Στη Ζουγκλα...Μερος 4ον

Το ταξίδι τελικά ήταν λίγο παραπάνω από μία ώρα. Το κεφάλι μου ακουμπούσε βαρύ στο προσκέφαλο και τα μάτια μου ήταν κλειστά. Ίσως και να κοιμήθηκα λίγο. Το τράνταγμα της προσγείωσης με επανέφερε στην πραγματικότητα. Τα πόδια μου τα αισθανόμουν όπως τότε που τα βούτηξα στην Βόρεια Θάλασσα. Ή μάλλον δεν τα αισθανόμουνα. Προσπάθησα να τα κουνήσω και το μόνο που κατάφερα ήταν να γεμίσουν βελόνες. Γύρισα στον αδελφό μου. Προς μεγάλη μου έκπληξη δεν κοιμόταν.

-          Ξεράθηκες!

  Μου είπε.

-     Μάλλον κοιμήθηκα λίγο. Ευτυχώς γιατί δε θα άντεχα μέχρι τη φάρμα. Τα πόδια μου ξεράθηκαν.

-          Ακόμα δεν ξύπνησες, άρχισες.

-   Δεν άρχισα, απλά θα κάνω κανένα δίωρο να περπατήσω σαν άνθρωπος. Ελπίζω η μετακίνηση μέχρι τη φάρμα να είναι πιό άνετη.

-          Μην ανησυχείς. Θα έρθει ο Πιέρ με το Land Rover. Χωράμε άνετα.

-          Μακάρι, γιατί αισθάνομαι σαν μαθητευόμενος φακίρης.

Το αεροπλάνο σταμάτησε και η πόρτα άνοιξε. Μόλις σηκώθηκε ο αδελφός μου σήκωσα την τσάντα και την ακούμπησα στη θέση του. Κούνησα τα πόδια μου να ξαναθυμηθώ πού είναι οι αρθρώσεις και ξεδιπλώθηκα σαν το έντομο που μόλις βγήκε από το κουκούλι. Φορτώθηκα την τσάντα με ένα βογκητό για μια ακόμη φορά. Απομακρύνθηκα από τη θέση κουτσαίνοντας και δεν έριξα ούτε μια ματιά πίσω.

Το αεροδρόμιο στο Κίμπερλι ήταν όσο μικρό και απέριττο χρειάζεται. Σε ένα λεπτό βρισκόμασταν στο χώρο που παραλαβής αποσκευών, όπου δεν υπήρχε ιμάντας. Οι βαλίτσες ερχόταν σε καρότσια που έσπρωχναν βαριεστημένα οι αχθοφόροι. ( Ναι, ήτανε μαύροι, αλλά δεν το λέω για να μην με περάσετε για ρατσιστή!). Δεν αργήσαμε να πάρουμε τις βαλίτσες, όμως οι θήκες δε φαινόντουσαν πουθενά! Είχαμε φτάσει ένα βήμα από την καταστροφή, αλλά στην πραγματικότητα απείχαμε απλώς λίγα μέτρα από το γραφείο ελέγχου όπλων. Πριν αρχίσω να μοιράζω ηρεμιστικά, το είδα με την άκρη του ματιού μου. Κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί, όπου περίμεναν και οι θήκες στοιβαγμένες. Τη διαδικασία παραλαβής των όπλων ούτε τυπική δεν μπορούσες να την πεις. Ήταν φανερό πως σε αυτό το αεροδρόμιο κάτι τέτοιο ήταν πιό βαρετό από τη ρουτίνα. Καθένας από τους συνταξιδευτές μου πήρε τη θήκη του σαν βραβείο για το πιό ευτυχισμένο χαμόγελο σε ανθρώπινο πρόσωπο και κατευθυνθήκαμε προς την έξοδο κυλώντας τις αποσκευές μας. Τρεις χάχες και ο βοηθός του δόκτωρα Φρανκενστάιν!

Στο μικρό χώρο αναμονής έξω μας περίμενε ο γιός του ιδιοκτήτη της φάρμας Πιέρ. Πώς είναι ο ξένοιαστος, ψηλός, ξανθός, ηλιοκαμένος χολιγουντιανός γραμμωμένος μπρατσαράς που επιβιώνει στη σαββάνα μόνο με τα κατάλευκα δόντια του; Αυτός που είναι το όνειρο κάθε κοπέλας και ο εφιάλτης της μαμάς της; Καμμία σχέση. Θα τον έλεγα δημόσιο υπάλληλο από τους συνεπείς. Ο ορισμός του μέτριου παρουσιαστικού. Ψιλούτσικος, καστανός, ψιλοπλαδαρός με γυαλιά. Είχε όμως το πιό ειλικρινές και ζεστό χαμόγελο που κυκλοφορεί. Μέχρι να τους φτάσω είχε χαιρετίσει εγκάρδια τον αδελφό μου και γνωρίσει τους άγγλους. Συστηθήκαμε και σφίξαμε τα χέρια. Τον παρατηρούσα καθώς περπατούσε μπροστά μου ανταλλάσοντας πειράγματα και νέα με τον αδελφό μου. Καταλάβαινες ότι ήταν αγνός άνθρωπος, ευγενικός με φωτεινό πρόσωπο. Μάλλον το όνειρο κάθε μαμάς...

Φτάσαμε στο φωτισμένο χώρο όπου μας περίμενε το Land Rover. Ένα μακρύ Defender με σχάρα στην οροφή. Για ένα πράγμα είχε δίκιο ο αδελφός μου. Χωράμε άνετα. Ο Πιέρ άνοιξε το χώρο αποσκευών και αρχίσαμε το φόρτωμα. Βάλαμε από κάτω τις βαλίτσες για να μπουν από πάνω οι θωρακισμένες θήκες. Λες και άμα τις βάζαμε από κάτω θα παθαίναν τίποτα. Αλλά είπαμε, έρωτας είναι αυτός  και με τα αισθήματα δεν παίζεις... Εγώ πήγα λίγο πιό πίσω να κάνω μερικές ασκήσεις στα πόδια μου μέχρι να τακτοποιήσουν για να μπούμε μέσα. Τους είδα λίγο προβληματισμένους και πλησίασα. Οι θήκες ήταν μακρυές και για να κλείσει η πόρτα περνούσαν πάνω από την πλάτη του πίσω καθίσματος καταργόντας δύο θέσεις! Συμφώνησαν λοιπόν να καθήσουν δύο από εμάς στην πτυσόμενη θέση πάνω από την δεξιά πίσω ρόδα. Η σκέψη να βάλουμε τις θήκες στη σχάρα ούτε που τους περνούσε από το μυαλό, ούτε από τη γειτονιά για να λέμε την αλήθεια. Ο αδελφός μου με πλησίασε σκεφτικός.

-          Η φάρμα δεν είναι μακριά και θα σταματήσουμε για λίγα ψώνια στην πόλη...

-          Καλά, αλλά γιατί μου το λες εμένα; Δεν οδηγάω εγώ.

-          Ναι, αλλά μάλλον θα καθήσεις πίσω μαζί με τον Ντέιβιντ. Ο Γκάρεθ δε χωράει και εγώ θα καθήσω μπροστά να μιλάω με τον Πιέρ...

-          Κατάλαβα. Εγώ θα ξανακάνω το φακίρη. Πάνω που άρχισα να αισθάνομαι ότι έχω πόδια. Μπας και φοβάσαι μη σας ξεφτυλίσω στη σαβάνα και αποφάσισες να με κουτσάνεις; Γιατί, να ξέρεις, ακόμα και κουτσός τουφεκάω καλύτερα από εσάς!

-          Άρχισες πάλι τις υπερβολές. Θα φτάσουμε πριν το πάρεις χαμπάρι και θα βγεις στη σαβάνα αρτιμελής. Τότε να σε δω. Από λόγια με χόρτασες.

-          Ετοιμάσου να σε χορτάσω και γαζέλες. Άντε πάμε να μπούμε να τελειώνει επιτέλους αυτό το βασανιστήριο.

Στριμώχτηκα για μιά ακόμη φορά και ξεκινήσαμε. Σε λίγο σταματήσαμε στο πάρκινγκ έξω από μια αγορά στο Κίμπερλι. Ξεδιπλώθηκα για μια ακόμη φορά και βγήκα από την πίσω πόρτα.

-          Πάμε να πάρουμε ποτά για τα βράδια που θα καθόμαστε να κουβεντιάζουμε. Εσύ θες κάτι συγκεκριμένο;

-          Να μη θέλω και εγώ μια βότκα; Τόσα τραβάω να φτάσω. Ας έχω τουλάχιστον κάτι να πιώ για να ξεχάσω. Πάρε δύο.

Περιπλανηθήκαμε μέσα στην κάβα με τον αδελφό μου και πήραμε ό,τι ποτό θέλαμε. Αυτός κρατούσε το καλάθι, μια και αυτός είχε πιστωτική κάρτα. Νόμιζα ότι είχαμε τελειώσει όμως αυτός συνέχισε να κοιτάει εξονυχιστικά τα ράφια. Σίγουρα είχαμε έρθει με κυνηγετική διάθεση, αλλά αυτό ξέφευγε πολύ. Να παρατηρεί έτσι τα μπουκάλια... Τον έχω αφήσει πολύ μόνο του στην Αγγλία. Μάλλον θα πρέπει να το κοιτάξει... Τί λεν οι ψυχίατροι; Μίλα αργά και καθησυχαστικά. Αυτό έκανα.

-        Ψάχνεις κάτι; Δεν τα πήραμε όλα;

-      Την προηγούμενη φορά από εδώ το πήραμε. Είμαι σίγουρος. Πρέπει να βρω. Χωρίς αυτό δεν γίνεται... Α! Καλά το θυμόμουνα! Περίμενε.

Περίμενα. Πήγε σε ένα ράφι και πήρε δύο μπουκάλια. Τα έδειξε στον Πιέρ και βάλανε τα γέλια. Ήρθε κοντά μου.

-          Πάμε να πληρώσουμε!

-          Τί είναι αυτό που πήρες;

-          Jägermeister!

