Mακρινες βολες σε κουνελια...

Απ'την Τεταρτη που μας περασε, η γυναικα μου εχει φυγει για δουλειες και θα λειψει μεχρι την αλλη Παρασκευη... Απ'τη μια μου λειπει, απ'την αλλη ειπα μεσα μου "Να Η Ευκαιρια"!! Ειχα απο καιρο ξεμεινει απο σφαιρες για το .204Ruger και δεν ειχα και πολλες για το 6mmBR, και ετσι, μιας και καταφερα και δεν ειχα πολυ δουλεια αυτην την εβδομαδα, αποφασισα να φτιαξω μερικες σφαιρες.... 168 για το .204Ruger και 120 για το 6mmBR. Για να γινουν οι σφαιρες, χρειαζεται μια προετοιμασια 8 βηματων για καθε καλυκα, και αλλα 3 βηματα για να γινουν σφαιρες, οποτε καταλαβαινετε... Ευτυχως οι μερες σκοτεινες και βροχερες απ'την Τεταρτη μεχρι την Παρασκευη, και ετσι ειχα ευκαιρια να κλειστω στο γκαραζ και, για δυο μερονυχτα αλλη δουλεια δεν εκανα... με ενα μικρο διαλλειμα για κουνελια την Παρασκευη το απογευμα, οταν καταφερα και πηρα 22 κουνελια με το 6mmBR (ηθελα να ξοδεψω τις σφαιρες!). Τελικα, χτες το βραδυ οι σφαιρες ηταν ετοιμες (φωτογραφια απο προηγουμενη συνεδρια):



Σημερα η μερα ξημερωσε ηλιολουστη, νηνεμη και πολλα υποσχομενη. Ετσι, πηγα και εκανα τις δουλειες μου το πρωι, περπατησα και τον Ροβερ στο δασος (οπου βρηκα και ενα ολοισιο πουρναρι, και το πηρα να το κανω μαγκουρα) και γυρισα στο σπιτι να ετοιμαστω για την αποψινη περιπετεια. Φτιαχνοντας τις σφαιρες παρατηρησα οτι μερικοι καλυκες εφταναν στο τελος της 'ζωης' τους και ετσι τους γεμισα με το φορτιο που ξερω την συμπεριφορα του αλλα τους εβαλα στην ακρη για να παω να τους χαραμισω. Βγηκαν 44 σφαιρες, που με καλουσαν μεσα απ' το κουτι τους "ξοδεεεψε μας, ξοδεεεψε μας'. Το καλεσμα τους αδιακοπο και δεν μπορουσα να σκεφτω τιποτ'αλλο απο το ποτε θα περασει η ωρα λιγο, να πεσει λιγο ο ηλιος και να καταφερω να παω για τουφεκιες. Αφου ηπια ενα καφε και λαξευσα ενα ξυλο που παιδευω εδω και κανα μηνα, επαιξα λιγο με το Ροβερ, και πηγε 6.30 η ωρα.

Φορτωσα το αμαξι με ολα τα σχετικα: μιας και η εξορμηση σημερα ειχε συγκεκριμενο σκοπο επρεπε να ειμαι καλα οργανωμενος. Ειχα βαλει ορο στον εαυτο μου οτι δεν θα κανω τουφεκιες κατω απο 150 μετρα, και θα προσπαθουσα να ειναι οι περισσοτερες πανω απο τα 200. Για να επιτευχθουν τετοιες βολες σε θηραματα, χρειαζονται τα εξης
α) τουφεκι που να μπορει να εχει ακριβεια καλυτερη του 0.5ΜΟΑ (minute of angle- χοντρικα, να κανει γκρουπ λιγοτερο απο μιση ιντσα-1.25 εκατοστα- 5 βολες στα 100 μετρα)
β) διοπτρα με αρκετη μεγεθυνση και ρυθμιση παραλαξ (Η δικη μου ειναι η Leupold VXIII LR 6.5-20x40 Varmint Hunter)
γ) αποστασιομετρο
δ) ανεμομετρο
ε) κυαλια
ζ) καρτα με τις ρυθμισεις σκοπευσης
η) πυρομαχικα που να μπορουν να επιτυχουν την ακριβεια που χρειαζεται, και,
φυσικα, σταθερο υποβαθρο απ'οπου θα γινονται οι βολες

Οριστε τα δικα μου



Εφτασα στη φαρμα μετα απο 10 λεπτα. Τοποθετησα το αυτοκινητο με τετοιο τροπο ωστε να εχω ανοιχτο πεδιο βολης 270 μοιρων και να μπορω να βλεπω μεχρι 400 μετρα μακρια. Με το που εσβησα τη μηχανη, ηδη ειχα εντοπισει 8 κουνελια που μασουλαγαν το γρασιδακι στα 178 μετρα μακρια απο την θεση μου. Ησυχα, βγηκα απ'το αυτοκινητο, συναρμολογησα το οπλο και, με τα κυαλια, αρχισα να ξεχωριζω ποια απο τα κουνελια θα παρω πρωτα. Η εικονα που ειδα μεσα απο τα κυαλια με απογοητευσε... Ολα τα κουνελια ειχαν μυξωματωση...τα ματια τους σχεδον κλειστα απο το πρηξιμο και το πυον, επιβιωναν μονο λογω του οτι η φωλια τους ηταν τοσο κοντα στο γρασιδι και δεν χρειαζοταν να απομακρυνθουν και να κινδυνεψουν απο τις γερακινες και τα αλλα αρπακτικα.

Τελος παντων, δεν ειχα ετσι κανενα ενδοιασμο για το ποιο κουνελι θα παρω πρωτο, και διαλεξα ενα στην ακρη του γκρουπ, ωστε να μην τα αναταραξω και καταφερω να παρω περισσοτερα απο ενα. Οριστε η αποψη που ειχα:



(τα κουνελια ηταν στο σκιερο μερος του χωραφιου, δεξια απο την καννη, στα ορια του δασυλλιου με τα πευκα)

Ο ηχος της τουφεκιας αναταραξε το τοπιο για μια στιγμη, αφηνοντας τα κουνελια να αναρωτιουνται εαν πραγματικα ακουσαν κατι. Ευτυχως δεν ειδαν το φιλο τους να εκτινασεται μισο μετρο στον αερα και να πεφτει ακινητος απ'την σφαιρα που το βρηκε καταστηθα. Αμεσως, εβαλα καινουρια σφαιρα και διαλεξα τον επομενο στοχο μου. 172 μετρα τωρα και επαναληψη του πρωτου επεισοδιου . Τα υπολοιπα κουνελια καταλαβαν οτι κατι δεν παει καλα, αλλα οχι αρκετα γρηγορα πριν ακομα ενα παει να συναντησει τα αλλα δυο που μολις αποχωρησαν για τα λιβαδια του ουρανου. Οι βολες ξεσηκωσαν ενα ματσο κορακια απο τα δεντρα, και τα εκαναν να πετουν φωναζοντας γυρω απο το χωραφι. Ενα απ'αυτα πηγε και καθησε σε ενα απο τα πευκα στην ακρη του δασυλλιου και μου εδωσε ιδιαιτερη ικανοποιηση να το δω να εκρυγνειται καθως 39 κοκκοι δυστυχιας το βρηκαν στη μεση του στηθους του.

4 τουφεκιες, 4 επιτυχιες... Καλα που τις ειχα για δευτερες τουτες τις σφαιρες!!! Δεν εβλεπα αλλα κουνελια μπροστα μου, συνεπως αρχισα να κοιταζω πιο μακρια και στα δεξια μου, να δω αν υπαρχει τιποτα. Πραγματικα, πισω και δεξια απο εκει που ημουν, κατω απο ενα δεντρακι δυο κουνελια βοσκαγαν ανεμελα. 213 μετρα τωρα, και με τον ανεμο να ερχεται απο τα δεξια μου...


