Φασσες: Η δευτερη ευκαιρια....

To κυνηγι αυτο εγινε μετα απο μια αποτυχημενη εξοδο, οπου δεν διαβασα τα σημαδια καλα και εχασα την μερα μου χωρις να παρω πουλια.

Η γκαφα της Κυριακης με ειχε κατασκασει. Μου χαλασε την ημερα και δεν μπορουσα παρα μονο να σκεφτω τα κοπαδια της φασσας που ειδα οταν πηγα με το αυτοκινητο φευγοντας απο την αποτυχημενη μου εξοδο. Ετσι λοιπον, απο το πρωι σημερα, παρ'ολο που ειχα κατι δουλειες, το μυαλο μου ηταν συνεχως στην επομενη εξορμηση.

Τελειωσα ολα αυτα που ειχα να κανω και κατα τις 12, εβαλα τα οπλα στο αυτοκινητο (δεν το ειχα ξεφορτωσει απο εχτες! τοσο μανια το ειχα να ξαναπαω σημερα!), και στις 12.10 ημουν στο χωραφι. Η εικονα ενθαρυντικη, με μερικες φασσες να πετουν απο πανω και καμια 20αρια να ειναι στη μεση του χωραφιου και να βοσκουν. Εκανα μια βολτα με το αυτοκινητο γυρω στο χωραφι για να τις σηκωσω ολες, και πηγα να στησω την φυλαχτρα μου και να σχεδιασω τα ομοιωματα ουτως ωστε να ελκυουν τις υπολοιπες. Ειχα κρατησει και το κουφαρι της χτεσινης και το εβαλα στον κραχτη να την κανω να φαινεται σαν να πετα, και, αφου ικανοποιηθηκα οτι 'ποιο γυαλιστερο δεν γινεται', πηγα και καθησα στο σκαμνι να περιμενω. Οριστε η αποψη που ειχα:


Οι συνθηκες ηταν ιδιαιτερα ευνοικες: αερας 6-8 μιλια βορειοδυτικος (που σημαινε οτι, ετσι που ειχα τοποθετηθει, μου ερχοταν στην πλατη, και κατα συνεπεια τα πουλια θα ερχοντουσαν μπροστα μου), θερμοκρασια γυρω στους 15-16 βαθμους και συννεφια, που εκανε την παρατηρηση των πουλιων ιδιαιτερα ξεκουραστη, μιας και δεν με τυφλωνε ο ηλιος. Τα πουλια ερχοντουσαν κυριως απ'τα δεντρα στο βαθος δεξια, αλλα και απο μακρια ευθεια μπροστα μου. 3-4 φορες δε, ηρθαν ταυτοχρονα 5-6 φασσες και αρχισαν να κατεβαινουν με σπειροειδη πτηση προς τον σχηματισμο μου, μπερδευοντας με τοσο που καταφερα να παρω μια το πολυ! Δεν ειναι τυχαιο που την εχουν σε τοση υποληψη ως θηραμα: η ικανοτητα της να αλλαζει κατευθυνση και ταχυτητα, κανουν τη φασσα ενα απο τα πιο απαιτητικα πουλια στην τουφεκια...

Ειχα επιλεξει το 20αρακι μου ως το πρωτο οπλο, μιας και δεν το ειχα πολυτουφεκισει αυτη τη σαιζον, και ετσι ειπα να το παρω να παρει τον αερα του. Φορτωμενο με 24γρμ 6αρια, με μαλλινη ταπα, και τσοκαρισμενο 3* στην κατω και 2* στην επανω καννη, ειναι ενας συνδυασμος που με εχει βοηθησει στο παρελθον.

Δεν ειχαν περασει 4-5 λεπτα, να'σου οι πρωτες 2 φασσες. Τις ειδα να ερχονται απο πολυ μακρια, και, πλησιαζοντας στον σχηματισμο μου, εδειξαν οτι 'τσιμπησαν', διπλωνοντας τα φτερα τους σαν μαχητικα αεροπλανα, χανοντας αποτομα υψος και ελατωνοντας την ταχυτητα τους. Τις περιμενα να πλησιασουν αρκετα και, μολις τις ειχα σε αποσταση βολης, σηκωθηκα και πηρα το πρωτο διπλο της ημερας! Δυο βολες, δυο φασσες! Δεν προλαβα να γεμισω και μια ακομα φασα ηρθε απο τα αριστερα, δινοντας μου μια τραβερσα βολη, καθως πλαγιασε και μου εδειξε τις ασπρες ριγες στα φτερα της, λαμποντας στο φως της ημερας. Δυο βολες, και επεσε και αυτη σαν βρεγμενο πανι!

Περιμενα λιγο, και, βλεποντας οτι δεν ειχε αλλα πουλια, ετρεξα και πηρα την μια και την εβαλα στον αλλο κραχτη, δινοντας δυνατο οπτικο σημα σε πουλια που θα την εβλεπαν απο μακρια. Πραγματικα, το κολπο δουλεψε! Τα πουλια ερχοντουσαν σε τακτα διαστηματα, 2-2 η 1-1 και μου επετρεπαν ευκαιριες για 'μαζεμενες' βολες, και οχι αρπαχτες.

Ειχα πει οτι υπαρχουν μερες που το οπλο ερχεται σαν προεκταση του σωματος, ο ρυθμος της βολης ειναι αρμονικος, και μετα απο καθε εκπυρσοκροτηση, τα πουλια πεφτουν σαν πετσετες... Φαινεται οτι η σημερινη μερα ηταν μια απ'αυτες! Το 20αρακι με εβγαζε παληκαρι, αρκει να μην εκανα τουφεκιες 'ελπιδοφορες' (που εκανα αρκετες απ'αυτες, και 'χαιρετησα' αρκετα πουλια). Παρ'ολα αυτα, ο μπαμπακος ηταν σχετικα σιωπηλος σημερα. Εντωμεταξυ, ειχε τοση κινηση και τοσες τουφεκιες που δεν προσεξα οτι τα φυσσιγγια ελατωνονται δραματικα! Μετα απο 2.5ωρες ειχα εξαντλησει ολα τα πυρομαχικα για το 20αρι, και μου δοθηκε η ευκαιρια να παω και να συμμαζεψω λιγο το σχηματισμο, να τοποθετησω τα πουλια που ειχα χτυπησει ως ομοιωματα και να παω να παρω και το 12αρι απο το αυτοκινητο. Μου δοθηκε και η ευκαιρια να παρω αποψη των πουλιων της φυλαχτρας μου:


Πηρα την AL391 Ulrika (με 3* τσοκ) και 125 φυσσιγγια και γυρισα στην φυλαχτρα. Τα πουλια συνεχιζαν να παρουσιαζονται με τον ιδιο ρυθμο, αλλα, η αλλαγη του οπλου και τα παλια φυσσιγγια που ειχα με εκαναν να χασω μερικα πουλια που θα τα ειχα για σιγουρα. Πολλα πουλια τα βαρεσα, τους φυγαν ενα σωρο πουπουλα αλλα πεταξαν ανενοχλητα, που με εκανε να σκεφτω οτι πρεπει να τα ξεφορτωθω τα φυσσιγγια αυτα, παλιωσαν. Θυμηθηκα και τον φιλο μου το Χρηστο, που δεν του αρεσουν τα αυτογεμη: η αισθηση αλλαξε, το οπλο δεν ειχε το ιδιο ζυγισμα, αλλα μετα απο μερικες βολες καταφερα και βρηκα το ρυθμο του και τα πουλια αρχισαν παλι να πεφτουν.