-          Jägermeister; Αυτό το καφέ ζουμί; Νομίζω έχω δοκιμάσει μιά φορά σε ένα πάρτι στη Βουδαπέστη και ήταν σαν να έπινα βρωμόνερα από πλυντήριο αλβανικού στρατώνα! Είσαι σίγουρος πως αυτό έψαχνες τόση ώρα;

-          Θα δεις. Χωρίς αυτό το κυνήγι στην Αφρική είναι λειψό.

Μετά την τελευταία του δήλωση ήμουν πλέον σίγουρος ότι ήθελε κοίταγμα. Θα έπρεπε όμως να το αναβάλω μέχρι να γυρίσουμε πίσω. Για την ώρα έπρεπε να πληρώσει και να πάμε στο Land Rover. Το βασανιστικό μου ταξίδι μέχρι τη φάρμα έπρεπε κάποτε να τελειώσει.

Η διαδρομή μέχρι τη φάρμα ήταν καμμιά ώρα. Κάποια στιγμή στρίψαμε αριστερά. Το Land Rover έτρεχε με εκατώ χιλιόμετρα πάνω στο φαρδύ καλοπατημένο λευκό χωματόδρομο που φέγγιζε στο φως του φεγγαριού. Ήμουνα πιασμένος στην άβολη θέση με τα πόδια μου στριμωγμένα από τα ψώνια στο Κίμπερλι όταν τα φώτα του Land Rover φώτησαν μια επιγραφή. Ο αδελφός μου κοίταξε πίσω όλο χαρά:

-    Φτάσαμε! Δεν το πιστεύω! Επιτέλους!

-    Το καλό που σου θέλω! Λίγο ακόμα εδώ πίσω και θα αρχίσω να ανοίγω τις θήκες...

Ήταν αλήθεια. Το αυτοκίνητο σταμάτησε δίπλα σε ένα συρμάτινο φράχτη στο ύψος του ώμου. Από εκεί που ήμουνα δεν μπορούσα να δω περισσότερα. Έπρεπε πρώτα να ξεδιπλωθώ. Οι υπόλοιποι κατέβηκαν και άρχισαν το ξεφόρτωμα. Περίμενα λίγο καθώς διάφορα χέρια έβγαζαν τα πράγματα από γύρω μου για να ξεφρακάρω. Δεν έβλεπα την ώρα να τεντώσω τα πόδια μου. Μόλις έγινε εφικτό, προχώρησα προς την έξοδο. Πάνω που ήμουνα έτοιμος να κατεβώ το πόδι μου έμεινε μετέωρο. Ένα καφέ τετράποδο με στριμένο τρίχωμα στη ράχη είχε πλησιάσει και γέμισε τον χώρο. Ακόμα δεν πάτησα πόδι στη σαββάνα και μου την πέσαν τα θηρία! Ήρθε ο Πιέρ.

-          Όσλο φύγε από εδώ! Μη φοβάσαι Γιώργο, δεν δαγκώνει τους φίλους.

-          Καλά, το κατάλαβα ότι είναι ήμερο, απλά δεν ήθελα να το πατήσω γι’αυτό σταμάτησα.

Όσλο! Τί περίεργο όνομα για σκυλί στη Νότια Αφρική! Πολύ ταιριαστό όμως. Μόλις το αντικρίσεις εύχεσαι να ήσουνα στο Όσλο! Τί τέρας είναι αυτό! Κατέβηκα με προσοχή δίπλα στον Πιέρ. Δεν ήθελα άλλες τέτοιες εκπλήξεις... Είδα άλλο ένα τέτοιο τετράποδο στο χορτάρι μπροστά στο αποικιακό σπίτι. Οι άλλοι άφαντοι.

-          Αυτός ποιός είναι;

-          Ο Λούγκερ! Το έτερον ήμισι της Όσλο. Μη φοβάσαι, δεν πειράζει.

   Όσο δεν πείραζε το πιστόλι στα χέρια του Γκέμπελς! Καλά πάμε ως εδώ.

- Πιέρ, περίμενε να σε βοηθήσω να πάμε μαζί στο σπίτι! 

Για καλό και για κακό, άρπαξα τη βαλίτσα μου και τον ακολούθησα κατά πόδας!         Σπρώξαμε την μεγάλη συρμάτινη πόρτα καί περάσαμε στην αυλή. Τα μεγάλα σκυλιά ήρθαν κοντά μας και με μύρισαν. Φύγαν χωρίς να χρησιμοποιήσουν άλλες αισθήσεις. Περπατήσαμε καμμιά δεκαπενταριά μέτρα στο γρασίδι μέχρι την μικρή πλαϊνή πόρτα της κουζίνας όπου στεκότανε η Σάντη, η μητέρα του Πιέρ.

Καλοστημένη, αδύνατη, με ήρεμη σιγουριά και διαπερεαστικό βλέμμα. Η κολώνα του σπιτιού. Ενός σπιτιού που απείχε μιάμιση ώρα με το αυτοκίνητο από τον πολιτισμό. Με καλοσόρισε θερμά. Σα να με ήξερε χρόνια. Αμέσως αισθάνθηκα σα στο σπίτι μου. Χάρηκα που στην βαλίτσα μου είχα φέρει δώρα για φιλόξενους ανθρώπους. Εκεί εμφανίστηκε ο αδελφός μου.

-          Πώς σου φαίνεται; Έλα να πάμε πίσω εκεί που θα κοιμόμαστε.

-          Εντυπωσιακό. Καλοί άνθρωποι φαίνονται. Και τα σκυλάκια τους δε λέω, χαριτωμένα.

-  Γνώρισες την Όσλο και τον Λούγκερ; Ωραία τα Rhodesian Ridgeback. Τους κρατούν συντροφιά.

-    Ωραία, η καρδούλα μου το ξέρει. Να τους πεις πως για παρέα ωραία είναι και τα χάμστερ. Και δεν έχουν και ζουρλό τρίχωμα στην πλάτη.

-          Είδες πως είναι το τρίχωμα; Αυτό είναι το χαρακτηριστικό τους. Έλα, πάμε από εδώ.

Χαιρέτισα προσωρινά και τον ακολούθησα τσουλώντας το βαλίτσα. Περάσαμε μέσα από την κουζίνα και διασχίσαμε την μεγάλη τραπεζαρία και μερικά ακόμα κλειστά δωμάτια μέχρι που φτάσαμε σε μια μικρή πόρτα μου οδηγούσε στην πίσω αυλή. Παρ’όλο που το σπίτι από έξω έμοιαζε εντυπωσιακό, το προχειρο ξύλινο πάτωμα που πατούσαμε και τα κλειστά δωμάτια ήταν παράταιρα.

-          Περίεργο πάτωμα έχει αυτό το σπίτι. Από έξω σου δίνει την εντύπωση πιό προσεγμένης κατασκευής.

-      Δεν το έχουν επισκευάσει ακόμα όλο. Δε σου είπα πως είχε πάρει φωτιά πέρυσι; Όλο αυτό το πίσω κομμάτι δεν είναι ακόμα έτοιμο. Γι’αυτό θα κοιμηθούμε σε άλλο κτήριο εμείς.

Κάτι θυμάμαι που μίλαγε για μια φωτιά σε κάτι φίλους του πέρυσι. Πέρυσι όμως δεν τους ήξερα, πού να καταλάβω τί μου έλεγε. Τότε αυτό το σπίτι δε σήμαινε τίποτα για μένα. Διασχίσαμε καμμιά εικοσαριά μέτρα στην πίσω αυλή και φτάσαμε σε ένα μεγάλο ορθογώνιο κτίριο. Η πόρτα άνοιγε στα δύο τρίτα του μεγαλύτερου τοίχου αποκαλύπτοντας ένα μονόχωρο δωμάτιο αφήνοντας το μικρότερο χώρο δεξιά. Το πάτωμα υπερυψωνόταν κατά ένα σκαλί δεξιά και στις δύο γωνίες υπήρχαν δύο κρεβάτια κάθετα στους μεγάλους τοίχους. Τα είχαν ήδη διαλέξει οι άγγλοι. Ανάμεσα στα κρεββάτια υπήρχε μια ξύλινη ντουλάπα όπου είχαν αρχίσει να τακτοποιούν τα πράγματά τους κουβεντιάζοντας και γελώντας. Η ευφορία ήταν διάχυτη στην ατμόσφαιρα παρ’όλη την κούραση. Κοίταξα αριστερά. Στη μέση σχεδόν του χώρου κυριαρχούσε ένα μεγάλο τραπέζι μπιλιάρδου. Στις άλλες γωνίες άλλα δύο κρεβάτια με μια ξύλινη ντουλάπα στη μέση. Ο διακοσμητής πρέπει να είχε μεγάλη φαντασία. Τουλάχιστον ήταν λειτουργικό.

-          Διάλεξε!

-          Μπα, σε πιάσαν οι καλοσύνες; Καλά λοιπόν, εγώ θα παρω αυτό.

  Διάλεξα το δεξί κρεβάτι χωρίς λόγο. Πλησίασα με τη βαλίτσα και κάθισα στο στρώμα. Καθόλου άσχημα.

-          Τώρα που διάλεξες, πάμε να φέρουμε και τα υπόλοιπα πράγματά μας να τακτοποιηθούμε και εμείς.

-          Πάμε. Να φέρω να αδειάσω επίτέλους τη χειραποσκευή. Μου διέλυσε τον ώμο.

 

Ακολούθησα τον αδελφό μου από κοντά. Το Land Rover ήταν έξω από το φράχτη και ανάμεσα υπήρχε η τάφρος με τους κροκόδειλους, ε... το γρασίδι με τα σκυλιά. Τον αδελφό μου τον ξέρουν από παλιά.

Γυρίσαμε πίσω αλώβητοι με τα υπόλοιπα και αρχίσαμε να αδειάζουμε τις βαλίτσες. Οι άγγλοι είχαν βγάλει μερικά πράγματα και τα είχαν τοποθετήσει πάνω στο μπιλιάρδο, ο καθένας στη δική του γωνία. Είχανε πάει πίσω στο σπίτι να χαλαρώσουν πίνοντας κανένα ποτό. Οι θήκες με τα όπλα έλειπαν. Έβγαλα και εγώ τα πράγματα του αδελφού μου από την βαλίτσα μου και τα άπλωσα στο τραπέζι. Τα τσεκάρισε και τα έβαλε στη δική του μεριά της ντουλάπας. Έβαλε και αυτός κάτι πράγματα πάνω στην αντίστοιχη γωνία στο τραπέζι. Έριξα μια ματιά. Είχαν απλώσει το απόσταγμα της κυνηγετικής αγοράς φιλτραρισμένο από χρόνια εμπειρίας και γνώσης. Εγώ είχα φέρει ελληνική παραλλαγή ερήμου, μπότες αγορασμένες από το internet και την καταπληκτική τσάντα που μου έκανε δώρο η Bushnell όταν αγόρασα μία διόπτρα τότε που ήμουνα στο L.A.  Τα έβαλα διστακτικά στο τραπέζι. Η δικιά μου γωνία ήταν η πιό φτωχική. Ακολούθησα τον αδελφό μου προς την έξοδο σκεπτόμενος πώς θα προετοιμαστώ καλύτερα.

