Αφρικη 2010: το ταξιδι αρχιζει!

Kοιταζα την οθονη του υπολογιστη, με τα ματια ορθανοιχτα, με την καρδια μου να βροντοχτυπαει στο στηθος μου:
- Ειναι πολλα τα ζωα και πρεπει φετος να γινει εκκαθαριση, δεν μπορει η πεδιαδα να τα συντηρηση ολα. Θα’ρθεις να μας βοηθησεις?

Επεσα απο την καρεκλα μου! Το email του Πιερ σαν να μην ηταν πραγματικο, με εκανε να το ξαναδιαβασω! Ειχα λιγες ελπιδες για το ταξιδι αυτο, και καπου ειχα παραιτηθει, πιστευα οτι, παρ’ολη την καλη θεληση, δεν θα πραγματοποιηθει.

Γρηγορα, χτυπησα το κουμπι ‘απαντηση’ στον υπολογιστη, και, οσην ωρα του απαντουσα, το μυαλο μου υπολογιζε ολες τις λεπτομερειες του ταξιδιου. Ποιες ημερομηνιες, για ποσες μερες, ποσοι κυνηγοι θα πρεπει να ειμαστε, θα καταφερω να εξελιξω τις ιδιογομωσεις, θα εχει ερθει το κοντακι απο την Αμερικη για το καινουριο οπλο...Ανοιξα το ημερολογιο μου και, λες και τα ματια μου ειχαν ζουμ, επεσαν πανω στις 2 εβδομαδες που ειχα ελευθερες στο τελος του Μαϊου! ‘λες?’ ειπα μεσα μου.

‘Αγαπητε Πιερ, τα νεα που μου στελνεις ειναι μαννα εξ’ουρανου! Και φυσικα θα ερθω, δεν το χανω με τιποτα το ταξιδι! Συμφωνα με το ημερολογιο μου, η πανσεληνος ειναι στις 27 Μαϊου, μπορω να ερθω απο τις 20 μεχρι τις 30 του μηνος. Ταιριαζουν οι ημερομηνιες με το ημερολογιο της Φαρμας?’

Με το χερι τρεμαμενο απο την χαρα και την ανυπομονησια, πιεσα το κουμπι της ‘αποστολης’ και περιμενα σε αναμμενα καρβουνα. Μιση ωρα αργοτερα, ηρθε η απαντηση: ‘Το κυνηγι θα γινει οποτε σε βολευει, εμεις εδω δεν εχουμε πιεση χρονου και θα κανονισω να ειναι και οι επαγγελματιες εδω εκεινο τον καιρο’.

Το σχεδιο ηταν απλο: η φαρμα του φιλου μου Κρις (ο Πιερ ειναι ο γιος του) συντηρει καπου 2500 αντιλοπες σε μια εκταση 65000 στρεμματων. Η πλειοψηφια ειναι γαζελες (springbok) μαζι με αρκετα ορυξ και 24 black wildebeest (ενα ειδος γκνου) και καθε χρονο πρεπει να αφαιρεθουν 300-400 ζωα για να διατηρηθει η ισορροπια. Υπαρχουν και 6 ζεβρες, μερικα southern cape mountain reedbuck, steenbok, duiker και, το πιο σημαντικο, παρα πολλοι φακοχοιροι!! Ενω η προσοχη μας θα στρεφοταν στον ελεγχο των αντιλοπων, οτι αλλο (εκτος απο τις ζεβρες, τα southern cape mountain reedbuck και τα steenbok) ηταν επισης στη λιστα. Τις αντιλοπες πρεπει να τις χτυπησουμε στο κεφαλι, καθως θα επεξεργαζοντουσαν απο τους επαγγελματιες για την ευρωπαϊκη αγορα, ενω ολα τα αλλα θα μπορουσαμε να τα χτυπησουμε στον ωμο, καθως ηταν για δικη μας καταναλωση.

Το αγημα των κυνηγων θα αποτελουταν απο 10 ατομα. Τεσσερις απ’αυτους θα ειμασταν εμεις! Αμεσως μετα τα μηνυματα ημουν στο τηλεφωνο:

-Ελα! Μου εγραψε ο Πιερ! Η εξορμηση θα συμβει φετος! Μαη, 20 με 30. Κανονισε τις ημερομηνιες σου! Τι? Εχουν αυτοι οπλα να σου δωσουν, μη φοβασαι. Μη σε νοιαζει, μια χαρα ειναι! Οταν θα ερθεις τα Χριστουγεννα, θα ριξεις με τα δικα μου, να παρεις μια ιδεα!! Θα σου πω οταν ξερω λεπτομερειες απο τις πτησεις. 400 ζωα πρεπει να παρουμε! Κανονισε!!! Τα λεμε...θα σε ξαναπαρω αργοτερα...Γεια, γεια!

Το Κολλητηρι θα ερχοταν παρεα για πρωτη φορα σε τετοιο κυνηγι με πυροβολα και τοσα ζωα. Η συμμετοχη του ηταν το δωρο μου για τα 40στα του γενεθλια, και η απολυτη δικαιολογια να ξαναζησουμε στιγμες κυνηγιου που ειχαμε να περασουμε απο τοτε που ειμασταν παιδια...

Πηρα τηλεφωνο τους δυο αλλους φιλους μου, εδω στην Αγγλια, και τους μεταδωσα τα καλα νεα. Αμεσως αρχισαμε να μιλαμε για οπλα, σφαιρες, τυπους βλημματων και τα σχετικα. Η επομενη σκεψη μας ηταν στο διαδικαστικο: πως θα παρουμε τα οπλα στην Αφρικη...Αρχισα εκεινη την ωρα κιολας να γραφω το μηνυμα στον Πιερ....
Ολα αυτα εγιναν τον Οκτωμβριο του 2009...Οι μερες περνουσαν αργα...Οι γιορτες των Χριστουγεννων ηρθαν και εφυγαν, η δουλεια ανενδοτη να με τρεχει απ’το ενα ακρο της χωρας στο αλλο, και παρ’ολη την φασαρια, το μονο πραγμα που σκεφτομουν ηταν το ταξιδι στην Αφρικη. Καθως ο Κρις ηταν δικη μου επαφη, ανελαβα τον ρολο του διοργανωτη, και αρχισα τα διαδικαστικα με τον ταξιδιωτικο πρακτορα για τα εισητηρια και τις αδειες που χρειαζοταν για την μεταφορα των οπλων, καθως και με την ΝοτιοΑφρικανικη αστυνομια για τις κυνηγετικες αδειες που χρειαζομασταν οταν θα φταναμε εκει. Με πολυ λιγες ‘εκπληξεις’ ολα πηγαν κατ’ευχη, και τον Απριλιο ολα ηταν ετοιμα! Οι αδειες ειχαν βγει, τα εισητηρια ηταν κλεισμενα και πληρωμενα, τα οπλα ρυθμισμενα και οι ιδιογομωσεις ειχαν τελειοποιηθει. Οι μερες που περασαμε μες το κρυο και την βροχη να δοκιμαζουμε βολες σε στοχους τωρα πια ηταν παρελθον, αυτο που ολοι ειχαμε στο νου μας ηταν να τις δοκιμασουμε στη σαβαννα...

8 μερες πριν το ταξιδι ειχα μια υποχρεωση στην Ελλαδα. ‘Ωραια’ σκεφτηκα μεσα μου, ‘θα παρω και μερικα πραγματα να δωσω στο Κολλητηρι να τα φερει αυτος, μιας και δεν κουβαλαει τουφεκι και σφαιρες...’ Δεν ειχα και πολλα να κουβαλησω για το ταξιδι, και ετσι εβαλα ενα ματσο ρουχα και συμπραγκαλα στην τσαντα να τα αφησω να τα φερει εκεινος. Ο Πιερ, σε καθε συνεννοηση μας μου υπενθυμιζε: ‘Ειναι χειμωνας εδω, να φερετε τιποτα ζεστο, το πρωι εχει παγο...’. Τι να κανω και εγω, δοξα τω θεω, ενα σωρο χειμωνιατικα εχω, διαλεξα μερικα και τα πηγα στην Αθηνα.

Εμενα με τον αδερφο μου και την οικογενεια του, και, καθε ωρα που ειμαστε μαζι συζητουσαμε για το ταξιδι. Σχεδιαζαμε πορειες, εξεταζαμε πιθανοτητες και διαφορετικα σεναρια, του εδειχνα που πρεπει να βαραει τα ζωα για να τα καταφερνει με τη μια, και, γενικα, ολη μας η συζητηση για την Αφρικη ηταν και τα πραγματα που θα παιρναμε μαζι. ‘Μην ξεχασεις το λαδι! Να τους παμε κατι, στο σπιτι τους θα μεινουμε, μην μας παρουν και για γυφτους (αμερικανους!)!’.

Τελειωσα την υποχρεωση που ειχα την Κυριακη το μεσημερι και ο αδερφος μου ηρθε να με παρει να παμε στο σπιτι, να περασει λιγο η ωρα πριν πρεπει να παω στο αεροδρομιο. ‘Δεν ειναι καλα τα νεα’ μου λεει...Παγωσα! ‘Τι εννοεις???’ ‘Εχει βουϊξει το ραδιο απο το πρωι, εχουν κλεισει τα αεροδρομια στην Αγγλια λογω του ηφαιστειου...’. Αμαν! Αυτο μας χρειαζοταν τωρα! Την Πεμπτη πετουσαμε για ΝτουμπαΪ, καθ’οδον για Γιοχανεσμπουργκ, δεν υπηρχε περιθωριο για καθυστερησεις...Στο μυαλο μου ζωντανες οι στιγμες της ακυρωσης των πτησεων για μια βδομαδα πριν απο 10 μερες, με την απαγορευση στο Βρεταννικο εναεριο χωρο. Καθομουν σε αναμενα καρβουνα. Με το που φτασαμε σπιτι πηρα τηλεφωνο την εταιρια: ‘Η πτηση σας εχει ακυρωθει...εαν θελετε να σας κλεισουμε στην ιδια πτηση για αυριο.’ Τι να κανω, αυτο και εκανα, και πηγα στο σαλονι, βηματιζοντας πανω κατω σαν το λιονταρι στο κλουβι...8 μηνες προετοιμασια, τοσες συνεννοησεις, τοσα πραγματα κανονισμενα, και θα μας τα κατεστρεφε ολα το ηφαιστειο!