(το κουνελι ηταν κατω απο το δεντρακι στο βαθος, στο οριο του φραχτη)

Αλλαξα την τοποθεσια της βασης του οπλου και τοποθετηθηκα ωστε να μπορω να δω το κουνελι καθαρα, καθως τωρα ο ηλιος ηταν σχεδον μπροστα μου. Συμβουλευτηκα την καρτα, εδωσα 1-2 κλικ δεξια για τον ανεμο και εστειλα τα 'καλα' νεα. Με το πατημα της σκανδαλης, το κουνελι επεσε στο πλαι και ουτε καν κινηθηκε, με τον ηχο της κρουσης της σφαιρας να φτανει στα αυτια μου κλασματα του δευτερολεπτου αργοτερα. Πεντε με πεντε και ημουν μες τη χαρα. Εντοπισα αλλα δυο κουνελια στο πρωτο χωραφι και καταφερα να παρω το ενα.

Μετα απο αυτα τα πρωτα 10 λεπτα, ησυχασε ο τοπος και τα κουνελια γιναν πιο προσεκτικα. Δεν με πειραζε ομως, με τα κυαλια εβλεπα το τοπιο και διασκεδαζα την εμπειρια του να ειμαι στην εξοχη ενα τοσο ομορφο δειλινο. Αποφασισα μετα απο λιγο να παω παραπερα, μπας και βρω τιποτ'αλλο απ'αυτη τη θεση, και ετσι πηρα το οπλο και τα κυαλια, μαζι με κατι ραβδια που εχω για να στηριζω το οπλο και προχωρησα προς μια πλαγια οπου ηξερα οτι κραταει δυο μεγαλα λαγουμια. Ειδα 4 κουνελια να βοσκανε, αλλα δεν μπορουσα να τα τουφεκισω γιατι μολις εσκυβα χανοντουσαν απο τον οριζοντα. Πηγα ετσι, πηγα αλλιως, τελικα καταφερα να παω σε θεση βολης. Αυτη τη φορα, 'εσπασα' τον ορο καθως ηταν μονο 129 μετρα μακρια, αλλα, μιας και ο αγροτης θελει να τα ξεφορτωθει, τι να κανουμε...Προβληματα που εχει ο κοσμος !! Αλλα, στα ευκολα κολλησαμε! Η πρωτη μου αστοχια συνεβη σε αυτη τη βολη...

Αφου καταφερα να τα 'εξαφανισω' απ'εκεινη την πλαγια, πηρα το αυτοκινητο και πηγα παρακατω στο χωραφι, σε ενα σημειο που μου επετρεπε να κανω βολες πανω απο 250 μετρα μακρια, σε ενα δρομο.


(οι βολες εγιναν εκει που φαινεται να ασπριζει μια νερολακουβα στο δρομο, στα αριστερα της καννης)

Ηδη εκει ηταν 3 κουνελια, αλλα μεχρι να στηθω ειχαν φυγει. Πηρα τα κυαλια και αρχισα να κοιταζω το τοπιο, οταν εντοπισα ενα χωραφι γεματο κουνελια, να το λουζει ο ηλιος, καπου 600 μετρα μακρια (σε τοπο που δεν εχω αδεια να τουφεκισω). Χαζευα λοιπον τα κουνελια οταν, ξαφνικα, αρχισαν να τρεχουν δεξια και αριστερα, πανικοβλητα, χωρις (φαινομενικα) να υπαρχει λογος. Μετα απο μισο λεπτο τον ειδα το λογο: μια αλεπου ειχε παρει στο κατοπι ενα και το καταδιωκε μεχρι που χαθηκαν μεσα σε μια συσταδα δεντρα και χορτα! Δυο χωραφια δωθε, 4 ερωδιοι κοιτουσαν ο ενας τον αλλο και ενας λαγος εβοσκε αμεριμνος μες σε ενα χωραφι με κριθαρι... Αγαλλιασε η καρδια μου με τα δωρα που μου εκανε σημερα η εξοχη...

Πισω στο κυνηγι. Οση ωρα εκανα τον φυσιοδιφη, τα κουνελια ξαναβγηκαν στο δρομακι. Διαλεξα ενα, 266 μετρα μακρια, υπολογισα παλι τον ανεμο και την κλιση απο το οπλο, και πατησα την σκανδαλη. Το χωμα τιναχτηκε πισω απο το κουνελι, που εκανε δυο βηματα και επεσε νεκρο. Ααα! σημερα εχω ρεντα! ειπα απο μεσα μου! Καταφερα να παρω αλλα δυο κουνελια απο αυτη τη θεση, αστοχησα και 3 φορες σε κατι αλλα και μετα απο 20 λεπτα αποφασισα να παω να δω αυτα που ειχα χτυπησει και να μετακινηθω σε αλλο σημειο οπου θα μπορουσα να δω αλλα λαγουμια.

Η τακτικη μου επιασε. Πηγαινοντας να δω αυτα που ειχα χτυπησει, εβλεπα κουνελια στο οριο του χωραφιου και πηρα μερικα ακομα σε αποστασεις απο 110 (ξερω, αλλα ειπαμε... ο αγροτης!) μεχρι 258 μετρα. Αυτο που με ανησυχησε ηταν οτι, εκτος απο 3-4 μικρα που βρηκα, ολα τα αλλα ειχαν μυξωματωση... Ειναι ενα φυσιολογικο φαινομενο, οταν ο πληθυσμος τους φτανει μεγαλους αριθμους, η μυξωματωση γινεται ενδημικη και μειωνονται οι αριθμοι τους παλι σε φυσιολογικα επιπεδα. Η φυση στην δουλεια της! Φετος ειναι πραγματικα ιδιαιτερη χρονια, καθως τα κουνελια ειναι υπεραριθμα. Τουφεκαω αυτη τη φαρμα, απο το ιδιο σημειο εδω και 4 χρονια, και πρωτη φορα βλεπω τοσα πολλα....Global Warming!!

Κοιταξα το δισακι μου και ειδα οτι η αποθηκη των πυρομαχικων μου ειχε μειωθει σημαντικα. Ηθελα να παω σε ενα συγκεκριμενο σημειο, απ'οπου ξερω οτι μπορω να εχω αποψη 3 μεγαλων χωραφιων που παντα κραταν κουνελια και, αυτη τη φορα, κανενα δεν θα ηταν κατω απο 180 μετρα. Ετσι, εβαλα το υπολοιπο των σφαιρων στη τσεπη μου, πηρα το δισακι μου, τα κυαλια, και τα ραβδια, κλειδωσα το αυτοκινητο και πηδηξα το συρματοπλεγμα, μπαινοντας μες το δασυλλιο που επρεπε να διασχισω για να φτασω στο σημειο που ηθελα. Κατω απο κατι πευκα, κρυμμενος απο τις φτερες, ημουν σε ιδανικη θεση για να παρατηρησω το περιβαλλον χωρις να το ενοχλησω. Μονο 4-5 φασσες φτερουγισαν απο τα δεντρα καθως περπατουσα μεσα στο δασος.

Φτανοντας στο σημειο που ηθελα, ηδη μπορουσα να δω 3-4 κουνελια μεσα στο καλαμποκι και αλλα 4-5 στα αριστερα μου, καπου 200 μετρα μακρια. Επελεξα αυτα μες το καλαμποκι και 2 βολες βρηκαν 2 κουνελια 276 μετρα μακρια. Εστρεψα τοτε την προσοχη μου σε αυτα στα αριστερα μου


ηταν εκει που φαινεται γκριζο το χωμα, καθως εχουν φαει το καλαμποκι γυρω απο το λαγουμι τους. Εβαλα το σταυρονημα στο μετωπο του μεγαλυτερου που εβλεπα και του εστειλα το χαπι για τον πονοκεφαλο. Δουλεψε, γιατι μετα την βολη δεν ειχε πια κεφαλι! Πηρα αλλα δυο στο ιδιο σημειο και αστοχησα σε ενα βλακωδως (η ισως εφταιγε και η σφαιρα, ποιος ξερει....).

