να το ξαναπεί. Πεταχτήκαμε από τα κρεβάτια και ντυθήκαμε με ‘λάιτ’ παραλλαγή να πάμε στην κουζίνα. Η σκέψη του ζεστού καφέ και των εδεσμάτων για μια στιγμή έδιωξε την σαβάνα από το μυαλό μου.


Η Σάντη μας καλημέρισε στην κουζίνα. Οι υπόλοιποι ήταν έξω. Το τραπέζι είχε στρωθεί στην μεγάλη βεράντα που συνέχιζε στον κήπο με το χορτάρι. Αυγά, τοστ, τυριά, αλλαντικά, γλυκά, όπλα, όλα πάνω στο μεγάλο τραπέζι. Το πιο πλήρες πρωινό για τη σαβάνα. Τα φαγώσιμα φρέσκα, φτιαγμένα ως επί το πλείστον επί τόπου από την οικοδέσποινα. Τα όπλα θα ήταν εντελώς παράταιρα οπουδήποτε αλλού. Εδώ κατείχαν την πρώτη θέση και γύρω τους ο Πιέρ και οι δύο άγγλοι μασουλούσανε και κουβέντιαζαν. Χαιρετίσαμε, βάλαμε καφέ, πήραμε από ένα μπισκότο στο χέρι και πήγαμε κοντά τους. Για άλλη μια φορά μιλήσαμε για όπλα και τα χαζέψαμε στο φως του ήλιου αυτή τη φορά. Εντυπωσιάστηκα ξανά από τα κοσμήματα που φέραμε στις θήκες και έριξα δεύτερη ματιά στο 222. Ίσως να το είχα αδικήσει χθες στο σκοτάδι. Συνέχιζε να μοιάζει με παιχνίδι. Σα να το προσάρμοσαν στη διόπτρα ένα πράμα. Ήταν γεμάτο γρατζουνιές και χτυπήματα. Τουλάχιστον δεν έχω να φοβάμαι μην το χτυπήσω πουθενά. Το πήρα παραπέρα, το έβαλα στον ώμο. Ελαφρύ, βολικό. Κοίταξα μέσα από τη διόπτρα. Πεντακάθαρη. Το σταυρόνημα ο ορισμός του όρου. Τίποτα δεν γινόταν απλούστερο σε αυτό το όπλο. Η δύναμη της απλότητας; Το έλπιζα. Ο αδελφός μου με πλησίασε χωρίς να το καταλάβω.
- Πώς σου φαίνεται;
- Τί να σου πω; Μάλλον δεν κάνει για ελέφαντες. Για γαζέλες, θα το τσεκάρω.
- Μια χαρά είναι. Ταχύτατο!
- Δε θα κάνει αγώνα δρόμου με τις γαζέλες.
- Η σφαίρα πάει με 3000 πόδια. Έχει το ίδιο zero από τα 50 έως τα 150μ. Θα το μηδενίσουμε στα 100 και στην ουσία θα σημαδεύεις κέντρο από τα 50 έως τα 200μ...
Έπρεπε να τον κόψω πριν αρχίσει πάλι τα κινέζικα.
- Καλά, καλά. Μόλις το μάθω δεν έχετε τύχη. Δυο-τρεις σφαίρες να ρίξω μόνο και θα δεις.
- Γιατί δε ρίχνεις μία; Το όπλο είναι ρυθμισμένο.
- Πού να ρίξω, εδώ; Όταν πάμε κάπου θα ρίξω.
- Εδώ είναι Αφρική. Κάτσε να φέρω μια σφαίρα. Θα πάμε λίγο πιο μπροστά. Να φέρω και τη κάμερα.
Έφυγε και μίλησε με τον Πιέρ. Μπήκε στο σπίτι και ήρθε με την κάμερα στο χέρι.
- Πάμε.
- Πού;
- Μπροστά, μετά τα δέντρα συνήθως έχει κίνηση.
- Πάμε, να δούμε.
Πήρα τη σφαίρα και τον ακολούθησα. Μετά τα δέντρα δεν είχε δρόμο. Προφανώς δεν πηγαίναμε να κάνουμε τους τροχονόμους. Σταματήσαμε στο φράχτη πίσω από ένα μεγάλο δέντρο. Μπροστά μας ήταν καμιά κατοστή μέτρα επίπεδο έδαφος χωρίς βλάστηση. Ο αδελφός μου μου έκανε σήμα και ετοίμασε την κάμερα. Έριξα μια ματιά και πέρασα τη σφαίρα στη θαλάμη σπρώχνοντας με προσοχή τον ουραίο. Ο στόχος ήταν αμέριμνος στα 70 περίπου μέτρα. Έπρεπε να μείνει αμέριμνος. Επώμισα το όπλο και ακούμπησα τον δεξιό μου ώμο στον κορμό. Πήρα βαθειά ανάσα και την άφησα ήρεμα. Πριν ξεμείνω από αέρα κράτησα την ανάσα μου και επικεντρώθηκα στον λεπτό σταυρό που χόρευε μπροστά από τη γούνα. Η διόπτρα δε με απασχόλησε καθόλου, πράγμα που λέει πολλά για την ποιότητα της Swarovski. Σταθεροποιήθηκα όσο μπορούσα. Ήρθε η ώρα να δοκιμάσω την σκανδάλη. Ο δείκτης μου άρχισε να αυξάνει την πίεση σταδιακά, δειλά. Σα να πήρα ένα ανεπαίσθητο πρώτο στάδιο. Μπορεί και να ήταν το μαλακό μαξιλαράκι στην τελική μου φάλαγγα. Αύξησα την πίεση με το μάτι μου να κρατά το όπλο ευθυγραμμισμένο. Ο δυνατός κρότος με τρόμαξε. Δεν περίμενα τόσο θόρυβο από τόσο μικρό όπλο. Είχε τρομάξει και τον αδελφό μου.