-          Τελικά δεν κάνει και τόσο κρύο.

-          Θα δεις. Ο Πιέρ μου είπε πως θα έχει κρύο το πρωί. Ίσως και να το παγώσει κάποια μέρα.

-          Το ελπίζω. Κουβάλησα τριάντα κιλά μάλλινα από την άλλη άκρη της γης. Πάμε να πιούμε κανένα ποτάκι να χαλαρώσουμε. Το ταξίδι με ψόφησε. Να προλάβουμε να κάνουμε και κανένα μπανάκι πριν κοιμηθούμε.

-          Όλα θα τα κάνουμε. Τώρα που φτάσαμε χωρίς πρόβλημα θα περάσουμε τέλεια. Υπομονή.

Στη Ζουγκλα...Μερος 3ον

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2^Η ΜΕΡΑ

Η αναγγελία της πτήσης μας με τρόμαξε. Είχα γλαρώσει πάνω στην άβολη πλαστική καρέκλα. Ανασηκώθηκα και προσπάθησα να ακούσω καλύτερα μήπως και έκανα λάθος. Ο αδελφός μου και οι φίλοι του τεντώθηκαν καθισμένοι και σηκώθηκαν. Σηκώθηκα και εγώ. Τα αγγλικά τους είναι καλύτερα από τα δικά μου και οι κινήσεις τους επιβεβαίωναν αυτό που είχα ακούσει. Έσκυψα αργά και έπιασα τη τσάντα μου. Την ξανακούμπησα κάτω. Μου φάνηκε ασήκωτη. Αν ο ώμος μου δεν πονούσε θα πίστευα ότι κάποιος την παραγέμισε τώρα που περιμέναμε. Η κούραση και η αϋπνία με είχαν καταβάλει. Με τα λουριά να τεντώνουν το χέρι μου χαμογέλασα στον αδελφό μου. Μου ανταπέδωσε και χασμουρήθηκε.

-  Τί έγινε γιατρέ μου; Κοιμήθηκες;

-  Μπα. Λίγο γλάρωσα. Ελπίζω να καταφέρω να κοιμηθώ στο αεροπλάνο. Εσύ;

-  Μιά από τα ίδια. Πάμε. Άρχισε η επιβίβαση.

Σήκωσα τη βαριά τσάντα και την κρέμασα στον ώμο. Μόρφασα. Παρηγοριά μου το γλυκό περιεχόμενο που θα μου κρατούσε παρέα στο κυνήγι. Η σκέψη με αναζογώνησε. Τίναξα τον ώμο μου για να κάτσει καλύτερα το λουρί και πήρα τη θέση μου στην ουρά δίπλα στον αδελφό μου. Προχωρήσαμε αμίλητοι μέχρι τον έλεγχο. Κατεβήκαμε με την κυλιώμενη σκάλα στην πύλη. Μόλις μαζευτήκανε όλοι μπήκαμε στη φυσούνα για το αεροπλάνο.

Ίδιο με το προηγούμενο. Τέρας. Η αεροσυνοδός μας καλωσόρισε στην είσοδο. Είδε το απόκομμα από την κάρτα επιβίβασης και μας έδειξε χαμογελώντας (διέκρινα οίκτο, ή μου φάνηκε;) το διάδρομο στα αριστερά της. Ξεκρέμασα την βαριά τσάντα και την έφερα μπροστά ανάμεσα στα πόδια μου για να περάσω ανάμεσα στις θέσεις. Ακολούθησα τον αδελφό μου παραπατώντας με με τα πόδια ανοιχτά και την τσάντα να με τραβάει μπροστά. Πέρασα από τη θέση 17. Έριξα μια ματιά στον κύριο που είχε ήδη βολευτεί. Αναστέναξα. Η βαριά τσάντα με τραβούσε προς την ουρά. Μετά από αρκετές στάσεις και αφού πήρα κινέζικες ευχές από μια γριούλα που βοήθησα να βολέψει τη χειραποσκευή της στον αποθηκευτικό χώρο πάνω από το κεφάλι της έφτασα στο 45. Ο αδελφός μου είχε ήδη βολευτεί. Σήκωσε το βλέμμα και χαμογέλασε. Μου έδειξε την θέση δίπλα του. Κοίταξα γύρω. Ιδανική θέση αν έχεις διάρροια. Διάδρομος με πλάτη στην τουαλέτα. Αναστέναξα και έπιασα να σηκώσω την τσάντα. «Για την Ελλάδα»! Με ένα τέλειο αρασέ την ανέβασα στον αποθηκευτικό χώρο. Κάθισα στην καρέκλα και βολεύτηκα. Ο Ντέιβιντ και ο Γκάρεθ καθόταν στις δύο θέσεις απέναντι. Έτριψα τον  απελευθερωμένο ώμο μου να τον ανακουφίσω.

-  Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω ότι είμαστε εδώ μαζι! Θα είναι μια αξέχαστη εμπειρία. Θα δεις.

Γύρισα και κοίταξα τον αδελφό μου. Τα μάτια του γυάλιζαν.

-  Ο Μαραθώνιος μέσα σε αεροπλάνο είναι μέσα στις εμπειρίες ή θα με χρεώσεις εξτρά;

Γέλασε.

-  Σαν κακιά πεθερά κάνεις. Θα τα ξεχάσεις όλα μόλις βγεις με το όπλο στη σαββάνα. Τέτοιο πράμα δεν έχεις ξαναδεί. Είναι η πρώτη φορά που θα συμμετάσχουμε σε cull.

Σε τί; Έπρεπε να τον κόψω μην αρχίσει πάλι τα κινέζικα με τα διαμετρήματα.

-          Τί είναι αυτό το... cull; Δεν το γράφει το βιβλίο που μου έδωσες.

-          Τί θα κάνω με σένα! Δε σου είπα ότι πρέπει να σκοτώσουμε ένα ορισμένο αριθμό από ζώα; Η φάρμα είναι περιφραγμένη και τα ζώα δεν μπορούν να μπουν ή να βγουν. Έτσι όταν αυξάνονται πάνω από ένα όριο πρέπει να σκοτώνονται κάποια ώστε να υπάρχει επαρκής τροφή. Αλλιώς θα υπερβοσκήσουν τη βλάστηση και πεθάνουν όλα. Θα είναι και επαγγελματίες κυνηγοί αυτές τις μέρες. Αυτό είναι το cull.

-          Καλά και πόσα πρέπει να σκοτώσουμε;

-          Συνολικά καμμιά διακοσαριά. Θα μας πει ο Κρις τις λεπτομέρειες.

-          Διακόσια; Μμμμ..; Δεν καταλαβαίνω τί χρειάζονται οι επαγγελματίες. Εσείς τί θα κάνετε; Θα τα κουβαλάτε;

-          Σιγά ρε μεγάλε κυνηγέ! Βάρα εσύ και κάτι θα περισσέψει και για μας.

-          Ό,τι βλέπουμε βαράμε;

-          Σχεδόν. Springbok, gemsbok και wildebeest κυρίως. Φακόχοιρους με το 222 μάλλον δε θα μπορέσεις να κρατήσεις, οπότε καλύτερα να μην χτυπήσεις. Α! και μαϊμούδες και ιδίως τους μπαμπουΐνους! Ο Κρις τους μισεί! Του καταστρέφουν τη φυτεία. Σε μιά νύχτα μέσα του κατέστρεψαν ένα φυτώριο με 3000 δενδρύλια! Είναι όμως πολύ δύσκολο να τους πλησιάσεις. Είναι πολύ καχύποπτοι και το πιό πιθανό είναι να μην δούμε κανέναν. Να φανταστείς είπε στους εργάτες της φάρμας ότι θα τους πληρώνει ένα μισθό για κάθε μπαμπουΐνο που θα του φέρνουνε και σε έξι μήνες δεν χτύπησαν ούτε έναν!

-          Κατάλαβα. Με τις μαϊμούδες θα γίνω πλούσιος, αλλά το κρέας τί θα το κάνουμε; Νόστιμη η γαζέλλα δε λέω, αλλά δε νομίζω να μπορέσω να φάω διακόσιες σε μια βδομάδα!

-          Καλά, θα σε δω στη σαββάνα. Θα είναι ολόκληρο συνεργείο εκεί. Θα συλλέγουν τα ζώα και θα τα φορτώνουν σε ψυγεία. Το κρέας θα πουληθεί στην Ευρώπη ως βιολογικό ελάφι. Γι’αυτό πρέπει να χτυπάμε στο κεφάλι για να μην χαλάσει το κρέας. Ό,τι χτυπήσουμε στο σώμα θα το πληρώσουμε.

Ωχ! Να πληρώσουμε; Δεν έφερα και κάρτα!

-         Εγώ έτσι κι αλλιώς στο κεφάλι τα χτυπάω... αλλά, εντελώς πληροφοριακά, πόσο θα πληρώσει κάποιος που το χτυπήσει στο σώμα;

-          Με το κιλό. Κανόνισε να χτυπήσεις κανένα gemsbok στο σώμα να ξεφραγκιαστούμε.

Αναρρωτήθηκα πόσο μαλακό να είναι το χώμα στη σαββάνα. Ίσως να ζητούσα ένα φτιαράκι να έχω μαζί μου σε περίπτωση αστοχίας... Ίδρωσα και η σαββάνα ήταν ακόμα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Οι πανίσχυροι κινητήρες μούγκρισαν. Το μεγάλο σιδερένιο κατασκεύασμα άφησε το έδαφος και έβαλε πορεία για Γιοχάνεσμπουργκ. Αυτή τη φορά είδα πολλές ταινίες σε αντίθεση με τον αδελφό μου που κοιμόταν σε όλη τη διαδρομή. Τον ζήλεψα. Εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ όταν ταξιδεύω. Θα έφτανα πτώμα.