Τα αδεια φυσσιγγια γεμισαν το κιβωτιο που τα εβαζα, θυμιζοντας μου το κεφι που εκανα τις προηγουμενες ωρες, αλλα ταυτοχρονα, μαζι με τον ηλιο που μετακινοταν στον οριζοντα, με εκαναν να νοιωθω μια θλιψη για το τελος του καλοκαιριου και το τελος της ομορφης και αξεχαστης αυτης ημερας... Ημουν ηδη στο χωραφι 4.5 ωρες, οταν αποφασισα να τα μαζεψω....


Αδειασα το οπλο, εβγαλα τις ωτοασπιδες, και βγηκα απο την φυλαχτρα, για να μαζεψω τα πουλια. Νομιζα οτι εχω χτυπησει καμια 40-50 πουλια, και τα επαιρνα 8-8 και τα εβαζα στην βαση απο μια απο τις μπαλες που ηταν στο χωραφι. Μαζευα, μαζευα, μαζευα και τελειωμο δεν ειχαν! Τελος παντων, αφου σιγουρευτηκα οτι τα εχω ολα, τα ταχτοποιησα και πηρα μια φωτογραφια:


Τελικος απολογισμος...: 73 πουλια, οι περισσοτερες φασσες που πηρα ποτε, το μονο αλλο πουλι που βαρεσα ηταν ενα περιστερι, και τιποτε αλλο. Βαρεσα 159 φυσσιγγια, που, σε σχεση με τις προηγουμενες ημερες, ειναι πολυ καλυτερη αναλογια απ'οτι σας εχω συνηθισει. Να'σαι καλα φιλε louis, βγηκαν τα λογια σου αληθεια! Πηρα 11 διπλα με το 20αρι και 3 με το 12αρι, που με ευχαριστησαν οσο δεν παει!

μαζεψα τα ομοιωματα, πακεταρισα την φυλαχτρα και στρωθηκα στο μαδημα. Γυρισα σπιτι, τα εβγαλα απο τα σακια να κρυωσουν, και πηγα το σκυλο μια βολτα. Οταν επεστρεψα, ηρθε ο Μορφονιος, με βοηθησε να μαδησω και τα υπολοιπα και να τα ξεστηθιασω, και μετα απο ενα γευμα φιλετο ελαφιου, πηγαμε και για 1-2 ωρες αρουραιους με το αεροβολο μες στους σταβλους, να ευχαριστησουμε τον αγροτη που με αφησε στο χωραφι.

Τωρα, το γκαραζ ειναι γεματο φτερα, εχω 2 οπλα να καθαρισω και ενα μεγαλο προβλημα: ακομα 350 φυσσιγγια για το 12αρι που πρεπει να τα καψω.... Λες να ξαναπαω????

Mια μερα στις καλαμιες για φασσες

Υπαρχουν μερες στο κυνηγι που ολα πανε καλα, τα θηραματα ειναι πολυπληθη, το οπλο ερχεται στον ωμο λες και ειναι προεκταση του σωματος και η καννη ακολουθα το θηραμα με αρμονια μπαλαρινας, καθε πιεση της σκανδαλης ανταμοιβεται με το θηραμα να διπλωνει στον αερα και να πεφτει στο καθαρο, μπροστα μας...Η χτεσινη μερα δεν ηταν μια απ'αυτες!

Μετα απο 25 μερες διακοπες και απουσια απο το τουφεκι, καταφερα να ξεκλεψω λιγο χρονο απο την δουλεια και να τον αφιερωσω στο αγαπημενο μου κυνηγι αυτης της εποχης, το κυνηγι της φασσας. Πηρα μερικα τηλεφωνα την Τριτη το βραδυ να δω που ειναι τα καλυτερα χωραφια, και εμαθα για ενα χωραφι που εχω 3 χρονια να το κυνηγησω, το οποιο μολις το ειχαν θερισει. Τις προηγουμενες φορες που ειχα παει εκει παντα επαιρνα πουλια, και ειχε μια σταθερη 'ροη' ολες τις μερες και ωρες.

Γεματος ενθουσιασμο λοιπον, την Τεταρτη το πρωι, φορτωσα το αμαξι με ολα τα συμπραγκαλα και βουρ για τον μπαχτσε! Φτανοντας ειδα μια πολυ ενθαρυντικη εικονα: το μισο χωραφι θερισμενο, το αλλο μισο να στεκεται, αλλα, μετα απο λεπτομερη παρατηρηση ειδα οτι δεν υπηρχε ουτε ενα πουλι στην περιοχη... Πηρα το οπλο και εκανα μια βολτα σε ενα δασακι στα ορια του χωραφιου και ειδα οτι πραγματικα θα εχανα το χρονο μου εαν επεμενα με αυτο το χωραφι...

Τοτε μου ηρθε μια φαεινη ιδεα! Πηρα τηλεφωνο ενα φιλο μου αγροτη, τον Κρις, που εχει το χωραφι οπου εχω παρει τις περισσοτερες φασσες σε μια μερα. Μου ειπε οτι το θερισαν το χωραφι πριν 2 εβδομαδες και ειμαι ευπροσδεκτος να δοκιμασω, αν και δεν ειχε δει σημαντικους αριθμους πουλιων. Μιας και αυτη η μερα ηταν αφιερωμενη στο κυνηγι της φασσας, δεν το εβαζα κατω! Ξεκινησα και 20 λεπτα αργοτερα ημουν στη φαρμα.

Πραγματι, τα πουλια δεν ηταν στο χωραφι, αλλα στα γυρω χωραφια μπορουσα να δω μερικα κοπαδακια, πραγμα που με εκανε αισιοδοξο. Μετα απο 15 λεπτα κουβεντα με το φιλο μου, πηρα τα πραγματα και στηθηκα κατω απο το δεντρο που ειχα καταφερει τις φασσες δυο χρονια πριν. Μιας και εχει και αρκετα κορακια η περιοχη, εβαλα και 3-4 ομοιωματα κορακα στο σμηνος, και καθησα στην φυλαχτρα μου.