Η ωρα περνουσε, και αποφασισα να μετακινηθω και παλι, ωστε να μπορεσω να επιτηρησω μια περιοχη οπου εχει πολλα λαγουμια. Το σουρουπο ειχε αρχισει για τα καλα, και ηδη δυσκολευομουν να δω τα κουνελια απο τη διοπτρα, ενω με τα κυαλια ηταν ολοκαθαρα... Τοτε, ειδα ενα κουνελι, ισο με αρουραιο, 311 μετρα μακρια. Ειπα μεσα μου 'ιδου η βολη της ημερας!'... Με δυσκολια το εβλεπα στο σταυρονημα, στηριξα τον αγκωνα μου στο γονατο του αριστερου μου ποδιου (ειμαι αριστεροχειρας, σε περιπτωση που σας ξενισει!), και εκανα το οπλο οσο πιο στιβαρο γινεται. Η καρτα μου ειπε οτι η σφαιρα θα πεσει 7 ιντσες σε αυτη την αποσταση, και εδωσα και 1-1.5 ιντσα δεξια για τον ανεμο.

(το κουνελι ηταν στην κατω δεξια γωνια του χωραφιου, στο σκιερο μερος, 60-70 μετρα δεξια απο το πεσμενο δεντρο)

Πηρα μια ανασα, αφησα τη μιση, και πιεσα τη σκανδαλη... Η ανακρουση του οπλου ηταν μηδαμινη, επιτρεποντας μου να δω απο την διοπτρα το κουνελι να εκσφενδονιζεται στον αερα και να πεφτει ακινητο μισο μετρο παραπερα! Αυτη η βολη ηταν η πεμπτουσια της προσπαθειας μου με τα πυρομαχικα και την εξασκηση, και μονο που δεν αρχισα να χορευω! Μετα απ'αυτη τη βολη, μου ειχαν μεινει αλλες 3 σφαιρες, πηρα 1 κουνελι και αστοχησα σε αλλα δυο, και πηρα των οματιων μου και ξεκινησα για το αυτοκινητο. Τελικος απολογισμος: 32 κουνελια και ενα κορακι με 44 βολες.

Η πορεια μου αργη, ανασαινοντας το αρωμα του δασους, ευχαριστωντας την τυχη μου για το καταπληκτικο απογευμα, ικανοποιημενος απο την αποδοση των εργαλειων μου και της δικης μου ικανοτητας, χαρουμενος που εζησα αυτες τις στιγμες. Τωρα, με ενα ποτο στο χερι, και καλη μουσικη, ειπα να τις μοιραστω με φιλους που, καποια μερα, ισως, να τους εχω και εδω να τα κανουμε αυτα μαζι.... Και το καλυτερο: αυριο θα ξαναπαω!!!

Eνα απογευμα για κουνελια

Αφου λοιπον τελειωσα το κουρεμα του γρασιδιου, εσπρωξα μερικα σιδερα, περπατισα τον Ροβερ, και ηπια ενα καφε, περασε η ωρα και ηρθε η στιγμη να πακεταρω το τφεκι’μ και να παω για την φαρμα. Η γυναικα μου θα πηγαινε να δει τι κανει ο Ντορης, και ετσι ειχα το ελευθερο για κανα δυο ωρες.

Η μερα ωραια, χωρις αερα, ηλιοφανεια και 25 βαθμους, υποσχοταν κινηση στα χωραφια απο τους στοχους. Φορτωσα σεα και μεα στο αυτοκινητο και ξεκινησα για το μακρυ ταξιδι στην φαρμα.

Μετα απο εφτα λεπτα, ειχα φτασει. Αλλα τι να δω: Η πορτα κλειδωμενη! Αμαν, ειπα απο μεσα μου, για να με κανουν να ιδρωσω... Τι να κανω λοιπον, παρκαρω το αυτοκινητο σε ενα χωραφι, φορτωνομαι τφεκ’, τσαντα, διποδο, shooting sticks, κυαλια, Range finder (αποστασιομετρο), πυρομαχικα, και την shooting bag, και παιρνω τον ανηφορο. Τι να σου πω ομως, αυτο το περπατημα... ιδρωσα να πηγαινω και να προσπαθω να δω με τα κυαλια... Οριστε και μια φωτογραφια οπου φαινονται τα ραβδια και η shooting bag (ζυγιζει γυρω στα 8 κιλα):



Τελος παντων, εφτασα σε ενα σημειο που μπορουσα να αγναντεψω μια ραχουλα απο ενα χωραφι με γρασιδι. Βαζοντας τα κυαλια στα ματια, μετα απο ενα δυο λεπτα, αναφωνησα ωσαν Κωστας Γκουζγκουνης στα ‘Καμακια του Σαρωνικου’: ‘Να’τα τα πουλακια μου!’. Στην ακρη του χωραφιου, κατω απο ενα θαμνο, ειδα τρια κουνελακια να καθονται εξω απο το λαγουμι. Αφηνω τα πραγματα κατω, βγαζω το τφεκ’ απο την θηκη και αρχιζω την συναρμολογηση.

Και εκεινη την ωρα μεταμορφωθηκα: απο Γκουζγκουνης εγινα Βουγιουκλακη! Ολη την ωρα που τα εκανα αυτα τραγουδαγα ‘αχ κουνελακι, κουνελακι, σφαιρα που θα την φας!’... Πρεπει να κοψω τον ελληνικο κινηματογραφο, με βλεπω να ριχνω αλα’ Μεταξοπουλος σε λιγο.

Μεσα σε ενα λεπτο ημουν ετοιμος. Στερεωσα το οπλο σε κατι καγκελα, και κοιταξα μεσα απο το range finder για να κανονισω την αποσταση: 132 μετρα. Το οπλο (204 Ruger) ριχνει σφαιρα 39gn με ταχυτητα 3890fps. Το οποιον σημαινει οτι με μηδενισμο στα 100γιαρδες, η σφαιρα στα 132 εχει πεσει....0.3 ιντσες (δηλ. 0.8 εκατοστα). Με αλλα λογια, βαζεις το σταυρο εκει που θες και ριχνεις. Περιμενα ομως λιγο, γιατι ηταν δυο κουνελια που παιζαν το ενα κοντα με το αλλο και ειπα μηπως και μπορεσω και τα παρω και τα δυο. Η υπομονη μου ανταμοιφθηκε: καθησαν το ενα διπλα στο αλλο, και εστειλα το μυνημα! Οταν η σφαιρα ταξιδευει με τετοιες ταχυτητες, βλεπεις το χτυπημα πρωτου ακουσεις το θορυβο. Με την πιεση της σκανδαλης, τα δυο κουνελια εκτιναχθηκαν το ενα αριστερα και το αλλο δεξια, και εμειναν ακινητα σε αποσταση 0.5 μετρων το ενα απο το αλλο! ‘Καλα θα παει η μερα’ σκεφτηκα!

Παρ’ολη την φασαρια, ενα τριτο κουνελι ηταν κανα δυο μετρα πιο περα και ετρωγε γρασιδακι (που με παρακαλαει ο αγροτης να το προστατεψω... πρεπει να δειτε τη ζημια που μπορει να κανουν τα κουνελια για να το πιστεψετε). Με μιας οπλιζω την δευτερη σφαιρα και το στελνω και αυτο να κανει παρεα με τα αδερφακια του!

Μετα απο ολη αυτη την αναστατωση, ξαναφορτωθηκα ολα τα συμπραγκαλα, και αρχισα παλι κατα το κυριως μερος σκοποβολης που ειχα επιλεξει. Δεν εκανα 50 βηματα, και κοιταω μεσα απο τα κυαλια, βλεπω αλλα δυο κουνελια σε ενα αλλο λαγουμι στην μεση του χωραφιου. Αντε παλι τα ιδια: ξεφορτωνομαι τα πραγματα, βαζω το οπλο στα ραβδια (οχι το διποδο ακομα), και κοιταω μεσα απο την διοπτρα (Leupold VXIII,LR, 6.5-20x40, Varmint Hunter reticle) ψαχνοντας τα. Βρισκω το πρωτο, ζυγιαζω στο κεφαλι του και... παει και αυτο στον κουνελοπαραδισο. 4 κουνελια με 3 βολες! Το αλλο εμαθε το μαθημα και πηγε υπο του εδαφους!