 

 Η μικρή οθόνη διέκοψε την προβολή της ταινίας και πάγωσε σε ένα ενημερωτικό μύνημα. Έπρεπε να ετοιμαστούμε για την προσγείωση. Με έκοψε πάνω στο καλύτερο. Δεν τους έφταναν οι αναγγελίες από τα μεγάφωνα... Ο αδελφός μου άνοιξε τα μάτια με το τράνταγμα. Τεντώθηκε και χασμουρήθηκε καθώς το αεροπλάνο κυλούσε προς στάθμευση. Τον κοίταξα με μάτια κόκκινα. Οι ταινίες βοήθησαν να περάσω το χρόνο μου ευχάριστα, αλλά τα μάτια μου τα είδαν κυριολεκτικά όλα!

-  Καλημέρα γιατρέ μου. Κοιμήθηκες καθόλου;

- Ναι αμέ, καθόλου! Εσύ ξεράθηκες.

- Μπα, λίγο με πήρε. Έναν υπνάκο...

-Υ-πνά-κο θα πρέπει να λένε την παρατεταμένη κατάσταση αναισθησίας στα γιαπονέζικα! Δεν άλλαξες θέση όλο το ταξίδι. Δεν έφαγες, δεν είδες ταινίες, δε σε ενόχλησε ούτε ο Νιαγάρας!

-  Ποιός Νιαγάρας; Είδες καμμιά καλή ταινία;

- Ο Νιαγάρας που έχουμε στην πλάτη μας! Παρέλασε όλο το αεροπλάνο από την τουαλέτα. Απορώ πώς δεν κατουρήθηκες στον ύπνο σου με όλο αυτό το τρεχούμενο νερό! Εγώ σηκωνόμουνα κάθε λίγο και λιγάκι!

- Υπερβολές. Ακόμα δεν ξύπνησα και με πήρες από τα μούτρα. Περίοδο έχεις; Οι άλλοι τί κάνουν;

Έσκυψε και κοίταξε τους φίλους του που κουβέντιαζαν ζωηρά. Τον κοίταξαν και αυτοί σα να απορρούσαν που είναι ζωντανός. Ο ‘υπνάκος’ του αδελφού μου δεν είχε περάσει απαρατήρητος.
Αναρρωτιέμαι αν κουβέντιαζαν γι’αυτό και οι αεροσυνοδοί που γελούσαν μπροστά...

Αφού περάσαμε κανένα τέταρτο όρθιοι στο διάδρομο του αεροπλάνου, ήρθε και η σειρά μας να κατέβουμε. Έριξα μια ματιά πίσω μου στον αδελφό μου που χασμουριόταν και ξεκίνησα για την έξοδο κρατώντας την χειραποσκευή με το αριστερό. (Το δεξί μου εξαρθρώθηκε όταν την κατέβασα από το χώρο αποθήκευσης).

Μπήκαμε στο αεροδρόμιο. Μιά ομάδα μικρών παιδιών ντυμένα με την στολή της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Νότιας Αφρικής πέρασε χορεύοντας κάνοντας απίστευτο θόρυβο με κάτι κακόφωνες καραμούζες που απ’ότι έμαθα αργότερα λεγόταν βουβουζέλες. Τα χάζεψα μέχρι που χαθήκαν στο βάθος του χώρου. Οι συνταξιδευτές μου σαν να μην πήραν χαμπάρι. Κοιτούσαν διερευνητικά το χώρο με την ανησυχία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο τους. Ανησυχούσαν για τα όπλα τους. Πρώτη φορά ταξίδευαν χωριστά. Ούτε ερωτευμένοι να ήταν. Βέβαια το κάθε όπλο ήταν ειδικά φτιαγμένο και είχε χαρίσει ώρες ευτυχίας στον κάτοχό του. (Σε αντίθεση με άλλα αντικείμενα του πόθου...). Ενώ προχωρούσαμε, οι απόρθητες θήκες τα όπλα πέρασαν από μπροστά μας πάνω σε ένα καροτσάκι που έσπρωχνε βαριεστημένα ένας νέγρος. Τουλάχιστον είχαν φτάσει μαζί μας. Και οι τρεις τους κοντοστάθηκαν και το ακολούθησαν με τα μάτια σα μαγνητισμένοι. Το θέαμα τους αιφνιδίασε και μαρμάρωσαν. Μάλλον έκανα λάθος. Ήταν ερωτευμένοι. Εγώ απολάμβανα τη στιγμή όταν με την άκρη του ματιού μου είδα μια καλοντυμένη χαμογελαστή κοπέλα να κρατάει μία ταμπέλα με το επίθετό μου σε άσπρο φόντο. Δεν ήξερα ότι ήμουν τόσο διάσημος! Άσε που ταξίδευα ιγκόκγνιτο. Τράβηξα το μανίκι του αδελφού μου. Ούτε που γύρισε να με κοιτάξει. Δεν άφηνε το καρότσι από τα μάτια του με τίποτα.

-          Δε γλυτώνω από τις θαυμάστριες με τίποτα. Ούτε στην άλλη άκρη του κόσμου.

-          Τί μου τσαμπουνάς τώρα. Δεν είναι ώρα για αστεία. Κάτσε να δούμε που πάνε τα όπλα...

-          Δεν ξέρω τί διαστροφή σας έχει πιάσει. Εγώ έχω θαυμάστρια. Πάω στην κοπέλα που κρατάει το όνομά μου.

Πήδηξε σαν να τον τσίμπισε σφήκα. Επιτέλους ξεκόλλησε τα μάτια από το καρότσι και γύρισε προς τα μένα.

-          Πού είναι; Έχω κανονίσει να μας περιμένει κάποιος να μας περάσει από τον έλεγχο!

Απογοητεύτηκα. Δεν είμαι τόσο διάσημος τελικά. Απλά έχω το ίδιο επίθετο με τον οργανωτικό αδελφό μου.

-          Εκεί. Κάτω από την κολώνα.

Την είδε, τη χαιρέτησε και φώναξε τους άλλους δύο που ακόμα κοιτούσαν το καρότσι. Πήραν τα μάτια τους από πάνω του με δυσκολία και μας ακολούθησαν.

Η θαυμάστριά μου αποδείχτηκε πολύ αποτελεσματική στην διεκπεραίωση της διαδικασίας εκτελωνισμού των όπλων. Μέσα σε λίγα λεπτά οι θήκες είχαν ανοιχτεί και ένας-ένας οι ιδιοκτήτες πέρασαν από έλεγχο τα όπλα τους. Με την ανακούφιση ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους παρακολούθησαν για άλλη μια φορά τα αγαπημένα τους αντικείμενα να απομακρύνονται από κοντά τους. Ένας άλλος βαριεστημένος νέγρος  ξεμάκρυνε με τις πολύτιμες θήκες στοιβαγμένες σε ένα καρότσι. Επόμενη συνάντηση στο Κίμπερλι, εκτός απροόπτου...

Διασχίσαμε το αεροδρόμιο και κατευθυνθήκαμε προς τις εσωτερικές πτήσεις. Η πλάτη μου πονούσε καθώς παραμορφωνόταν από το βάρος της τσάντας. (Μπορεί να πάθω σκωλίωση, αλλά τις σοκολάτες δεν τις αφήνω!). Η παρέα ήταν λιγότερο ομιλιτική. Η κούραση από το ταξίδι είχε αρχίσει μας καταβάλει. Με εξαίρεση τον αδελφό μου:

-          Το Κίμπερλυ συμπεριλαμβάνεται στις πόλεις που θα γίνουν αγώνες. Να δεις που θα βάλουν κανένα μεγάλο αεροπλάνο για να κάνουν δοκιμές στο αεροδρόμιο. Jumbo!

  Του έριξα ένα κουρασμένο βλέμμα.

-          Για καλό μου το λες; Στα μεγάλα αεροπλάνα η ουρά είναι μακριά! Μας βέπω πάλι να κρεμόμαστε από έξω. Καλύτερα να περπατήσω το Πράσινο Μίλι παρά όλο το διάδρομο!

-          Υπερβολές. Φτάνουμε όπου νά’ναι. Μόλις δεις το τοπίο στη φάρμα θα τα ξεχάσεις όλα. Μπα! Για κοίτα εδώ. Ωραία καπέλα. Δε δοκιμάζεις κανένα; Έχει πολύ ωραία, μπορεί να είσαι τυχερός και να σου κάνει κανένα. Εγώ πήρα περυσι.

Περνούσαμε μπροστά από ένα σταντ με δερμάτινα καπέλα. Ο αδελφός μου ήδη δοκίμαζε. Πότέ δε μου πήγαιναν τα καπέλα. Δοκίμασα και εγώ ένα-δύο χωρίς επιτυχία. Η τύχη μου δεν άλλαξε ούτε στο νότιο ημισφαίριο. Τα κρέμασα στη θέση τους και περίμενα βαριεστημένα τον αδελφό μου. Τελικά ούτε αυτός αγόρασε.  Μετά από τη μικρή στάση στα καπέλα συνεχίσαμε μέχρι που φτάσαμε στο χώρο αναμονής και σωριαστήκαμε στις καρέκλες. Το άβολο σκληρό πλαστικό μου φάνηκε σαν την πιό άνετη φουφουδάτη πολυθρόνα. Στην αρχή. Σύντομα πιάστηκα και σηκώθηκα να εξερευνήσω το χώρο. Άφησα την ασήκωτη χειραποσκευή να την φυλάν οι άγγλοι και πήδηξα πάνω από τα απλωμένα πόδια του αδελφού μου που συνέχιζε τον υπνάκο που είχε διακόψει η προσγείωση.

Ο χώρος ήταν αδιάφορος, τυπικός για αίθουσα αναμονής. Πίσω από τις στοιχισμένες πλαστικές καρέκλες υπήρχε ένα μικρό μαγαζάκι με σουβενίρ από το Μουντιάλ που άρχιζε σε λίγες μέρες. Περιπλανήθηκα ανάμεσα σε πολύχρωμα κασκώλ, καπέλα και κουκλάκια προσπαθώντας να σκοτώσω το χρόνο. Επανέλαβα την βόλτα μου αρκετές φορές μέχρι που ακούστηκε η αναγγελία της πτήσης μας. Επιτέλους. Φεύγουμε για Κίμπερλι! Ξύπνησα τον αδελφό μου και αναστέναξα για μια ακόμη φορά σηκώνοντας την τσάντα μου να μπω στη σειρά για επιβίβαση.