Οριστε η αποψη που ειχα:



Δεν περασαν πεντε λεπτα, να'σου ενας κορακας. Η πρωτη τουφεκια τον σακουλιασε και τον αφησα εκει που επεσε να φερει και αλλους. Σιγα σιγα πουλια αρχισαν να εμφανιζονται. Μερικες τουφεκιες αργοτερα διαπιστωσα οτι η 25ημερη απουσια μου ειχε τις επιπτωσεις της....'Ντιν ντιν ντιν ντιν ντιν τιν τιριριρι' το τραγουδι του μπαμπακου καθε φορα που εφευγε η φασσα χαιρετισμενη απο τις τουφεκιες μου! Τελος παντων, κουτσα-στραβα, χτυπησα κανα-δυο και τις εβαλα στα ειδικα στατω που βλεπεται στην εικονα παραπανω.

Τα πουλια ερχοντουσαν σε ατακτες στιγμες, με ενα περιεργο τροπο, γρηγορα στον αερα, παρουσιαζοντας δυσκολες τουφεκιες και οχι με ιδιαιτερη συχνοτητα. Για να μην τα πολυλογω, περασα 5 ωρες στο δεντρο απο κατω, και πηρα 21 φασσες (μαζεψα τις 19), 12 κορακια και 2 περιστερια. Η αναλογια μου ηταν θλιβερη: 143 τουφεκιες για 35 πουλια...περιπου 25% η 1:4.



Δεν με πειραξε ομως, εκανα τουφεκιες που δεν επρεπε, εχασα πουλια που δεν επρεπε αλλα ειχα και στο μυαλο μου οτι τα φυσσιγγια αυτα τα ειχα απο περισυ, ισως και απο προπερσι μερικα, οποτε επρεπε να τα καψω. Ελπιζω τωρα να μου ξαναδωθει η ευκαιρια και να βγω με το 20αρακι μου και να επαναλαβω την περιπετεια.

Tα πολλα κερασια και η υπομονη!

Eιχα βρει χωραφια που περιμενα να αποδωσουν καλους αριθμους πουλιων καθως ειχαν θεριστει την προηγουμενη μερα. Ηταν χωραφια με αξιωσεις και περιμενα πως και πως να παω. Φορτωσα το αμαξι την Παρασκευη το πρωι με ενα σωρο φυσσιγγια, ομοιωματα, σεα μεα και ολα τα σχετικα και με την καρδια μου να πεταριζει απο τον ενθουσιασμο, βουρ για τη φαρμα.

Φτανοντας εκει, βρηκα την γυναικα του αγροτη που μου εδειξε το χωραφι και τον δρομο για να το φτασω με το αυτοκινητο. Μετα απο 5 λεπτα, εκοβα βολτες πανω στην καλαμια, και ο ενθουσιασμος αλλαξε σε απογοητευση... Ουτε ενα πουλι δεν ηταν στο χωραφι, που ειναι κακο σημαδι... Καθως δεν απογοητευομαι ευκολα, βρηκα ενα σημειο κατω απο μια βελανιδια, και εστησα την φυλαχτρα μου, εξαπλωσα τα ομοιωματα σε ενα σχηματισμο που θα ταιριαζε την φορα του αερα, μετακινησα το αυτοκινητο καμια 300αρια μετρα μακρια, και στηθηκα να περιμενω τι θα ερθει.

Περιμενα, περιμενα, και περιμενα και λιγο ακομα...Μετα 1.5 ωρα, καταλαβα οτι δεν προκειται να συμβει τιποτα και, απογοητευμενος, μαζεψα ολα τα πραγματα παλι και φορτωσα το αυτοκινητο. Ελα ντε ομως που σημερα, σωνει και καλα ηθελα να κυνηγησω φασσες! Δεν το εβαζα κατω. Πηρα κανα δυο τηλεφωνα, οι αγροτες ακομα δεν ειχαν θερισει κατι χωραφια που ηξερα απο περισυ οτι εχουν καλους αριθμους πουλιων, και ετσι η μονη επιλογη που μου παρεμεινε ηταν να παω πισω στο χωραφι οπου ημουν ο Μορφονιος και εγω πριν 3 μερες.

Καθως τωρα η ωρα ειχε περασει (ηταν κοντα 2.30 το απογευμα), ηθελα να πιστευω οτι μπορει να ερθουν τα πουλια για το απογευματινο τους γευμα. 15 λεπτα αργοτερα ημουν στο χωραφι. Πανω απο το δασακι στο βαθος του χωραφιου, πουλια πεταγαν περα-δωθε, αν και πολυ λιγα περναγαν απο το χωραφι. Ετσι λοιπον, πηγα κατω απο την βελανιδια που ημουν την Τεταρτη, να'χω και λιγη σκια, και παιρνοντας γραμμη απο την φορα του αερα, εξαπλωσα τα ομοιωματα οπως πιστευα καλυτερα, εβαλα την φυλαχτρα και στηθηκα παλι να περιμενω.



Το κυνηγι της φασας απο την φυλαχτρα δεν δινει ευκαιρια για περιπετειωδεις περιγραφες. Κατα 90% του χρονου, περιμενεις απραγος, μελετωντας τον οριζοντα για να δεις αν κινουνται τα πουλια, και αν σταμπαρουν το σχηματισμο των ομοιωματων απο μακρια, οποτε αρχιζουν ενα χαρακτηριστικο πεταγμα που δηλωνει οτι ερχονται να προσγειωθουν.... Η εξαψη αρχιζει οταν βλεπεις το πουλι να πλαναρει, να μαζευει τα φτερα του σαν μαχητικο αεροσκαφος, και να ερχεται (φαινομενικα) αργα να πεσει μες τον σχηματισμο. Τοτε πρεπει να κρινεις ποτε ειναι η σωστη ωρα να κινηθεις, να σηκωθεις απο την κρυψωνα και να καταφερεις να σκοπευσεις στο καταλληλο σημειο... Οταν η ανταμοιβη ειναι τα φτερακια στον ουρανο και η φασσα να σακουλιαζεται στο χωμα, αγαλλιαζει η ψυχη σου, χαιρεσαι για την επιλογη του σχηματισμου...Οταν η εικονα ειναι μια φασσα να φευγει τρομαγμενη αλλα 'καθαρη', βριζεις για την χαμενη ευκαιρια, και ευχεσαι να μην περασει πολυ ωρα πριν η επομενη επιλεξει το σχηματισμο σου για προσγειωση.

Ετσι και εγω λοιπον, περιμενα οταν, ξαφνικα, μια φασα ηρθε πετωντας γρηγορα απο τα αριστερα μου, ξαφνιαζοντας με. Ουτε προλαβα να σηκωθω απο το σκαμνι, και καθιστος την χαιρετησα 3 φορες. Οπως ηταν αναμενομενο, εφυγε τρομαγμενη μεν, αγρατζουνιστη δε... Δεν ειχα προλαβει να γεμισω το οπλο, οταν σταμπαρα δυο φασες να ερχονται, οχι για το σχηματισμο μου, αλλα σε πορεια που θα περνουσαν απο πανω απο το δεντρο που ημουν εγω. Αυτη τη φορα εβγαλα δυο τουφεκιες που θα τις θυμαμαι για πολυ καιρο. Η πρωτη φασσα επεσε σχεδον στα ποδια μου, κατακεραυνωμενη απο τα 30γρμ Νο.6, και η δευτερη εκανε μια απεγνωσμενη προσπαθεια να αποφυγει τη δευτερη τουφεκια, επιταχυνοντας καθως εστριψε δεξια απ'εκει που ημουν εγω. Το τουφεκι την ακολουθησε, την προσπερασε και η βολη την βρηκε 40-45 μετρα μακρια απο εκει που ημουν. Οταν αρχισε να πεφτει σαν σακι, δεν πιστευα τα ματια μου...