Ετσι λοιπον, ξαναφορτωθηκα τα πραγματα (α! που να'σταν να βλεπατε ταλαιπωρια ...) και ξανα-αρχισα για τον προορισμο μου. Φτανοντας εκει κοιταξα με τα κυαλια να δω τι γινεται... δεν ειδα πολυ κινηση, και ετσι αποφασισα να αφησω τα ραβδια και το shooting bag, εβαλα το διποδο, καβαλησα μια πυλη, και καθησα στο γρασιδι, βλεποντας δεξια μου και αριστερα μου για κουνελια. Ιδου η αποψη που ειχα:



Μετα απο 5 λεπτα, βλεπω στα δεξια μου, καπου 184 μετρα μακρια, δυο κουνελακια να τρωνε. Μετακινηθηκα λιγακι για να βλεπω καλυτερα, και πηρα θεση για βολη. Βρηκα το κουνελι στην διοπτρα, ανασανα, και εριξα περιμενοντας να δω το κουνελι στον αερα. Αλλα, αστοχησα. Μαλλον, δεν αστοχησα, η σφαιρα εξωστρακισθηκε σε κατι γρασιδια που ηταν μπροστα απο την κανη μου και δεν τα πηρα χαμπαρι. Ε, να ζησει και κανενα... Η ωρα περασε ευχαριστα, μεχρι που πηρε το ματι μου κινηση στα αριστερα. Σε ενα λοφακι, πανω απο ενα υποσταθμο ηλεκτρισμου της φαρμας, ενα κουνελι καθοταν και μασουλαγε. Ιδου η αποψη που ειχα, το οπλο σε αυτη τη φωτογραφια ειναι στον ωμο μου:



Μετακινηθηκα απο την προηγουμενη θεση, για να εχω καλυτερη βολη και τωρα ημουν μπρουμυτα. Η αποσταση 145 μετρα, και η βολη πλεον βαρετη: με την εκπυρσοκροτηση, το κουνελι πηγε 50 ποντους στον αερα και επεσε σαν σακουλι στο χωμα. Νουμερο 5 με 5 βολες!

Αλλα δυο κουνελια στο ιδιο σημειο βρηκαν την ιδια τυχη τα επομενα 15 λεπτα (αστοχησα και δυο φορες, οποτε τωρα 7 κουνελια με 9 βολες). Αρχισα ομως να πιανομαι (ειπαμε, δεν ειμαστε και παιδαρελια...) και ετσι μετακινηθηκα στο προηγουμενο σημειο. Στα δεξια, δεν κινουταν τιποτα, ετσι τα ματια ηταν αριστερα και πισω μου (στην προηγουμενη φωτογραφια). Και, οντως, μετα απο 4-5 λεπτα, ενα κουνελι καθησε στα 204 μετρα και ανυποπτο μασουλαγε γρασιδι. Στα 204 μετρα η σφαιρα που εριχνα τωρα (32gn), εφευγε απο την κανη με 4100fps, και η πτωση της σε αυτη την αποσταση ειναι 1.5ιντσα (καπου 4 ποντους). Δεδομενου οτι η βολη ηταν επικλινης προς τα πανω σε μια γωνια 10 μοιρων περιπου, σημαδεψα στην βαση των αυτιων του κουνελιου και με το πατημα της σκανδαλης επεσε στο πλαι και εμεινε ακινητο. Στην φωτογραφια, εαν προσεξετε στα αριστερα του θαμνου με τα κιτρινα λουλουδια θα δειτε το ασπρο της κοιλιας του:



την ευχαριστηθηκα αυτη την βολη ομως! 8 κουνελια με 10 βολες!

Κινηση στα δεξια: αποσταση 178 μετρα, αυτη την φορα προσεξα για γρασιδια, σημαδεψα προσεκτικα βαζοντας το σταυρο στον ωμο του κουνελιου, και αυτη την φορα το πετυχα. 9 με 11! Το επομενο ηταν ενα κουνελι ισα με ποντικι, παλι στα 200 μετρα, στη βαση του θαμνου με τα κιτρινα λουλουδια στη φωτογραφια! 10 με 12! Αστοχησα στην επομενη γιατι βιαστηκα και το σκορ εγινε 10 με 13... Περασε η ωρα, και πηγα να δω τι μπορω να παρω σπιτι. Απο ολα που ειχα βαρεσει, μονο ενα ηταν σε κατασταση που μπορουσα να το γδαρω και να το φαω (συνηθως οι σφαιρες που ριχνω ειναι τριπλης δρασης: σκοτωνουν, γδερνουν και ξαντεριαζουν... οποτε δεν μενει και τιποτα...). Το εφερα πισω στα πραγματα και το καθαρισα και ξεκινησα για το αυτοκινητο. Με φαγαν και οι σκνιπες (α! Ρε τι τραβαω...) και ετσι πηρα τον δρομο της επιστροφης. Καθως πηγαινα ομως, ειδα κανα δυο ακομα, κοντα (95 μετρα) οποτε δεν μπορεσα να αντισταθω: τελικο σκορ 12 με 15!

Πηγαινοντας για το αυτοκινητο, με το ηλιοβασιλεμα μπροστα μου, 3 κουνελια στην τσαντα, και την ησυχια του σουρουπου, δεν μπορεσα παρα να παρατηρησω την γαληνη που ενοιωθα, τη σπιρταδα στο βημα μου, ημουν παλι 18 χρονω, και δεν ειχα ουτε μια εννοια στο μυαλο μου...Και τοτε, για μια ακομα φορα καταλαβα γιατι αγαπαω τοσο το κυνηγι και την ασχολια με τα οπλα μου...

Πολλοι μπορει να διαβασετε τα παραπανω, και να σκεφθειτε οτι, καλα, ας ειχα και εγω τετοιο τουφεκι και τα λεμε... Μπορει... Αλλα να θυμηθουμε ,οτι το καταπληκτικο της παραπανω ιστοριας δεν ειναι το τουφεκι, οι βολες, η οι γκαφες που εκανα. Ειναι το γεγονος οτι ενα περιβαλλον ελεγχομενο και σωστα επεξεργασμενο, προσφερει συγκινησεις και ομορφιες, που οσα λεφτα και να’χεις δεν μπορεις να αγορασεις. Και ολα αυτα γινονται μεσα απο την συνειδηση του αγροτη, την συνεργασια του κυνηγου και, φυσικα, τις γεωγραφικες και κλιματικες συνθηκες του καθε τοπου.

Η πρωτη εξοδος με το 20αρακι μου!

Η μερα ηταν σκοτεινη, με βαρια συννεφια αλλα χωρις βροχη, και με ενα αερα που δεν ελεγε να σταματησει. Καθως η απουσια μου τις τελευταιες 10 μερες δεν μου επετρεψε καμια ενασχοληση με τα οπλα (περαν της προφορικης, οπως καταλαβαινετε...), σημερα επιβαλλοταν να παω για κυνηγι. Μιας και ομως ο καιρος δεν ηταν ευνοϊκος για ραβδωτο, ηταν η ιδανικη ευκαιρια να 'αερισω' το 20αρακι μου και να παρω το 'πρωτο αιμα'.

Ετσι λοιπον, πηρα 50 φυσσιγια απο το γκαραζ οπου τα φυλαω, τον τορβα μου και βουρ για τη φαρμα. Η φαρμα αυτη μου εχει δωσει πολλες συγκινησεις, και ηταν αυτη που περισυ πηρα τις περισσοτερες φασες που εχω παρει ποτε.



Πηρα πριν παω τον φιλο μου τον αγροτη τηλεφωνο για να του ζητησω την αδεια, και με πληροφορησε οτι θα θεριζαν σημερα ενα χωραφι καπου 100 στρεμματα, με σιταρι. 20 λεπτα μετα, ημουν στην αυλη του!! Αφου ειπαμε τα γενικα, τον αφησα να συνεχισει με τις δουλειες του, και περασα 10-15 λεπτα στην αυλη οπου βαρεσα 6-7 περιστερια. Αυτες ηταν και οι πρωτες μου τουφεκιες με το δικανο, και ηδη ημουν ενθουσιασμενος: το οπλο ερχοταν φυσικα στον ωμο, η τουφεκια απο τα 24γρμ Rio Fibrewad φυσσιγγια, ηταν μαλακη και τα περιστερια επεφταν νεκρα σε αποστασεις που συγκρινοντουσαν με αυτες που θα τα επαιρνα με το 12αρι.