Το αεροπλάνο είχε παρκάρει κοντά στην πόρτα και δε χρειάστηκε να πάμε με λεωφοριάκι. Περπατούσα στην άσφαλτο γέρνοντας να αντιρροπήσω το βάρος της ασήκωτης πλέον τσάντας. Ένα αεροπλάνο γκάζωσε τις μηχανές να απογειωθεί και μας κατάπιε ο θόρυβος. Περίμενα λίγο να ξεμακρύνει.  Γύρισα και κοίταξα τον αδελφό μου.

-          Jumbo ε; Για τους αγώνες, ε; Έτσι είναι τα Jumbo;

-          Πώς κάνεις έτσι! Μια χαρά είναι τα ελικοφόρα. Μόνο που έχουν έλικες. Τους έλικες φοβάσαι;

-          Δε φοβάμαι τους έλικες, τα πεντάλια σκέφτομαι. Με σένα που έμπλεξα με βλέπω να πηγαίνω ορθοπεταλιά μέχρι το Κίμπερλι!

-          Υπερβολές. Εσύ φταίς. Ήθελες αεροπλάνο με κοντό διάδρομο. Ορίστε! Ούτε παραγγελία να ήτανε. Είναι και κοντές οι σκάλες. Δε θα κουραστείς να ανέβεις.

-          Στον πολιτισμένο κόσμο έχουν φυσούνες. Ούτε σκάλες ούτε βόλτες στο αεροδρόμιο. Τί σου λέω τώρα...

Είχα φτάσει στη σκάλα. Την ανέβηκα σαν τον Κουασιμόδο, χαιρέτισα την αεροσυνοδό και κατευθύνθηκα στη θέση μου. Ακριβώς δίπλα στον έλικα. Όχι και άσχημα, αν εξαιρέσεις ότι ο χώρος για τα πόδια ήταν περιορισμένος. Ευτυχώς δεν είμαι κανένας Φασούλας. Ο αδελφός ακολουθούσε κατά πόδας.

-          Άντε γκρινιάρη! Μια χαρά θέση!

-          Καλά, δε λέω, λίγο στενάχωρα όμως μου φαίνεται.

-          Έλα, έλα! Μπες μέσα γιατί έρχεται κόσμος!

Επιχείρησα για μια ακόμη φορά το αρασέ να τοποθετήσω την τσάντα μου στο χώρο επάνω. Βόγκηξα, την έσπρωξα, τη γύρισα, τίποτα! Η τσάντα δε χωρούσε. Την ξανακατέβασα με προσοχή μην μου ξαναφύγει το χέρι. Κοίταξα γύρω γύρω και τελικά έβαλα την τσάντα «στο χώρο που βρίσκεται στο κάθισμα μπροστά από τα πόδια σας», μόνο που δε χώραγε κάτω από το μπροστινό κάθισμα και έπιασε όλο τον διαθέσιμο χώρο για τα πόδια μου. Κοίταξα τον αδελφό μου ακόμα μια φορά, αλλά αυτός είχε φροντίσει να κοιτάει αδιάφορος ‘τ’αστέρια’. Με μια μανούβρα που θα ζήλευε το κορίτσι λάστιχο πέρασα στη θέση μου και τα πόδια μου κλειδώσαν στον ελάχιστο χώρο που απόμεινε γύρω από την παραγεμισμένη τσάντα. Για να βγω μάλλον θα πρέπει να εξαρθρώσω έναν αστράγαλο, ή και τους δύο. Πού θα πάει, θα κάτσει, δε θα κάτσει; Εδώ είναι η θέση του. Έκατσε.

-          Χαβιάρι θα μας φέρουνε ή λυπούνται τους οξύρυγχους;

-          Η πτήση είναι καμμιά ωρίτσα. Θα βολευτείς με κανένα αναψυκτικό μου φαίνεται.

-          Ξέχασα να σε ευχαριστήσω για την επιλογή σου να πάρουμε όσα περισσότερα πράγματα μπορούμε στη χειραποσκευή. Μέσα σε μια μέρα κουβάλησα όσο δεν είχα κουβαλήσει όλο τον χρόνο. Μέχρι τώρα μόνο οι αστράγαλοί μου δεν πονούσαν, αλλα από ότι βλέπω και αυτό το είχες κανονίσει. Αν έχεις κι άλλες τέτοιες ιδέες να τις βγάλεις σε DVD να γίνεις πλούσιος!

-          Άμα δεν έρθει η βαλίτσα σου στο Κίμπερλι θα με ευγνομωνείς. Άσε που εσύ την έχεις γεμίσει σοκολάτες!

-          Άμα δεν έρθει η βαλίτσα μου στο Κίμπερλι εσύ θα κλαίς! Τα περισσότερα εκεί μέσα είναι αυτά που μου άφησες να μεταφέρω. Ας μην κάνουμε όμως άλλες μαύρες σκέψεις. Αρκετά έχω να σκέφτομαι με το καινούριο στραβό μου σώμα και τα εξαρθρωμένα άνω και κάτω άκρα. Τί κάνει ο άνθρωπος για να κυνηγήσει στη σαββάνα...

-          Εγώ φταίω που κανόνισα να έρθεις. Έπρεπε να σου στείλω φωτογραφίες...

-          Μην ξεχνάς τα γεννέθλιά μου...

-          Δεν τα ξεχνάω. Του χρόνου όμως δε θα ξαναγίνεις σαράντα!

-          Αλήθεια, αλλά και τα σαρανταένα τα γιορτάζω....

-          Θα δούμε για του χρόνου. Δέσε τη ζώνη σου. Σε λίγο ξεκινάμε.

Έδεσα τη ζώνη μου και κοίταξα έξω από το παράθυρο. Ο ελικοφόρος κινητήρας δεν είχε καμμία σχέση με τη θηριώδη τουρμπίνα της Rolls Royce του αεροσκάφους της Emirates. Όπως και η άβολη θέση μου δεν είχε καμμία σχέση με την πολυθρόνα που με έφερε στο Ντουμπάι. Καθώς τον κοίταζα έβηξε και πήρε μπροστά. Ο έλικας περιστράφηκε και σχεδόν εξαφανίστηκε. Το μάτι μου απελευθερώθηκε και περιπλανήθηκε στο τοπίο. Ένα απαλό κόκκινο χρώμα απλωνόταν τριγύρω. Η μέρα έφευγε και μας αποχαιρετούσε με μια ερυθρή πανδαισία. Έμεινα να κοιτάζω. Ξαφνικά το σκεβρωμένο μου σώμα δεν είχε τόση σημασία. Τον μισοεξαρθρωμένο μου ώμο δεν τον αισθανόμουνα. Τα πιασμένα μου πόδια είχαν φύγει από το μυαλό μου. Με ρούφηξε το θέαμα. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ότι ήμουνα σε ένα μέρος μαγικό. Έμεινα με το μέτωπο κολλημένο στο τζάμι μέχρι που το αεροπλάνο σηκώθηκε ψηλά στον ουρανό και το σκοτάδι κατάπιε το κόκκινο φως. Η νύχτα έρχεται γρήγορα στην Αφρική. Όταν θα προσγειωνόμασταν στο Κιμπερλι θα ήταν πια σκοτάδι.

Στη Ζουγκλα...Μερος 2ον

Δεν έχω ξαναταξιδέψει για Ντουμπάι, ούτε για αλλού με Emirates. Πρέπει να ομολογήσω ότι το αεροπλάνο ήταν από τα μεγαλύτερα και πιό άνετα που έχω μπει ποτέ. Τέσσερις θέσεις στο κέντρο και από τρεις σε κάθε πλευρά. Το πλήρωμα χαμογελαστό και πρόθυμο δημιουργούσε μια φιλόξενη ατμόσφαιρα. Η θέση μου ήταν ακριβώς πίσω από την διακεκριμένη και μπροστά μου, κανένα μέτρο μακριά, είχα ένα τοίχο, με αποτέλεσμα να έχω άπλετο χώρο για τα πόδια μου.Πιό άρχοντας δε γίνεται! Στη θέση με περίμενε μεξιλαράκι και κουβέρτα. Από το υποβραχιόνιο μπορούσα να ανασύρω την προσωπική μου οθόνη και να διαλέξω την διασκέδασή μου κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Ανάμεσα στα άλλα, εκατοντάδες κινηματογραφικές ταινίες από παλιές κλασικές μέχρι αυτές που μόλις βγήκαν στην αγορά. Η επιλογή του αδελφού μου για την συγκεκριμένη εταιρία έγινε λόγω αυξημένου επιτρεπόμενου βάρους αποσκευών και μέχρι τώρα τον δικαίωνε με το παραπάνω.

  Βολεύτηκα στη θέση μου και κοίταξα από το παράθυρο. Ήμουν ακριβώς μπροστά από το φτερό. Το χρυσό έμβλημα της Rolls Royce δέσποζε διακριτικά πάνω στην τεράστια τουρμπίνα.


Πήρα βαθιά ανάσα. Ήμουν επιτέλους στο αεροπλάνο. Το ταξίδι μου άρχιζε και όπως λέγαν και οι αρχαίοι υμών πρόγονοι «Η αρχή είναι το ήμισι του παντός»! Έβγαλα το βιβλιαράκι που μου είχε δώσει ο αδελφός μου για τα ζώα στην Αφρική και άρχισα να διαβάζω. Στο μυαλό μου όλες αυτές τις μέρες είχα σκοτώσει κάθε λογής ζώο με απίστευτες βολές και φυσικά δεν αστόχησα ποτέ! Ήμουνα μεγάλο ταλέντο στα όνειρά μου και προκαλούσα το θαυμασμό... Τώρα όμως πλησίαζε η ώρα να δώσω εξετάσεις στην πράξη. Έπρεπε να ρίξω μια ματιά στα S.O.S! Να αναγνωρίζω τουλάχιστον τα ζώα που θα περνούσαν από μπροστά μου. Οι σχεδόν πέντε ώρες μέχρι το Ντουμπάι φαινόταν παραπάνω από αρκετές. Ίσως να προλάβαινα να δω και καμμιά ταινία.