Πηγα και τις μαζεψα και τις εβαλα σε κατι ειδικες βεργες που τις κανει να φαινονται απο μακρια λες και ειναι ετοιμες να προσγειωθουν στο σχηματισμο μου (θα δειτε μια απο αυτες στην επανω αριστερα γωνια της παραπανω φωτογραφιας). Τα πραγματα καταλαγιασαν για αρκετη ωρα, κατι που με εκανε ανησυχο. Πηγα και ξανατοποθετησα τα ομοιωματα σε διαφορετικο σχηματισμο, καθως τα πουλια μερικες φορες τον εβλεπαν και εφευγαν αντι να πλησιαζουν. Το κολπο αυτο φανηκε να δουλευει, γιατι αστοχησα σε αλλες 4 που ηρθαν και καθησαν στο σχηματισμο ('ντιν ντιν ντιν ντιν ντιν τιν τιριρι' ακουγα να μου τραγουδαει ο μπαμπακος καθε φορα που τραβαγα την σκανδαλη και εφευγαν οι φασες...). Καταφερα και πηρα και μερικες, ενω, για πρωτη φορα βαρεσα 5 φασες, τους εφυγαν φτερα, αρχισαν να πεφτουν αλλα καταφεραν να πεταξουν μακρια σε σημεια που δεν θα μπορουσα να τις βρω... Να παρει!

Τελος παντων, καθησα ολο και ολο 4.5 ωρες στο σημειο εκεινο και οσο περναγε η ωρα τοσο αρχισαν τα πουλια να πληθαινουν. Που σημαινει οτι καναμε λαθος με το Μορφονιο να παμε το πρωι, επρεπε να παμε μετα τις 3 η ωρα στο χωραφι. Δεν πειραζει, θα ξερουμε για την επομενη φορα...

Ο τελικος απολογισμος ηταν 15 φασες, 10 καταφερα και τις μαζεψα, και η αναλογια μου ηταν 1:3.78 (εριξα 58 τουφεκιες). Λες και με νοιαζει δηλαδη, αλλα καλο ειναι να τα μελεταμε αυτα τα πραγματα, γιατι αν τουφεκαγα με καλυτερες αναλογιες θα μπορουσα να ειχα παρει 30 πουλια... Θα ξανα παω ομως δεν θα ξαναπαω???


Ηρθα σπιτι, καθαρισα τα πουλια και το οπλο και ετοιμασα τη φωτια καθως σημερα εχουμε φιλους που θα ερθουν για να ψησουμε μιας και ο καιρος ειναι καλος. Αμα τα καταφερω θα ξαναπαω συντομα...

Eνα διαλλειμα στη βροχη...

Οπως ειπα και στα προηγουμενα μηνυματα μου, ο καιρος μας εχει τρελλανει αυτες τις μερες: βροχη, αερας, κρυο, αν δεν ηταν οι μερες τοσο μεγαλες θα μπορουσαμε να νομιζουμε οτι ειμαστε στον Οκτωμβρη. Καθως εχω παρει αδεια απο την δουλεια, ειχα την ευκαιρια να ετοιμασω καμια 140αρια σφαιρες για το .204Ruger, και με ετρωγε να παω να τις δοκιμασω.

Ο Μορφονιος παρελαβε πριν κανα δυο μηνες το δικο του καινουριο παιχνιδι, ενα Sako 491 το οποιο το εφτιαξε σε διαμετρημα .20Tactical, ενα φυσιγγι παρομοιο του .204Ruger, το οποιο ειναι μεν λιγο αργοτερο στην ταχυτητα αλλα εχει τρομερη ακριβεια και, λογω των προδιαγραφων του οπλου του Μορφονιου, μπορει να ριχνει σφαιρες 50gn με ταχυτητες μεχρι τα 3600fps που ειναι ακρως σεβαστη τιμη...

Μας ετρωγε λοιπον και τους δυο να παμε να ριξουμε, αλλα, μιας και η βροχη δεν μας αφηνε, ειπαμε να βρεθουμε να δουμε καμια ταινια και να περασουμε τη βραδια παρεα. Οταν τα κανονιζαμε στο τηλεφωνο, του λεω 'δεν βαζεις και το τουφεκι στ'αμαξι, δεν ξερεις καμια φορα...'. Εφτασε στο σπιτι μου στις 6.30 χθες το απογευμα και, για καλη μας τυχη ειδαμε τους ουρανους να ανοιγουν και ο ηλιος να βγαινει διστακτικα μεσα απο τα συννεφα. Κοιταχτηκαμε και χωρις δευτερη κουβεντα φορτωσαμε τουφεκια και στοχους στο αυτοκινητο και φυγαμε για τη φαρμα του φιλου μου του χοιροτροφου, που εχει ενα δρομο οπου μπορουμε να στησουμε τους στοχους και να δοκιμασουμε το καινουριο τουφεκι.

Πραγματικα, 10 λεπτα αργοτερα ειμασταν στη φαρμα. Στη διαδρομη μεσα στην φαρμα, ο Μορφονιος καταφερε ενα κορακι και ενα κουνελι με το καινουριο τουφεκι, και ετσι ειμασταν κιολας στα κεφια. Μπροστα μας τα κουνελια πηγαινοερχοταν μεταξυ ενος φραχτη και ενος χωραφιου με πατατες, δινοντας μας πολλες ευκαιριες για βολες. Ο Μορφονιος καταφερε αλλα 3 σε αποστασεις απο 120 μεχρι 250 μετρα. Αφου τελειωσαν οι 'φυσικοι' στοχοι, στησαμε τους δικους μας για να δοκιμασουμε ορισμενες ιδιογομωσεις.



Πηγαινοντας να στησουμε τους στοχους, το ασπρο τετραγωνο στα αριστερα, βρηκαμε κατι πατατες πεταμενες απο την σοδεια και τις στησαμε στα 280 μετρα, για να κανουμε την πλακα μας αργοτερα, και να μελετησουμε ταυτοχρονα και την βαλλιστικη πορεια των βλημματων μας. Μετα απο 10-15 βολες ειμασταν ικανοποιημενοι οτι τα τουφεκια ηταν μηδενισμενα.