- Με τρόμαξες. Έκανες μια ώρα να ρίξεις. Δεν ξέρω αν το πήρα στο βίντεο...
- Δεν πειράζει, το είδα εγώ. Follow through! Το όπλο έχει ελεγχόμενη ανάκρουση.
- Τί σου έλεγα για το όπλο; Όσο το χρησιμοποιείς, τόσο θα σου αρέσει. Άντε, πήγαινε να το φέρεις. Εγώ πάω να συνεχίσω τον καφέ μου.

Το πρώτο μου θήραμα στην Αφρικάνικη ήπειρο δεν ανήκε στο “Big Five”. Η αναφορά του δε θα προκαλούσε θαυμασμό στις συζητήσεις μεταξύ κυνηγών. Μπορεί και να προκαλούσε το γέλιο. Δεν παύει όμως να είναι το πρώτο. Και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει με τίποτα. Ήταν ένα ταπεινό τρωκτικό που περνούσε μεγάλο μέρος της ζωής του χωμένο μέσα στο χώμα της σαβάνας. Για μένα όμως το μικρό μέγεθος δεν μειώνει τη σημασία του θηράματος. Είναι το ίδιο ζωντανό και το ίδιο σημαντικό με κάθε πλάσμα που με τιμά με το να ποζάρει άθελά του μέσα στη διόπτρα μου πίσω από τον τρεμάμενο νηματόσταυρο. Σαν τέτοιο θα πάρει τη θέση που του αρμόζει χαραγμένο στην ταλαιπωρημένη μου μνήμη.
Δεν άργησα να φτάσω κοντά του. Η βολή το είχε βρει στο λαιμό κάνοντας ένα τεράστιο αναλογικά τραύμα. Τουλάχιστον πήγε ακαριαία. Αν δεν χαρακτηριζόταν βλαβερό λόγω των ανασκαφών που έκανε δε θα του έριχνα. Το σήκωσα από την ουρά και πήγα πίσω στη βεράντα. Κανένας δε φάνηκε να έχει ενοχληθεί από την τουφεκιά τόσο κοντά στο σπίτι. Ο αδελφός μου τα είχε προλάβει στους άλλους. Με υποδεχτήκανε με χειροκρότημα. Πρώτος μίλησε ο Γκάρεθ.
- Μπράβο Γιώργο! Ωραία βολή! Πως σου φαίνεται το όπλο;
- Ωραίο. Ελαφρύ με καλή σκανδάλη και ελεγχόμενη ανάκρουση. Πρέπει να ρίξω μερικές να το συνηθίσω όμως.
- Πιστεύω πως θα έχεις την ευκαιρία. Έλα να τελειώνεις με το πρωινό να οργανωθούμε.
Ακούμπησα τον νεκρό σκίουρο στο χώμα μπροστά από τη βεράντα και πήγα να αφήσω το όπλο. Το ξάπλωσα πάνω στο τραπέζι με τον ουραίο ανοιχτό. Πήρα το φλιτζάνι με τον καφέ και το έφερα στο στόμα μου με το βλέμμα στο 222. Το καυτό υγρό κατέβηκε τον οισοφάγο ως επισφράγιση μιας μυστικής συμφωνίας με τον νέο μου σύμμαχο στη δημιουργία εμπειριών στη Μαύρη Ήπειρο.