Οι θέσεις δίπλα μου έμειναν άδειες. Οι αεροσυνοδοί μας έφεραν φαγητό, ποτά, ψωμάκια αχνιστά. Διάβασα όλο το βιβλιαράκι και χωρίς να το καταλάβω πέρασε η ώρα. Ταινία δεν πρόλαβα να δω. Προσδεθήκαμε και προσγειωθήκαμε με ένα ανεπαίσθητο τράνταγμα. Έφτασα στο Ντουμπάι.


Έχωσα τα πράγματα στη χειραποσκευή. Τινάχτηκα πάνω με το που έσβησε η επιγραφή για τις ζώνες και βγήκα στο διάδρομο. Καθόμουνα μπροστά. Πίσω μου άρχισε να σχηματίζεται μια μικρή ουρά. Θα έβγαινα πρώτος. Άρχοντας!

Αποχαιρέτισα τις ευγενέστατες αεροσυνοδούς και βγήκα στη φυσούνα. Οι πινακίδες με οδηγήσανε στον κύριο χώρο του αεροδρομίου απ’όπου θα έπαιρνα την ανταπόκριση. Περιπλανήθηκα για λίγη ώρα στα γεμάτα φως μαγαζιά χωρίς διάθεση να ψωνίσω. Η παραγεμισμένη τσάντα άρχισε να μου κόβει τον ώμο. Ίσως να το παράκανα με τις σοκολάτες, αλλά πάλι, πώς μπορείς να το παρακάνεις με τις σοκολάτες; Μάλλον είναι βαρύ το λαπιτόπι.

Μετά από μια δαιδαλώδη πορεία έφτασα στην πύλη που θα φεύγαμε για Γιοχάνεσμπουργκ. Βολεύτηκα σε μια καρέκλα. Ο αδελφός μου με τους δύο φίλους του θα ερχόταν σε κάτι λιγότερο από δύο ώρες. Τον Γκάρεθ τον ήξερα. Τον Ντέιβιντ θα τον έβλεπα πρώτη φορά. Έβγαλα τον υπολογιστή. Τσίμπισα ένα ξεκλείδωτο δίκτυο και βυθίστηκα στο Ίντερνετ. Οι αναμονές στα αεροδρόμια με εκνευρίζουνε. Χαμένος χρόνος που σε κρατάει μακριά από τον προορισμό σου. Γύρω μου βαριεστημένοι άνθρωποι εξαντλούσαν την ευρηματικότητά τους στο να σκοτώσουν το χρόνο τους. Χώθηκα ξανά στο διαδίκτυο και περιπλανήθηκα για να ξεχαστώ. Το τρεμουλιαστό κουδούνισμα που βγήκε από τη τσέπη μου με τρόμαξε. Ήρθανε!
- Πού είσαι γιατρέ μου;
- Κάθομαι και σας περιμένω. Πού είστε;
- Εδώ στα duty-free. Κοιτάμε κάτι γυαλιά. Θα έρθεις;
Σκέφτηκα τη βαριά τσάντα που θα μου έκοβε τον ώμο. Το θυμόμουνα το μαγαζί. Ήταν στην άλλη άκρη. Ξεφύσηξα.
- Έρχομαι. Καθίστε στα γυαλιά.

Μάζεψα τον υπολογιστή στην τσάντα και σηκώθηκα. Πλησίασα στο μέρος που βρισκόταν το μαγαζί και προσπάθησα να τους ξεχωρίσω μέσα στο πλήθος. Όλες οι φυλές του Ισραήλ μου κρύβαν την ορατότητα, όμως μόνο τρεις τύποι φορούσαν την πιό ακατάλληλη παραλλαγή για αεροδρόμιο και χάζευαν γυαλιά ηλίου. Χαμογέλασα και πήγα να τους συναντήσω. Πριν προλάβω να πλησιάσω πολύ με εντόπισε ο αδελφός μου. Είχε ήδη μπει σε φάση κυνηγιού. Το πρόσωπό του φωτίστηκε και κάτι είπε στους άλλους που γύρισαν προς το μέρος μου.

Έφτασα, αγκαλιαστήκαμε, με σύστησε στον Ντέιβιντ. Κοντός, συμπαγής, γυμνασμένος, με τυπικά αγγλικά χαρακτηριστικά. Ζεστός άνθρωπος με ξεκάθαρους κοφτούς τρόπους. Νόμισα ότι έκανα χειραψία με τανάλια. Είχα ξεχάσει πόσο ψηλός ήταν ο Γκάρεθ. Σήκωσα τα μάτια και τον είδα να μου χαμογελάει. Με το χέρι μου ακόμα να πονάει προτίμησα να τον αγκαλιάσω. Είχαμε συναντηθεί αρκετές φορές στο παρελθόν, είχα ακούσει και πολλά από τον αδελφό μου και τον θεωρούσα ήδη φίλο. Καθένας τους κουβαλούσε μια παραγεμισμένη τσάντα με ρούχα και πράματα για το κυνήγι. Ακόμα και να χαθεί μια βαλίτσα το κυνήγι δεν θα επηρεαστεί. Με το ηθικό στο ζενίθ και την εμπιστοσύνη στις αεροπορικές μεταφορές στο ναδίρ ξεκινήσαμε ζαλικωμένοι τις βαριές τσάντες για την άλλη άκρη του αεροδρομίου όπου βρισκόταν η πύλη του αεροπλάνου για Γιοχάνεσμπουργκ. Οι δύο άγγλοι φύγανε λίγο μπροστά και εγώ με τον αδελφό μου ακολουθούσαμε κουβεντιάζοντας.

- Πώς αισθάνεσαι; με ρώτησε όλο προσδοκία.
Τα μάτια του γυάλιζαν. Δεν έχασα την ευκαιρία. Πήρα βαριεστημένο-ταλαιπωρημένο ύφος.

- Έχει πιαστεί ο ώμος μου από αυτή την παλιοτσάντα! Εκατό κιλά είναι.
Τον είδα που σκοτείνιασε. Του έκοψα τη χαρά. Μάλλον το τράβηξα λιγάκι. Είχε παιδευτεί πολύ να οργανώσει αυτό το ταξίδι. Ήξερα τί περίμενε να ακούσει. Έσκυψα κοντά του συνομωτικά.

 - Γουστάρω! Δεν βλέπω την ώρα να φτάσουμε! Να βγούμε βόλτα στη σαββάνα με τα όπλα! Χαμογέλασε και το πρόσωπό του φωτίστηκε.

- Θα περάσουμε καταπληκτικά. Θα δεις. Δεν έχεις ξαναζήσει κάτι τέτοιο.
- Είμαι σίγουρος. Θα έχετε και την ευκαιρία να μάθετε κάτι για βολές μεγάλων αποστάσεων. Αν προσέχετε....
- Θα καλέσεις το Άγιο Πνεύμα;
- Βλάσφημε! Τί δουλειά έχουνε τα φαντάσματα; Βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα. Ο κόσμος έχει προοδεύσει. Θα αρκεστώ σε κάτι ζωντανό και σύγχρονο. Θα σας δείξω εγώ!
- Χα! Γελάσαμε! Εγώ έφερα το όπλο που έφτιαξα ειδικά για την Αφρική, ο Ντέιβιντ και ο Γκάρεθ είναι τρομεροί σκοπευτές και φέραν και αυτοί τα όπλα τους. Δεν έχεις καμμία τύχη.
- Σωστά όλα αυτά, μόνο που εγώ δε βασίζομαι στην τύχη! Εξάλλου όλοι σας πάσχετε από το ίδιο θεμελιώδες ελλάτωμα.
- Ποιό;
- Δεν είστε εγώ!
- Καλά, καλά. Τα έχω ξανακούσει αυτά. Να έχεις τουλάχιστον την κάμερα έτοιμη να πάρεις καμμιά φωτογραφία.
- Ε, μμμμ... Έχω το κινητό. Έχει καλή κάμερα.
- Καλά, τί καρεκλάς είσαι! Δεν πήρες φωτογραφική μηχανή μαζί σου! Πλάκα μου κάνεις.
- Όχι ακριβώς. Σου είπα ότι έχω το κινητό. Παίρνει και βίντεο. Ορίστε, έχει και το κατάλληλο εικονίδιο....
- Δεν παίζεσαι! Πάμε να σου πάρω δώρο μία από εδώ. Πιό πίσω είδα ένα μαγαζί. Είναι δυνατόν!

Σα να μου φάνηκε ότι είχε δίκιο. Ήμουνα άπαιχτος! Λες να πάρω φωτογραφική μηχανή; Εδώ που τα λέμε χρειάζομαι μία.
- Καλά. Πάμε να δούμε τί έχει.
- Περίμενε να ειδοποιήσω τους άλλους. Τί καρεκλάς είσαι!

Έστριψα προς το μαγαζί με τις φωτογραφικές και προχώρησα αργά σκεπτικός. Λες να είμαι καρεκλάς; Ενώ ταλανιζόμουν από το αναπάντητο αυτό ερώτημα ήρθε και ο αδελφός μου δίπλα μου.

- Πάμε. Θα τους βρούμε στην πύλη.
- Εντάξει, αλλά θα την αγοράσω εγώ τη μηχανή. Χρειαζόμουνα μία καινούρια έτσι και αλλιώς. Ευκαιρία είναι.
- Καλά πάμε και θα δούμε.

Το μαγαζί ήταν γεμάτο φωτογραφικές μηχανές. Μεγάλες, μικρές, φτηνές, ακριβές. Χάζεψα. Δεν ήξερα ποιά να διαλέξω. Οι τιμές ήταν σε ντίραμ. Τα νούμερα δε μου έλεγαν τίποτα. Γύρισα στον αδελφό μου.
- Πόσο έχει το ντίραμ; Πού θα βρούμε να αλλάξουμε;
- Τί σημασία έχει; Δες ποιά σου αρέσει και πάρ’την. Θα πληρώσεις με κάρτα. Σίγουρα είναι φθηνότερες από Ελλάδα. Εδώ δεν έχει ΦΠΑ.
- ΦΠΑ δεν έχει, αλλά δεν έχει και κάρτα.
- Τί εννοείς δεν έχει κάρτα;
- Τις ξέχασα στην Αθήνα. Άλλαξα πορτοφόλι και δεν τις πήρα...
- Καλά, πας ταξίδι στο εξωτερικό χωρίς κάρτα;
- Εσύ είπες ότι δε θα ξοδέψουμε τίποτα. Θα είμαστε στη φάρμα όλη μέρα. Πήρα ευρώ μαζί μου. Για κυνήγι πάμε. Δεν ήξερα ότι οι γαζέλες δέχονται κάρτες...
- Τί καρεκλάς είσαι! Καλά, βρες ποιά σου αρέσει και θα δούμε.