Ευτυχως, η τυχη ηταν με το μερος μου. Ο ανεμος αλλαξε, η τεφρα απομακρυνθηκε, και την επομενη ημερα ημουν στην Αγγλια. Ειχα δυο μερες δουλεια ακομα μεχρι την Πεμπτη, 20 του Μαη, που ηταν η μερα αναχωρησης για την Αφρικη. Περιττο να σας πω οτι η σκεψη μου μονο στην δουλεια δεν ηταν...Το μονο που μπορουσε να μου παρει το μυαλο απο την Αφρικη, ηταν το καινουριο μου κουταβι, που το καλοδεχτηκε η γυναικα μου (μιας και ημουν απεκλεισμενος λογω τεφρας!) την προηγουμενη Κυριακη.

Τα πραγματα ηταν ολα παρατεταγμενα στο διπλο κρεββατι του δευτερου υπνοδωματιου. Ειχα περασει 6 ωρες στο γκαραζ φτιαχνοντας τις 140 σφαιρες που θα επαιρνα μαζι, ειχα βγαλει ρουχα, καπελα, μαχαιρια, τα παντα με κοιταζαν απλωμενα...Το προβλημα τωρα ηταν πως τα πακεταρουν ολα αυτα για να ειναι 30 κιλα...το οπλο στην ειδικη θηκη και τα πυρομαχικα στην δικη τους ηταν 22 κιλα! Καλα που ειχα δωσει μερικα πραγματα στον αδερφο μου να φερει, θα κυνηγουσα με τις σαγιοναρες και το κοντο παντελονι!

Τα πακεταρα, τα ζυγισα, εβγαλα μερικα πραγματα, αλλαξα την βαλιτσα, τα ξαναζυγισα και μετα απο 3 τετοιες προσπαθειες, καταφερα να ειμαι στο οριο. Καθως κουβαλουσαμε οπλα θα μας περνουσαν απο το μικροσκοπιο και τα εξοδα ηταν ηδη πολλα για να μας παιρνει να πληρωσουμε 35 λιρες το κιλο για τα εξτρα...

Πεμπτη πρωι και ειχα ξυπνησει απο τις 7.00...Η ανυπομονησια μου δεν με αφηνε να μεινω στο κρεββατι παραπανω, και σηκωθηκα, ελεγξα ολα μου τα πραγματα για πολλοστη φορα, να σιγουρευτω οτι δεν ξεχασα τιποτα, και κατεβηκα στην κουζινα να κανω καφε. Τα κουταβια μου πηδουσαν με χαρα γυρω στα ποδια μου ενω ετοιμαζα πρωινο και περιμενα να ερθουν οι φιλοι μου για να φυγουμε για το αεροδρομιο. Ο Γκαρεθ, 1.98, μαραθωνοδρομος και φανατικος κυνηγος που εχει ξεχασει για τα οπλα περισσοτερα απο οτι ξερω εγω, και ο Ντεϊβιντ, πρωην αθλητης της αρσης βαρων, ημιεπαγγελματιας κυνηγος ζαρκαδιων με βαθεις γνωσεις βλητικης και οπλουργιας, θα ερχοντουσαν να με παρουν απο το σπιτι μου καθως ηταν στο δρομο τους για το αεροδρομιο. Η γυναικα μου εφυγε για τη δουλεια αφου μου ευχηθηκε να περασω οσο καλυτερα γινεται, και, για να περασει η ωρα βγηκα στον κηπο να παιξω με τα σκυλια. Κατα τις 8.30, οι φιλοι μου ειχαν παρκαρει στην αυλη μου. Ακουσα το αυτοκινητο και πηγα να τους βρω, μα με ξαφνιασαν ερχομενοι κατα πανω μου κρατωντας ενα περιεργο πακετο στο χερι. Γελωντας μου το εδωσαν και με παροτρυναν να το ανοιξω...
- Τι ειναι αυτο? Τι κανατε παλι?
- Ανοιξτο!
Ξεδιπλωσα το πανι που ηταν τυλιγμενο και απο μεσα εβγαλα ενα καλοφτιαγμενο θηκαρι, με ενα μαχαιρι. Ηξεραν τη μανια μου με τα μαχαιρια, και χαμογελασα με την επιλογη του δωρου τους. Τραβηξα το μαχαιρι απο το θηκαρι, και το στομα μου μονο που δεν χτυπησε το πατωμα! Alan Wood, εγραφε πανω η λαμα, και το χαρακτηριστικο σημαδι του ελαφιου (που ειναι η ‘σταμπα’ του συγκεκριμενου, διασημου, μαχαιροποιου) ηταν απο κατω απο το ονομα...Δεν το πιστευα! Ενας θρυλος στο χωρο του μαχαιριου, τα καλλιτεχνηματα του οποιου στολιζουν τοσες ιδιωτικες συλλογες και που ποτε δεν πιστευα οτι θα επεφτε στα χερια μου!
- Μα, καλα, ειστε με τα καλα σας? Γιατι? Τι εκανα να το αξιζω τετοιο δωρο?? Που το βρηκατε?
- Ειναι προσωπικος μας φιλος, μου απαντησαν. Σκιστηκες για τις αδειες, τα εισητηρια, ολες τις προετοιμασιες, σου αξιζει!
- Ολα αυτα τα εκανα γιατι ειστε φιλοι μου, και, αν εισασταν εσεις στη θεση μου το ιδιο θα κανατε...
- Να το παρεις στην Αφρικη! Του ειπαμε του Alan να το φτιαξει για αριστεροχειρο και ειδικα για κυνηγι. Κοιτα το θηκαρι! Ειναι για να το φορας στα δεξια στη ζωνη ωστε να τραβιεται το μαχαιρι με το αριστερο...
- Δεν γινεται να το παρω χωρις να παρετε λεφτα!
Και επιασα απο τον παγκο δυο διφραγκα και τους τα εδωσα.
- Πρεπει να τηρουμε τις παραδοσεις, ειναι κακη τυχη να παρεις δωρο μαχαιρι, παντα πρεπει να το ‘αγοραζεις’...!



Και με την κουβεντα αυτη, εφυγα για να παρω τη βαλιτσα μου, να βαλω το μαχαιρι μεσα. Εφτιαξα καφεδες και, μιση ωρα αργοτερα, φορτωναμε τα πραγματα μου στο αυτοκινητο. Η πτηση δεν θα εφευγε για αλλες 5 ωρες, αλλα, λογω των οπλων, θελαμε να ειμαστε εκει πρωτοι για να μην εχουμε τιποτα παρατραγουδα. Ευτυχως, ολα πηγαν ρολοϊ! Καταφερα να κλεισω και θεση για τον αδερφο μου διπλα μου για την πτηση απο το Ντουμπαϊ στο Γιοχανεσμπουργκ (παρ’ολο που η ‘ξανθια’ στο γκισε δεν καταλαβε τι σημαινει ‘οσο πιο μπροστα γινεται σας παρακαλω αν εχετε την καλωσυνη...’). 11 η ωρα ειμασταν στα Duty Free με το χαμογελο στα χειλη, και οι τρεις μας καταχαρουμενοι που το πολυποθητο ταξιδι ειχε επιτελους αρχισει. Δεν μας ενοιαζαν οι 20 ωρες που θα περνουσαμε σε αεροπλανα και αεροδρομια, η αϋπνια ή η ταλαιπωρια. Τα ματια μας εβλεπαν μονο πεδιαδες και αντιλοπες και περιπετειες που μας περιμεναν τις επομενες 8 μερες....

Μια Κυριακη απογευμα...

Η ημερα ξημερωσε λιολουστη, με πολυ ζεστη. Ξυπνησαμε το πρωι και τα κουταβια μας μας περιμεναν στην κουζινα, με τοση χαρα που μονο ενα σκυλι μπορει να σου δειξει... Πηραμε το πρωινο μας, και, συζητουσαμε με τη γυναικα μου τι να κανουμε σημερα. Ο φιλος μου αγροτης John με ειχε παρει τηλεφωνο χτες να μου πει οτι τα κορακια εχουν παλι κανει επιδρομη στις ζωοτροφες, και ετσι αποφασισα να παρω την AL391 Ulrika και να παω μια βολτα για να τον βοηθησω.

Ετσι και εκανα. Μετα απο 2 κουπες καφε, παιχνιδι με τα κουταβια και κουβεντα με τη γυναικα μου, πηρα το οπλο και δυο κουτια φυσσιγγια και, βουρ για τη φαρμα.

Η ωρα ειχε περασει ομως, ο ηλιος καυτος στον ουρανο (μην ξεχναμε οτι εδω ξημερωνει στις 4.30 τετοια εποχη...) και τα κορακια μαλλον γελουσαν με τον τυπο που περιφεροταν στην αυλη της φαρμας περιμενοντας να τα δει, ενω αυτα ξεκουραζονταν στον ισκιο των δεντρων τριγυρω. Μετα απο μια ωρα, και μονο μια φασα στον τορβα, αποφασισα οτι φτανει πια.

Πηρα το δρομο για το σπιτι και ο νους μου ταξιδευε στην περιπετεια της Αφρικης. Ειναι η αληθεια οτι δεν εχω σκεφτει και πολλα αλλα απο την ωρα που γυρισα... Το μυαλο μου συνεχεια εκει, στις σαβαννες και τους λοφους, με τα κοπαδια απο τις γαζελες να μας περιτριγυριζουν, και τις τουφεκιες που καναμε με τον αδερφο μου και τους φιλους μου. Kαι, κατα συνεπεια, σκεφτομουν το οπλο που ειχα μαζι μου, που μαλλον τωρα δεν θα το ξαναχρησιμοποιησω μεχρι του χρονου το Μαη...

Σκεφτομουν ηδη πως θα μπορεσω να βελτιωσω την επιδοση του οπλου για του χρονου, που θα ξαναπαω. Τις προηγουμενες 3-4 μερες, τις ειχα περασει στο γκαραζ, ετοιμαζοντας καλυκες απο το 7x57 (7mmMauser) oπλο μου, για να τους εχω ολους ομοιομορφους για τα μελλοντα πυρομαχικα....

Μεχρι να τα σκεφτω ολα αυτα, ειχα φτασει σπιτι, και η ωρα ειχε πλησιασει για το παιχνιδι Αγγλιας εναντιον Γερμανιας, οποτε, πηρα μια μπυρα και καθησα μπροστα στην τηλεοραση να το απολαυσω. Μου δωθηκε η ευκαιρια την ωρα του ποδοσφαιρου να επιδοθω σε ενα αλλο χομπυ που εχω, της ξυλογλυπτικης. Με τα αγαπημενα μου μαχαιρια τριγυρω, την μπυρα, και ενα κομματι ιτιας, επαιζα, βλεποντας το ποδοσφαιρο, εχοντας στο νου μου να φτιαξω ενα κουταλι. Το ειχα σχεδιασει πριν απο καιρο και χρειαζοντουσαν μερικες τελικες 'επεμβασεις' για να μπει στο συρταρι. Μεχρι να μπει το 4ο γκολ, τα ειχα καταφερει. Το παιχνιδι τελειωσε, οι κλαψες αρχισαν γιατι εχασαν οι Αγγλοι, και εκλεισα την τηλεοραση. Η θερμοκρασια ειχε καπως πεσει απο τους 33 βαθμους που ηταν σημερα, και αποφασισαμε με τη γυναικα μου να παρουμε τα σκυλια για μια βολτα.