Καθως ηταν ζωα στο προαυλιο, δεν καθησα πολυ εκει, και μετα απο λιγο πηρα τον κατηφορο προς την ακρη ενος μικρου δασυλλιου οπου εβλεπα τις φασες να πηγαινουν και να ερχονται. Ακολουθησα το φραχτη με τα βατα, μπας και πετυχω κανενα κουνελι, αλλα ο καιρος τα κρατουσε κρυμμενα στα λαγουμια τους. Το καλο ηταν οτι, οταν εχει αερα, τα πουλια κινουνται συνεχεια, και ετσι ταχυνα το βημα μου για να βρεθω κατω απο μια οξια που θα με εκρυβε.

Τα πρωτα πεντε λεπτα πισω απο την οξια ηταν απογοητευτικα: τα πουλια περνουσαν απο τα δεξια μου σε αποστασεις που δεν επετρεπαν την τουφεκια, και μετα απο 40 λεπτα ειχα βαρεσει 3 φασες, χωρις να μπορεσω να βρω καμια, καθως επεφταν μεσα στα βατα και στο δασος... Ετσι, ειπα να αλλαξω τακτικη, και πηγα 300 μετρα στην αντιθετη μερια του χωραφιου, σε ενα σημειο οπου υπηρχε μια μοναχικη οξια στα ορια του χωραφιου με το επομενο χωραφι, που ηταν αυτο με το σιταρι.

Εδω ειχα καλυτερη οπτικη επαφη και ετσι καταφερα να παρω αλλες 5 φασες, με πολυ διασκεδαστικες τουφεκιες, καθως τα πουλια περνουσαν γρηγορα δεξια και αριστερα και με μεγαλη ταχυτητα. Μην νομισετε οτι 'διεπρεψα'!! Ξοδεψα και τα 50 φυσσιγγια (εδω πρεπει να παραδεχτω οτι εριξα και κατι τουφεκιες που δεν επρεπε καν να σηκωσω το οπλο, λογω αποστασεως των πουλιων) και πηρα 16 πουλια ολα και ολα. Απο αυτα, τα 8 ηταν φασες, και καταφερα να μαζεψω τις 4. Οριστε και η φωτογραφια (την πηρα λιγο πριν βαρεσω την 4η):

Με καθε τουφεκια το οπλο με 'κερδιζε' λιγο ακομα: η ευκολια στην σκοπευση, η μαλακη ανακρουση, και η ολη 'αισθηση' του οπλου ηταν εθιστικη... Και αυτο ισως να συνετελεσε στο οτι εριχνα αδιακοπα! Παντως, πειστηκα οτι το οπλο εχει τις ιδιες δυνατοτητες με το 12αρι (καθως πηρα πουλια στα 30-40 μετρα) αλλα ειναι πιο 'απαιτητικο' στην ακριβεια της βολης, που δεν ειναι κακο πραγμα.

Ολη την ωρα που ξοδευα φυσιγγια, η κομπινα πισω μου μαζευε το σιταρι. Ετσι, αυριο, θα παρω ομοιωματα και φυλαχτρα, θα περασω απο το φιλο μου τον βενζινα που πουλαει φυσσιγγια και θα παρω αλλα 500, και θα παω να στηθω κατω απο το δεντρο να κανω κυνηγι της φασας κανονικα! Να δω μονο που θα τις βαλω: εχει γεμισει ο καταψυκτης!

Ενα απογευμα για κουνελια με ενα φιλο

Eνα απογευμα, περισυ τον Μαη, ειδαμε λιγη αναπαυση απο την βροχη και τον αερα, και το βραδακι ηρθε με ενα γλυκο ηλιο, λιγο αερα και καθαρη ατμοσφαιρα, οτι επρεπε για επιδρομη στα κουνελια. Ετσι με τον φιλο μου τον 'Μορφονιο' κανονισαμε και βρεθηκαμε κατα τις 5 το απογευμα. Μετα απο κανα δυο κουπες καφε και μια βολτα στο δασος φορτωσαμε τα σεα και τα μεα μας και πηγαμε σε μια αγαπημενη φαρμα, που εχει πληθωρα στοχων! Φτανοντας στο συγκεκριμενο σημειο, ηδη μεσα απο τα γρασιδια ειδαμε πανω απο 15-20 κουνελια που αρχισαν να τρεχουν γυρω απο το αυτοκινητο καθως πλησιαζαμε το μερος οπου θα παρκαραμε.

Εκανα μια βλακεια και ξεχασα το σωστο ουραιο για το τουφεκι στο σπιτι, και ετσι, αφησα το φιλο μου με ενα απο τα τουφεκια που ειχε φερει για να κυνηγησει και γυρισα σπιτι να παρω το σωστο ουραιο. Μεχρι να γυρισω πισω (20-25 λεπτα), ειχε παρει κιολας 5 κουνελια! Τελος παντων, συναρμολογησα το οπλο (ειχα παρει μαζι μου το 6mmBR που ριχνει 65gn Hornady VMax σφαιρες με ταχυτητες 3400fps, και 'εκρηκτικα' αποτελεσματα, μιας και μου εχουν τελειωσει οι σφαιρες απο το .204Ruger και δεν εχω αδειασει να φτιαξω αλλες...), το αναρτησα πανω στον αμμοσακκο και, με τα κυαλια, αρχισα να ψαχνω τις πλαγιες (120-240 μετρα απο το σημειο οπου ημουν) για κουνελια. Ο ηλιος χτυπαγε τα χωραφια με το γρασιδι και τα κουνελια 'γυαλιζαν' στους οχτους. Το συγκεκριμενο σημειο εχει προβλημα με τα κουνελια και ετσι δεν ειχαμε 'διακριση' για το τι θα παιρναμε: μικρα, μεγαλα, αρσενικα, θηλυκα, ολα ειναι επιτρεπομενα. Η ζημια που εκαναν στα χωραφια εμφανης και η αναγκη να τα μειωσουμε στον αριθμο επιτακτικη. Αλλο που δεν θελαμε!!



και oi σφαιρες που ριχνει


Βλεπουμε στο βαθος ενα οχτο που ειναι 150 μετρα μακρια και εκει επεσαν τα πρωτα 3 θυματα. Τα κουνελια ηταν τοσα πολλα που μεσα σε 45 λεπτα ειχα ριξει (μαζι με το φιλο μου) 20 τουφεκιες και ειχαμε χτυπησει 15 κουνελια. Μετα απο την αρχικη 'φασαρια' τα κουνελια μας πηραν χαμπαρι και αρχισαν να ειναι λιγο πιο διστακτικα στην βοσκη τους. Καθως ομως ειχαμε πανοραμικη οψη μπορουσαμε να ριχνουμε σε διαφορετικες κατευθυνσεις και ετσι να εχουμε 'στοχους' συνεχεια.


Καταληξαμε να ριξουμε 32 τουφεκιες με το δικο μου τουφεκι και αλλες 6 με το τουφεκι του Μορφονιου, παιρνοντας κουνελια απο 100 μεχρι 210 μετρα μακρια. Η ωρα ειχε περασει και ετσι πηγαμε και μαζεψαμε οσα κουνελια δεν ειχαν καταστραφει απο τις βολες και πηγαμε σπιτι για φαι. Ο τελικος απολογισμος 28 κουνελια, 16 απο τα οποια τα φεραμε σπιτι. Τωρα, αντε να καθαριζω καννες και να ξαναφτιαχνω σφαιρες... Ρε τι τραβαμε!!!

Με το αεροβολο στον αχυρωνα...