Οριστε ο Μορφονιος και τα δυο τουφεκια. Προσεξετε ποσο μεγαλυτερο ειναι το δικο του απο το δικο μου (στον αμμοσακο στο καπω). Ο Μορφονιος ειναι 1.98 και το τουφεκι εχει φτιαχτει στα μετρα του!! Δειτε επισης τον καιρο και τι ρουχα φοραμε για να γλυτωσουμε απο το κρυο:



Ενα αμεριμνο κουνελι εκανε το λαθος να βγει απο το λαγουμι να δει τι ηταν ολη αυτη η φασαρια και πληρωσε το τιμημα της περιεργειας του. Ετσι καταληξαμε με 5 κουνελια (2 δεν τα πηραμε καθως οι σφαιρες τα κατεστρεψαν) και ενα κορακι, ολα μεσα σε 45 λεπτα.



Αφου μαζεψαμε τα πραγματα, σταματησαμε να χαζεψουμε τα γουρουνια που παιζαν στην ακρη του δασους, θαυμαζοντας ταυτοχρονα το τοπιο και την ομιχλη που εβγαινε απο το δασος καθως αυτο στεγνωνε στο διαλλειμα απο την βροχη.



Ηρθαμε σπιτι οπου μας περιμενε η γυναικα μου, ενω πρωτα σταματησαμε στο Κινεζικο εστιατοριο και αγορασαμε φαγητο. Αφου φαγαμε ξεκουραστηκαμε μπροστα στο αναμενο τζακι, βλεποντας ταινιες (No country for old men, την οποια συνιστω ανεπιφυλακτα!) και λεγοντας ιστοριες και καλαμπουρια. Απ'το τιποτα, μια βαρετη κατα τ'αλλα ημερα, εγινε μια μερα διασκεδαστικη, με καλη παρεα και αλλη μια εμπειρια με το τουφεκι. Σκοτωσαμε και 4 πατατες!!

Δυο φιλοι πανε βολτα το βραδυ...

Οπως ειπαμε και παραπανω, πολλες μερες περασαν χωρις εξορμησεις με τα οπλα για κανενα κυνηγι και ελεγχο επιβλαβων. Καταφερα ενα δυο εξοδους (αποτυχημενες) για την καταβολη της αλεπους στο χτημα ενος φιλου, οπου μολις παρελαβε 1000 παπακια και 3000 φασιανους 3-4 εβδομαδων, και ειναι επειγον να κρατησουμε τις αλεπες μακρια απο τα γιατακια τους καθως μπορει να του κανουν μεγαλη ζημια. Αλλα, τιποτα αλλο.

Ετσι λοιπον, μιας και καταφερα να παρω 2-3 μερες αδεια απο τη δουλεια, πηγα να δω μερικους φιλους που μπορει να μου προσφεραν λυσεις και θεραπειες για την 'στερηση' μου! Ο πρωτος φιλος μου, ειναι αγροτης που εκτρεφει αγελαδες για την παραγωγη γαλακτος και τις αρμεγει επισης. Εχει στην δουλεψη του ενα παληκαρι που ειναι μερακλης με τα σκυλια και εχει 2 σπανιελ, 1 κοκκερ και ενα λαμπραντορ, ολες σκυλες. Η μια σπανιελ σκυλα και η λαμπραντορ ειχαν γεννησει πριν 5 εβδομαδες και ετσι ειπα να του κανω μια επισκεψη για να δω τα κουταβια και να δω επισης αν εχει κανενα προβλημα με αλεπουδες.

Οπως ηταν φυσικο, τα κουταβια με κερδισαν με την πρωτη ματια. Αν γεννιοντουσαν 3 βδομαδες αργοτερα ενα απο αυτα θα γινοταν δικο μου, αλλα φετος ετσι πως τα φεραν οι δουλειες δεν προεκυψε. 3 σκυλες και 6 σκυλια σε μια γεννα 9 κουταβιων για τα λαμπραντορ και 6 σκυλες και 2 σκυλια στα σπανιελ.



και

Πολυ εργατικα και σταθερα σκυλια, και θα ηταν τρομερη ευκαιρια, για να μπορεσω να μαθω και πεντε πραγματα απο τον πολυ εμπειρο φιλο μου.....

Τελως παντων, δεν ειναι αναγκη να ονειροπολουμε... Μετα απο 3-4 χωρατα και μιση ωρα κουβεντα, ανακαλυψα οτι οι αλεπες εχουν επιδραμει στα κοτετσια των φιλων και χρειαζεται αμεση δραση. Ετσι, υποσχεθηκα οτι το ιδιο βραδυ θα περασουμε με τον Μορφονιο να τις 'τακτοποιησουμε'.

Πραγματικα, ο Μορφονιος ηρθε στο σπιτι μου κατα τις 7.00 και, αφου φαγαμε και ετοιμαστηκαμε πηγαμε στη φαρμα του φιλου μου, που συνορευει με τη φαρμα του αλλου φιλου μου που εχεται συναντησει σε προηγουμενες περιπετειες, που ειναι χοιροτροφος. Αυτο για μας ηταν ιδανικη περιπτωση καθως θα μπορουσαμε να κυνηγησουμε και τις δυο φαρμες στην ιδια εξοδο. Για την εξορμηση αυτη ειχαμε μαζι μας το 6mmBR το δικο μου, μαζι με το CZ452 .17HMR (για κουνελια και τοιαυτα, καθως ο Μορφονιος δεν ειχε φερει το δικο του .22LR περιφερειακης αναφλεξης, και το δικο μου οπλο ειναι δεξιοχειρο με αμφιδεξιο κοντακι, οποτε μπορουσαμε και οι δυο να το τουφεκισουμε) και 2 οπλα του Μορφονιου: 6mmAIRemington και .20Tactical για τις αλεπουδες.

Οι συνθηκες παραμεναν αντιξοες: το φως ελαχιστο απο την συννεφια, ο αερας να στοβιλιζει και να βουιζει σαν σμηνος απο μελισσες και η βροχη να ερχεται και να φευγει σε ατακτα διαστηματα... Αυτες οι συνθηκες, με την εξαιρεση του ανεμου, ειναι ιδανικες για το κυνηγι της αλεπους, καθως δεν μπορουν να μας εντοπισουν συντομα.

Καθως θα τις κυνηγουσαμε με την λαμπα, και η ωρα δεν ειχε περασει τοσο ωστε να εχει σκοταδι, ειπαμε να παμε πρωτα απο τη φαρμα με τα γουρουνια για κανενα κουνελι και μετα να επιστρεψουμε για τις αλεπουδες εκει. Πραγματικα ετσι και καναμε. Εγω στο τιμονι του Landcruiser και με τη λαμπα στο αλλο χερι, ενω ο Μορφονιος με το τουφεκι στο χερι ετοιμος για τα κουνελια.