Πηραμε τα σκυλια και πηγαμε στο δασος, μαθαινοντας τα να τριγυρνουν κοντα μας χωρις να ειναι στο λουρι, και ταυτοχρονα απολαμβανοντας τη φυση τριγυρω μας. Το εχω πει ποσες φορες, δεν υπαρχει πιο ομορφο μερος απο την αγγλικη υπαιθρο μια ηλιολουστη μερα... Οι φτερες, ψηλες οσο η μεση μου, τα δεντρα γεματα φυλλα και λουλουδια, με το σουσουρισμα των κοτσυφιων και των κουνελιων να ακουγεται στο εδαφος και τα σκιουρελια να φαινονται στα κλαδια, περνοντας απο δεντρο σε δεντρο, δινουν ενα θεαμα και μια εικονα της φυσης που πρεπει κανεις να τη ζησει για να την εκτιμησει!

Τα σκυλια επαιζαν στα ποδια μας, ελευθερα απο το λουρι, μυριζοντας το εδαφος και ακολουθωντας χναρια που μονο η μυτη τους μπορουσε να καταλαβει, μας διασκεδαζαν στην βολτα μας.

Οταν γυρισαμε σπιτι, ειχα λιγη ωρα πριν ετοιμασει το φαγητο η γυναικα μου, και δεν εχασα χρονο: ανεβηκα στο γραφειο, πηρα τα εργαλεια και κλειδωθηκα στο γκαραζ για να περασω λιγο χρονο με μια αλλη αγαπημενη μου ενασχοληση, το φτιαξιμο των σφαιρων με ιδιογομωση. Ηθελα να κανω ενα πειραμα: Ο σκοπος μου ηταν να μελετησω εαν η διαφορετικη δομη των καλυκων απο διαφορετικους κατασκευαστες (σην προκειμενη περιπτωση Norma, PMP, RWS και Remington-Peters), θα επηρεαζε την ακριβεια της βολης. Και ετσι, με την ιδια συνταγη αλλα μονο τους καλυκες να ειναι διαφορετικοι, ετοιμασα μερικες σφαιρες.


μου πηρε καπου μια ωρα, για να καλιμπραρω ολα τα εργαλεια και να φτιαξω τις σφαιρες οσο ομοιομορφα γινεται η μια με την αλλη. Το μονο που μενει τωρα ειναι να βρω το χρονο να παω στο χωραφι με το χρονογραφο και να τις μελετησω... πριν ερθει η ωρα να τις δοκιμασω στα αφρικανικα πεδια που δεν εχουν φυγει απο την σκεψη μου...

Introduction/Εισαγωγη

Φιλοι μου, γεια σας!

Καλως ηρθατε στο blog μας, που περιγραφει τις κυνηγετικες μας περιπετειες, στην Μ. Βρετανια και την Νοτιο Αφρικη. Δυο αδερφοι, στα σαραντα μας τωρα, που κυνηγαμε απο τοτε που μπορουσαμε να κραταμε οπλο, που ακομα χαιρομαστε την συντροφια ο ενας του αλλου και την συγκινηση του κυνηγιου και ψαχνουμε συνεχεια για καινουριες περιπετειες. Εδω θα διαβασετε τις εξορμησεις μας στην Αγγλια, τη Σκωτια και τη Νοτιο Αφρικη. Ελπιζω να σας διασκεδασουν!!

Hello everyone,

welcome to our blog detailing our shooting adventures in England and South Africa. Two brothers, now in our forties, who have been shooting since we can remember ourselves, and have had a lot of fun doing it. Hopefully we will have even more fun from now on, with new frontiers to conquer.

We hope you enjoy them and feel free to post comments.

Η ζωη συνεχιζεται...

Στις 14 Ιανουαριου 2010, στις 10.37 το βραδυ, εχασα το σκυλο μου ξαφνικα, απο πνευμοθωρακα υπο ταση...Το πληγμα του θανατου του ηταν τετοιο που δεν ειχα την διαθεση να κανω τιποτα...Η ιστορια που ακολουθει, ειναι το πρωτο κυνηγι που πηγα μετα το θανατο του...

Οι μερες μετα το θανατο του αγοριου μου περνουσαν αργα, η μνημη του ζωντανη, σε καθε γωνια του σπιτιου κατι να μου τον θυμιζει. Η δουλεια μου, ανενδοτη, συνεχιζε να μου τρωει ολες τις ωρες και να με παιρνει μακρια απο το σπιτι για ταξιδια, σε τετοιο σημειο που, τις τελευταιες 20 μερες, δεν ειχα ουτε μια μερα ρεπο... Η διαθεση μου, σαν τον Αγγλικο καιρο, κρυα και σκοτεινη, δεν μου εδινε λογο να επιδοθω στις αγαπημενες μου ενασχολησεις...

Μεχρι αυτη την εβδομαδα. Επιτελους, βρεθηκε ενα κενο και αποφασισα να μην το αφησω να παει χαμενο. Κατι πρεπει να κανω για να προχωρησω περαν της θλιψης που με εχει καταβαλει, και να βαλω τα πραγματα στους παλιους τους ρυθμους. Συγκεντρωσα ολη μου την προσοχη στο επικειμενο κυνηγι στην Αφρικη και ετσι αποφασισα να περασω λιγο χρονο με το καινουριο μου τουφεκι που θα με συνοδεψει στο κυνηγι αυτο. Σημαδιακο, καθως για πρωτη φορα θα παρω το δικο μου οπλο στην Αφρικη και, πανω απο ολα, θα παμε παρεα με το Κολλητηρι μιας και ειναι τα 'σημαδιακα' του γενεθλια εκεινο τον καιρο.

Ετσι λοιπον, πιεσα τον εαυτο μου να σκεφτει βαλλιστικες και πυροδοτησεις και συντελεστες και πυκνοτητες διατομης, ωστε να καταφερω να ιδιογομωσω μερικες σφαιρες για να τις δοκιμασω. Χτες το βραδυ λοιπον, πηρα τα σεα και και τα μεα μου και κλειστικα στο εργαστηριο. Συμβουλευτικα τις σημειωσεις μου και αποφασισα σε 5 διαφορετικους συνδυασμους για το 7mmMauser και, μιας και θα πηγαινα, θα'παιρνα και το 6.5x55 SE, να δω πως τα παει και αυτο.

Καμια φορα, συνωμοτουν οι περιστασεις. Ενω ειχα ολα αυτα στο μυαλο μου, με πηρε τηλεφωνο και ο επιστατης της επαυλης που κυνηγαω ολα τα επιβλαβη να μου πει οτι εχουν εμφανιστει κορακια που μπορει να θεσουν σε κινδυνο τις φωλιες απο τις παπιες και τα παπακια τους, που θα εμφανιστουν την ανοιξη. Με παρακαλεσε να παω οποτε μπορεσω. Ε! λοιπον, αφου θα πηγαινα για να δοκιμασω τα αλλα τουφεκια, δεν με εκοφτε να παω και μια βολτα απο εκει.

Σημερα το πρωι ημουν ετοιμος. Φορτωσα το αυτοκινητο με τα δυο οπλα, στοχους, σημειωσεις, ανεμομετρα, αποστασιομετρο, κυαλια και το τριτο τουφεκι με το οποιο θα πηγαινα να κυνηγησω.

Εφτασα στο πεδιο βολης μετα απο 10 λεπτα και τοποθετησα τους στοχους στα 100 μετρα, και αρχισα να δοκιμαζω τις ιδιογομωσεις. Τα οπλα με διασκεδασαν με την ευκολια που ειχαν στην σκοπευση και τη βολη, καθως και με τα γκρουπ που εκαναν στους στοχους.


Αφου εριξα τους συνδυασμους που με ενδιεφεραν, μαζεψα τους στοχους και ξεκινησα για την επαυλη. Στη διαδρομη περασα τα χωραφια που, την τελευταια φορα που ημουν εκει, ειχα το αγορι μου και κυνηγουσαμε κουνελια και φασσες παρεα...Η καρδια μου βαρυνε, αλλα χαμογελασα κιολας καθως θυμηθηκα την σπιρταδα και διαθεση του να δουλεψει με μενα και για μενα....

Πεντε λεπτα αργοτερα, ημουν στην επαυλη. Μετα απο μια συντομη συνομιλια με τον επιστατη, πηρα τα εργαλεια μου και ξεκινησα στην, συνηθισμενη πια, διαδρομη. Κορακια πουθενα, αλλα ειδα δυο σκιουρακια, ενα απο τα οποια πληρωσε την περιεργεια του, εισπρατοντας 17κοκκους δυστυχιας στη βαση του λαιμου. Το .17HMR, παρ'ολες τις 4000 σφαιρες που εχει ριξει, παραμενει ακριβεστατο.

Περπατουσα ακαταστατα, απροσεχτα, καθως ακομα η διαθεση μου δεν ηταν στο κυνηγι, και ετσι εδιωξα κατι φασσες που θα επρεπε να τις εχω τουφεκισει. Το ξαφνιασμενο τους φτερουγημα με εκανε να συγκεντρωθω αλλα δεν κρατησε πολυ αυτη η συγκεντρωση: 2-3 λεπτα αργοτερα ενα κουνελι ξεπεταχτηκε απο μπροστα μου και κρυφτηκε μεσα στους θαμνους. 'Να παρει...δεν ειναι κατασταση αυτη', ειπα μεσα μου και ξεκινησα για ενα αλλο μερος της επαυλης, το παρκο, οπου συνηθως τα σκιουρακια εβγαιναν απο τα γυρω δασυλλια και εψαχναν για κανενα καστανο. Η μερα ηλιολουστη αλλα το κρυο τσουχτερο, δεν επετρεπε να κατσω σε ενα μερος για πολυ ωρα και ετσι ημουν συνεχεια στην κινηση.