Η μερα σημερα εδω ξημερωσε φωτεινη, με ενα ελαφρο αερακι. Εχτες, μετα τη βολτα με τα αλογα, δεν καταφερα να βγω με το τουφεκι, και ετσι, σημερα, αφου περπατησα το σκυλο στο δασος και περασα μερικες ομορφες ωρες μιλωντας με φιλους, αποφασισα να 'ξεσκονισω' το αεροβολο μου και να παω σε μια φαρμα οπου τα περιστερια ειχαν πολλαπλασιαστει και ο αγροτης ειχε φτασει στο αμην με τις κοτσιλιες τους και την επιδρομη τους στον καρπο.
Η φαρμα εχει ιδιαιτερη σημασια για μενα, καθως ηταν το πρωτο μερος στην Αγγλια που μου επετραπει να παω με το οπλο. Το δε οπλο ειναι επισης ιδιαιτερης σημασιας, καθως ειναι το πρωτο της συλλογης μου και εχει δεχθει την προσοχη ενος πραγματικου αριστοτεχνη στην βελτιωση του αεροβολου, του Ivan Hanckock. Το οπλο ειναι ενα HW97 και εχει γινει Lazaglide. Διαμετρηματος .177 και 12 ποδολιβρες ισχυ, εχει την ικανοτητα να καταβαλλει θηραματα μεγεθους μεχρι και κουνελιου, σε αποστασεις μεχρι τα 40-50 μετρα.
Εφτασα λοιπον στη φαρμα και τα περιστερια πραγματικα υπεραριθμα. Περασα 2-3 ευχαριστες ωρες παραμονευοντας τα, και κοντα σε αυτα, καταφερα και δυο φασσες.

Οριστε ενα σπανιο θεαμα στην Ελλαδα, αν και, σε συνδυασμο, ειναι απαγορευμενο:



οταν τελειωσα το κυνηγι, πηγα στο αυτοκινητο μου και, φευγοντας το τοπιο ηταν πανεμορφο:



Τωρα, εχω το ουισκακι μου στο χερι, και ειπα να μοιραστω την σημερινη κυνηγετικη εξορμηση μαζι σας!! Παω να βαλω το κρανος!!

Για φασσες στο πεσμενο σιταρι

Αυτον τον καιρο, μετα απο τις καταιγιδες που ειχαμε προσφατα, τα σταροχωραφα εχουν περιοχες οπου τα σιταρια εχουν πεσει λογω του ανεμου και της βροχης. Οι φασες πεφτουν μεσα σε αυτες τις περιοχες κατα εκατονταδες να φανε απο τα μισογινωμενα σταρια. Στο μερος που παω για ελαφια εχουν 3-4 τεραστια σταροχωραφα, σπαρμενα στις πλαγιες ενος λοφου. Οπως ειπα, ειχα παρει τηλεφωνο για να δω εαν κινειται τιποτα, και ο αγροτης μου ειπε οτι 'ειδε μερικα' στην κορυφη του λοφου.

Η περιγραφη του δεν μπορουσε να μας προετοιμασει για το θεαμα που μας περιμενε. Καπου ενα χιλιομετρο απο το δρομο οπου σταματησαμε με το αυτοκινητο, βλεπαμε με τα κυαλια ενα συννεφο πουλιων να κινουνται πανω και κατω σε ενα χωραφι που το διαπερνουσαν καλωδια του ηλεκτρισμου σε τεραστιους πυλωνες. Το κακο ηταν οτι δεν μπορουσαμε να οδηγησουμε ως εκει... Και ετσι, φορτωθηκαμε τα συμπραγκαλα που χρειαζομασταν και αρχισαμε την πορεια μεσα στη λασπη και τον ανηφορο, για το σημειο οπου ειδαμε τις φασες.

Η φασα ακολουθει ορισμενα αερια μονοπατια, και περνωντας λιγη ωρα παραρατηρωντας ενα χωρο μπορει κανεις να καταλαβει πως θα κινηθουν τα πουλια και να αποφασισει που θα κανει καρτερι για να εχει συνεχη κινηση. Το προβλημα εδω ηταν οτι δεν μπορουσαμε να ξερουμε απο την αποσταση που ειμασταν εαν υπηρχαν περιοχες πεσμενου σταριου κατω απο την πορεια της φασας, η εαν η φασα θα ερχοταν στα ομοιωματα...(οντας κοπαδιαρικο πουλι, μολις δουν αλλες στο εδαφος τις πλησιαζουν για να ειναι στην ιδια ομαδα).

Μετα απο 20 λεπτα δυσκολη πορεια (ο καθενας μας κουβαλουσε το οπλο του, 300 φυσιγγια, ομοιωματα, νερο, διχτυα παραλαγης, στηριγματα για τα διχτυα, καρεκλακια, τσαντες, κυαλια και διαφορα αλλα σεα και μεα, συνολικου βαρους 30 κιλα...), χωρισαμε και ο ενας πηγε στη μια ακρη του χωραφιου και ο αλλος στην αλλη. Εγω πηγα στην κορυφη του λοφου, οπου, καθως εφτασα καπου 200 φασες σηκωθηκαν απο τα χωραφια και τα δεντρα και εφυγαν μολις με ειδαν. Μες τη χαρα (καθως ηξερα οτι θα ξαναερθουν) εστησα την φυλαχτρα μου κολλητα σε ενα φραχτη, ενω μπροστα μου ηταν 4-5 περιοχες πεσμενου σιταριου μεσα στο υπολοιπο κανονικο σιταρι. Εβαλα 4-5 ομοιωματα στις περιοχες πεσμενου σιταριου και περιμενα... Οριστε η αποψη που ειχα απο την φυλαχτρα:



Δεν περασαν 5 λεπτα και η πρωτη φασα περασε απο μπροστα μου. Καπου 20-25 μετρα, ερχομενη απο τα δεξια προς τα αριστερα, ελλατωσε την ταχυτητα της για να δει τα ομοιωματα και επεσε στην πρωτη μου τουφεκια, με ενα 6αρι Rio Fibrewad, 30γραμμαριων απο την Beretta AL391. Ετρεξα και την πηρα, μιας και δεν ηθελα να την χασω μεσα στο σιταρι. Μολις την επιασα, πηρα τα ειδικα στηριγματα που εχω και την εβαλα μπροστα απο τα ομοιωματα, κατα τετοιο τροπο ωστε να φαινεται απο μακρια στις αλλες λες και ερχεται να προσγειωθει (εαν δειτε στην φωτογραφια, διακρινονται 2 με αυτον τον τροπο, την δευτερη την βαρεσα 3-4 λεπτα αργοτερα).

Η ροη των πουλιων ηταν συνεχης. Σε μιση ωρα ειχα ριξει κιολας 28 φυσιγγια και ειχα παρει 8 πουλια, υπενθυμιζοντας μου οτι ηταν η πρωτη μερα στις φασες απο περισυ, και η σκοπευση μου με το λειοκανο δεν ηταν στα ιδια επιπεδα με αυτη που επιτυγχανω με τα ραβδωτα . Οριστε και πως φαινοταν η φυλαχτρα μου απο μεσα:



Κιολας, ενα προβλημα αρχισε να γινεται εμφανες: εαν οι φασες δεν πεφταν σε σημεια οπου το σιταρι ηταν επιπεδο, ηταν σχεδον αδυνατο να εντοπιστουν, εκτος και εαν εφευγα κατευθειαν μετα την τουφεκια για να τις ψαξω. Ηδη, μετα απο 2 ωρες ειχα χασει 6 πουλια...