Κατα την εισοδο μας στη φαρμα εντοπισαμε ενα κουνελι απο την δικη μου μερια. Ο Μορφονιος γρηγορα και αποτελεσματικα πηρε την λαμπα απο το χερι μου και μου εδωσε το οπλο και μετα απο 2 δευτερολεπτα το πρωτο κουνελι ηταν στον τορβα. Το .17HMR ειναι καταπληκτικο φυσσιγγι, δινοντας μας εμβελεια μεχρι τα 150 μετρα, με ταχυτητες στα 2550fps με μια σφαιρα 17gn. Η δε σφαιρα ειναι ευθραυστη, που σημαινει οτι διασπαται κατα την κρουση με το θηραμα, επιτυγχανοντας αμεση καταβολη. Το πρωτο κουνελι επεσε στα 83 μετρα (ειχαμε το αποστασιομετρο μαζι).

Προχωρησαμε σε ενα δευτερο μερος της φαρμας και εκει ο Μορφονιος καταφερε 5 κουνελια απο το ιδιο λαγουμι. Επειτα προχωρησαμε στο σημειο οπου ειχα τουφεκισει περισυ το Σεπτεμβρη τις δυο αλεπουδες. Εκει νομισαμε οτι ειδαμε παλι μια αλεπου, οποτε ο Μορφονιος, με μια τεχνη που πρεπει να την ακουσει κανεις για να το πιστεψει, αρχισε να παριστανει το κουνελι που ξεψυχα. Βαζοντας το χερι του στα χειλη και με ενα περιεργο τροπο φυσηματος και ρουφηγματος καταφερνει να κανει τους πιο πιστευτους ηχους, οι οποιοι ειναι τρομερα αποτελεσματικοι στο να κανουν την αλεπου να ενδιαφερθει και να τρεξει προς το σημειο τους.

Δυστυχως ομως, δεν ηταν αλεπου αυτο που βλεπαμε στο βαθος αλλα λαγος οποτε μας αγνοησε, οπως ηταν φυσικο. Ετσι εκανα μια γυρα την λαμπα να δουμε αν μπορουμε να βρουμε τιποτε αλλο, οταν ξαφνικα, στα 70-80 μετρα μακρια και στα δεξια μου, ειδα δυο ματια. Ειδοποιησα με ενα ψιθυρο τον Μορφονιο, που προσπαθησε να το βρει στην διοπτρα, αλλα, καθως δεν ηταν βολικο, πηρε την λαμπα και μου εδωσε ξανα το οπλο. Εκανε παλι το 'ετοιμοθανατο κουνελι' και τα ματια μιας μικρης αλεπους φανηκαν τωρα 112 μετρα μακρια. Εβαλα το σταυρο της διοπτρας αναμεσα στα ματια και ελαφρα πιεσα την σκανδαλη...

Το .17HMR ειναι υπερηχητικο φυσσιγγι, αλλα δεν εχει μεγαλη χωρητικοτητα πυριτιδας, και ετσι το σπασιμο του φραγματος του ηχου απο την μικροσκοπικη (4χιλ διαμετρο) σφαιρα ειναι ο κυριως ηχος που ακουγεται μετα την εκπυρσοκροτηση. Οντας τοσο ελαφρυ δεν εχει σημαντικη ανακρουση που επιτρεπει να μην χανεται η εικονα του θηραματος μετα την βολη. Ετσι λοιπον, η κρουση της σφαιρας στην αλεπου ηταν σχεδον ταυτοχρονη με την πιεση της σκανδαλης. Ενα ελαφρυ 'γδουπ' επιβεβαιωσε οτι η σφαιρα βρηκε τον στοχο της, οπως επισης η εικονα απο την Leupold VXIII LRT 4.5-14x40 που φοραει το τουφεκι.

Πηραμε δυο φακους και πηγαμε να δουμε την αλεπου. Μετα απο 10 λεπτα ψαξιμο στο γρασιδι, που ηταν 30 ποντους κιολας, την εντοπισαμε να εχει μεινει 'στον τοπο' με την σφαιρα να την εχει βρει πανω απο το αριστερο ματι.



(η αλεπου και το οπλο).

Ηταν μια νεαρη αλεπου, μαλλον φετινη, σε παρα πολυ καλη φυσικη κατασταση, και χωρις να εχει γεννησει ακομα. Ειναι πολυ πιθανο οτι τα αδερφια της ειναι ακομα καπου εκει γυρω, οποτε μαλλον θα χρειαστει να ξαναπαμε...

Μετα απο ολα αυτα, ξαναγυρισαμε στο αρχικο λαγουμι οπου ο Μορφονιος καταφερε μερικα ακομα κουνελια. Γυρισαμε στην φαρμα του γαλακτοπαραγωγου φιλου μου, αλλα ο ανεμος ηταν στην πλατη μας που σημαινε οτι απλως θα χαναμε το χρονο μας αυτη τη βραδια. Ετσι, πηραμε τα συμπραγκαλα μας και γυρισαμε σπιτι να καθαρισουμε τα κουνελια και τα οπλα.

Τελικος απολογισμος 11 κουνελια και μια αλεπου

Αυριο θα ξαναπαω για να 'νικησω' μια πολυ εξυπνη αλεπου που μας εχει ξεγλυστρισει 3 φορες μεχρι τωρα. Αν ειμαι επιτυχης θα μοιραστω μαζι σας και αυτην την περιπετεια,

Δυο φιλοι βοηθανε τον αγροτη...

Αααχ...τι τραβαμε...! Η μερα ξεκινησε με πολλες δουλειες, το αλογο ειχε ραντεβου με το γιατρο, επρεπε να παω για ψωνια, και ολα τα σχετικα, και περασε η ωρα. Κατα τις 3, ηρθε ο Μορφονιος, και καθησαμε να σχεδιασουμε τι θα κανουμε. Εντω μεταξυ, οταν ημουν στη γυρα, πηγα απο τους φιλους αγροτες και εμαθα που κινειται τι, και ετσι ειχαμε μια ιδεα το τι να κανουμε.

Ετσι, μετα απο ενα καφε, πηραμε πρωτα τα λειοκανα (Beretta AL291 Synthetic, Browning B2) και πηγαμε στη φαρμα οπου οι καργιες, τα περιστερια και τα κορακια επεδραμαν στην ζωοτροφη. Στο δρομο για τη φαρμα περασαμε ενα χωραφι με σταρι, οπου θα ηταν 300 φασες μεσα... Μακαρι και να ηξερα τινος ηταν....

Φτανοντας στον προορισμο μας, χαιρετισαμε τον αγροτη και γεμισαμε τα οπλα. Ο ενας πηγε απο τη μια μερια του υποστεγου και αλλος απο την αλλη, σκεπτομενοι οτι θα πεταχτουν απο μεσα τα πουλια και θα τα παρουμε ειτε απο τη μια μερια, ειτε απο την αλλη. Οι πρωτες 3 τουφεκιες πηραν δυο περιστερια και μια καργια, ενω αστοχησα και με αλλες 2. Ο Μορφονιος πηρε και αυτος 2 με 2...