Φτανοντας στη γωνια απο ενα δασυλλιο, εβαλα τα κυαλια στα ματια μου και αργα, εσυρα τη ματια μου στο χωραφι. Μια ανεπαισθητη κινηση στη βαση μιας καστανιας με εκανε να παγωσω και, αργα να καθησω στο πατωμα, ανοιγοντας ταυτοχρονα τα ραβδια και τοποθετωντας το οπλο επανω τους, χωρις να παρω τα ματια μου απο το δεντρο. Το αποστασιομετρο ελεγε 141 μετρα και το αερακι που φυσαγε απο τα δεξια, με εκανε να σκεφτω την βολη προσεκτικα. Δεν περασε πολυ ωρα, οταν ο σκιουρος βγηκε απο το δεντρο και αρχισε να χαρχαλευει την γη μπροστα του. Ο νηματοσταυρος επαιξε λιγο πανω απο το κεφαλι του και σταθεροποιηθηκε 3 ποντους επανω και 2 δεξια.

Η βολη ακουστηκε ταυτοχρονα με την κινηση του σκιουρου, που τωρα ηταν ακινητος στη βαση του δεντρου. Η σφαιρα τον βρηκε στη βαση του λαιμου, σχεδον στο σαγονι και τον κατακεραυνωσε. Αφησα την ανασα μου, σαρωσα το χωραφι με τα κυαλια να δω αν υπαρχει κανενας αλλος πουθενα, και με αργες κινησεις, σηκωθηκα και πηγα να τον βρω. Με ικανοποιησε αυτη η βολη, καθως για πρωτη φορα απο τις 3 Ιανουαριου επιανα οπλο και δεν ημουν σιγουρος αν τα θυμαμαι ακομα....



Μιας και δεν υπηρχε κινηση, πηγα σε ενα διαφορετικο μερος να το ελεγξω αλλα και εκει τιποτα. Το κρυο και ενα ελαφρο χιονακι που ειχε αρχισει να περιφερεται με τον αερα φαινεται οτι κρατουσε τα ζωντανα στις φωλιες τους. Περασα λιγη ωρα κατω απο ενα δεντρο παρατηρωντας τις κορυφες για κανενα κορακι ή φασσα ή σκιουρο, αλλα ματαια....

Ξεκινησα για το αυτοκινητο. Στο μυαλο μου οι δουλειες που ειχα να κανω οταν γυρνουσα σπιτι: να αναψω φωτια, να καθαρισω τα οπλα, να ταχτοποιησω το εργαστηριο...Ειπα να ριξω αλλη μια ματια στο παρκο, μπας και εχουν βγει τα σκιουρελια και παλι. Ο καιρος ειχε ανοιξει και μια γλυκια λιακαδα ελουζε το γρασιδι, θυμιζοντας μας οτι η ανοιξη δεν ειναι μακρια.

Με προσεκτικα βηματα, εφτασα σε μια πυλη στα ορια του δασους, απ'οπου μπορουσα να δω μια μεγαλη εκταση του παρκου. Η ματια μου πηγε αυτοματα σε 3 φασιανους που εβοσκαν μπροστα μου, αμεριμνοι. Ευτυχως, σημαινε η συμπεριφορα τους οτι δεν ειχα επαγρυπνησει το μερος. Παρατηρωντας λιγο πιο προσεκτικα ειδα 4 σκιουρους να ειναι στο γρασιδι. Επελεξα τον κοντινοτερο και 30 δευτερολεπτα αργοτερα ειχε την ιδια μοιρα με τον ξαδελφο του. Ο πυροβολισμος εκανε τους υπολοιπους να σκορπισουν, αλλα ενας απ'αυτους επελεξε να κατσει στην κορυφη απο ενα φραχτη, προσπαθωντας να εντοπισει την πηγη του θορυβου. Η βολη 97 μετρα αυτη τη φορα και το αποτελεσμα το ιδιο.


Αφου τους φωτογραφησα, τους εβαλα σε μια ακρη για την αλεπου, που, σιγουρα, θα με ευχαριστουσε για το 'δωρο'. Ο καιρος εχει τρομακτικες επιπτωσεις στα ζωα αυτη την εποχη, και το συνεχες και επιμονο κρυο, μαζι με το χιονι, εχει κανει τους 'κυνηγους' της φυσης να υποφερουν.

Πηγα στο αμαξι, ξεφορτωθηκα τα πραγματα, καθαρισα τα χερια μου και κινησα για το σπιτι. Ενα αχνο χαμογελο ειχε χαραξει τα χειλη μου, και ημουν ευγνωμων για τις ευκαιριες που εχω. Ο ηλιος ελαμπε χαμηλα στον ουρανο, η φυση γυρω μου αστραφτε απο το κρυο και το φως και καπου μεσα σ'ολα αυτα ειδα μια ελπιδα, μια υποσχεση και κατι να μου λεει οτι ολα θα παν καλα απ'εδω και εμπρος....

Τα ξωτικα του δασους, μερος 3ο

Ο υπνος με βρηκε γρηγορα την νυχτα εκεινη, παρ'ολη την ανησυχια μου για τα γεγονοτα του απογευματος. Ο εφιαλτης της ακουνητης σκανδαλης μου ταλανιζε το μυαλο, αλλα η κουραση των λοφων και της οδοιποριας κερδισε, και συντομα ημουν στην αγκαλια του Μορφεα...

Ο ηχος απο το ξυπνητηρι σαν να αρχισε 2 λεπτα αφου με πηρε ο υπνος. Τα βλεφαρα μου βαρια, και ο πειρασμος για 'αλλα 10 λεπτα...' ηταν μεγαλος αλλα η αγωνια μου να μην χασω ουτε λεπτο απο την τελευταια μου μερα με εκανε να σηκωθω απο το κρεββατι, και να ντυθω γρηγορα ενω το νερο εβραζε για τον καφε. 10 λεπτα αργοτερα ειχα συμμαζευτει, σιγουρευτηκα οτι αδειασα το δωματιο (μιας και δεν θα ξαναγυρνουσα), εριξα στον ωμο το δισακι και το τουφεκι και, ησυχα, πηγα προς το αυτοκινητο.

Εικοσι λεπτα αργοτερα παρκαρα στο σημειο που ειχα διαλεξει και τις προηγουμενες δυο ημερες. Ημουν σε διλλημμα... 'να κανω πορεια που εκανα και τις προηγουμενες μερες, ή να δοκιμασω καινουριο τοπο?...' Μιας και ειχα μονο 3-4 ωρες πριν ξεκινησω για το ταξιδι της επιστροφης, αποφασισα να κινησω προς το κεντρο του τεμαχιου, εκει που ειχα παει κατα την πρωτη μου εξορμηση. Ο τοπος φαινοταν καλος και ηθελα να πιστευω οτι η τυχη ηταν με το μερος μου.

Μες το σκοταδι σχεδον, πηρα ολα τα πραγματα, κλειδωσα το αμαξι και, με το φακο στο μετωπο, αρχισα την κατηφορικη πορεια που θα με εφερνε στα ορια της πρωτης φυτειας, τα οποια θα ακολουθουσα μεχρις οτου να φτασω στην γωνια της, απ'οπου μπορουσα να εποπτευω 3-4 οχτους με βολες το πολυ στα 200 μετρα. Προσπαθουσα να ειμαι οσο το δυνατον πιο αθορυβος στην πορεια μου, και ετσι πηγαινα πολυ αργα, μιας και το φως δεν μου επετρεπε επισκοπηση με τα κυαλια, ωστε να σιγουρευτω οτι δεν θα τρομαξω τυχον ζαρκαδια που μπορει να εβοσκαν στην πορεια μου.

Η αυγη γλυκοχαραζε στα δεξια μου και, 15-20 λεπτα αργοτερα ειχα σβησει το φακο και, εκμεταλλευομενος τον αερα που ηταν στο προσωπο μου και με φορα προς το αυτοκινητο (Β-ΒΑ), και το λιγο φως, εβαλα τα κυαλια στα ματια και επισκοπησα την περιοχη που μπορουσα να δω. Δεν ειδα κινηση, και ετσι ξεκινησα αργα και παλι, προς το σημειο που ειχα επιλεξει.

Ειχα δει τις προηγουμενες ημερες πολλα περασματα απο τα ζαρκαδια εκει, και πολλα περιττωματα, οποτε ημουν αισιοδοξος. Λιγη ωρα αργοτερα ειχα βρει ενα σημειο στα ορια του δασους που μπορουσα να καθησω και να κοιταω 180 μοιρες μπροστα μου, με τον αερα ακομα στο προσωπο μου. Ο ηλιος ειχε βγει για τα καλα, και μερικα συννεφα εριχναν σκιες, κανοντας την εποπτευση με τα κυαλια ευκολη.



Θυμηθηκα οτι δεν ειχα βαλει το τηλεφωνο στο 'σιωπηλο' και εβαλα το χερι στην τσεπη να το βρω και να το σιωπησω. Αλλα δεν ηταν εκει! Εψαξα ολες μου τις τσεπες, μεχρι που θυμηθηκα οτι το ειχα βαλει στην κονσολα του αυτοκινητου απο συνηθεια... Δεν με πειραζε, αλλα δεν ειχα τροπο να παιρνω φωτογραφιες (τη φωτογραφια παραπανω την ειχα παρει την πρωτη μερα).

Τελος παντων, η ωρα περνουσε και ο ηλιος φωτιζε το τοπιο δινοντας του μια πολυ ομορφη εικονα. Χαζευα τα πουλια και αγναντευα τους οχτους που και που, παρατηρωντας την φορα του αερα ολη την ωρα και παιρνοντας μετρησεις με το αποστασιομετρο για να ξερω τις αποστασεις, εαν τυχον εβλεπα ζαρκαδια.

Οταν, ξαφνικα, μεσα στα ορια του δασους το ματι μου επιασε μια αχνη κινηση. Σαν να ειδα ενα αχνο λευκο σημειο να κινειται, πραγμα που μου επιστησε την προσοχη. Πραγματικα, βαζοντας τα κυαλια στο σημειο εκεινο, ειδα τρια ζαρκαδια παλι...Ενα νεαρο αρσενικο, μια ενηλικη θηλυκια και ενα ακομα, νεαρο ζαρκαδι και αυτο, που δεν μπορουσα με σιγουρια να καταλαβω το γενος του. Το αρσενικο ζαρκαδι ηταν αυτο που ειχα εστιασει ολη μου την προσοχη, καθως ηταν και ο πρωταρχικος μου στοχος....Η εξαψη της ανακαλυψης αυτης δεν αργησε να με επηρεασει, και παλι αργα και με μικρες κινησεις, εβαλα το οπλο στα ραβδια, βγαζοντας την ασφαλεια ταυτοχρονα (το δις εξ'αμαρτειν....)...

Τα ζαρκαδια ηταν ακομα μεσα στο δασος και δεν ειχα καθαρη οψη για βολη, οποτε επελεξα να περιμενω. Απ'τις κινησεις τους, καταλαβα οτι ερχονται προς τα ορια του δασους στον απεναντι οχτο και, συντομα, θα εβγαιναν στα ορια οπου θα μου εδιναν την καλυτερη ευκαιρια για βολη.