Περιπλανηθήκαμε στα διάφορα μοντέλα και τελικά βρέθηκα με μια ολοκαίνουρια τρομερή σούπερ-ντούπερ ψηφιακή φωτογραφική μηχανή που όπως αποδείχτηκε ήταν απολύτως απαραίτητη. Τελικά την πλήρωσε ο αδελφός μου. Με κάρτα. Ηρέμησα. Το ερώτημα είχε επιτέλους απαντηθεί: Ήμουνα καρεκλάς! Είχα όμως ό,τι ακριβώς χρειαζόμουνα: Τον αδελφό μου!

Πέρασα την ειδική θήκη στη ζώνη μου και ακολούθησα παραπατώντας κοιτώντας μέσα από την οθόνη της κάμερας τον αδελφό μου που είχε ξεκινήσει ήδη για την πύλη. Διασχίσαμε το διάδρομο με τα κατάφωτα μαγαζιά και φτάσαμε στην πύλη. Ο Ντέιβιντ και ο Γκάρεθ ήταν ήδη εκεί και μας είχαν κρατήσει θέσεις. Το ταξίδι είχε πολύ δρόμο ακόμα, αλλά η κούραση είχε αρχίσει να φαίνεται. Ευτυχώς η προσμονή αυτών που μας περίμεναν στην Αφρική μας τροφοδοτούσε με δύναμη περισσή. Χυθήκαμε και εμείς στις καρέκλες και περιμέναμε. Όταν θα μπαίναμε στο αεροπλάνο θα είχε ήδη αρχίσει η δεύτερη μέρα.

Στη Ζουγκλα...το 2010 (μερος 1ο)

Οπως εχω ηδη εξιστορισει, το 2010 πηγαμε με τον αδερφο μου στην Αφρικη, για μια εβδομαδα. Διαβασατε την δικη μου εκδοχη των γεγονοτων, τωρα απολαυσετε την εξιστορηση απο τα ματια του αδερφου μου...Η ιστορια αυτη θα εχει καπου 10 'επεισοδια'.

- Εμένα μου αρέσει να κάθομαι όσο μπροστά γίνεται. Δε με ενδιαφέρει παράθυρο ή διάδρομος, αρκεί να είναι μπροστά. Έχει λιγότερους κραδασμούς και φασαρία, άσε που κατεβαίνεις και αμέσως και δεν περιμένεις μια ώρα. Άρχοντας! Πάντα πάω νωρίς στο τσεκ-ιν και παίρνω θέση μπροστά. Εμείς θα πάμε στο αεροδρόμιο πολύ νωρίς για να μην έχουμε τίποτα μπλεξίματα με τα διαδικαστικά, οπότε θα σου κλείσω και σένα θέση δίπλα μας από το Ντουμπάϊ μέχρι το Γιοχάνεσμπουργκ. Το μόνο που θέλω είναι να βρεθώ στο Κίμπερλι με τη θήκη στο χέρι. Μόνο τότε θα ησυχάσω!

Αυτά μου έλεγε ο αδελφός μου στο σπίτι μου στην Αθήνα. Καθόμασταν στη βεράντα και πίναμε το ποτό μας χαλαρά καθώς ο ήλιος έδυε. Τον φιλοξενούσα για λίγες μέρες. Είχε έρθει να κάνει ένα σεμινάριο και θα έφευγε για Αγγλία ίσα να προλάβει να ετοιμαστεί για το ταξίδι μας στην Αφρική. Το κανόνισε να πάμε μαζί για τα 40οστά μου γεννέθλια που καταφτάνουν οσονούπω. Θα έπαιρνε μαζί και ένα από τα όπλα του για πρώτη φορά! Είχε φέρει όλα σχεδόν τα ρούχα του να τα πάρω εγώ, μια και το όπλο με τα σιμπράγκαλα σχεδόν συμπλήρωνε το επιτρεπόμενο βάρος για το αεροπλάνο. Αν δεν πήγαινα εγώ ήταν ικανός να πάει ξεβράκωτος. Το όπλο δεν το άφηνε! Τα γεννέθλιά μου φάνηκαν σα δικαιολογία όταν είδα τα πράγματα που μου έφερε να κουβαλήσω. Μάλλον γι’αυτό και να ήθελε να πάμε μαζί!

- Εσύ μάλλον θα τουφεκάς το 222. Είναι ελαφρύ, με επίπεδη τροχιά και πολύ εύστοχο. Βέβαια η σφαίρα που ρίχνει είναι 55 grains αλλά αυτό της δίνει μεγάλη ταχύτητα...
Είχε αρχίσει τα κινέζικα. Μπαρούτια, μολύβια, loads, grains, ft/sec, 222, 308… πού τα θυμάται! Κάθε φορά μου τα λέει και εγώ όλα ίδια τα νομίζω. Πήρα συγκαταβατικό ύφος.
- Α.....
- Εγώ θα πάρω τα 7 χιλιοστά μαζί μου με το McMillan stock. Είναι αυτό που τουφέκισες την Πρωτοχρονιά όταν ήρθατε.
Αυτό ήτανε; Τί λες βρε παιδάκι μου!
- Α...
- Έφτιαξα ένα καινούριο load καταπληκτικό. Μισή ίντσα στα 200μ. Εσύ δυστυχώς θα χρησιμοποιήσεις σφαίρες του εμπορίου, αλλά σε αυτό το διαμέτρημα βρίσκεις υποφερτές.
- Α...
- Βέβαια εσύ με το .222 δε θα μπορείς να χτυπήσεις μεγάλα θηράματα, αλλά για Springbok και Wildebeest είναι ό,τι πρέπει αν τα χτυπήσεις στο κεφάλι μέχρι τα 100-150 μέτρα. Άμα πάμε για warthogs θα χρειαστείς κάτι πιό βαρύ. Ίσως κανονίσω να πάρεις το .243 του Chris…

Ωχ! Τώρα μου θύμισε το βιβλίο με τα θηράματα της Αφρικής που μου είχε δώσει στην Αγγλία για να προετοιμαστώ. Πού να το έχω χώσει άραγε... Βλέπετε εδώ είναι που διαφέρουμε με τον αδελφό μου. Εγώ αγοράζω μιά συσκευή, την βάζω στην πρίζα και πατάω το play, ενώ αυτός πρώτα στέλνει με e-mail τις διορθώσεις στα ορθογραφικά λάθη του manual στην εταιρία!

Ήτανε πολύ αναστατωμένος, γεμάτος προσμονή. Όλο γι’αυτό το ταξίδι μιλούσε. Το οργάνωνε κοντά δύο χρόνια. Τα είχε σκεφτεί όλα. Θα ταξιδεύαμε με Emirates γιατί επιτρέπουν 30 κιλά αποσκευές και 8 κιλά χειραποσκευές, θα έπαιρνα εγώ τα ρούχα του, είχε ετοιμάσει όπλο ειδικά για την περίσταση, πήρε ειδική θήκη... Είχε όμως ένα δίλημμα που τον ταλάνιζε όλο αυτό τον καιρό: ποιό από τα 35 μαχαίρια του να πάρει μαζί, ή μάλλον ποιά! Ευτυχώς που έχουν περιορισμό στο βάρος!

Μαζί θα ερχόντουσαν και άλλοι δυό τρελλαμένοι Άγγλοι φίλοι του. Θα παίρνανε και αυτοί όπλα με τα συναφή. Τηλεφωνιόντουσαν με τον αδελφό μου καθημερινά. Απ’όσο έλεγαν κάλυπταν το όριο βάρους μόνο με τα όπλα και τα πυρομαχικά. Κυάλια, rangefinder, μπότες στη χειραποσκευή. Ήθελα να τους δω. Ή θα κυνηγούσαν γυμνοί ή θα ερχόντουσαν ντυμένοι σαν τα κρεμμύδια με όλα τους τα ρούχα. Δεν έχω ξαναδεί άνθρωπο να φοράει πέντε σώβρακα και τρία παντελόνια παραλαγής ερήμου και με έτρωγε η περιέργεια. Θα συναντιόμασταν όλοι στο Ντουμπάϊ και θα συνεχίζαμε μαζί μέχρι το Κίμπερλι. Έτσι έλεγε το άψογο σχέδιο.

Ήρθε η Κυριακή, ήρθε η ώρα να τον πάω στο αεροδρόμιο και του ήρθε κόλπος! Το άψογα οργανωμένο σχέδιο κινδύνευε να γίνει στάχτη εξ’αιτίας στάχτης! Για να επιστημονολογήσω εξ’αιτίας ηφαιστιακής τέφρας! Το ηφαίστειο με το απίστευτο όνομα στην Ισλανδία άρχισε να ξερνάει στάχτη και μαζί τίναξε στον αέρα τα σχέδιά μας! Τα αγγλικά αεροδρόμια έκλεισαν! Έπρεπε να αναβάλει το ταξίδι του επ’αόριστον και την Πέμπτη θα ξεκίναγε το ταξίδι για Αφρική! Το τί κατάρες άκουσα δε λέγεται. Τον έβαλα να κάτσει, του πήρα την πίεση, τον ηρέμησα και πήραμε τηλέφωνο τη Lufthansa. Επιβεβαιώσαμε κράτηση για τη Δευτέρα και καθήσαμε με τα δάχτυλα σταυρωμένα. Ευτυχώς ήρθαν δυό φίλοι το βράδυ και τα ξεσταυρώσαμε, αλλιώς θα πόναγα ακόμα.
Ευτυχώς την Δευτέρα έφυγε κανονικά και δεν έμαθε για την γενική απεργία που ανακοινώθηκε για την Πέμπτη που θα ξεκίναγα και εγώ από το Ελ Βενιζέλος. Για καλό και για κακό εγώ ξανασταύρωσα τα δάχτυλά μου.