Μετα απο λιγη ωρα, ο Zaitsev ειχε 'σιωπησει' οποτε του ειπα να ερθει απο το δικο μου το μερος οπου ειχα εντοπισει ενα μερος συνεχους ροης καπου 50-60 μετρα απο την δικη μου θεση, και, εαν και οι δυο μας τουφεκουσαμε το ιδιο μερος, θα ειχαμε καλυτερες πιθανοτητες επιτυχιας. Πραγματικα, μετα απο 20 λεπτα ηταν τοποθετημενος και ετοιμος. Οι καννες ειχαν αναψει και δεν προλαβαιναμε να μαζεψουμε αυτες που ειχαμε βαρεσει, προτου βιαστικα πιασουμε τα οπλα ξανα και τα αδειασουμε στα κοπαδια που περνουσαν απο πανω μας. Μετα απο 1.5 ωρες στη φυλαχτρα ειχαν πολλαπλασιαστει τα θηραματα:



Συνεχισαμε με αυτους τους ρυθμους μεχρι τις 6.40 το απογευμα. Ειμασταν ηδη 6 ωρες στο κυνηγι, και αποφασισαμε οτι αρκετα πια, να εχει και την αλλη φορα που θα πηγαιναμε . Και οχι οτι επρεπε να ανησυχουμε, καθως δεν φαινοταν να εχουμε ελλατωσει τους αριθμους και κατα πολυ! Μαζεψαμε τα πραγματα, βρηκαμε και κανα δυο πουλια ακομα που νομιζαμε οτι τα χασαμε και μετρησαμε τον τελικο απολογισμο:
68 φασες στον τορβα και αλλες 27 χαμενες στο χωραφι... Μακαρι να ειχαμε ενα σκυλο... Ριξαμε πανω απο 150 τουφεκιες ο καθενας (εγω πηρα συνολικα 61 φασες, 40 απο τις οποιες τις βρηκα, με 184 φυσιγγια. 1 στις 3 περιπου, δεν ειναι και για κλαμματα αλλα ουτε και με νοιαζει!!).

Μας πηρε ολη τη νυχτα να τις καθαρισουμε και ξεστηθιασουμε (καθως δεν κραταμε ολο το κουφαρι, παρα μονο το στηθος), εβαλα το οπλο να μουλιασει, και μετα ηπιαμε απο ενα κρασι να αναπολησουμε την ομορφη αυτη ημερα που θα μεινει μαζι μας για χρονια ακομα! Με το καλο να ερθει ο θερος, να επαναλαβουμε την εξοδο!! Να'ταν και τ'αδερφι μου εδω, ακομα καλυτερα

Το τελευταιο ελαφι της περιοδου 2008-2009

Η δουλεια δεν με ειχε αφησει ησυχο εδω και εναμιση μηνα... Καθε μερα καπου θα ημουν, ειτε τοπικα ειτε σε ταξιδι. Το μονο που μου ειχε απομεινει ηταν οι αναμνησεις των ημερων των Χριστουγεννων και η καινουρια μου ενασχοληση με τη λαξευση του ξυλου και η ιδιογομωση σφαιρων για την καινουρια περιοδο κυνηγιου του κουνελιου και του κορακα. Το μυαλο μου αναπολουσε τις ευχαριστες στιγμες κυνηγιου των μηνων που περασε, απο τοτε που πηγα στην Αφρικη και μετα, και η καρδια μου λαχταρουσε την δροσια της εξοχης, την ανοιχτωσια του τοπου και τη φρεσκαδα της αυγης... Αντι γιαυτα, ειχα ταξιδια στην εθνικη και τα σαλονια των αεροδρομιων...

Μεσα σ’ολη αυτη την φασαρια της δουλειας, ειδα πριν απο μια εβδομαδα οτι θα εχω κενο την Τριτη που μας περασε, και, μιας και η περιοδος κυνηγιου του ελαφιου ληγει στις 31 Μαρτιου, καταλαβα οτι ηταν η τελευταια μου ευκαιρια για κυνηγητικη εξορμηση. Μερικες μερες πριν, ειχα καταφερει να ριξω με το 6.5x55SE και ανακαλυψα ενα σφαλμα στην βολη του που με εκανε διστακτικο να το χρησιμοποιησω, και ετσι αρχισα να εξελισσω ιδιογομωσεις για το αλλο μου τουφεκι, το 6mmBR το οποιο μπορει να βαλλει μια σφαιρα 87grain Boat tail Hollow point με ταχυτητα 3000ft/sec διδοντας 1715 ft/lbs. Στην Αγγλια για να μπορεσεις να κυνηγησεις ελαφι (οποιουδηποτε ειδους) το τουφεκι που θα χρησιμοποιηθει πρεπει να ειναι ανω των 6 χιλιοστων διαμετρημα και να αποδιδει ενεργεια ανω των 1700 ποδολιβρων. Ετσι, ημουν ετοιμος. Και οχι μονο αυτο αλλα, η συγκεκριμενη σφαιρα μου δινει σταθερα γκρουπ κατω του 1.5 εκατοστου στα 100 μετρα με 5 βολες. Για να σιγουρευτω, την Κυριακη πηγα στην αγαπημενη μου φαρμα και δοκιμασα μερικες στα κουνελια: 26 βολες, 18 κουνελια, σε αποστασεις 130 με 220 μετρα.
Ικανοποιημενος απο την αποδοση του οπλου, την Δευτερα το βραδυ ετοιμασα ολα μου τα συνεργα, και πηγα για υπνο αισθανομενος σαν 5χρονος την παραμονη της Πρωτοχρονιας! Την επομενη μερα, ξυπνησα στις 6.30 και στις 7.50 ημουν στην φαρμα οπου θα συναντουσα τον Κυνηγο που θα με συνοδευε στο κυνηγι, και θα επελεγε το ελαφι που θα παιρναμε, εαν ημασταν τυχεροι να τα βρουμε. H μερα φωτεινη, χωρις συννεφα, γυρω στους 12 βαθμους αλλα με προβλεψη για συννεφια και κρυο αργοτερα.

Η 17η Μαρτιου ειναι η μερα του St. Patrick, του αγιου της Ιρλανδιας και θεωρειται τυχερη μερα. Και οντως, ετσι αποδειχτηκε! Μετα τους χαιρετισμους ο Κυνηγος με ρωτησε: ‘τα ειδες τα ελαφια?’. Ξαφνιαστηκα και αρχισα να κοιταζω γυρω γυρω, αλλα καταλαβα οτι δεν ενοουσε κοντα στη φαρμα. Οπως αποδειχτηκε, εφτασε αρκετα νωριτερα απο εμενα και αποφασισε να παρει τα σκυλια για μια βολτα στο δασος. Εκει εντοπισε ενα κοπαδι 12-15 ελαφινες να βοσκουν σε ενα χωραφι στην αλλη μερια του δασους.
Ετσι , εχοντας γνωση που περιπου θα ειναι τα ελαφια, πηρα το οπλο και το δισακι μου και ξεκινησαμε για το δασος.


Διασχισαμε μια μικρη γεφυρα που περνουσε πανω απο μια εγκαταλελημενη σιδηροτροχια, και συνεχισαμε προς ενα χωραφι με ηλιοσπορα που το χρησιμοποιουν οι φασιανοι. Φτανοντας εκει, ειδαμε 60-70 φασες να σηκωνονται και σχολιασαμε οτι, οταν τελειωσει η εποχη για το ελαφι, θα ερθει η ωρα της φασας!!
Συνεχισαμε παραλληλα με τη φυτεια των ηλιοσπορων και φτασαμε στη γωνια του δασους. Μπροστα μας, δυο χωραφια με γρασιδι, ελαχιστα δεντρα και ενα χαμηλο φραχτη στα δεξια μας. Ο ανεμος ηταν στο προσωπο μας αλλα εδειχνε τασεις να γυρισει απο τα αριστερα μας, κανοντας πιθανη την διασκορπιση της μυρωδιας μας στην περιοχη οπου ηταν τα ελαφια. Με προσοχη, αρχισαμε την πορεια παραλληλα με το φραχτη, συχνα σταματωντας να δουμε εαν μπορουμε να εντοπισουμε το κοπαδι. Σε καποια στιγμη, ειδα με τα κυαλια μια κινηση πισω απο ενα μικρο λοφακι, καπου 230 μετρα μακρια (ειχα το αποστασιομετρο μαζι) και, πραγματικα μετα απο 2-3 λεπτα, ειδαμε οτι τα ελαφια ηταν εκει και, αμεριμνα εβοσκαν πανω και γυρω απο το μικρο λοφακι, συριζα με ενα δασυλιο. Η βολη απο το σημειο που ημασταν ηταν δυνατο να γινει, αλλα, καθως ειχαμε μονο μια ευκαιρια, θα ηταν κριμα να την χαραμισουμε. Ο αερας αρχισε να γυρναει και καταλαβαμε οτι πρεπει να αλλαξουμε στρατηγικη. Ετσι, γυρισαμε πισω απο εκει που ηρθαμε, και ακολουθησαμε πορεια παραλληλα με το χωραφι που ηταν τα ελαφια, συριζα σε ενα θαμνωδη φραχτη που εκρυβε εμας απο τα ελαφια. Ο φραχτης χαμηλος και ακανθωδης, μας εκανε να κινουμαστε αργα, σερνομενοι κατα σημεια στο εδαφος για να μην μας δουν τα ελαφια. Διασχισαμε ετσι καπου 400 μετρα, μεχρι να φτασουμε στο ιδιο επιπεδο με το λοφακι που ηταν τα ελαφια, το οποιο ηταν τωρα 2 χωραφια μακρια (200-250 μετρα) μπροστα μας.