Πραγματι, ετσι και εγινε: μετα απο 3-4 λεπτα, ξεπροβαλλε η ενηλικη θηλυκια, ακολουθωμενη σχεδον αμεσως απο τα αλλα δυο. Αμεσως, με μια μικρη κινηση, εστριψα το σωμα μου και το τουφεκι συναμα, ωστε να ειμαι στην καλυτερη δυνατη θεση για βολη. Η εμπειρια της χθεσινης εξορμησης σαν να με ειχε προετοιμασει, και η αδρεναλινη, παρ'ολο που εκανε την καρδια μου να χτυπαει μες στα αυτια μου, δεν επηρεασε τα χερια μου οσο χθες.

Ο νηματοσταυρος κατεβηκε και χαλαρωσε στον δεξι ωμο του ζαρκαδιου. Ηξερα οτι η αποσταση δεν ηταν πανω απο 150 γιαρδες, οποτε δεν χρειαζοταν διορθωση στην σκοπευση. Πηρα μια βαθια ανασα...αφησα την μιση... εστιασα τα ματια μου και μετα απο μια ανεπαισθητη κινηση του δεικτη του αριστερου μου χεριου, ακουσα τον ηχο της σφαιρας να διαπερνα το ζαρκαδι και να τσακιζει τον αριστερο του ωμο, με ενα ηχο σαν να συνθριβω τσοφλι αυγου διπλα στο αυτι μου.

Η επαναφορα της διοπτρας μετα την ανακρουση μου εδειξε δυο ασπρα ημικυκλια να χανονται μες το δασος, καθως τα αλλα δυο ζαρκαδια, μετα τον ηχο του πυροβολισμου, εφυγαν στην ιδια κατευθυνση που ηρθαν:

(απ'το διαδικτυο)


Εβαλα καινουρια σφαιρα στην θαλαμη, κοιταξα με τα κυαλια, και 1 λεπτο αργοτερα κατηφοριζα τον οχτο που ημουν, περνουσα ενα μικρο ρυακι και εφτασα στο σημειο που υπολογισα οτι ηταν το ζαρκαδι οταν το πυροβολησα. 4-5 λεπτα αργοτερα, ψαχνοντας μεσα στα βουρλα, το εντοπισα, πεσμενο εκει που το βρηκε η σφαιρα και ξεψυχισμενο. Ηταν ενα νεαρο αρσενικο, με κερατα 3-4 ποντων, που εδειχνε οτι ηταν μαλλον περισινο.

Εβγαλα το μαχαιρι και του τρυπησα την αορτη, και το εβαλα με φορα προς τα κατω, ωστε να αδειασει το αιμα απο μεσα του. Η σφαιρα το ειχε βρει εκει ακριβως που σημαδευα και ειχε βγει απο την αλλη μερια, στην μεση της ωμοπλατης του, αφηνοντας ενα χασμα 5 εκατοστων σε διαμετρο, επιβεβαιωνοντας την σωστη αποδοση της σφαιρας.

Τα επομενα δεκα λεπτα περασαν με την προετοιμασια του κουφαριου: ξεκοιλιασμα, κοψιμο ποδιων και κεφαλης, επισκοπηση των οργανων για αρρωστιες και παρασιτα. Αφου ικανοποιηθηκα οτι ολα ηταν ενταξει, καθησα διπλα του, καθαρισα το μαχαιρι, εβγαλα τα γαντια και ταχτοποιησα ολα τα εργαλεια, και, με τον ηλιο να με ζεσταινει, ηπια ενα ποτηρι καφε και απολαυσα το πρωινο. Με περιμενε το δυσκολο εργο της αποκομιδης του ζωου απο τον τοπο στο αυτοκινητο, αλλα δεν με ενοχλουσε και πολυ...

Το εβαλα σε μια ειδικη σακουλα που μου επετρεπε να το βαλω στους ωμους, πηρα το δισακι στον ενα ωμο, το οπλο στον αλλο και τα ραβδια στο χερι, και αρχισα την δυσκολη πορεια προς το αυτοκινητο. Παρ'ολη την πρωινη ψυχρα, ο ιδρωτας εσταζε απο πανω μου λες και ηταν καταμεσημερο Αυγουστο στην οικοδομη...Τα ποδια μου εκαιγαν απο την προσπαθεια και σταματησα 3-4 φορες στο δρομο για το αμαξι. 40-50 λεπτα αργοτερα, εκανα τα τελευταια ανηφορικα βηματα προς το δρομο και την καλοδεχουμενη εικονα του αυτοκινητου μου να με περιμενει.

Εβαλα το ζαρκαδι στο ψυγειο, αδειασα το οπλο, ταχτοποιησα τα πραγματα, αλλαξα παντελονι και παπουτσια και, μετα απο ενα ελαφρο γευμα και πολυ νερο, μπηκα στο αμαξι και, μετα απο 10 λεπτα συνομιλια με το Κολλητηρι να του πω τα ευχαριστα, αρχισα το ταξιδι της επιστροφης. Η μερα γιορταζε μαζι μου: τα συννεφα ειχαν εξαφανιστει, και μπροστα μου ανοιγοντουσαν ηλιολουστα τοπια που εκαναν την οδηγηση με 40 υποχρεωτικη, ωστε να προλαβαινει το ματι να γλενταει το τοπιο. Σταματησα εδω και εκει και πηρα φωτογραφιες (τωρα ειχα το τηλεφωνο, ειχα και τη φωτογραφικη μηχανη, τρομαρα μου!!), για να εχω κατι να θυμαμαι τη μερα αυτη







Συντομα, αφηνα την Σκωτια πισω μου και εμπαινα στον πολυασχολο αυτοκινητοδρομο που θα με εφερνε μετα απο 3 ωρες στο σπιτι. Ενας αλλος κοσμος απ'αυτον που ζουσα για 3 μερες τωρα με υποδεχτηκε, με μποτιλιαρισματα, κινηση και πολυασχολια. Αλλα δεν με ενοιαζε... ακομα ημουν βρεγμενος απο την πρωινη δροσια, στη μυτη μου τα αρωματα των κωνοφωρων και στη σκεψη μου ευγνωμοσυνη για την τυχη μου, τις επιλογες μου, χαρα για τις ευκαιριες που μου δινει η ζωη και αισιοδοξια μαζι με ανυπομονησια για το μελλον. Ολα, τη μερα εκεινη, ηταν σωστα....

Με το που εφτασα στο σπιτι, πηρα τηλεφωνο ενα φιλο που εχει ενα ψυγειο-δωματιο, και κανονισα να αφησω το ζαρκαδι εκει. Το κρεμασα αγδαρτο για 7-8 μερες για να σιτεψει και πηρα τη μοναδικη φωτογραφια απ'αυτο:


Το εγδαρα το Σαββατο που μας περασε, το εκοψα την Κυριακη και σημερα φαγαμε με ολη την οικογενεια κοκκινιστο απ'αυτο.

Τα ξωτικα του δασους, μερος 2ο

Eφτασα στην πανσιον μετα απο 20 λεπτα, και οι ιδιοκτητες με καλωσορισαν με μια προσκληση να τους συνοδεψω στην τοπικη pub οπου θα πηγαιναν για φαγητο. Αλλαξα γρηγορα απο τα παλια μου, βρωμικα και ιδρωμενα ρουχα, εβαλα ενα παντελονι και ενα μπλουζακι και σε 3 λεπτα ημουν στο σαλονι.

Στη διαδρομη για το εστιατοριο, ειχαμε την ευκαιρια να πουμε κανα δυο κουβεντες. Εκει εμαθα οτι ο ιδιοκτητης της πανσιον ειναι επαγγελματιας κυνηγος, που νοικιαζει πανω απο 20000 εκταρια απο το δασαρχειο και τα χρησιμοποιει για την επινοικιαση σε πελατες που ειναι διπλωματουχοι ελαφοκυνηγοι και επισης ως πεδια εκπαιδευσης νεων κυνηγων. Ενας ανθρωπος απλος, που, μετα απο πολυχρονη καριερα στην αεροπορια, αποφασισε να μετακομισει απο την βορεια Αγγλια στην Σκωτια και να αρχισει αυτην την επιχειρηση. Μεσα απο αυτες τις κουβεντες μου ειπε λιγα απο τα μυστικα που χρησιμοποιουν για τον τοπο εκεινο και επισης, οντας γνωστης της περιοχης, μου εδωσε μερικες ιδεες για το που θα ηταν καλος τοπος για να κυνηγησω την επομενη μερα.

Μετα απο ενα γευστικο γευμα, επιστρεψαμε στην πανσιον, οπου εβαλα στον εαυτο μου ενα ποτηρακι Jack Daniels, και καθησα να ηρεμησω λιγακι απο την μακρια ημερα που ειχα. Ο υπνος δεν αργησε να με παρει, και το ξυπνητηρι ηταν βαλμενο για τις 5.30 το επομενο πρωι, καθως ηθελα να ειμαι στο βουνο πριν το χαραμα.

Οι σκεψεις μου καθως με επαιρνε ο υπνος στο δασος, στα ματια μου ακομα οι οχτοι και οι φυτειες που περασα ωρες να αγναντευω νωριτερα, και η καρδια μου ελαφρια απο την ελπιδα της επομενης...

Ξυπνησα μονος μου 10 λεπτα πριν το ξυπνητηρι. Με προσεκτικες κινησεις ετοιμαστηκα και 20 λεπτα αργοτερα ημουν στο δρομο για το δασος. Εφτασα μες το σκοταδι, και ετσι καταφερα να πιω ενα καφε απο το φλασκι μου και να φαω μια δυο σοκολατες για το πρωινο μου. Η αυγη αρχισε να γλυκοχαραζει στα δεξια μου, και ετσι, βγηκα απο το αυτοκινητο, οπλισα το οπλο, πηρα το δισακι μου, αξιολογησα την φορα του αερα, και αρχισα την πορεια προς τα δεξια (οπως φαινεται ο χαρτης) προς το βορειο/βορειοανατολικο συνορο του τεμαχιου.

Στο σημειο αυτο υπαρχει μια ξερολιθια που οριζει το οριο και, απο την αλλη μερια, εχει ενα κομματι δασους με ψηλα κωνοφορα. Τα ελαφια πανε και τρωνε απ'την αλλη μερια του δασους το βραδυ, και επιστρεφουν το πρωι προς τους οχτους που ειναι μεσα στο οριο του δικου μας τεμαχιου. Περπατησα για μιση ωρα περιπου, μεχρι που εφτασα στα ορια μιας μικρης φυτειας ενος φυλλοβολου κωνοφορου (larch). Προχωρησα στα ορια της, μεχρι που βρηκα ενα σημειο που μου επετρεπε να εχω τον αερα στο προσωπο μου και αποψη στα αριστερα μου ολης της πεδιαδας με το μικρο ρυακι που ηταν στη μεση της.