«Θα πάω στη ζούγκλα με τον Ταρζάν, τον παιδικό μου φίλο
Θα πάω στη ζούγκλά με τον Ταρζάν, θα πάρω και ένα σκύλο
Κι αν θα μας φάνε τ’άγρια θηρία, θα μας γράψει και η Ιστορία
Πως μας φάγανε τα ζώα....»

Σιγοτραγουδούσα καθώς ετοίμαζα τη βαλίτσα. Τραγουδάκια για αγρίους εμπνευσμένα στη τη λογοκρισία της Χούντας, τώρα έβρισκαν νόημα και γινόντουσαν επίκαιρα. Δεν τα ήξερα καλά και αυτοσχεδίαζα. Τα απαραίτητα τα είχα ξεχωρήσει από καιρό και τα είχα βάλει στην άκρη για να μην ξεχάσω τίποτα. Πέρασαν και από την έγκριση του αδελφού μου πριν στριμωχτούν με τα δικά του στη βαλίτσα μου. Κυάλια, rangefinder, η καινούρια φόρμα παραλλαγής που θα ταίριαζε απόλυτα με τα χρώματα της σαββάνας, αρβύλες, ασπρόρουχα, κάλτσες....Πάνω απ’όλα τα μακριά εσώρουχα, τα fleece, τα πουλόβερ και τα τζάκετ. «Είναι χειμώνας τώρα εκεί. Θα κάνει ψόφο. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι» μου είχε πει ο αδελφός μου. Τι να κάνω, τον άκουσα. Στο κάτω κάτω τα περισσότερα ρούχα ήταν τα δικά του. Πήρα και δώρα για τους οικοδεσπότες που θα μας φιλοξενούσαν στη φάρμα τους όλες αυτές τις μέρες και θα κυνηγούσαμε στη γη τους. Όλα έτοιμα. Αν δε με σταματήσει καμμία απεργία σε δύο μέρες θα περιπλανιέμαι στη Σαββάνα με το όπλο στον ώμο. Δεν κρατιόμουνα!

« Τούμπου τούμπου ζά τούμπου ζίτσου
Στο καζάνι κι η μαμά του Κίτσου
Τούμπου τούμπου ζα τούμπου μάγοι
Θα μας φάνε οι ανθρωποφάγοι
Τούμπου τούμπου και ταμπού
Φάγαν τη γριά ντου ντού....»

Ανέβηκα πάνω στη βαλίτσα για να κλείσει. Πάτησα από’δω, ζούληξα από’κει, την έκλεισα. Δεν την ξανανοίγω για τίποτα! Μου βγήκε η πίστη. Ίδρωσα. Η γυναίκα μου μπήκε στο δωμάτιο χαμογελώντας.

- Έτοιμος; Μιά ώρα είσαι κλεισμένος εδώ μέσα! Ίδρωσες!
- Έτοιμος! Για τα κιλά δεν είμαι σίγουρος. Πρέπει να τη ζυγίσω. Με τα βίας έκλεισε το τέρας.
- Το αντιλιακό το πήρες; Μη σε κάψει ο ήλιος εκεί κάτω!

Δαγκώθηκα. Μου είχε πάρει αντηλιακό με δείκτη προστασίας τριάντα και εγώ το ξέχασα. Δεν είχε νόημα να πω ότι εκεί έιναι χειμώνας και έχω γεμίσει τη βαλίτσα μάλλινα. Ο ήλιος στη Σαββάνα ψήνει. Πρέπει να προσέχω το δέρμα μου!

- Φυσικά και το πήρα! Να πάω στην Αφρική χωρίς αντηλιακό; Είναι δυνατόν; Μέσα στο νεσεσέρ.
- Ωραία. Έλα να φάμε. Το τραπέζι είναι έτοιμο.

Έκανα πως τακτοποιώ τη βαλίτσα και περίμενα να βγει από το δωμάτιο. Χωρίς να χάσω χρόνο ξάπλωσα τη βαλίτσα στο πάτωμα και την άνοιξα. Το μπουκάλι ήταν πάνω από 100ml και δεν μπορούσα να το πάρω πάνω μου στο αεροπλάνο. Έτρεξα στο μπάνιο και πήρα το αντηλιακό από το ντουλαπάκι. Έβγαλα τις σοκολάτες να τις πάρω στη χειραποσκευή. Ευτυχώς δεν υπάρχει περιορισμός ακόμα για τις σοκολάτες! Τώρα για το βάρος, ευτυχώς που οι Emirates επιτρέπουν 8 κιλά! Έσφιξα το καπάκι από το μπουκάλι για σιγουριά, το έχωσα σε μιά γωνία και ξανάρχισα την πάλη. Βιαζόμουνα να την κλείσω πριν ξαναεμφανιστεί. Ίδρωσα ξανά και πήγα για φαγητό.

Τελικά το σταύρωμα των δαχτύλων φαίνεται ότι είναι πολύ αποτελεσματικό. Είχα μόλις φτάσει στο αεροδρόμιο όταν χτύπησε το τηλέφωνό μου. Όλα καλά από Αγγλία. Τα όπλα είχαν φορτωθεί και είχαν κλείσει και τη θέση δίπλα τους για μένα στο Ντουμπάϊ-Γιοχάνεσμπουργκ. Μέχρι εδώ όλα καλά. Να περάσω και εγώ το τσεκ-ιν και φύγαμε! Ξέχασα να ρωτήσω τί θέση βρήκανε, αλλά δεν ανησυχούσα. Πήγαν στο αεροδρόμιο νωρίς. Θα ταξιδέψω άρχοντας, τουλάχιστον από Ντουμπάϊ.

Πλησίασα την χαμογελαστή κοπελιά με την καλοσιδερωμένη στολή όλο αυτοπεποίθηση. Η βαλίτσα μου ήταν 29.7 κιλά και το όριο 30. Δε χρειαζόμουν το «σίδερο». Έδωσα το διαβατήριό μου γεμάτος αυτοπεπίθηση και η κοπέλα τσέκαρε τον υπολογιστή. Το χαμόγελό της πάγωσε και άρχισε να παλεύει με το πληκτρολόγιο. Σήκωσε το βλέμα, φόρεσε το χαμόγελο που είχε μάθει στη σχολή γι’αυτές τις περιπτώσεις και σήκωσε το τηλέφωνο. Φαίνεται δεν είχα σταυρώσει τα δάχτυλά μου αρκετά...

- Συμβαίνει τίποτα; Μήπως θέλετε να σας δώσω το εισητήριό μου;
- Αν είναι εύκολο...

Άνοιξα την μπροστινή θήκη της τσάντας και το έβγαλα παγωμένος. Το ξεδίπλωσα και της το έδωσα. Ποιός τον ακούει! Αν έχει πρόβλημα το εισητήριο την έβαψα! Με έφαγε να το βγάλω τόσους μήνες και εγώ πήγα τελευταία στιγμή. Θα με φάει!
Το κοίταξε λίγη ώρα και έβαλε τον κωδικό στον υπολογιστή.

- Τί συμβαίνει; Δεν με βρίσκει το σύστημα;
- Εσάς σας βρίσκει, το εισητήριο δεν αναγνωρίζει.
- Πώς είναι δυνατόν; Ο αδελφός μου που ταξιδεύει από Αγγλία μου είπε ότι κανόνισε να μου κρατήσουν και θέση δίπλα του.
- Α! Έτσι εξηγείται! Σας έκλεισαν θέση από την Αγγλία γι’αυτό δεν μπορώ εγώ να σας δώσω θέση για Γιοχάνεσμπουργκ! Μισό λεπτό.
Σήκωσε το τηλέφωνο, μίλησε λίγο και με έστειλε στη θέση 36, λίγο πιό πέρα. Σήκωσα το βλέμμα. Μια κυρία ντυμένη με παραδοσιακή φορεσιά μου έκανε νόημα χαμογελώντας ζεστά. Πήρα τη βαλίτσα μου και πλησίασα με την ελπίδα να ξαναφουντώνει μέσα μου.
- Δώστε μου το διαβατήριό σας παρακαλώ.

Της το έδωσα και της ξαναεξήγησα ότι μου έχουν κλείσει θέση από την Αγγλία. Έγνεψε με κατανόηση ότι κατάλαβε, πάλεψε με το σύστημα, πέρασε το αυτοκόλλητο στη βαλίτσα που χάθηκε με τον κυλιόμενο διάδρομο και μου έδωσε δύο κάρτες επιβίβασης.

- Αυτή είναι για το Ντουμπάϊ, και αυτή για το Γιοχάνεσμπουργκ, θέση δίπλα στον αδελφό σας. Θα πρέπει να παραλάβετε τις αποσκευές σας εκεί για να πάτε στην εσωτερική πτήση για Κίμπερλι. Ίσως περάσετε και από τελωνείο. Καλό ταξίδι.
- Ευχαριστώ!
Το κόλπο με τα δάχτυλα είναι αλάνθαστο! Απομακρύνθηκα λίγο και ακούμπησα σε ένα πάγκο να βάλω το εισητήριο στην τσάντα. Κοίταξα τις κάρτες επιβίβασης. Αθήνα-Ντουμπάϊ θέση 17Κ. Μπροστά και παράθυρο. Άρχοντας!


Ντουμπάϊ-Γιοχάνεσμπουργκ θέση 45Η! Η 46 είναι που κρέμεσαι από την ουρά... ή μήπως η 45;



Για να πάρω τον αδελφό μου να μάθω...

- Έλα! Όλα εντάξει τελικά. Με έσκισες με την κράτηση! Παραλίγο να μην έρθω. Καλά θα σου τα πω από κοντά. Δε μου λες, η 45 που έκλεισες που είναι; .... Δίπλα σου, το ξέρω, αλλά μέσα στο αεροπλάνο, ή θα κρατιόμαστε από την ουρά; ...... Το ξέρω ότι είναι μεγάλα, αλλά και αυτά έχουν ουρά! Δεν πειράζει, τουλάχιστον θα είμαστε μαζί. Τα λέμε στο Ντουμπάΐ. Άρχοντα!

Αφρική! Σου’ρχομαι!!!!