Με προσοχη, κοιταξα πανω απο το φραχτη για να τα εντοπισω. Η οψη που ειχα ηταν αυτη:



Λιγο δυσκολο να γινει κατανοητο αυτο που θα πω, αλλα τα ελαφια ηταν στο πρασινο λοφακι, στο βαθος. Εαν προσεξετε θα δειτε το φραχτη οπου ειμασταν κρυμμενοι και, μετα το φραχτη, αναμεσα στο φραχτη και το λοφακι, ενα καφετι εξογκωμα μεσα στο χωραφι. Αυτο ηταν ντανες κοπρια, που ο αγροτης ειχε βαλει εκει για να κοπρισει το χωραφι στις ερχομενες εβδομαδες.
Το σχεδιο που σκαρφιστικαμε για να γινει δυνατη η βολη στα ελαφια ηταν το εξης: Ο Κυνηγος με το σκυλο θα καθοντουσαν στο φραχτη και εγω θα διαπερνουσα τον φραχτη σερνομενος στο χωμα, επιδιωκοντας να φτασω στο σωρο της κοπριας απαρατηρητος απ’τα ελαφια. Η αποσταση γυρω στα 200 μετρα. Ετσι και εκανα: περασα το φραχτη στα τεσσερα και αρχισα αργα να προχωραω προς τη μεση του χωραφιου. Στη διαδρομη σχεδιαζα την βολη και οσο το σκεφτομουν, τοσο η αδρεναλινη χτυπαγε στις φλεβες μου.

Καθως δεν ηθελα να χαλασω την ευκαιρια μου, καθησα στη μεση της διαδρομης και πηρα μερικες ανασες, προσπαθωντας να με ηρεμησω. Μολις ενοιωσα λιγο καλυτερα, αρχισα και παλι την πορεια στα 4, με καθε βημα ερχομενος και πιο κοντα στο σωρο....
4-5 λεπτα αργοτερα, ημουν εκει. Σταματησα πισω απο το υψηλοτερο σημειο του, για να μην γινω αντιληπτος απο τα ελαφια (που τωρα ειχαν περασει μπροστα απο το λοφο και 4-5 βοσκουσαν ενω 7-8 ειχαν ξαπλωσει στο γρασιδι και μυρηκαζαν). Με προσοχη, βρηκα ενα βολικο σημειο και εσπρωξα την καννη του οπλου μπροστα, ακουμπωντας το οπλο πανω στην κοπρια (ευτυχως ηταν στεγνη και χωνεμενη!!!). Αργα, τοποθετηθηκα πισω απο το κοντακι και κοιταξα μεσα απο το τηλεσκοπιο για να δω πως ειναι τα ελαφια.

Εντοπισα ενα ορθιο να βοσκει και 3-4 καθιστα, που μου προσεφεραν ευκαιρια για βολη. Παρατηρησα οτι μια απο τις ελαφινες ηταν πιο μακρια απο το κοπαδι, ξαπλωμενη, τελειως ηρεμη και ανεμελη. Βλεποντας το προσωπο της καταλαβα οτι ειναι νεαρο ζωο, 2-3 ετων το πολυ, οποτε επελεξα αυτην. Με προσοχη, τοποθετησα το σταυρονημα στη βαση του λαιμου της, και, οντας χαλαρος με τη γνωση οτι δεν εχουν αναστατωθει απο την παρουσια μου, περιμενα μεχρι να καταλαγιασω πισω απο το οπλο.

Ξαφνικα, η εικονα στην διοπτρα σταθεροποιηθηκε, ειπα μεσα μου ‘πιο γυαλιστερο, δεν γινεται...’ και αρχισα την πιεση στην σκανδαλη.
Η βολη αντηχησε στην ηρεμια του πρωινου, και ακολουθηθηκε απο τον γδουπο της κρουσης της σφαιρας στο θηραμα. Μεσα απο το τηλεσκοπιο, ειδα την κρουση στη βαση του κρανιου της ελαφινας, που επεσε κατακεραυνωμενη στο εδαφος, δινοντας δυο κλωτσιες με τα πισω ποδια πριν παραμεινει ακινητη. Με τον ηχο της τουφεκιας, το κοπαδι ξεσηκωθηκε και εφυγε προς το δασος. Γυρισα προς το σημειο οπου ο Κυνηγος και το σκυλι περιμεναν, και του εδειξα τον αντιχειρα μου προς τα επανω!! 2 λεπτα αργοτερα, εφτασαν εκει που ημουν εγω και, μαζι πηγαμε και πηραμε το ελαφι.
Το κουβαλησαμε καπου 300 μετρα, πισω στο χωραφι με τα ηλιοσπορα, και εκει, αφου πηραμε μερικες φωτογραφιες, αρχισα την προετοιμασια του.



Αφου το ετοιμασα, ο Κυνηγος πηρε το σκυλο και κινησε κατα την φαρμα για να παρει τη ‘γουρουνα’ για να το παμε στο αυτοκινητο. Ηταν μια ελαφινα, πραγματικα 2-3 ετων, γυρω στα 65 κιλα. Η σφαιρα την βρηκε κατω απο τη γωνια της κατω γναθου, και της εσπασε τη σπονδυλικη στηλη κατω απο την ζευξη του κεφαλιου με την σπονδυλικη στηλη, σκοτωνοντας την ακαριαια. Μετρησα την αποσταση της βολης και ηταν 159 μετρα.
Με ενα κουπακι καφε απο το φλασκι μου στο χερι, περιμενοντας τον Κυνηγο με το οχημα, καταφερα επιτελους να χαρω την εξορμηση αυτη. Ημουν νευρικος, καθως δεν ειχα ξαναπαρει το τουφεκι αυτο για κυνηγι, και ετσι, η επιτυχης καταληξη του ηταν μεγαλη ανακουφιση για μενα. Το χαμογελο μου ακομα να σβησει απο το προσωπο μου και ας εχουν περασει 2 μερες.
Το τελευταιο ελαφι της σαιζον, απο τα καλυτερα του ειδους για το ψυγειο, σε αψογη φυσικη κατασταση, που δεν το ταλαιπωρησα στο κυνηγι του. Ηταν το τριτο ελαφι της σαιζον για μενα και το πρωτο θηλυκο που χτυπησα ποτε. Μου φαινεται οτι θα ξαναπαρω το 6mmBR για ελαφια!
Την επομενη πηγα στη δουλεια, σε μια μερα κολαση με συναντησεις και ενα σωρο αλλα που επρεπε να τελειωσω, αλλα η αναμνηση της προηγουμενης μερας, η γαληνη της εξοχης και η ενταση και εξαψη του κυνηγιου ηταν ακομα μαζι μου, φωτιζοντας μου την ημερα και υπενθυμιζοντας μου οτι, οσο και ασχημα να γινουν τα πραγματα, παντα θα υπαρχει κατι στη ζωη μου για να ξεφυγω και να θυμαμαι γιατι ειναι ωραια η ζωη....