Καθησα πανω στα χορτα, τοποθετησα τα ραβδια ετσι ωστε να μπορω να τα χειριστω για βολες προς το μερος που περιμενα τα ζαρκαδια, και περιμενα....Τα κυαλια ηταν κολλημενα στο μετωπο μου, και κοιτουσα μες τα αχνα χρωματα της αυγης, μηπως μπορεσω και διακρινω κανενα ζαρκαδι που να βοσκει στα χορτα. Η πρωινη δροσια διαπερνουσε τα ρουχα μου, αλλα ευτυχως η θερμοκρασια ηταν γυρω στους 10 βαθμους (περιεργο γι'αυτη την εποχη), επιτρεποντας μου να ειμαι ανετος στο γιατακι μου. Ηξερα οτι το καμουφλαζ που φορουσα (καπελο, μασκα, γαντια, γιλεκο και σακκακι) με εκανε αορατο, αρκει οι κινησεις μου να ειναι αργες και μικρες.

Η ωρα περναγε και ο ηλιος αρχισε να φωτιζει το μερος, και μια ελαφρια συννεφια εσπαγε το πολυ φως, κανοντας την παρατηρηση με τα κυαλια ανετη. Ημουν κολλημενος στο σημειο αυτο για περιπου 2 ωρες, οταν αρχισα να αναρρωτιεμαι αν χρειαζεται να μετακινηθω. Κατι μεσα μου, μου ειπε να μην ειμαι ανυπομονος και να περιμενω... Τα ματια μου πια δεν εβλεπαν λεπτομερειες, καθως η ακινησια και η ανεση των ρουχων μου, με γλαρωνε, και επρεπε να 'πιανω' τον εαυτο μου και να με επαγρυπνω....

Ξαφνικα, η ματια μου επεσε σε 3 σημαδια που ημουν σιγουρος οτι δεν ηταν εκει πριν απο λιγο. Πριν ακομα βαλω τα κυαλια στα ματια, η καρδια μου φτερουγιζε στο στηθος μου, μεχρι να επιβεβαιωσουν τα κυαλια την παρατηρηση: Ζαρκαδια! Δυο θηλυκα και ενα αρσενικο, βγηκαν απο το δασος των κωνοφορων (τα σκουρα στα δεξια της φωτογραφιας, στο κατω δεξι σημειο) και βοσκαγαν αλλα σε συνεχη επαγρυπνηση.

Με αργες κινησεις, εβγαλα το Leica 1200 LRF αποστασιομετρο απο την τσεπη και πηρα μια μετρηση: 247 γιαρδες, που εκανε την αποσταση απαγορευτικη για τουφεκια, ιδιαιτερα με το συγκεκριμενο οπλο που δεν το εχω τουφεκισει τοσο οσο τα αλλα...ή μηπως γινοταν? Στο κατω κατω παιρνω κουνελια στο κεφαλι στα 280 μετρα, ενα ζαρκαδι δεν θα καταφερω... Οι διαλογοι συνεχιζαν μες το κεφαλι μου καθως συνεχιζα να τα παρακολουθω. Αποφασισα να τα περιμενω, μηπως αρχισουν να ερχονται προς τα εμενα και καταφερω να τουφεκισω το αρσενικο απο πιο λογικη αποσταση με καλυτερες πιθανοτητες επιτυχιας.

Για καθε ενδεχομενο, εβαλα το οπλο στα ραβδια, και προσπαθησα να δω τα θηραματα μεσα απο την διοπτρα. Πραγματικα, το 14x της Leupold VXIII LRT 4.5-14x40 που φοραει το τουφεκι, μου εδωσε καθαρη εικονα του ζαρκαδιου που, τωρα, ειχε ξεκοψει απο τις δυο θηλυκες (μανα και κορη πρεπει να ηταν αυτες) και εβοσκε 15-20 γιαρδες μακρια τους, αλλα ακολουθωντας μια πορεια που θα το πηγαινε παλι μες το δασος....

Εβγαλα απο την τσεπη μου την καρτα που εχει της λεπτομερειες της τροχιας της σφαιρας μου ανα διαστηματα 25 γιαρδων και ειδα οτι για 250 γιαρδες η σφαιρα θα πεσει 6.8 ιντσες... Η πιθανοτητα βολης γινοταν ολο και πιο δελεαστικη...

Αλλα 5 λεπτα περασαν και τα ζαρκαδια δεν ειχαν κουνηθει απο τον τοπο τους. Πες το απειρια, πες το ανυπομονησια, αποφασισα οτι μπορω να το καταφερω το ζαρκαδι απ'αυτην την αποσταση, και ετσι αρχισα την διαδικασια σκοπευσης. Πηρα βαθιες ανασες, μηπως και καταφερω να ριξω τους σφυγμους μου, προσπαθησα να χαλαρωσω τα τρεμαμενα, απο τον ενθουσιασμο και εξαψη, χερια μου, και να βρω το ζαρκαδι στην διοπτρα.

Στερεωσα το οπλο στον ωμο μου, και εβαλα το νηματοσταυρο στη μεση του στηθους του ζαρκαδιου, πισω απο τον αγκωνα του αριστερου του μπροστινου ποδιου και προσπαθησα να υπολογισω ποσο ειναι 6.8 ιντσες σε αυτη την αποσταση. Το μυαλο μου μου ειπε οτι πρεπει να βαλω τον νηματοσταυρο λιγο πιο πανω απο την γραμμη της ραχης του ζαρκαδιου και ετσι εκανα... Πηρα μια βαθια ανασα, περιμενα λιγο να δω το ζωο να γυρναει στο πλαι, και προσπαθησα να σταθεροποιησω τον νηματοσταυρο που 'χορευε' στα ματια μου. Ταυτοχρονα καταλαβα οτι πρεπει να βιαστω γιατι το ζαρκαδι αρχισε να κινειται αργα προς το δασος και παλι, και, πολυ πιθανο, να εξαφανιστει...

Η βολη με ξαφνιασε...Το οπλο αναπηδησε και για ενα κλασμα του χρονου εχασα την εικονα του στοχου... Οταν καταφερα να ξαναβαλω το ματι μου στη διοπτρα ειδα το αρσενικο ζαρκαδι να τρεχει αθικτο και να μπαινει μες το δασος, ενω τα δυο θηλυκα εμειναν για μια στιγμη στο ιδιο σημειο, αναρωτιουμενα τι ηταν αυτος ο θορυβος, πριν αρχισουν να τρεχουν παραλληλα με την ξερολιθια, να την διαπερνουν και να περασουν το ρυακι, με μια πορεια που τα εφερνε κατα πανω μου!

Σταματησαν 234 γιαρδες μακρια, σε ενα λοφισκο ακριβως στα αριστερα μου, οπου, αμεριμνες, αρχισαν να βοσκανε.... Τις παρατηρουσα με τα κυαλια, πηρα φωτογραφιες και της 'σημαδευα' με το αδειο μου οπλο για να δω πως θα φαινεται το ζαρκαδι (πιο ηρεμα τωρα!) μεσα απ'τη διοπτρα.


(αν παρατηρησετε ακριβως στο κεντρο της φωτογραφιας, λιγο μπροστα απο το οριο της φυτειας θα δειτε το μεγαλυτερο απο τα δυο ζαρκαδια- που πρεπει να ηταν η μανα- και λιγο πιο πισω ενα σκουρο σημαδι που ειναι το δευτερο θηλυκο, η κορη)

Οπως καταλαβατε κιολας, αστοχησα στο αρσενικο, πες λογω της τρεμουλας απο τον ενθουσιασμο, πες λογω λαθος διορθωσης στο σημαδι... Τελος παντων, ειπα μεσα μου, δεν θα φυγω 'ακαπνος'... Περιμενα μεχρις οτου να φυγουν τα ζαρκαδια απο το λοφισκο και να μπουν στο δασος πριν σηκωθω απο την θεση μου. Ο σιγαστηρας στο οπλο διαχεει τον ηχο της τουφεκιας με τετοιο τροπο που τα ζωα δεν ξερουν την κατευθυνση απ'οπου ηρθε η τουφεκια, και ετσι παρεμεινα αορατος καθ'ολη την διαρκεια αυτου του επισοδιου, που, απ'την ωρα που εμφανιστηκαν τα ζαρκαδια μεχρι που μπηκαν τα θηλυκα στη φυτεια, πρεπει να διαρκεσε λιγοτερο απο 40 λεπτα.

Εντωμεταξυ ο καιρος αρχισε να 'κλεινει' και ξαφνικα το αποστασιομετρο δεν 'εβλεπε' πανω απο 20 μετρα απο την ομιχλη. Καταλαβα οτι δεν υπαρχει λογος να ειμαι εκει αλλο πια, και αρχισα την ανηφορικη πορεια προς το δρομο και το αυτοκινητο. 20 λεπτα αργοτερα ημουν στη θεση του οδηγου, με την μηχανη αναμενη, κολατσιο που μου ειχε ετοιμασει η γυναικα μου στο χερι και ζεστο καφε. Αναπολησα τα γεγονοτα της ημερας και αποφασισα να ξεκουραστω λιγο πριν βγω ξανα στο δασος για το απογευματινο κυνηγι. Ο υπνος με πηρε γλυκα, με τα αρωματα του δασους γυρω μου, και την αναμονη του απογευματινου κυνηγιου και τις υποσχεσεις του να μου γεμιζουν τα ονειρα....

 Η ωρα περασε, και η ομιχλη φαινοταν να περναει... Το υψομετρο της τοποθεσιας του αυτοκινητου μου επετρεπε να παρακολουθω την πορεια του καιρου, και κανα-δυο ωρες αργοτερα, εβλεπα τον ηλιο να ερχεται προς το μερος μου.

Αργα, χασμουρηθηκα, και σηκωσα την θεση του αυτοκινητου, ταυτοχρονα φτανοντας το θερμος για αλλο ενα αναζωογονητικο κυπελο καφε. Ειδα τα συννεφα να χανονται, και μπροστα μου να αποκαλυπτονται οι πλαγιες που αρχισα ηδη να συνδεω με την τοπογραφια του δασους που ειχα το προνομιο να κυνηγαω.