Μετα απο αυτη την αποστολη, περπατησαμε μεσα στα χωραφια. Στα πρωτα δυο βηματα, πεταχτηκε ενα κουνελι και το πηρα με μια τουφεκια στα 20 μετρα. Χωρισαμε, και ο ενας πηγε στη μια ακρη του χωραφιου και ο αλλος στην αλλη. Φτανοντας στο τελος του χωραφιου ειδα δυο φασες να ερχονται κατα μερος μου. Χωθηκα μεσα σε ενα φραχτη, και μετα απο μισο λεπτο περνουσαν απο πανω μου. Πηρα την πρωτη με 2 τουφεκιες, και δεν μπορεσα να παρω την δευτερη...

Καθησαμε κατω απο τα δεντρα για 15-20 λεπτα αλλα τιποτα δεν περναγε απο τη μερια μας, και ετσι αποφασισαμε να παμε σε ενα αλλο χωραφι με ενα δασακι γυρω γυρω. Πηραμε ο καθενας απο μια πλευρα απο το δασος, και περπατουσαμε σκεφτομενοι οτι θα πεταγαν τα πουλια ειτε απο τη μια μερια ειτε απο την αλλη. Εντωμεταξυ, ο καιρος αρχισε να κλεινει, και μια ψιλοβροχη και αερας εκανε τη μερα δυσκολη για το κυνηγι που καναμε. Ετσι, δεν πηραμε τιποτα εκει και αποφασισαμε να παμε πισω στη φαρμα.

Πραγματικα, τα πουλια γυρισαν στη φαρμα, και πηραμε αλλα 6 περιστερια. Περασε η ωρα και γυρισαμε σπιτι, οπου μαγειρεψαμε τις φασες (τα στηθη) και το κουνελι με λουκανικα στο φουρνο. Φαγαμε, και περιμεναμε λιγο να περασει η ωρα να παμε για αλεπουδες. Κατα τις 8.30 το βραδυ, βαλαμε τα πραγματα στο αυτοκινητο και σε 10 λεπτα ειμασταν στα χωραφια. Καθησαμε σε ενα λοφακι, με εμενα στο τουφεκι (6mmBR) και το Μορφονιο στη λαμπα. Ηταν ακομα φως (σκοτεινιαζει κατα τις 9.30 εδω τετοιο καιρο) και ετσι πηραμε τους κραχτες και παρισταναμε τα ετοιμοθανατα κουνελια, περιμενοντας καποια νεαρη αλεπου να εμφανιστει. Ο αερας ηταν λαθος ομως και δεν ειχαμε τυχη.

Ετσι, αποφασισαμε να παμε περπατητοι, μπας και πετυχουμε καμια αλεπου μες το χωραφι. Μετα απο 100 μετρα πορεια, η λαμπα επιασε τα ματια μιας καπου 150 μετρα μακρια. Μεχρι ομως να παρω θεση, εφυγε, πραγμα που δειχνει οτι μαλλον καποιος την ειχε 'φωτισει' προηγουμενως και ηξερε τι την περιμενε. Συνεχισαμε παραλληλα στο δασος, και ξαφνικα πηρε το ματι μου μια κινηση καπου 20 μετρα στα αριστερα μας. Στην αρχη νομισα οτι ηταν λαγος, αλλα ριξαμε την λαμπα και να'σου ενα κουταβι να μας κοιταει μεσα απο το γρασιδι. Η βολη το βρηκε στο στηθος και επεσε πριν ακουσω καν το θορυβο της τουφεκιας (δεν εχει φωτογραφια απο αυτο, καθως δεν εμειναν και πολλα πολλα για την καμερα).

Εδωσα το τουφεκι στον Μορφονιο, και πηρα τη λαμπα. Σχεδον αμεσως ειδαμε τα ματια απο δευτερο κουταβι καπου 100 μετρα μακρια. Βιαστηκε ομως και αστοχησε. Ετσι, προχωρησαμε προς το μερος οπου το ειδαμε και πραγματικα ηταν ακομα εκει. Ξανα πηρε σημαδι, εριξε, και αστοχησε ξανα (δεν ειχε το δικο του τουφεκι, καθως ειχε μεινει απο σφαιρες... Και ειπαμε: τουφεκι, γυναικα και αλογο δεν δινουμε!). Η τριτη τουφεκια στο ιδιο κουταβι, αστοχησε ξανα... Πηρα εγω το οπλο και μετα απο 5 λεπτα ειδαμε την τεταρτη αλεπου της βραδιας καπου 40 μετρα μπροστα μας, και ξανα επεσε ακαριαια μετα τη βολη. Προχωρωντας να την παρουμε, κοιταμε και ειναι αλλες 2 στα δεξια της, καπου 70 μετρα μακρια. Καθησα στο εδαφος, εβαλα τα shooting sticks και πηρα την 3 αλεπου μεσα σε 10 λεπτα. Οριστε και η φωτογραφια (δυστυχως μονο το τηλεφωνο ειχα, και δεν ειναι πολυ καθαρη...):



Αποφασισα λοιπον, οτι δεν θα ξαναριξω σημερα, και εδωσα το τουφεκι στο φιλο μου. Πηγαμε πισω ακολουθωντας την ιδια διαδρομη, πηγαινοντας για ενα χωραφι στην αλλη μερια του δρομου, οπου περισυ ειχαμε παρει δυο αλεπουδες. Μετα απο 20 λεπτα κραξιμο, δεν φανηκε τιποτα και αποφασισαμε να παμε πισω στο αμαξι και να δουμε τι θα κανουμε μετα. Στο δρομο, παιζαμε με τη λαμπα οταν ξαφνικα βλεπουμε ενα ζευγαρι ματια να φευγουν απο το κοτετσι! Βαλαμε το οπλο στα sticks, και αρχισαμε να κραζουμε την αλεπου που αρχισε να περπαταει βιαστικα στην αντιθετη κατευθυνση απο εμας. Δεν εδειχνε σε διαθεση να σταματησει, αλλα 134 μετρα μακρια μας σταματησε για μια τελευταια ματια προς την περιοχη οπου ημασταν εμεις. Και αυτο ηταν το τελευταιο της λαθος: σε μια απεγνωσμενη προσπαθεια να ξεντροπιαστει, ο Μορφονιος την κατακεραυνωσε με μια βολη στο κεφαλι (καθως ηταν και το μονο μερος του σωματος της που διακρινοταν μεσα απο το γρασιδι). Πηγαμε και την πηραμε και την φεραμε στην αυλη του αγροτη, ωστε να μας πιστευει οτι πηραμε και καμια (καθως ειναι μεγα πειραχτηρι, και θα μας εβγαζε την ψυχη στο καζο!).

Η ωρα εφτασε 11.30, και ο φιλος μου ενοιωθε την κουραση της εβδομαδας, και ετσι αναβαλαμε το κυνηγι κουνελιων για αυριο. Αν το καλοσκεφτουμε, δεν περασε και ασχημα η βραδια: ειδαμε 7 αλεπουδες, πηραμε τις 4 και καναμε τη βολτα μας στην εξοχη!