Μετά το χορταστικό πρωινό ο Πιέρ πρότεινε να μας κάνει μια βόλτα στην φάρμα να δούμε τη διαμόρφωση του εδάφους και να χαζέψουμε τα ζώα. Η ιδέα του μας φάνηκε εξαιρετική και πήγαμε να πάρουμε τις φωτογραφικές μηχανές να αποθανατίσουμε την εμπειρία. Πήρα την σούπερ φωτογραφική μου και πήγα να επιβιβαστώ στο Land Rover. Άνοιξα την πίσω πόρτα και βολεύτηκα στο σκληρό πάτωμα. Ένοιωσα να με κοιτάνε. Σήκωσα το βλέμα και είδα όλους τους υπόλοιπους να με κοιτάν από τα καθίσματα. Μου μίλησε ο Πιέρ.

- Δεν έρχεσαι καλύτερα μπροστά; Θα περάσουμε μέσα από τη φάρμα και έχει λακούβες.
Είχα ξεχάσει ότι το αυτοκίνητο είχε καθίσματα. Ήμουν ικανοποιημένος και μόνο που θα μπορούσα να τεντώσω τα πόδια μου. Βγήκα διστακτικά και κάθισα πίσω αριστερά έτοιμος για τη πρώτη μου άνετη μετακίνηση στην Αφρικανική ήπειρο! Το Land Rover χοροπηδούσε αδιάκοπα καθώς ο Πιέρ έκανε συνεχώς ζικ-ζακ να αποφύγει τους λοφίσκους των τερμιτών και τις τρύπες που είχαν σκάψει διάφορα ζώα. Η προσδοκία μου για άνετη μετακίνηση είχε πάει περίπατο μαζί με κάθε διάθεσή μου για γκρίνια. Το ανοιχτό παράθυρο ήταν η καθαρότερη οθόνη τηλεόρασης! Κάθε λογής ζώο που χάζευα σαν παιδί στα ντοκυμαντέρ βρισκόταν μπροστά μου με σάρκα και οστά, κυριολεκτικά! Η καλύτερη προσομοίωση είναι βόλτα σε ενυδρίο…. Περίμενα τη φωνή του σερ Ρίτσαρντ Ατέμπορω να ολοκληρωθεί η παραίσθηση…. - Δεν κάνουμε μια στάση για κατούρημα;
 Ομολογώ ότι η φωνή που με έσυρε στην πραγματικότητα δεν έμοιαζε με αυτή που είχα συνηθίσει από την τηλεόραση. Γύρισα και κοίταξα τον αδελφό μου που είχε κατεβάσει τα κυάλια.
- Τι κοιτάς; Με έπιασε ο καφές.
Τι να του πω; Να κοιτάξει τον προστάτη του; Να ανοίξει σχολή ρομαντικής περιήγησης; Απλά ξεφύσηξα. Κατέβηκα μαζί με τους άλλους μόλις το αμάξι σταμάτησε. Γύρισα στον αδελφό μου μου είχε βάλει πορεία για ένα δεντράκι.
- Να προσέχεις για κανένα πύθωνα που έχει όρεξη για γλωσσόφιλα…
- Είναι χειμώνας και δεν κυκλοφορούν ερπετά. Μου φώναξε χωρίς να γυρίσει να με κοιτάξει. Τα είχε σκεφτεί όλα!

Στην Ζουγκλα....Μερος 4.5...!

Πήρε τη θήκη με το όπλο και ξεκινήσαμε για το σπίτι.

Τους βρήκαμε όλους μαζεμένους όρθιους στη στενάχωρη κουζίνα να ακουμπάνε όπου βρήκαν βολικό με χαλαρή διάθεση και ένα ποτήρι στο χέρι. Ο αέρας μοσχομύριζε από τα φαγητά. Ο Γκάρεθ είχε το ελεύθερο χέρι του ακουμπισμένο χαλαρά στο κεφάλι του Λούγγερ και τον χάιδευε αφηρημένα. Ο Πιέρ έκανε το ίδιο στην Όσλο. Φτιάξαμε και εμείς τα ποτά μας και μπήκαμε στην παρέα. Δυό έλληνες, δυό άγγλοι, δυο νοτιοαφρικάνοι (και δυο γομάρια σκύλοι) κουβεντιάσαμε σα να γνωριζόμασταν χρόνια. Η ζεστή ατμόσφαιρα του σπιτιού και η φιλόξενοι οικοδεσπότες δεν άφησαν τον πάγο να μπει ανάμεσά μας.

Βγήκαμε έξω στη μεγάλη βεράντα όπου οι άγγλοι είχαν ήδη βγάλει τα όπλα από τις θήκες και τα είχαν ακουμπήσει στο μεγάλο τραπέζι. Ο αδελφός μου άνοιξε τη δική του θήκη ενώ ο Πιέρ πήγε στον οπλοβαστό του σπιτιού να φέρει το 222 για να το δω. Αυτό που στα κινέζικα του αδελφού μου έχει επίπεδη τροχιά, αλλά δεν κάνει για μεγάλα ζώα. Ακούμπησε το όπλο του δίπλα στα άλλα μέσα σε φιλοφρονήσεις και πειράγματα. Ήταν βλέπετε ειδική παραγγελία για την Αφρική με σούπερ διόπτρα με φωτάκι και όλα τα συναφή. Ήρθε και ο Πιέρ με μιά διόπτρα πάνω στην οποία κρεμόταν ένα όπλο(?). Σχεδόν όσο το αεροβόλο που έχω στο σπίτι για την κόρη μου. Μάλλον λίγο μικρότερο. Μου το έδωσε γελώντας.