Κατεβηκα απο την θεση του οδηγου και ανοιξα την πισω πορτα, να παρω το μπουφαν, δισακι, κυαλια και τουφεκι μου, και αρχισα την πορεια προς το δασος. Παρ'ολη την ωρα που περασα στο αυτοκινητο, τα ποδια μου, μου θυμιζαν τις πρωινες πορειες και αυτες της προηγουμενης ημερας... Ειδα λιγο το χαρτη πριν ξεκινησω, και αποφασισα να παω προς τα αριστερα του τοπου οπου ειχα παρκαρει, αυτην την φορα ακολουθωντας τα ορια μιας φυτειας κωνοφορων, και πηγαινοντας προς τον λοφο του Πιλοτου (μην με ρωτησετε γιατι τον ειπαν ετσι...)

Ο φιλος μου ο Κυνηγος, που κανονισε την αγορα του ενοικιου στο τεμαχιο αυτο, μου ειπε οτι εκει καμια φορα εχει ζαρκαδια, και, μιας και ειχα δοκιμασει την τυχη μου στο βοριο δυτικο κομματι, ειπα να παω ανατολικα-νοτιοανατολικα (προς τα αριστερα του χαρτη οπως τον βλεπουμε), να δοκιμασω την τυχη μου εκει. Ειχα αλλες 4 ωρες απο τη ωρα που ξεκινησα, πριν με προλαβει το σκοταδι.

Η πορεια ηταν αργη, το εδαφος αποτομο και λασπωδες στην υφη του, που εκανε καθε βημα θορυβωδες... Ευτυχως, ο αερας ηταν στο προσωπο μου (και γιαυτο αλλωστε διαλεξα αυτην την πορεια), πραγμα που μου εδινε ελπιδες για την ανευρεση του πολυποθητου θηραματος. Σε καθε στροφη με περιμενε και ακομα ενας λοφος... η προσσεγγιση μου προσεκτικη, με τα κυαλια κολλημενα στα ματια μου, περιμενοντας να δω μια κινηση ενος αυτιου, την κοκκιναδα του σωματος του ζαρκαδιου, την ασπραδα των οπισθιων τους καθως βοσκουσαν, ή, ακομα καλυτερα, τα κερατα που θα υποδυκνειαν το αρσενικο...

Ματαια ομως... Καθε κορφουλα μου εδειχνε ακομα μερικους οχτους, καθε βημα δυσκολο με την ανασα μου να ακουγεται εκκωφαντικη στα αυτια μου, καθως προχωρουσα με μοχθο πανω στις πλαγιες...

Σε καποια στιγμη εφτασα στην κορυφη ενος λοφισκου, με τις φυτειες στα δεξια μου και το μεγαλο λοφο του Πιλοτου στα αριστερα μου. Απ'το σημειο εκεινο ειχα την δυνατοτητα να αγναντευω μια μεγαλη εκταση (200-250 μετρα) μπροστα και δεξια μου. Καθησα σε ενα υψωμα απο μουσκλια και εβαλα τα κυαλια στα ματια, προσδοκωντας την εικονα των ζαρκαδιων. Καθως μου φαινοταν το μερος της προκοπης, καθησα εκει για μιση ωρα, ισως και παραπανω, αλλλα δεν ειδα τιποτα...

Αποφασισα να κρατησω πορεια στο οριο της φυτειας, και ετσι κινηθηκα προς τα δεξια μου. Φτανοντας στην γωνια της φυτειας, σιγα-σιγα, προωθησα το σωμα μου, σχεδον κολλημενος στο δεντρο, ετσι ωστε να μπορεσω να δω εαν υπαρχει τιποτα στις εκτασεις που ηταν στα δεξια μου...

Η ανασα μου κοπηκε, οταν εντοπισα με το γυμνο ματι τις σιλλουετες δυο ζωων να προχωρουν μες τα βουρλα και τα μουσκλια. Φαινεται οτι με ειχαν ακουσει, γιατι ακομα ο αερας φυσουσε προς το προσωπο μου, και με κινησεις που δεικνυαν την διεγερση τους, κινοντουσαν προς την ασφαλεια της φυτειας. Χωρις να ειναι σιγουρα ομως για τον κινδυνο, ειχαν και την περιεργεια να δουν τι ειναι αυτο που ακουσαν...

Προσεκτικα, εβαλα με πολυ αργες κινησεις τα κυαλια στα ματια μου και η καρδια μου σταματησε οταν ειδα οτι ηταν ενα αρσενικο και ενα θηλυκο ελαφι που με κοιτουσαν! Το διλλημα μεγαλο..Πως να καταφερω να βαλω το τουφεκι στα ραβδια, να βρω το στοχο στη διοπτρα και να καταφερω την βολη? Θα με καταλαβουν? Θα προγγιξουν???


Καταλαβα οτι αυτη ηταν και η ευκαιρια μου...επρεπε να καταφερω να φτασω σε θεση για βολη! Οσο πιο αργα μου επετρεπε η διεγερση που μου προκαλεσε η ανακαλυψη τους, εφερα τα ραβδια μπροστα μου, μεσα σε ενα αιωνα καταφερα να ξεκρεμασω το τουφεκι απο τον ωμο μου και να το τοποθετησω στην υφη των ραβδιων, να ανοιξω τις Butler Creek ασπιδες των φακων και να προσπαθησω να βρω το στοχο μες απο τη διοπτρα.


το φως επαιζε παιχνιδια με τις σκιες του δασους και των οχτων και μου πηρε μια αιωνιοτητα να βρω το αρσενικο ζαρκαδι μες απ'την διοπτρα. Η καρδια μου βροντοχτυπουσε απο την εξαρση στο στηθος μου, κανοντας τον νηματοσταυρο να χορευει μπροστα στα ματια μου... Ουτε που μου περασε απο το μυαλο οτι ηταν 6 η ωρα και σκοτεινιαζε σε 40 λεπτα, ουτε που μου περασε απο το μυαλο οτι τα ποδια μου καιγαν απο την πορεια, ουτε που μου περασε απο το μυαλο οτι ημουν 3 χιλιομετρα μακρια και ΚΑΤΩ απο το αυτοκινητο.

Η ματια μου, λες και ηταν εστιασμενη σε ενα σωληνα, στη μια ακρη του οποιου ηταν η διοπτρα και στην αλλη το αρσενικο ζαρκαδι, που, με ενα περηφανο και, σχεδον, ενοχλημενο βλεμα, κοιταζε αυτο το παραξενο σχημα στην ακρη της φυτειας, 156 γιαρδες μακρια, που το κοιταζε μεσα απο μια διοπτρα.....

Πηρα μια βαθεια ανασα, την αφησα αργα, ξαναπηρα αλλη μια, την αφησα αργα...και ο νηματοσταυρος σαν να ηρεμησε, ο ατιθασος χορος του εγινε ενα αργο τρεμουλο που εστιαζοταν πισω απο τον αριστερο αγκωνα του ζαρκαδιου, ενα τριτο ψηλοτερα απο την κατω γραμμη του, οπως ειχα μαθει κατα την διαρκεια του διπλωματος μου, του κυνηγου ελαφιων. Τα ματια του, σαν καρβουνα, με κοιταζαν μες απο την διοπτρα, ενω η συντροφος του ηταν στην ακρη της φυτειας, σαν να του ελεγε 'ΕΛΑ!, ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ!!'...

Το δακτυλο μου ενοιωσε την λεπιδα της σκανδαλης... Τα ματια μου σταθερα στον στοχο, τα παντα ετοιμα! Με μια τελευταια ανασα, αρχισα να αυξανω την πιεση στην λεπιδα, ηδη στην φαντασια μου να βλεπω το ζαρκαδι να σωριαζεται στο εδαφος ταυτοχρονα με την εκπυρσοκροτηση του οπλου....


Με μια τελικη προσπαθεια εδωσα τις τελευταιες λιβρες πιεσης στην σκανδαλη, και συνεχισα να πιεζω, να πιεζω, να ΠΙΕΖΩ!! αλλα τιποτα να μην συμβαινει!!! Μες την εξαψη μου, ειχα ξεχασει οτι ειχα το οπλο στην ασφαλεια.... ΓΑΜΩΤΟ!!!!! Πηρα το ματι μου απο την διοπτρα, ισως καπως αποτομα, εντοπισα την ασφαλεια και την εσπρωξα προς τα μπρος, οπλιζοντας το οπλο....Η κινηση μου ομως, φαινεται οτι ηταν σπασμωδικη, αποτομη, που αφυπνισε τα ζαρκαδια τα οποια με χαρισματικες κινησεις εκαναν οτι κανουν τα ξωτικα του δασους με τοση χαρη... Εξαφανιστηκαν...

Δεν το πιστευα....Τετοια τυχη, ολα να πηγαινουν κατ'ευχην και η τελευταια λεπτομερεια να ειναι ο λογος της αποτυχιας μου... Με την διαθεση χαλασμενη, την καρδια μου βουλιαγμενη και το μυαλο μου να λεει 'εμαθες κατι??', πηρα το δρομο της επιστροφης, καθως καταλαβα οτι παλι θα με παρει η νυχτα στο βουνο που δεν το ξερω.

Στο δρομο ειχα την ευκαιρια να αναλογιστω τα λαθη μου, τη βιασυνη μου και την τυχη μου αληθεια, γιατι δεν ειναι καθε μερα που καταφερνει ενας κυνηγος να φτασει να εχει την δυνατοτητα της τουφεκιας σε 2 ζαρκαδια. Τα λογια του ΝοτιοΑφρικανου φιλου μου, στην καταληξη ενος κυνηγιου Gemsbok (Oryx) που καταδιωκαμε για 12 χιλιομετρα ηρθαν στο μυαλο μου 'Το κυνηγι φιλε μου Μπιριγκογκο, τελειωνει οταν φτασεις στο σημειο να βαλεις το δακτυλο στην σκανδαλη... οτι γινει μετα απ'αυτο ειναι ασχετο...'

Με τα λογια αυτα προσπαθησα να με παρηγορησω, αν και μεσα μου δεν μπορουσα να συγχωρεσω τον εαυτο μου για το λαθος που εκανα... Ο δρομος της επιστροφης στην πανσιον ηταν συντομος και η κουραση της ημερας με κατεβαλλε γρηγορα... Εφτασα στο δωματιο μου, ελουσα το οπλο με WD40, το σκουπισα, εκανα ενα μπανιο, ντυθηκα και καθησα να φαω μαζι με τους οικοδεσποτες, σιωπηλος, αναλογιζομενος τα γεγονοτα της ημερας...

Ειπα μεσα μου: 'την πρωτη μερα δεν ειδες τιποτα, την δευτερη μερα αστοχησες σε ενα και θα επερνες το δευτερο αν ειχες το μυαλο σου μαζι... τριτη και τυχερη σου...'