Αυριο εχει φασες το πρωι, σε χωραφι με σιταρι, και μετα κουνελια και ισως και αρουραιους. Παω για υπνο και εγω τωρα, να ειμαι φρεσκος για τις αυριανες περιπετειες, αν ο καιρος μας χαρισει...

Μια βολτα με τον Οσκαρ...Απριλιος 2009

Αλλη μια ομορφη μερα ξημερωσε σημερα. Ο ηλιος δυνατος, με μερικα συννεφα στον ουρανο και η θερμοκρασια τετοια που να μπορεις να κινεισαι με κοντομανικο (μην γελατε, εδω ειναι λογος ειδικης μνειας τετοια γεγονοτα!). Καθως ειμαι μπεκιαρης 4 μερες τωρα, επρεπε να κανω καμια δουλεια, γιατι το σπιτι παει κατα διαολου, και ετσι τακτοποιησα λιγο, κουρεψα το γρασιδι, τελειωσα και το καθαρισμα του Sako 75-I Varmint .204Ruger που ηταν στο γκαραζ, και εσκισα και κατι κουτσουρα να εχουμε για τη φωτια (ποτε δεν ξερεις.... ).

Εφοσον χορτασε ο ωμος μου τουφεκιες εψες, αποφασισα σημερα να ξεσκονισω το 20αρακι μου, και να παω περπατητο κυνηγι με τον σκυλο μου. Eιναι ενας τροπος κυνηγιου που με διασκεδαζει αφανταστα, καθως μου επιτρεπει να χαρω το σκυλο μου και να παρω και κανενα κουνελι η οτι αλλο τυχη στην βολτα. Μονο που γερασε τωρα ο καημενος και, ενω το λεει η καρδουλα του, τα ποδια του δεν τον ακολουθουν. Παρ'ολα αυτα, η χαρα στο προσωπο του η ιδια...

Ετσι, οταν δροσισε λιγακι κατα τις 6.30, πηρα 40 φυσσιγγια στην τσεπη, φορτωσα το Ροβερ στο αμαξι και πηγαμε για την φαρμα. Φτανοντας, παρκαρα στο χωραφι και τον αφησα να ξεδωσει.



Προχωρησαμε προς το δασυλλιο μπροστα μας, καθως παντα κραταει κουνελια εκει, σε κατι συσταδες απο χορτα. Φτανοντας στο δρομακι ειδαμε 4-5 κουνελια, αλλα δεν μας δωσαν ευκαιρια για βολη. Ετσι, πηγαμε σε ενα χωραφι με καλαμποκι, και, μολις στριψαμε απ'την πυλη, ενα κουνελι στεκονταν 25 μετρα απ'εκει που ημασταν εμεις και επεσε με την πρωτη τουφεκια. Ο σκυλος ετρεξε και το επιασε ενω κλωτσουσε ακομα:



Η τουφεκια αδειασε το χωραφι, και ετσι πηγαμε σε ενα διπλανο, φρεσκοσπαρμενο με γρασιδι, οπου καταφερα και πηρα αλλα δυο. Μετα, πηραμε συρριζα μια σουδα, με πολλα δεντρα στα αριστερα μας, στην οχθη της, και περπατουσαμε στη σκια, καθως ο ηλιος μας ειχε ταλανισει. Η φαρμα φαινοταν σε ολο της το μεγαλειο και μου εδωσε την ευκαιρια να την θαυμασω μες τον ηλιο.



Ξαφνικα, βλεπω μια κινηση μεσα στα δεντρα, και μια φασα να πεταγεται 20-30 μετρα μπροστα μου, φευγοντας μακρια απο την θεση μου. Το οπλο ηρθε ενστικτωδως στον ωμο και το πουλι επεσε κατακεραυνωμενο με την τουφεκια! Πολυ την 'φχαριστηθηκα αυτη τη βολη, ιδιαιτερα καθως δεν ειχα
φαγητο στο σπιτι και η φασα μου εδωσε την λυση!


Μετα απ'αυτη την τουφεκια, γυρισαμε προς το δασυλλιο και κινησαμε κατα τα μερη οπου κυνηγουσα εχτες. Φτανοντας σε μια πυλη, ειδα 4-5 κουνελια να σκορπιζουν δεξια αριστερα, αλλα ενα να μενει εκει που ηταν και να μασουλαει αμεριμνο...Καταλαβα αμεσως οτι ειναι αρρωστο και το αφησα εκει που ηταν για να το πιασει ο σκυλος. Περασαμε την πυλη και τον εβαλα να δει το κουνελι που εκανε πενιχρες προσπαθειες για να ξεφυγει. Η μυξωματωση ειναι τρομερη ασθενεια στα κουνελια που τα κανει να αρρωσταινουν απο μεσα προς τα εξω, και μπορει ενα κουνελι που να φαινεται υγιες να ειναι ετοιμοθανατο. Η τελικη μορφη της ειναι ιδιαιτερα συγκλονιστικη, με το ζωο να χανει την οραση του και να αδυνατιζει τελειως. Ειναι μια ασθενεια που την δημιουργησαν στο εργαστηριο για να καταπολεμησουν τον υπερπληθυσμο κουνελιων στην Αυστραλια, αλλα βρηκε τον δρομο της και στον υπολοιπο κοσμο. Μεταφερεται απο τους ψυλλους απο κουνελι σε κουνελι.

Τελος παντων, αφου το απαλλαξαμε απο την μιζερια του, προχωρησαμε και βρηκαμε αλλα 3 σε παρομοια κατασταση που τα καθαρισα με 3 τουφεκιες. Αστοχησα και σε κατι γελοιες τουφεκιες, υπενθυμιζοντας μου οτι το δικανο δεν ειναι ραβδωτο... αλλα γιαυτο και το πηρα, για να αρχισει η προπονηση για τις φασσες σε κανα-δυο μηνες!! Ολα κι ολα εριξα 18 φυσσιγια, πηρα 6 κουνελια και μια φασσα (δυστυχως κανενα κουνελι δεν ηταν καταλληλο για βρωση...). Πηγαινοντας για το αυτοκινητο εριξα μια ματια στο λαγουμι που τουφεκαγα εχθες, και ειδα οτι δεν εκανα και ιδιαιτερη ζημια...



Μετα απ'αυτα, γυρισαμε σπιτι οπου ξεστηθιασα το πουλι και εβαλα το κουφαρι του στο φραχτη για την αλεπου, καθαρισα το οπλο και καθησα να μαγειρεψω. Εκανα την συνταγη που ειπα νωριτερα, με τη σαλατα. Οπως ειπα, τηγανιζουμε τα στηθη για 4-5 λεπτα (το πολυ!)



και μετα τα βαζουμε με λιγο λαδι και βαλσαμικο ξυδι σε σαλατα.


Αυτες οι χαρες της εξοχης και σημερα! Περασα μια πολυ ομορφη ημερα, παρεα με το φιλο μου, και εδρεψα τους καρπους των κοπων μου! εεεε ρε γλεντια!!