-          Ορίστε.

-          Ευχαριστώ.

Το πήρα στα χέρια. Πανάλαφρο. Η διόπτρα 8Χ56 Swarowski. Ψιλοχοντροταλαιπωρημένη με ένα βαθούλωμα. Ήταν τουλάχιστον καθαρή με απλό νηματόσταυρο. Εντυπωσιάστηκα; Δε θα το έλεγα. Το ακούμπησα στο τραπέζι. Ήταν φανερό ότι τό όπλο ήταν πολυχρησιμοποιημένο πράγμα που λέει κάτι για την αποτελεσματικότητά του. Γύρισα στους άλλους. Ο Πιέρ κρατούσε το όπλο του αδελφού μου όλο θαυμασμό. Η ανάγνωση του ονόματος της φάρμας στην κάνη τον έκανε να γελάσει. Τί αντίθεση ανάμεσα σε αυτό το καλογυαλισμένο άσπιλο πανάκριβο όπλο-κόσμημα και στο εργαλείου που έφερε για μένα! Έπιασα τα υπόλοιπα όπλα, τα επώμισα κοίταξα από τις διόπτρες. Ένα ήταν σίγουρο: Ήμασταν έτοιμοι!

Οι συζητήσεις στροβιλίζονταν γύρω από ένα θέμα: το κυνήγι! Ο λόγος που μαζευτήκαμε όλοι εδώ. Να ρίξουμε με τα όπλα στη σαββάνα. Το μέσο για την απελευθέρωση. Να αιστανθούμε λίγο σαν τον πρωτόγονο κυνηγό σε σύγχρονη έκδοση. Η επιδίωξη για ανάμειξη με την αβίαστη, αμόλυντη φύση όπως είναι χαραγμένη στο DNA του δίποδου περιπλανητή στην μακροχρόνια πορεία του στην επιβίωση. Να απελευθερώσουμε και να χαρούμε τα άγρια ένστικτά μας που πνίγουμε στους καναπέδες του πολιτισμού. Να πετάξουμε από μέσα μας τη μόλυνση του ‘σύγχρονου τρόπου ζωής’ και να γυρισουμε πίσω στα βασικά. Να εξαγνιστούμε βασιζόμενοι μόνο στα ένστικτά μας. Να βιώσουμε ωμή και συμπυκνωμένη απελευθέρωση να πάθει έμφραγμα η καθημερινότητα που μας πνίγει. Την έχει ανάγκη η ψυχή του ανθρώπου μια ‘Αφρική’.

Βοηθήσαμε όλοι να στρωθεί το τραπέζι. Η οικοδέσποινα έφερε τα φαγητά και η συζήτηση συνοδεύτηκε από εξαιρετικά εδέσματα και ντόπιο κρασί. Τον επίλογο στο λουκούλιο αυτό γεύμα έγραψε το σπιτικό παγωτό που απέκτησε το όνομα springbok ice-cream, μια και τα μόνα γαλακτοφόρα θηλαστικά στη φάρμα χοροπηδούσαν στη σαβάνα. Η νύχτα είχε προχωρήσει παραπάνω από όσο μπορούσαμε να αντέξουμε. Είχε ήδη μπει η τρίτη μέρα της περιπέτειάς μας. Ο Μορφέας μας καλούσε από ώρα. Το γεμάτο στομάχι έκανε τα μάτια μας ακόμη πιο βαριά. Σηκωθήκαμε και βοηθήσαμε να μαζευτεί το τραπέζι. Ευχαριστήσαμε τους οικοδεσπότες και ιδίως τη Σάντη για το εξαίσιο γεύμα και αποσυρθήκαμε. Έκανα ένα γρήγορο μπάνιο πριν ακουμπήσω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι και αφεθώ στη γλυκιά λήθη του ύπνου. Το ξημέρωμα θα έφερνε την πρώτη μέρα στη σαβάνα.

ΥΓ: πρεπει να κανω μια υποσημειωση εδω...Οταν εβαλα το κειμενο του αδερφου μου στο προηγουμενο ποστ, δεν υπολογισα οτι υπηρχαν καποια κενα στο κειμενο που θα ακολουθησει και αφησα το τελος της δευτερης μερας εκτος. Εκανα μια αλλαγη τωρα και στα δυο κειμενα, οποτε συντομα θα εχουμε και την συνεχεια...!