Σαν ταινια απο χαλασμενο μαγνητοφωνο επαιζε αυτη η φραση μες το μυαλο μου, καθως πακεταριζα ολα μου τα ρουχα, τα φορτωσα στο αυτοκινητο και ετοιμαστικα για υπνο, με το ξυπνητηρι ετοιμο, βαλμενο για τις 5.50 το επομενο πρωινο... την τελευταια μου ευκαιρια να 'δαμασω' τα ξωτικα του δασους που σημερα μου εδωσαν τοσες συγκινησεις.... Που να'ξερα τι μου επιφυλασσε η τελευταια μου μερα....

Τα ξωτικα του δασους, μερος 1ο

Την τελευταια φορα που πηγα για ελαφια, περισυ το Μαρτη, ο Κυνηγος (που εχει γινει πια φιλος μου), μετα την επιτυχη καταληξη της 6ης απο τις 7 εξορμησης που καναμε παρεα, μου ειπε: 'ειμαι αρχηγος ενος συνδικατου με προσβαση σε 2500 στρεμματα δασους στην Σκωτια. Το συνδικατο εχει 6 μελη (τουφεκια), αλλα ενας απο τους παλιους αποφασισε να φυγει. Θες την θεση του?'

Ξαφνιαστηκα... Δασος στην Σκωτια? 2500 στρεμματα? 6 τουφεκια? ολα αυτα ακουγοντουσαν πολυ ομορφα για να ειναι αληθινα. Η ιστορια συνεχιστηκε:
" ο τροπος που λειτουργει το συνδικατο ειναι ο εξης: καθε μελος δηλωνει σε μενα ποτε θελει να παει. Παιρνω εγω τηλεφωνο το δασαρχειο (που ειναι και ο ιδιοκτητης του τεμαχιου) και τους λεω οτι ο ταδε θα ειναι εκει απο τις τοσο μεχρι τις τοσο του μηνος. Κανενας αλλος δεν εχει δικαιωμα να ερθει εκεινο τον καιρο, και μπορεις να τουφεκισεις οσα ελαφια θελεις, αρκει να ειναι στην εποχη τους. "

Ολο και πιο δελεαστικη γινοταν η προταση και ετοιμαζομουν για το ρεζουμε: ποσο?. Τον ρωτησα λοιπον, και οταν μου απαντησε επεσα απ'τα συννεφα! Τιμη λογικοτατη, που αντιστοιχει στον προϋπολογισμο μου για φυσσιγγια 12αρια το χρονο. 'Μεσα' του λεω λοιπον.

τους επομενους μηνες κανονισαμε τα διαδικαστικα (φωτοτυπιες αδειας οπλοφοριας, διπλωματος κυνηγου, ασφαλεια κλπ) και περασε ο καιρος με εμενα καινουριο μελος στο συνδικατο και λιγο χρονο για να παω...Σε συνομιλιες με τον φιλο μου Κυνηγο, μου ειπε οτι αλλο ενα μελος εχει καταφερει να παει απο την τελευταια φορα που μιλησαμε, και ειδε 12 ελαφια (πηρε 1, οχι γιατι δεν μπορουσε να παρει παραπανω, αλλα μονο 1 ηταν αρσενικο και μες την περιοδο).

Ο δελεασμος εντονος και προσπαθουσα με το ζορι να βρω το χρονο στο ημερολογιο μου να καταφερω να παω. Ξαφνικα, γινεται μια ακυρωση καποιων υποχρεωσεων και βρισκομαι με 3 μερες αδειες την προηγουμενη εβδομαδα. Λεω λοιπον στην Μπιριγκογκενα: Ξερεις, την εβδομαδα εκεινη του Οκτωμβρη, εφυγα για Σκωτια! 'Μονος σου?" μου λεει? Μονος μου, της απανταω, πρεπει να παω και να το κανω αυτο το πραγμα, εχω σκασει!

Οι μερες δεν περναγαν γρηγορα. Οπου και να ημουν, ο νους μου στο κυνηγι αυτο. Πηρα χαρτες, ελεγξα ολο μου τον εξοπλισμο, πηρα φορητο ψυγειο που να χωραει ενα ελαφι μεσα, και εχασα τον υπνο μου απο τον ενθουσιασμο.

Η μερα ηρθε! την προηγουμενη Τεταρτη το πρωι, το αυτοκινητο ηταν ηδη φορτωμενο και ελειπε μονο το τουφεκι απο μεσα. 7.30 ημουν στο ποδι, 8.05 η μηχανη επαιρνε μπρος! Μπροστα μου 5 ωρες οδηγηση, και αν ολα πηγαιναν καλα, θα εφτανα στον προορισμο μου με 4ωρες περισσευμα για απογευματινο κυνηγι.


Ο καιρος, οσο πηγαινα βορεια, εκλεινε, αλλα δεν με απασχολουσε, καθως ηξερα την προγνωση οτι θα ειχα καιρο με συννεφια και περιοδους ηλιοφανειας, με ελαχιστη πιθανοτητα βροχης. Η εθνικη οδος ξετυλιγοταν μπροστα μου, και το μυαλο μου ηταν σε αυτοματο πιλοτο ως προς την οδηγηση, καθως σκεφτομουν πως θα πλησιασω το κυνηγι αυτο, που δεν εχω ξανακανει, σε ενα τοπο που μονο απο το χαρτη και το διαδικτυο (μεσω GoogleEarth) καταφερα να τον γνωρισω.

Γνωριμα τοπια με προετοιμαζαν για την εισοδο στην Σκωτια και την αγρια ομορφια της:


Ο δρομος μπροστα μου φαινοταν ατελειωτος, μεχρι που εφτασα στα συνορα, τα περασα, και απο τον φαρδυ εθνικο δρομο, πηρα τους μικρους επαρχιακους που θα με εφερναν στον προορισμο μου. Ηδη το τοπιο αλλαξε εντελως: δαση, λοφοι και βουνα, με ελαχιστη κινηση στο δρομο που μου επετρεπε την χαλαρη οδηγηση και ευκαιριες για να 'χαζευω' την ομορφια του τοπιου:


Τεσσερεις ωρες αργοτερα, το GPS μου ειπε οτι φτανω στον προορισμο μου (ενα μικρο χωριο στην Νοτιο-δυτικη Σκωτια), απ'οπου επρεπε μετα να παω βαση χαρτου και να εντοπισω το τεμαχιο του δασους που ειναι του συνδικατου:


Κεντρικο του σημειο ο λοφος του Πιλοτου, τον οποιο ομως ο χαρτης δεν εδειχνε πουθενα και μονο οι ντοπιοι θα ξεραν που ειναι. Ετσι, με βαση τις πληροφοριες που μου ειχε δωσει ο φιλος μου, εστριψα εδω, πηγα δεξια εκει, προχωρησα μεχρι να περασω ενα φραχτη, και ξαφνικα, καταλαβα οτι εφτασα στον τοπο μου. Μια γρηγορη ματια στο περιβαλλον, επιβεβαιωσε μερικα απο τα σημεια στο χαρτη, και καταλαβα οτι η ωρα για το πολυποθητο οδοιπορικο στο δασος εφτασε.

Γρηγορα ετοιμαστηκα, συναρμολογησα και οπλισα το τουφεκι (πηρα το 6.5x55 μαζι μου, μιας και η πιθανοτητα για μεγαλυτερα ελαφια ηταν πραγματικοτητα) και, μετα απο μια τελευταια ματια στο χαρτη, κλειδωσα το αυτοκινητο και πηρα τον κατηφορο.



ο πρωταρχικος σκοπος της εξοδου, ηταν η αναγνωριση του τοπου, ωστε να μπορεσω την επομενη μερα να τον κυνηγησω πιο αποτελεσματικα. Το κυριως θηραμα ηταν το αρσενικο ζαρκαδι, ενα ζωο μοναχικο, που δεν σε προειδοποιει για την αφιξη του, απολυτα εναρμονισμενο με το περιβαλλον του, με οξυτατες τις αισθησεις της οσφρησης και της ακοης. Το ονομαζουν το ξωτικο του δασους, γιατι, εκει που κοιτας το τιποτα, την επομενη στιγμη ειναι μπροστα σου. Ο τροπος δε του κυνηγιου του ειναι η απολυτη ησυχια, το αργο και προσεκτικο περπατημα με τον αερα παντα στο προσωπο του κυνηγου, και η απολυτη ακινησια απαξ και εφτασες στο σημειο επισκοπησης της περιοχης που θα κυνηγησεις.

Η πορεια δυσκολη, μεσα σε ψηλα χορταρια που εκρυβαν ρυακια και λακουβες με λασπη, το εδαφος σαν σφουγγαρι να υποχωρει σε καθε βημα. Εφτασα μετα απο 25 λεπτα πορεια στην ακρη μιας φυτειας κωνοφορων, που μου επετρεπε να βλεπω μια πεδιαδα με οχτους στην απεναντι μερια που συνορευαν με αλλα δασυλλια.


Η απειρια μου σε αυτο το κυνηγι φανηκε καθ'ολη την διαρκεια των 4 ωρων που περασα στο δασος. Δεν μπορουσα να βρω το καταλληλο μερος να σταθω, καθε φορα που νομιζα οτι το βρηκα μου απαγορευε την δυνατοτητα βολης σε πανω απο 50% της περιοχης που μπορουσα να βλεπω, και, κατα συνεπεια φυσικα, ουτε που ειδα κανενα ζαρκαδι. Ειδα ομως τα μονοπατια που περνουν το βραδυ, τα σημεια της βοσκης τους καθως και πολλα περιττωματα τους, που δηλωναν εντονη παρουσια των ζωων στον τοπο.

Η ωρα περασε, και το σκοταδι ξαφνικα αρχισε να γινεται απειλητικο. Καταλαβα οτι ειμαι μακρια απο το αυτοκινητο και ετσι, βιαστικα, πηρα τον ανηφορικο δρομο της επιστροφης. Μετα απο 1.5ωρα γρηγορης πορειας (οσο γρηγορη την επετρεπε η μορφολογια του εδαφους....) καταφερα και βρηκα το δρομο. Η νυχτα ειχε πεσει για τα καλα, και ετσι, πηρα τον δρομο προς την πανσιον οπου θα εμενα για τα επομενα δυο βραδια. Παρ'ολο που δεν ειδα θηραματα, το προσωπο μου φωτιζε ενα χαμογελο, το μυαλο μου δουλευε με υπεραριθμες στροφες, και η εξαψη με εκανε να ιδρωνω παρ'ολη την ψυχρα της Σκωτζεζικης αυρας. Ηξερα οτι οση ωρα περνας στο βουνο ειναι μαθημα, και ελπιζα οτι η επομενη μερα θα μου μαθαινε ακομη κατι καινουριο για το συναρπαστικο αυτο κυνηγι. Και πραγματικα, δεν απογοητευτικα....